Moeder krijgt 45 maanden cel voor uitbuiting van verstandelijk beperkte vrouw als huisslaaf Een vrouw uit Bilthoven heeft acht jaar lang een verstandelijk beperkte jonge vrouw als huisslaaf gebruikt. De rechtbank Amsterdam veroordeelt haar voor mensenhandel in de vorm van arbeidsuitbuiting. De uitgebuite vrouw, hier aangeduid als het slachtoffer, heeft cerebrale parese, een IQ van 59 en een ontwikkelingsleeftijd van een kind tussen de 7 en 11 jaar. Zij was als meisje op school bevriend geraakt met de dochters van de verdachte, die haar beschermden tegen pesters.
De verdachte bood het meisje onderdak aan omdat het thuis bij haar ouders onveilig was. In de periode van 1 januari 2014 tot en met 18 november 2021 woonde zij eerst in Hoogezand en later in Bilthoven bij de verdachte. De verdachte liet haar geloven dat zij bij haar beter af was dan bij haar eigen moeder en isoleerde haar van haar familie. Het slachtoffer deed vrijwel alle huishoudelijke taken, moest 's avonds op een kruk in de slaapkamer van de verdachte wakker blijven tot rond vijf uur 's ochtends en sliep op een matras op de grond. Ze mocht geen eigen kamer, geen make-up, geen muziek, geen vriendje en niet alles eten. Ook als ze ziek was moest ze doorwerken en medische zorg werd haar onthouden. Daarnaast zorgde ze voor de kleinkinderen van de verdachte en hielp ze bij de verkoop van edelstenen via livestreams, zonder daarvoor betaald te krijgen.
De verdachte sloeg, schopte en wurgde het slachtoffer, bedreigde haar met de dood en vernederde haar door haar uit te schelden voor 'mongool' en 'downie'. Zo moest ze een pakje boter opeten en werd ze met een agressieve herdershond in een bench gezet, wat werd gefilmd. De verdachte nam ook haar bankpas en de bankapp in beheer en gaf de Wajong-uitkering en ongeveer € 18.000 spaargeld uit aan zichzelf en haar gezin. De rechtbank gelooft het verweer niet dat alles was terugbetaald, omdat daarvoor geen enkel bewijs is.
De verdediging voerde aan dat het slachtoffer vrijwillig hielp en dat haar verklaringen onbetrouwbaar zijn omdat zij beïnvloedbaar is. De rechtbank wijst dat af: de verklaringen zijn consistent, concreet en worden ondersteund door getuigen, chatberichten, telefoongesprekken en bankgegevens. Van een aantal verweten feiten, waaronder de dreiging met uithuwelijking, spreekt de rechtbank de verdachte wel vrij bij gebrek aan bewijs. Ook spreekt zij haar vrij van medeplegen met haar dochter, omdat een nauwe en bewuste samenwerking niet vaststaat.
Bij de straf weegt mee dat de verdachte eerder is veroordeeld voor fraude en dat zij de strafwaardigheid van haar handelen niet inziet, waardoor de rechtbank een groot risico op herhaling ziet. De redelijke termijn is met 2 jaar en 4 maanden overschreden; zonder die overschrijding had de rechtbank 50 maanden opgelegd. De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 45 maanden, gelijk aan de eis van de officier van justitie. Ook legt zij een contactverbod van vijf jaar met het slachtoffer op, dat direct ingaat. De schorsing van de voorlopige hechtenis wordt opgeheven.
Voor het slachtoffer wijst de rechtbank € 136.233,66 aan materiële schade en € 20.000 aan immateriële schade toe, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 10 december 2017. Daarnaast legt zij een schadevergoedingsmaatregel van € 156.233,66 op.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank spreekt man vrij van explosie bij zonnestudio, al ontving hij filmpje van aanslag Op 26 juni 2025 om 04:53 uur ontplofte een zelfgemaakt explosief bij een zonnestudio in Almelo-regio. Omwonenden hoorden een harde knal. Verbalisanten zagen een zwartgeblakerde toegangsdeur, een zwarte plek op het trottoir, een verbrand plastic flesje en vuurwerkresten op straat. De ontploffing is onderdeel van het onderzoek Koala25, naar meerdere aanslagen in de zomer van 2025 die steeds tegen dezelfde benadeelde partij waren gericht.
Een medeverdachte heeft bekend dat hij het explosief, een combinatie van vuurwerk en brandstof, tegen het pand plaatste en aanstak. Twee minuten later, om 04:55 uur, stuurde hij een filmpje van de explosie via Snapchat naar één account. Dat account blijkt van de nu vervolgde man te zijn. Hij erkende dat hij het filmpje heeft ontvangen en opgeslagen, maar zegt het aan niemand te hebben laten zien of te hebben doorgestuurd. De medeverdachte verklaarde dat hij door iemand anders was aangestuurd, dat hij een filmpje moest maken en dat hij voor zijn rol is betaald.
Het Openbaar Ministerie verweet de man primair medeplegen van de explosie, subsidiair uitlokking en meer subsidiair medeplichtigheid. Zijn advocaat vroeg om volledige vrijspraak, omdat het bewijs voor zijn betrokkenheid ontbreekt.
Voor medeplegen is volgens de rechtbank een nauwe en bewuste samenwerking nodig. Daarvoor zijn te weinig aanwijzingen. Ook uitlokking kan niet worden bewezen. De rechtbank vindt het een feit van algemene bekendheid dat daders van aanslagen hun daad filmen als bewijs voor de opdrachtgever, en dat het filmpje direct naar de verdachte ging kan erop wijzen dat hij de opdrachtgever was. Maar het dossier bevat geen berichten tussen de twee, geen getuigenverklaringen en geen verklaring van de medeverdachte die naar deze man wijst. Daardoor staat niet vast dat hij iemand met giften, beloften of andere middelen tot de aanslag heeft bewogen.
Medeplichtigheid strandt omdat het ontvangen en opslaan van het filmpje pas na afloop van het misdrijf gebeurde. Een betrokkenheid vooraf of tijdens de aanslag is niet gebleken. De rechtbank zegt wel overtuigd te zijn dat de man op enige wijze bij de aanslag betrokken was, maar kan dat op basis van dit dossier niet bewijzen.
De drie benadeelde partijen hadden schadevergoeding gevorderd. Omdat er vrijspraak volgt, kan de strafrechter geen schade toekennen. Zij zijn niet-ontvankelijk en kunnen hun vordering nog aan de burgerlijke rechter voorleggen. Ieder draagt de eigen kosten.
De man liep bovendien met een voorwaardelijke straf van vijf maanden uit een vonnis van de politierechter in Den Haag van 16 april 2025. De rechtbank wijst de tenuitvoerlegging daarvan af, omdat hij is vrijgesproken. De rechtbank spreekt de man vrij van alle ten laste gelegde feiten.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 8 jaar cel op voor twee woningovervallen, twee jaar meer dan de officier eiste In de nacht van 11 op 12 mei 2025 werd een man in Sint-Oedenrode wakker geschud door een gemaskerde indringer in zijn slaapkamer. De man hield een vuurwapen, of een voorwerp dat daarop leek, tegen het hoofd van de bewoner en riep dat hij geld wilde hebben, anders schoot hij hem dood. Een tweede overvaller trok ondertussen een kast naast het bed open. De bewoner werd meermalen met een voorwerp tegen zijn hoofd geslagen en raakte gewond aan zijn gezicht. Pas toen zijn kinderen te hulp schoten, vluchtten de daders in een klaargezette auto, zonder buit.
Ongeveer vijf maanden later, op 11 oktober 2025, drongen twee mannen met bivakmutsen een woning in Veghel binnen. In huis waren op dat moment ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. De overvallers eisten geld en zeiden dat er een kluis moest zijn. Ze toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt. Ook hier ging het mis voor de daders: ze vertrokken zonder buit. Een derde man wachtte intussen als bestuurder in de auto.
De rechtbank Oost-Brabant achtte beide overvallen bewezen als medeplegen van een poging tot afpersing door twee of meer verenigde personen. De verdachte, een man geboren in 2004, ontkende elke betrokkenheid. Voor de overval in Sint-Oedenrode liet de rechtbank vooral het DNA zwaar wegen. Op een in de woning achtergebleven patroonhouder, het onderdeel van een wapen waarin de gaspatroon zit, stond DNA van de verdachte en van een medeverdachte. Dat DNA zag de rechtbank als daderspoor. De verdachte had volgens de rechtbank geen aannemelijke verklaring voor de aanwezigheid van zijn DNA op dat voorwerp en evenmin voor de aanwezigheid van de patroonhouder in de woning. Zijn verhaal dat hij het ding ooit uit elkaar had gehaald in een auto terug uit Duitsland noemde de rechtbank vaag en niet verifieerbaar. Zijn telefoon was bovendien rond het tijdstip van de overval in de buurt van de woning.
Bij de overval in Veghel speelde de verklaring van een medeverdachte een rol, maar die gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs. Die verklaringen waren volgens de rechtbank op meerdere punten niet consistent en deels ongeloofwaardig, omdat de medeverdachte vooral zijn eigen rol klein wilde maken. Het bewijs kwam uit andere bronnen. Er was een betaling met de bankpas van de verdachte bij een Duitse wapenwinkel voor een machete van € 25,95, een machete die sterk lijkt op die op de camerabeelden en op de machete die in de slaapkamer van de medeverdachte werd gevonden. Verder maakten de telefoons van de verdachte en de medeverdachte op de dag van de overval samen een reisbeweging naar en van de omgeving van de woning. De bewoners hadden een kluis, waarvan de medeverdachte via een kennis op de hoogte was. De rechtbank sprak een derde verdachte vrij van de overval in Veghel, omdat het bewijs tegen hem niet toereikend was.
Bij de straf sloot de rechtbank aan bij de oriëntatiepunten voor woningovervallen: 3 jaar bij licht geweld of bedreiging, 5 jaar bij ander geweld of bedreiging. Dat het twee keer bij een poging bleef, vond de rechtbank vooral van belang voor de juridische kwalificatie. De gewelddadigheden hadden immers al plaatsgevonden toen de daders zonder buit vertrokken. Zwaar woog dat de overvallers in Veghel niet vertrokken toen ze de kleinkinderen zagen, en dat die kinderen moesten aanzien dat hun opa werd vastgepakt terwijl een machete werd getoond. De slachtoffers kampen nog steeds met de gevolgen: ze zijn hun gevoel van veiligheid kwijt, slapen slecht en twee kleinkinderen volgen EMDR-therapie. In strafverzwarende zin telde mee dat de verdachte eerder voor mishandeling was veroordeeld en dat hij de overval in Veghel pleegde tijdens een proeftijd.
De rechtbank legde een gevangenisstraf van 8 jaar op, met aftrek van voorarrest. De officier van justitie had 6 jaar geëist. De rechtbank ging daarboven uit omdat zij alleen met deze straf recht vond gedaan worden aan de ernst van de feiten. Een door twee slachtoffers gevraagd contact- en locatieverbod wees de rechtbank af, omdat er geen reden is om te verwachten dat de verdachte contact zoekt of in de buurt van hun woning komt.
Ook de schade kwam aan bod. De bewoner uit Sint-Oedenrode krijgt € 8.000 immateriële schadevergoeding. Zijn gevraagde materiële schade en affectieschade voor twee familieleden wees de rechtbank af: de materiële schade was onvoldoende onderbouwd en voor affectieschade is geen plaats, omdat daarvoor sprake moet zijn van ernstig en blijvend letsel bij een naaste. In Veghel krijgen beide bewoners € 6.000, plus € 250 voor de eigen bijdrage in de rechtsbijstand van een van hen, en de drie kleinkinderen elk € 6.000. De bedragen worden uitgekeerd via een rekening met een BEM-clausule, zodat een kantonrechter moet instemmen met het gebruik ervan voordat ze meerderjarig zijn. De vordering van een andere benadeelde voor reis- en begeleidingskosten verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk wegens ontbrekende bewijsstukken. Bij alle toegewezen bedragen komt wettelijke rente, en de verdachte is hoofdelijk aansprakelijk samen met zijn mededaders. De rechtbank legde bovendien een schadevergoedingsmaatregel op, zodat de Staat het geld int en doorbetaalt aan de slachtoffers.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Hof legt huisarts 12 maanden cel op voor ontucht met patiënte, verdrievoudigt schadevergoeding Een huisarts onderhield ruim drie jaar lang, van 1 juni 2016 tot en met 31 juli 2019, een seksuele relatie met een van zijn patiënten. De vrouw heeft een autismespectrumstoornis en was eerder slachtoffer van seksueel grensoverschrijdend gedrag. De arts wist dat. Hij had meermaals seks met haar, waaronder penetratie, en zei dat het tussen hen moest blijven. Hij liet haar geloven dat zij moest leren de handelingen fijn te vinden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft de man nu opnieuw gestraft, in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant van 12 december 2025.
De rechtbank had het ten laste gelegde bewezen verklaard, gekwalificeerd als ontucht plegen met iemand die zich als patiënt aan de hulp of zorg van een werknemer in de gezondheidszorg heeft toevertrouwd, meermalen gepleegd. Zij legde 15 maanden gevangenisstraf op en kende de patiënte € 5.000 aan immateriële schade toe. Alleen de verdachte ging in hoger beroep. Het hof verenigt zich met de bewezenverklaring en verbetert alleen de einddatum van de pleegperiode: 31 juli 2019 in plaats van 31 augustus 2019.
De advocaat-generaal eiste 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De verdediging vroeg om geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf en achtte een taakstraf passend. Zij wees op de leeftijd van de man (geboren in 1958), zijn proceshouding, zijn blanco strafblad, het lage recidiverisico en op de tuchtrechtelijke beslissing waardoor hij zich niet meer als arts mag registreren. Het hof vond een lichtere sanctie dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet verantwoord. Het weegt zwaar dat de man misbruik maakte van de afhankelijkheid binnen de behandelrelatie en op geraffineerde wijze te werk ging. Zo gaf hij zijn privénummer, sprak hij alleen nog in de avonduren af en bezocht hij haar thuis als de woonbegeleiding afwezig was. Hij hield de waarheid achter toen haar begeleiders een arts inschakelden om met hem te praten. Dat de man vanaf zijn eerste politieverhoor bekende, spijt betuigde en een laag recidiverisico heeft, pleit volgens het hof voor hem. Daarom legt het een lagere straf op dan de advocaat-generaal eiste.
Ook de schadevergoeding valt hoger uit. De patiënte vorderde € 20.000. Het hof ziet een aantasting in haar persoon, omdat zedendelicten bekend staan om hun ernstige gevolgen en omdat uit haar slachtofferverklaring blijkt dat zij psychische gevolgen ondervindt en haar vertrouwen in hulpverleners is geschaad. Bij het begroten van het bedrag sluit het hof aan bij de Rotterdamse Schaal en de categorie 'ontucht met binnendringen' bij 'meest ernstig'. Daarbij weegt mee dat zij door de handelingen zwanger is geraakt.
Het hof veroordeelt de man tot 12 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Hij moet de patiënte € 15.000 aan immateriële schade betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 31 juli 2019. Het hof legt hem bovendien de schadevergoedingsmaatregel van € 15.000 op, ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling tot ten hoogste 100 dagen als verhaal niet mogelijk blijkt. Betaalt hij op een van beide verplichtingen, dan vervalt de andere voor zover daaraan is voldaan. De tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf vindt volledig plaats binnen de penitentiaire inrichting, totdat hij in aanmerking komt voor een penitentiair programma of voorwaardelijke invrijheidsstelling.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 13 november 2026
Strafrecht 24 maanden cel voor levering explosief bij woning in Vlissingen, 16 maanden minder dan de eis van 40 Op 21 september 2025 om 02:20 uur ontplofte een zelfgemaakt explosief voor de deur van een woning in Vlissingen. In het huis lag de vijftienjarige zoon des huizes. Hij raakte gewond door glasscherven in zijn gezicht en benen en moest naar het ziekenhuis. De explosie richtte ook forse schade aan bij de woning zelf en bij vier andere huizen in de smalle straat. Volgens de politie en betrokkenen was de aanslag bedoeld als wraak. Op 22 juni 2025 had een broer van de gewonde jongen iemand neergeschoten in een Jumbo-supermarkt in Vlissingen.
Op de plaats van de explosie lag een deels verbrand stuk ducttape dat bij het explosief hoorde. Op de plakrand zat DNA van de verdachte. De rechtbank zag daarin het bewijs dat hij zelf met het explosief bezig is geweest. In zijn telefoon stonden bovendien foto's van dozen met cobra's en ander zwaar vuurwerk van vier dagen voor de aanslag, en foto's van twee zelfgemaakte explosieven. De lont daarop leek op de meters lont die in zijn woning lagen. De verdachte ontkende elke betrokkenheid, maar zei wel een groot liefhebber van vuurwerk te zijn.
De officier van justitie en de verdediging waren het erover eens dat er geen sprake was van medeplegen. Het dossier toonde niet dat de verdachte bij de explosie aanwezig was, en niet dat hij nauw en bewust had samengewerkt met degenen die het explosief plaatsten. De rechtbank sprak hem daarom vrij van het medeplegen, en veroordeelde hem voor medeplichtigheid: hij leverde het explosief. Dat hij ook wist waar het voor bedoeld was, haalde de rechtbank uit een WhatsApp-gesprek van 19 september 2025 met zijn toenmalige beste vriend. Daarin staat dat hij 'iets' moest bouwen. De vriend schreef dat het 'echt fikse' moest zijn, 'we hebben ze het beloofd', en dat 'een andere mongool' het niet kon bouwen. De verdachte had bovendien nauwe banden met de familie van het slachtoffer van de schietpartij, en kon dus weten wat er speelde.
In een tweede zaak, die de rechtbank voegde, werd de verdachte verweten dat hij een gewoonte had gemaakt van het bezitten van kinderporno. Op zijn twee telefoons stonden 239 afbeeldingen, maar ongeveer 97 procent daarvan zat in de cache-map, waar bestanden automatisch terechtkomen en die voor een gewone gebruiker niet zichtbaar is. De rechtbank kon daarom niet vaststellen dat hij ervan wist. De overige 3 procent zou volgens het politierapport direct benaderbaar zijn geweest, maar bij controle bleek dat ook een van de uitgewerkte voorbeeldafbeeldingen uit een cachelocatie kwam. Door die aantoonbare onjuistheid kon de rechtbank niet op het rapport vertrouwen. De verdachte werd van dit feit volledig vrijgesproken, ook al had de officier hier wel een bewezenverklaring gevorderd.
Bij de straf woog zwaar dat het een wonder was dat er geen doden of meer gewonden vielen, dat het gezin is moeten verhuizen en dat dit soort explosies bij woningen vaker voorkomt. De verdachte is eerder veroordeeld voor brandstichting en meermalen voor overtreding van het Vuurwerkbesluit, en nam volgens de rechtbank geen verantwoordelijkheid. De reclassering beschrijft hem als impulsief en begeleidingsafhankelijk, met ADHD. De officier eiste 40 maanden, waarvan acht voorwaardelijk. De rechtbank bleef daaronder, mede omdat het zedenfeit niet bewezen werd.
De rechtbank legde 24 maanden gevangenisstraf op, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van het voorarrest. De bijzondere voorwaarden zijn: meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, een contactverbod met vijf medeverdachten, een locatieverbod voor de gemeente Vlissingen en een vuurwerkverbod. Ook moet hij de slachtoffers betalen, hoofdelijk met eventuele mededaders: € 4.000 aan de gewonde zoon, € 3.763,31 aan zijn moeder (waarvan € 1.763,31 verhuiskosten) en € 2.000 aan zijn zusje, steeds met wettelijke rente vanaf 21 september 2025. Haar vordering voor toekomstige studievertraging (€ 18.625) kan alleen bij de burgerlijke rechter. Beide telefoons zijn aan het verkeer onttrokken. Voor de OnePlus moeten politie en Openbaar Ministerie eerst een kopie maken van de foto's van de overleden opa van de verdachte en de speech die hij op diens begrafenis hield.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht