Rechtbank legt 24 maanden cel op voor 9,5 kilo harddrugs in huis in Boekel, 8 maanden voorwaardelijk Op 11 februari 2026 trad de politie een woning in Boekel binnen, nadat omwonenden een chemische lucht, een zoemend geluid en dag en nacht licht op de zolder hadden gemeld. Ook liepen er veel verdachte personen rond het huis. De huurder lag in de slaapkamer, een tweede man sliep op de bank in de woonkamer. Op de zolder, achter schotten en in tassen met gesealde zakken, lagen grote hoeveelheden verdovende middelen: 330 gram cocaïne, 5010 gram 4-CMC, 658 gram 4-MMC, 3530 gram THC, 165 gram MDMA, 195 gram 2-MMC en 2651 gram N-ethylpentedron, daarnaast hasjiesj en gedroogde henneptoppen. Op een tafel lagen een sealapparaat, een weegschaal, een mes en plastic zakjes.
De huurder erkende dat hij wist van de drugs in zijn woning. De man die op de bank sliep ontkende. Hij zei dat hij buiten wat wiet in de woonkamer van niets wist en daar maar één nacht had gelogeerd. De rechtbank Oost-Brabant geloofde hem niet. Uit zijn telefoon bleek dat hij al meerdere dagen voor de inval in de woning verbleef en dat de huurder een bed voor hem wilde kopen. Zendmastgegevens lieten zien dat zijn telefoon in de weken ervoor vrijwel steeds in de buurt van het huis was. Op de zolder lagen poststukken op zijn naam en in de slaapkamer hing een whiteboard met zijn naam en die van de huurder. Bovendien zat er DNA van hem op het hengsel van een tas waarin drugs lagen.
Volgens de rechtbank kon hij zich vrij door het huis bewegen, lagen de drugs openlijk zichtbaar en viel alles in zijn machtssfeer. Dat hij niet van de drugs wist, vond de rechtbank onaannemelijk. De rechtbank verklaarde bewezen dat hij samen met de huurder de harddrugs, de middelen van lijst IA en de softdrugs opzettelijk aanwezig had. Voor 1840 gram wit poeder dat ketamine zou zijn volgde vrijspraak: het NFI had dat poeder niet onderzocht en de politietest was alleen indicatief. Ook van de delta-9-THC in een pot met bruine substantie werd hij vrijgesproken, omdat het NFI niet kon vaststellen of het hennepolie (lijst I) of hasjiesj (lijst II) was. Een derde medeverdachte, van wie DNA op verpakkingen zat, kon de rechtbank niet als medepleger aanmerken, omdat uit het dossier zijn rol niet bleek.
Bij de straf nam de rechtbank de oriëntatiepunten als uitgangspunt: 30 maanden cel voor 10 tot 20 kilo harddrugs en 180 uur taakstraf voor 2,5 tot 5 kilo softdrugs. De verdachte is niet eerder veroordeeld voor soortgelijke feiten. Hij was dakloos en verslaafd, maar verblijft sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis bij Intermezzo, onderging een detox en loopt een traject bij Novadic-Kentron. De reclassering adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden. De raadsvrouw vroeg een onvoorwaardelijke straf gelijk aan het voorarrest, gecombineerd met een taakstraf.
De rechtbank veroordeelde de man tot 24 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, met aftrek van voorarrest. Dat is een lichtere straf dan de eis van de officier van justitie: 24 maanden met 6 maanden voorwaardelijk. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling bij Novadic-Kentron met mogelijk een kortdurende opname, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, het aflossen van schulden en controle op middelengebruik. De schorsing van de voorlopige hechtenis blijft ook na de uitspraak gelden.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Hof spreekt man (85) vrij van belaging ex-vriendin: berichten te beperkt en niet dreigend Een man uit de regio Rotterdam bleef na het einde van zijn relatie contact zoeken met zijn ex-vriendin. Tussen oktober 2023 en juli 2024 stuurde hij haar Facebook-berichten, vriendschapsverzoeken, een kaartje met zijn telefoonnummer en WhatsApp-berichten. Ook schreef hij twee keer aan haar dochter. De vrouw deed twee keer aangifte van belaging. De man, geboren in 1941, was in 2022 al eens veroordeeld voor belaging van dezelfde vrouw.
De politierechter in Rotterdam veroordeelde hem in eerste aanleg voor belaging tot een voorwaardelijke taakstraf van 180 uur, met een contact- en locatieverbod. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal ging in hoger beroep uit van een kortere periode, van 8 april 2024 tot en met 25 juli 2024, en eiste een voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met hetzelfde contact- en locatieverbod.
Het hof ging na wat aantoonbaar van de man afkomstig was. Berichten van een prepaid-nummer rekende het niet aan hem toe: de man ontkende dat nummer te gebruiken en de politie had niet onderzocht wie het gebruikte. Er bleef een beperkt aantal contactmomenten over. De man stuurde op 8 april 2024 een gebroken hartje via Messenger en wenste de vrouw op haar verjaardag succes met een 'gefeliciteerd'. Daarnaast volgden korte berichten van niet meer dan een zin op 7 juni, 21 juni, 25 juni, 11 juli en 19 juli 2024, twee vriendschapsverzoeken op 20 en 21 juli en een kaartje met 'bel me' en zijn telefoonnummer van 24 april. Op 25 juli 2024 stuurde hij nog een WhatsApp-bericht. Aan de dochter stuurde hij op 5 en 11 juli twee korte berichten. Voor de beschuldigingen dat hij in september 2023 voor de deur stond, een envelop stuurde en een bloemstuk liet bezorgen, zag het hof te weinig bewijs, net als de advocaat-generaal en de verdediging.
Volgens het hof gaat het om te weinig berichten, op te weinig momenten, om te spreken van belaging. Daarvoor is stelselmatigheid nodig, en die ontbreekt. Het hof begrijpt dat de vrouw de berichten als zeer vervelend ervoer, omdat zij geen contact meer wilde. Maar de berichten zijn kort en niet dreigend of dwingend van aard. Dat de man eerder voor belaging was veroordeeld, verandert dat niet.
Ook het subsidiair tenlastegelegde, dwang, haalde het niet. Daarvoor moet iemand daadwerkelijk zijn gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden. Het hof zag daar geen aanwijzing voor. Een poging tot dwang was niet ten laste gelegd.
Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van beide tenlastegelegde feiten. De vrouw had een schadevergoeding van € 1.500 gevorderd voor immateriële schade; zij werd daarin niet-ontvankelijk verklaard, en moet de proceskosten van de man betalen, die het hof op nihil begrootte. Ook de vordering van het openbaar ministerie om een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 60 uur alsnog uit te voeren wees het hof af, omdat de man niet meer is veroordeeld voor een feit in de proeftijd.
Gerechtshof Den Haag · 16 november 2026
Strafrecht Hof matigt taakstraf voor openlijke geweldpleging tot 100 uur door te trage behandeling Een jonge man sloeg samen met een medeverdachte een andere man. De aangever liep daarbij pijn en letsel op. De verdachte erkende dat hij had geslagen, maar zei dat hij dit deed omdat de aangever hem als eerste had geslagen. Dat zou betekenen dat hij uit noodweer handelde, en dan kan iemand niet worden gestraft.
De politierechter in de rechtbank Amsterdam veroordeelde de verdachte op 9 december 2022 tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. De verdachte ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam bevestigt het vonnis grotendeels, maar past de straf en de schadevergoeding aan.
Het hof verwerpt het beroep op noodweer. De lezing van de verdachte wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden om aan de betrouwbaarheid van die getuige te twijfelen, mede omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Volgens die verklaringen waren de verdachte en de medeverdachte de eersten die de aangever sloegen. Er was dus geen sprake van een situatie waarin de verdachte zich tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding moest verdedigen. Omdat er geen noodweersituatie was, kan ook het beroep op noodweerexces, een te ver doorgeslagen verdediging, niet slagen. De advocaat-generaal had juist gevorderd om de verdachte ontslag van alle rechtsvervolging te verlenen. Het hof volgt hem daarin niet.
Het hof vindt een taakstraf van 120 uur in beginsel passend. Het weegt de ernst van het feit mee: het slachtoffer is geslagen en raakte gewond, en dat soort geweld draagt bij aan gevoelens van angst en onveiligheid in de samenleving. Wel stelt het hof vast dat de redelijke termijn met bijna twee jaar is overschreden. De verdachte stelde op 21 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest. Daarom matigt het hof de taakstraf van 120 naar 100 uur.
Ook de vordering van de benadeelde partij komt aan bod. Die vroeg in totaal € 3.529,28 schadevergoeding, en de politierechter had daarvan € 1.835,72 toegewezen. Het hof wijst nu € 3.528,78 toe, bestaande uit € 1.278,78 materiële schade en € 2.250,00 immateriële schade. De materiële schade bestaat uit reiskosten, medische kosten en vertaalkosten van medische stukken. Het hof wijst het verweer af dat de taxikosten en de vertaalkosten onvoldoende zijn onderbouwd. Wel rekent het de vertaalkosten door op € 550,00 in plaats van het gevorderde € 550,50, omdat dat bedrag op de bijgevoegde schermafbeelding staat. De immateriële schade vindt het hof billijk, gelet op het opgelopen letsel en bedragen in vergelijkbare zaken. De wettelijke rente loopt vanaf 30 april 2022.
De verdachte is samen met de mededader hoofdelijk aansprakelijk voor het hele bedrag. Betaalt de mededader, dan is de verdachte in zoverre bevrijd.
Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht, met aftrek van voorarrest. Daarnaast moet hij € 3.528,78 schadevergoeding betalen. Daarbij legt het hof ook de schadevergoedingsmaatregel op, waarmee de Staat het bedrag voor het slachtoffer int, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als dwangmiddel.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt taakstraf van 100 uur op aan cocaïnedealer na overschrijding van redelijke termijn Drie weken lang verkocht een man uit de omgeving van Hoogerheide cocaïne aan klanten die via WhatsApp contact opnamen met een dealernummer. Na een bestelling verscheen de verdachte op een locatie in Hoogerheide of Putte en leverde hij de drugs af. Hij bekende dat hij op 21 januari, 1 februari en 8 februari 2024 cocaïne heeft verkocht, vanuit een auto die daarvoor aan hem ter beschikking was gesteld. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelde hem op 13 november 2026 tot een taakstraf van 100 uur.
De verdediging betwistte dat het om cocaïne ging, omdat de in beslag genomen middelen alleen met een snelle test waren onderzocht en niet door het Nederlands Forensisch Instituut. De rechtbank vond het bewijs desondanks voldoende. Alle middelen testten positief op cocaïne, meerdere afnemers verklaarden dat zij via dit nummer al maanden of jaren cocaïne kochten, en de verdachte zei zelf dat hij alleen cocaïne verkocht. Dat klanten telkens bleven terugkomen, maakt volgens de rechtbank dat zij ook steeds kregen wat ze verwachtten.
Ook het medeplegen werd bewezen. Via hetzelfde nummer konden meerdere dealers op de afgesproken plek verschijnen. Volgens de rechtbank moet er dus een organisatie achter zitten die de cocaïne aan de dealers leverde en de opbrengst inde. De verdachte was een essentiële schakel in die drugslijn en werkte nauw en bewust samen met onbekend gebleven anderen. De ten laste gelegde periode liep tot 25 maart 2024, maar de rechtbank kwam op een kortere periode uit: 21 januari tot 15 februari 2024. De verdachte verklaarde namelijk dat hij kort voor half februari was gestopt, en het dossier bevat geen aanwijzingen dat hij daarna nog doorging.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat cocaïne zeer verslavend is en dat de handel schade en overlast voor de samenleving veroorzaakt. Volgens de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting hoort bij dealen met enige regelmaat in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf, ook als de pleegperiode korter is dan een maand. Niet gebleken is echter dat de verdachte met grote intensiteit dealde. Omdat hij eerder was veroordeeld, is sprake van recidive en kon de rechtbank een zwaardere straf overwegen.
De rechtbank stelde ook vast dat de redelijke termijn is overschreden. Die termijn begon op 25 maart 2024, de dag waarop de woningen van de verdachten werden doorzocht. Binnen 24 maanden had er een eindvonnis moeten liggen, dus uiterlijk op 25 maart 2026. Dat is met meer dan zeven maanden overschreden, waardoor de verdachte lang in onzekerheid verkeerde over de afloop van zijn zaak. De rechtbank verwerkte dat in de strafmaat.
De officier van justitie had zelf een taakstraf van 100 uur gevorderd, en de rechtbank volgde die vordering. Weigert de verdachte de taakstraf te verrichten, dan volgt vervangende hechtenis van 50 dagen. Daarnaast was er een vordering om een voorwaardelijke taakstraf van 50 uur uit een vonnis van de politierechter in Breda van 11 juli 2024 alsnog uit te voeren. Omdat het bewezen feit niet in de proeftijd is gepleegd, verklaarde de rechtbank het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk in die vordering. Het bleek ook de eigen lezing van de officier van justitie ter zitting.
De verdachte is dus veroordeeld voor het medeplegen van het meermalen verkopen, afleveren, verstrekken en vervoeren van cocaïne. Hij krijgt een taakstraf van 100 uur, met 50 dagen hechtenis als vervanging als hij die niet naar behoren verricht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 27 maanden cel op voor 25 kilo cocaïne op schip, 21 maanden minder dan geëist Op 15 december 2022 werd in de haven van Vlissingen aan boord van een motorschip een blauwe vuilniszak met 25 kilo cocaïne in beslag genomen. Een man uit Zeeland, die beroepshalve goederen aan schepen levert en ophaalt, werd door de douane aangetroffen bij zijn bakwagen bij de loopplank van dat schip. Hij droeg een geel reflecterende jas en een helm. Het Openbaar Ministerie vervolgde hem voor de invoer van de cocaïne en, als dat niet lukte, voor het aanwezig hebben ervan.
De rechtbank sprak hem vrij van de invoer. Uit het dossier valt niet op te maken waar de cocaïne aan boord is gekomen, en dus ook niet of dat buiten Nederland was. Alleen al daarom kon de verlengde invoer niet bewezen worden.
Het aanwezig hebben achtte de rechtbank wel bewezen. De verdachte had die dag geen enkele opdracht van zijn werkgever om in de haven te zijn. Hij had tussen 12.27 uur en 16.02 uur 22 keer telefonisch contact met een man die in het dossier 'ene [naam]' heet. Om 14.08 uur appte hij: 'Ik ben er en sta in de rij.' Het antwoord was: 'Broer, klaar deze klus.' Later deelde hij vanaf zijn telefoon een afbeelding van een scheepsruim met de aanduiding '2B' en een schematische tekening van het schip met een kruisje bij 2B. In het ruim erboven werd later een sleutelbos gevonden met een sleutel van het portiek van zijn toenmalige woning. Een kraanmachinist zag een man met hesje en helm een blauwe vuilniszak op zijn rug over het schip dragen en neerzetten bij het masthuis. De rechtbank concludeerde dat dit de verdachte was.
Volgens de rechtbank 'schreeuwen' die feiten om een uitleg, en die gaf hij niet. Hij verklaarde wisselend over de vraag of hij in een ruim was geweest en of hij de zak had vastgehouden. Zijn verklaring op zitting dat het contact met die man slechts een sociale afspraak betrof, schoof de rechtbank als ongeloofwaardig terzijde. Voor iemand die beroepshalve schepen bevoorraadt moest duidelijk zijn dat een zak die in opdracht van een ander van boord wordt gehaald geen legale inhoud heeft. De rechtbank nam daarom ten minste voorwaardelijk opzet aan. De verklaringen van bemanningsleden, waartegen de verdediging bezwaar had gemaakt omdat zij hen niet had kunnen ondervragen, gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs.
Bij de straf ging de rechtbank uit van het oriëntatiepunt voor meer dan twintig kilo cocaïne: meer dan 36 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, ook voor een eerste overtreder. Ten nadele van de verdachte woog dat hij geen verantwoordelijkheid nam en bleef volhouden van niets te weten. Ten voordele woog dat hij volgens het dossier slechts een klein radertje was in een grotere criminele organisatie en zich mogelijk eenmalig liet verleiden om een schuld van € 10.000 af te lossen. Ook hield hij zich sinds 15 september 2023 aan de strenge schorsingsvoorwaarden en kwam hij niet opnieuw met politie of justitie in aanraking.
Daarnaast was de redelijke termijn overschreden. Die liep vanaf 15 december 2022, de dag van de inverzekeringstelling, en had binnen twee jaar met een vonnis afgesloten moeten zijn. De overschrijding was bijna twee jaar. De rechtbank gaf daarvoor een strafvermindering van zes maanden. De officier van justitie had 48 maanden geëist, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, en rekening gehouden met de termijnoverschrijding. Het locatieverbod voor Nederlandse havens dat de officier daarnaast vroeg, legde de rechtbank niet op: er zijn bijna vier jaar verstreken zonder aanwijzingen dat de man zich nog in een havengebied bevond, en hij werkt nu bij een bedrijf dat trapliften maakt.
De rechtbank veroordeelde de man tot een gevangenisstraf van 27 maanden, met aftrek van het voorarrest. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis is opgeheven.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht