Rechter wijst deelgeschil over arbeidsongeval af: advocaat verzweeg feiten Een postsorteerder viel in april 2025 op zijn werk en raakte gewond. Hij wilde dat de rechter vooraf vaststelt dat zijn werkgever aansprakelijk is voor de gevolgen van het ongeval. Daarvoor startte hij een deelgeschil, een verkorte procedure waarin een rechter een deel van een schadegeschil beslist om de onderhandelingen tussen partijen vlot te trekken.
De kantonrechter in Utrecht vond het geschil in principe geschikt voor deze route. Partijen verschilden van mening over de vraag of sprake was van een arbeidsongeval waarvoor de werkgever aansprakelijk is, en een oordeel daarover kon de impasse doorbreken. De man moest daarvoor aannemelijk maken dat hij de schade had opgelopen tijdens zijn werkzaamheden. Lukt dat, dan is de werkgever aansprakelijk, tenzij die aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen of dat de schade vooral het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer.
Het ging mis bij de feiten. In het verzoekschrift stond niet hoe het ongeval precies was gebeurd. Pas tijdens de mondelinge behandeling gaf de man een concrete en gedetailleerde beschrijving. Op vragen van de rechter verklaarde zijn advocaat dat hij die toedracht kende en haar bewust niet in het verzoekschrift had opgenomen, om de wederpartij niet wijzer te maken dan nodig.
Volgens de kantonrechter is dat in strijd met de waarheidsplicht. Partijen moeten de hen bekende feiten volledig en naar waarheid aanvoeren, en in een deelgeschil zo vroeg mogelijk. Door de toedracht te verzwijgen kon de werkgever in zijn verweerschrift alleen in algemene bewoordingen op zijn zorgplicht ingaan. Ook kon hij zich niet goed verweren tegen een mogelijk verwijt van opzet of bewuste roekeloosheid. Omdat in een deelgeschil elke partij maar één keer schriftelijk aan het woord komt, was dit niet te herstellen door de feiten alsnog op de zitting te noemen. Daarvoor was een extra schriftelijke ronde nodig geweest, en die past niet in deze procedure.
De rechter woog mee dat de beslissing in een deelgeschil bindend is en hier ging over de vraag of de werkgever aansprakelijk kan worden gehouden. Dat rechtvaardigt volgens hem dat het verzoek wordt afgewezen.
Ook de kosten van het deelgeschil worden niet begroot, wat normaal wel gebeurt. De procedure is volgens de kantonrechter onnodig of onterecht ingesteld. Van een advocaat mag worden verwacht dat hij weet dat het opzettelijk weglaten van relevante feiten in het verzoekschrift in strijd is met een goede procesorde.
De kantonrechter wees het verzoek af. De man krijgt dus geen oordeel dat zijn werkgever aansprakelijk is, en de kosten van zijn deelgeschil worden niet vergoed.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof bekrachtigt afwijzing schadeclaim tegen Allianz na mislukt bewijs aanrijding Een vrouw stelde dat zij op 5 mei 2022 was aangereden door een auto terwijl zij met haar tweeënhalfjarige kleinzoon naar de speeltuin liep. Zij vorderde bij de kantonrechter een verklaring dat verzekeraar Allianz, die de betrokken auto verzekerde, aansprakelijk is voor haar schade. Allianz betwistte dat er ooit contact is geweest tussen de auto en de vrouw.
De kantonrechter in Apeldoorn wees de vordering op 10 maart 2025 af na het horen van getuigen, omdat niet was bewezen dat de door de vrouw gestelde aanrijding had plaatsgevonden. De vrouw ging tegen dat vonnis in hoger beroep bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, met als doel dat haar vordering alsnog zou worden toegewezen.
Het hof legde uit dat de vrouw, die zich beriep op een recht op schadevergoeding, moest bewijzen dat de bij Allianz verzekerde auto daadwerkelijk bij een ongeval betrokken was waardoor zij schade had geleden. Pas als dat vaststaat, geldt de wettelijke regel dat de bestuurder aansprakelijk is tenzij overmacht aannemelijk wordt gemaakt. Het enkel aannemelijk maken van betrokkenheid van de auto is daarvoor niet genoeg.
Beide partijen brachten getuigen naar voren die hun eigen lezing ondersteunden. De vrouw verklaarde dat zij tegen de auto botste en op de grond viel samen met haar kleinzoon, en bracht verklaringen in van familieleden, buurvrouwen en haar maatschappelijk werker. De bestuurder van de auto verklaarde juist dat het kind alleen was gestruikeld voor de auto en dat er nooit contact is geweest, een lezing die werd ondersteund door haar ouders, die in de auto zaten, en een vriendin die in de buurt stond.
Het hof kon niet vaststellen welke van de twee tegenstrijdige lezingen klopte. De verklaringen van beide kanten kwamen vooral van familie, vrienden en bekenden, wat het hof met behoedzaamheid liet meewegen. Ook medische informatie bood geen uitsluitsel: de huisarts noteerde alleen een schaafwond en lichte zwelling, terwijl de maatschappelijk werker later blauwe plekken zou hebben gezien, en dat spoorde niet goed met elkaar. Een getuigenverklaring van een buurvrouw die pas na het verlies bij de kantonrechter naar voren kwam, veranderde dat oordeel niet. Het hof wees ook het verzoek om deze getuige alsnog te horen af, omdat de vrouw niet had aangegeven wat de getuige meer of anders zou kunnen verklaren dan al op papier stond.
Omdat de onzekerheid over wat er precies is gebeurd voor rekening komt van de partij die de bewijslast draagt, oordeelde het hof dat de vordering terecht was afgewezen. Het hof bekrachtigde het vonnis van de kantonrechter en veroordeelde de vrouw tot betaling van de proceskosten van Allianz in hoger beroep: € 827 aan griffierecht en € 2.580 aan advocaatkosten, te vermeerderen met wettelijke rente bij te late betaling.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 18 augustus 2026
Civiel Recht Man deels vrijgesproken, celstraf en taakstraf voor zware mishandeling in Vlaardingen De rechtbank Rotterdam heeft een man veroordeeld voor zware mishandeling van een man in Vlaardingen, maar sprak hem vrij van drie andere beschuldigingen. De zaak draaide om een gewelddadig incident op 9 mei 2026, toen de verdachte naar de woning van zijn ex-partner ging en daar in de gang in gevecht raakte met een andere man die de deur had geopend.
Volgens de tenlastelegging had de verdachte niet alleen die man zwaar mishandeld, maar ook zijn ex-partner mishandeld of geprobeerd zwaar letsel toe te brengen, een telefoon vernield en beide slachtoffers bedreigd met een mes. De officier van justitie en de verdediging waren het er echter over eens dat bewijs voor deze laatste drie feiten ontbrak, en de rechtbank sprak de man daarvan vrij zonder nadere motivering.
Voor de mishandeling van de man in de gang lag het anders. De verdachte had zelf verklaard dat hij het slachtoffer met vuisten in het gezicht had geslagen. Het slachtoffer liep daardoor een gebroken neus, een gebroken oogkas en een gebroken kaak op, moest geopereerd worden en had drie maanden later nog steeds pijn bij eten en praten. De rechtbank merkte dit letsel aan als zwaar lichamelijk letsel en oordeelde dat de verdachte, door met kracht op het gezicht te slaan, willens en wetens de aanmerkelijke kans op zo'n ernstig letsel had aanvaard. Daarmee stond voorwaardelijk opzet vast, ook al kon niet worden bewezen dat hij het letsel met volle opzet had toegebracht.
De verdediging beriep zich op noodweer: het slachtoffer zou als eerste hebben uitgehaald en de verdachte zou zich in een hevige gemoedstoestand hebben bevonden vanwege zorgen om zijn zoontje. De rechtbank verwierp dit verweer. Zelfs als het slachtoffer al een slaande beweging had gemaakt, had de verdachte zich eenvoudig kunnen terugtrekken door de woning weer te verlaten in plaats van meermaals met kracht terug te slaan. Ook een beroep op noodweerexces en putatief noodweer, waarbij de verdachte in de veronderstelling zou hebben verkeerd zich te mogen verdedigen, haalde het niet.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte niet eerder was veroordeeld voor soortgelijke feiten, maar ook dat de reclassering het recidiverisico als gemiddeld tot hoog inschatte, onder meer door aanhoudende zorgen van de verdachte over zijn zoon bij de ex-partner. Positief was wel dat de verdachte zich goed hield aan de voorwaarden van zijn lopende schorsing.
Het slachtoffer van de mishandeling vorderde ruim € 55.000 aan materiële en immateriële schadevergoeding. De rechtbank kende een deel daarvan toe: € 4.820,12 aan materiële schade (waaronder inkomstenverlies en huishoudelijke hulp) en € 13.500 aan immateriële schade voor het kaak- en neusletsel en het psychisch leed, berekend aan de hand van de Rotterdamse schaal. Voor het oogletsel en toekomstige schade werd de vordering niet-ontvankelijk verklaard, omdat nog onduidelijk is of het gezichtsvermogen blijvend is aangetast en de gestelde toekomstige kosten onvoldoende waren onderbouwd. De vordering van de ex-partner, die schadevergoeding eiste voor het feit waarvan de verdachte werd vrijgesproken, werd volledig niet-ontvankelijk verklaard.
De rechtbank legde de man een gevangenisstraf van 90 dagen op, waarvan 37 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en bijzondere voorwaarden zoals verplichte behandeling en een contactverbod met het slachtoffer. Omdat het onvoorwaardelijke deel gelijk was aan de tijd die hij al in voorarrest had doorgebracht, hoeft hij niet terug de gevangenis in. Daarnaast kreeg hij een taakstraf van 120 uur en moet hij in totaal € 18.320,12 schadevergoeding aan het slachtoffer betalen.
Rechtbank Rotterdam · 7 september 2026
Strafrecht Man vrijgesproken van zware mishandeling na vechtpartij op festival in Elst, wel veroordeeld voor mishandeling Tijdens het Lingepop festival in Elst sloeg een man op 20 april 2025 het slachtoffer met zijn vuist in het gezicht, waarna hij hem, terwijl het slachtoffer weerloos op de grond lag, een schop tegen de buik gaf. De verdachte was zelf met zijn partner en kinderen op het festival aanwezig.
De rechtbank beoordeelde drie onderdelen van de aanklacht. Voor openlijke geweldpleging, waarbij het gaat om geweld samen met anderen, werd de man vrijgesproken: uit het dossier bleek niet dat hij samen met anderen geweld had gebruikt. Ook zware mishandeling was niet bewezen, omdat het letsel van het slachtoffer, een zwelling bij het jukbeen, pijnlijke schouder en loslating van het achterste glasvochtmembraan, naar het oordeel van de rechtbank niet de drempel van zwaar lichamelijk letsel haalt. Dit vlies zou vanzelf genezen en medisch ingrijpen was niet noodzakelijk.
De verdachte voerde aan dat hij handelde uit noodweer: het slachtoffer zou dreigend op hem zijn afgerend en een schoppende beweging hebben gemaakt. De rechtbank verwierp dit verweer. Camerabeelden lieten zien dat het juist de verdachte was die op het slachtoffer afliep, zich met zwaaiende armen door de menigte bewoog en uithaalde. Dat is in de kern aanvallend gedrag, geen verdediging.
Wat overbleef was gewone mishandeling, en dat feit achtte de rechtbank wel bewezen. Bij het bepalen van de straf woog mee dat de verdachte geen recent strafblad heeft en zijn leven op orde heeft. Normaal gesproken geldt bij een eerste mishandeling een geldboete van € 1.000 als uitgangspunt. De rechtbank vond een geldboete hier echter niet passend, omdat het geweld plaatsvond op een openbaar festival dat voor alle leeftijden toegankelijk was, nota bene terwijl de verdachte er zelf met zijn gezin was.
Het slachtoffer vorderde € 7.000 aan materiële schade en € 6.000 aan smartengeld. De materiële vordering wees de rechtbank af: er waren geen daadwerkelijke kosten gemaakt die niet al vergoed waren. Het gevorderde smartengeld werd grotendeels afgewezen. De rechtbank kende wel € 750 toe op grond van het opgelopen lichamelijk letsel, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dag van het incident. Gesteld blijvend letsel en psychische gevolgen leverden geen zelfstandige grondslag op voor een hoger bedrag.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een taakstraf van 60 uur, met als vervangende straf 30 dagen hechtenis als de taakstraf niet naar behoren wordt uitgevoerd. Daarnaast moet hij € 750 smartengeld betalen aan het slachtoffer, en is hem dezelfde betalingsverplichting opgelegd ten gunste van de Staat.
Rechtbank Gelderland · 27 oktober 2026
Strafrecht Rechter wijst voorschot van € 80.000 af in letselzaak, Achmea moet deelgeschilkosten betalen Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een ernstig verkeersongeval en werkt sindsdien niet meer. Hij kampt naar eigen zeggen met lichamelijke en psychische klachten. De verzekeraar van de veroorzaker, Achmea, erkende de aansprakelijkheid. Over de hoogte van de schade kwamen partijen er niet uit.
Eind oktober 2025 betaalde Achmea € 75.000 aan de man, bedoeld als slotbetaling. Volgens Achmea was daarmee een vaststellingsovereenkomst gesloten waarin de man finale kwijting verleende. De man vond van niet. In een eerdere tussenbeschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank Rotterdam dat er geen overeenkomst was gesloten. De man had zijn tegenaanbod immers afhankelijk gemaakt van volledige vergoeding van zijn buitengerechtelijke kosten, en dat aanbod had Achmea niet aanvaard. Achmea heeft aangekondigd tegen die beschikking hoger beroep in te stellen.
In het vervolg van dit deelgeschil vroeg de man de rechtbank om Achmea te veroordelen tot een voorschot van € 80.000 op de schade die al was ontstaan. Achmea verzette zich daartegen. Zij betwistte dat de klachten door het ongeval waren veroorzaakt en betwistte ook de omvang van de schade. Volgens Achmea had de man bovendien zijn schade onvoldoende beperkt. Zij stelde dat de schade met de al betaalde voorschotten, inclusief de € 75.000, geheel was vergoed.
De rechtbank wees het voorschot af. Financiële nood van de man is op zich niet genoeg. Voor een voorschot moet voldoende vaststaan dat de schade, na aftrek van wat al is betaald, minstens zo hoog is als het gevraagde bedrag. Achmea had al € 31.700 aan voorschotten en daarnaast € 75.000 betaald, dus de schade zou minstens € 186.700 moeten bedragen. Dat is volgens de rechtbank niet duidelijk. Er is wel enige letselschade, maar het medische beeld is onvoldoende. Het rapport van de medisch adviseur van de man geeft geen helder beeld, en verder liggen er slechts een bericht van de fysiotherapeut, een overzicht van medicijngebruik en een brief van de huisarts. Zo valt niet vast te stellen hoeveel van de klachten door het ongeval komen en of ze blijvend zijn. Daardoor is ook het gestelde verlies aan arbeidsvermogen onvoldoende onderbouwd. De stelling dat Achmea een inkomensverlies van € 3.107 per maand zou hebben erkend, staat niet vast, en de overeenkomst met een opdrachtgever tot eind 2026 volstaat niet als onderbouwing van de gemiste inkomsten. Ook een lager voorschot kende de rechtbank daarom niet toe.
De kosten van het deelgeschil kent de rechtbank grotendeels wel toe, omdat de man gelijk kreeg op het hoofdpunt: er was geen geldige vaststellingsovereenkomst. Partijen waren het eens over 14,7 uur werk tot en met de zitting. Daar komen 8 uur bij voor werkzaamheden na de tussenbeschikking. De overige opgevoerde kosten hielden onvoldoende verband met het deelgeschil. Bij een uurtarief van € 225 en 22,7 uur komt dat op € 6.180,08 inclusief btw, plus € 331 griffierecht.
De rechtbank begroot de kosten van het deelgeschil op € 6.511,08 en veroordeelt Achmea tot betaling daarvan aan de man. Op dit onderdeel is de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat Achmea ook moet betalen als zij hoger beroep instelt. De uitvoerbaarverklaring van de tussenbeschikking wees de rechtbank af, omdat een vaststellende beslissing zich niet leent voor executie. Al het overige dat de man vroeg, is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht