Hoge Raad: ING mocht eigenaar metaalhandel acht jaar registreren na opzegging bankrelatie Een handelaar in oud ijzer en metalen dreef zijn zaak als eenmanszaak en had zowel privé als zakelijk rekeningen bij ING. In 2021 liet de bank weten de zakelijke bankrelatie te willen beëindigen. Volgens ING had de ondernemer bij een periodiek cliëntenonderzoek geen transparant beeld gegeven van het gebruik van zijn zakelijke rekeningen, waardoor de bank haar wettelijke verplichtingen om witwassen te voorkomen niet goed kon nakomen. In oktober 2022 werd de zakelijke relatie daadwerkelijk beëindigd. De man verzette zich daar eerst tegen, maar berustte er uiteindelijk in.
Daarmee was de kous voor hem niet af. ING had zijn gegevens ook opgenomen in haar Interne Verwijzingsregister en in haar Gebeurtenissenadministratie, voor een periode van acht jaar. Dat zijn interne registers van de bank over gebeurtenissen die voor de veiligheid en integriteit van de financiële instelling van belang zijn. In de aantekening stond dat de man grote cashuitgaven had gedaan die niet te verantwoorden waren, dat hij geen adequate boekhouding van zijn cashinkopen had bijgehouden en dat hij te weinig maatregelen nam om betrokkenheid bij heling, witwassen en andere financieel-economische criminaliteit uit te sluiten.
De ondernemer wilde die registratie weg hebben. Hij vorderde dat ING de gegevens zou wissen waaruit volgt dat niet is uitgesloten dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan witwassen of andere financiële criminaliteit, en dat de bank hem uit het verwijzingsregister zou schrappen. De rechtbank Amsterdam wees de vordering af. Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigde dat vonnis. Volgens het hof ging het niet om strafrechtelijke persoonsgegevens, omdat de genoemde feiten geen bewezenverklaring van een strafbaar feit konden dragen. Ook woog het belang van ING zwaarder: de bank mocht gedurende zekere tijd bijhouden dat en waarom zij een relatie had beëindigd. Het hof wees er bovendien op dat de gegevens niet voor derden toegankelijk bleken en dat de man gewoon bankzaken kon blijven doen, onder meer bij een Duitse bank.
De ondernemer ging in cassatie, de laatste mogelijkheid om een uitspraak te laten toetsen op rechtsfouten. Zijn eerste klacht betrof het begrip 'strafbaar feit' in artikel 10 van de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG). Voor gegevens over strafbare feiten gelden extra strenge voorwaarden. Volgens de man had het hof miskend dat dit begrip Europees moet worden uitgelegd, zodat ook de aard van het feit en de zwaarte van de mogelijke sanctie meetellen, en niet alleen de kwalificatie naar Nederlands recht.
De Hoge Raad oordeelt dat de man terecht uitgaat van die drie criteria, die het Hof van Justitie van de Europese Unie in een uitspraak uit 2021 heeft geformuleerd: de juridische kwalificatie naar nationaal recht, de aard van het feit en de zwaarte van de sanctie. Maar het hof heeft dat volgens de Hoge Raad niet miskend. Gelet op wat partijen over en weer hadden aangevoerd, kon het hof oordelen dat het tweede en derde criterium in deze zaak niet aan de orde waren. Daarop strandt de eerste klacht.
De tweede klacht ging over het recht van bezwaar uit artikel 21 van de AVG. Een bank moet een verwerking van persoonsgegevens staken wanneer een betrokkene daartegen bezwaar maakt, tenzij zij dwingende gerechtvaardigde gronden heeft die zwaarder wegen dan de belangen van de betrokkene. Volgens de man had het hof niet onderzocht of daarvan sprake was. De Hoge Raad wijst dat af. Het hof had geoordeeld dat ING een gerechtvaardigd en zwaarwegend belang heeft, mede door haar verplichtingen onder de witwaswetgeving, en dat het belang van de man daar niet tegen opwoog. In dat oordeel ligt besloten dat ING dwingende gerechtvaardigde gronden had aangevoerd. De overige klachten behandelt de Hoge Raad kort, omdat ze geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt de ondernemer in de kosten van de cassatieprocedure aan de zijde van ING, begroot op € 905 aan verschotten en € 2.200 aan salaris. Daarover is wettelijke rente verschuldigd als hij die kosten niet binnen veertien dagen betaalt. De registratie van zijn gegevens voor acht jaar blijft daarmee in stand.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht Hof: buren mogen beveiligingscamera's met privacymasker houden, anders dan rechtbank oordeelde In een kleinschalig appartementencomplex van vijf woningen in Midden-Nederland hingen twee buren in 2022 beveiligingscamera's op. Eén camera kijkt uit over de voorzijde met twee parkeerplaatsen, de andere over het terras aan de achterzijde. De buren in het appartement ernaast vonden dat hun privacy werd geschonden. Zij voelden zich begluurd en eisten dat de camera's zouden verdwijnen.
De rechtbank Midden-Nederland gaf hen in een vonnis van 31 december 2024 grotendeels gelijk. De bewoners met de camera's moesten die verwijderen en verwijderd houden, mochten geen foto's of filmopnames meer maken van hun buren en kregen een dwangsom boven het hoofd. Ook moesten zij de buitengerechtelijke kosten en de proceskosten betalen. De bewoners gingen in hoger beroep, en dat beroep slaagt nu.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden begint bij de vraag van welke situatie het moet uitgaan. De buren stelden dat de camera's ook zonder privacymasker kunnen worden gebruikt, omdat de bewoners dat masker kunnen aanpassen of uitzetten. Het hof volgt dat niet. De bewoners hebben onderbouwd dat zij beide camera's met een privacymasker hebben ingesteld, waarbij een deel van het beeld door zwarte pixels onzichtbaar is. Dat het masker technisch ongedaan te maken is, is volgens het hof onvoldoende. Het gevoel begluurd te worden bewijst evenmin dat het masker uit staat. Foto's die de buren overlegden, zouden volgens de bewoners met een fototoestel of iPad zijn gemaakt, om vast te leggen dat de buren hun niet-aangelijnde hond over de gemeenschappelijke tuin lieten lopen. Gelet op stand, hoogte en hoek vindt het hof dat aannemelijk, en de buren reageerden daar niet verder op.
Met het privacymasker is het bereik van de camera's volgens het hof zeer beperkt. De camera aan de voorzijde ziet de twee parkeerplaatsen en een strook grond van enkele vierkante meters. Alleen één van die parkeerplaatsen is van de bewoners zelf; de andere is gemeenschappelijk. De camera aan de achterzijde ziet de glazen pui, het eigen terras en een smalle strook gras erachter. De privétuinen van de bewoners, ook die van de buren, zijn niet zichtbaar. Het overgrote deel van het gemeenschappelijke grasveld valt buiten beeld. Wie dicht langs het terras loopt, is vooral met voeten en onderbenen te zien. Omdat partijen geen contact met elkaar onderhouden, komt het zelden voor dat de buren op het terras van de bewoners staan.
Het hof weegt vervolgens de belangen. Bewoners mogen camera's plaatsen om hun eigendommen, vrijheid en veiligheid te beschermen, ook als er in het verleden geen inbraken of vernielingen waren. Dat recht is niet onbegrensd, en ook de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) speelt mee, omdat het vastleggen en bewaren van beelden van mensen het verwerken van persoonsgegevens is. De beelden worden lokaal op een recorder opgeslagen, niet in de cloud, en na zeven dagen automatisch gewist. Die bewaartermijn is niet kort, en de Autoriteit Persoonsgegevens noemt in een stappenplan een kortere termijn, maar dat is geen dwingend voorschrift. Het hof weegt mee dat de camera's niet voor bedrijfsmatige activiteiten maar voor privédoeleinden dienen en dat beelden vooral worden teruggekeken bij een incident, bijvoorbeeld om te zien of er dagen eerder al voorbereidende verkenningen plaatsvonden. Dat de beelden voor een ander doel worden gebruikt dan de bescherming van de eigendommen, is niet aannemelijk geworden.
De buren stelden ook alternatieven voor, zoals het omwisselen van de parkeerplaatsen of het plaatsen van een camera aan de buitengevel. Die zijn volgens het hof geen reële mogelijkheid. Daarvoor is medewerking van de vereniging van eigenaren nodig, bijvoorbeeld om de splitsingsakte te wijzigen, en die heeft zich juist tegen camera's gekeerd.
Daarnaast beoordeelt het hof een klacht over de procedure bij de rechtbank. Die had een plaatsopneming (een bezoek ter plaatse) gepland en wilde daarbij ook het appartement met de camera's bekijken. De bewoners verzetten zich tegen de aanwezigheid van de buren in hun woning, waarna de rechtbank de plaatsopneming afblies. Het hof vindt dat terecht: het beginsel van hoor en wederhoor brengt mee dat alle partijen bij zo'n bezichtiging aanwezig kunnen zijn. In hoger beroep vond de plaatsopneming alsnog plaats in aanwezigheid van alle partijen.
Het hof concludeert dat het belang van de bewoners bij bescherming van hun eigendommen en veiligheid zwaarder weegt dan het privacybelang van de buren. Het vernietigt het vonnis van de rechtbank en wijst alle vorderingen van de buren af. De buren moeten terugbetalen wat zij op grond van het vonnis hebben ontvangen en de proceskosten van beide instanties vergoeden: € 1.325 griffierecht en € 1.228 aan advocaatsalaris bij de rechtbank, en in hoger beroep € 362 griffierecht, € 147,81 aan betekeningskosten en € 2.580 aan advocaatsalaris. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 20 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst lening- en schadeclaims af na einde relatie Een voormalig stel heeft na het einde van hun affectieve relatie een geldgeschil uitgevochten bij de kantonrechter in Almere. De man vorderde van zijn ex-partner het restant van een geldlening van € 12.500, met rente en incassokosten. Volgens hem had zij de lening in termijnen terug moeten betalen en was ze daarmee gestopt. De vrouw ontkende dat er een lening was. Zij stelde dat de betalingen van de man kosten van de gezamenlijke huishouding waren.
De kantonrechter geeft de vrouw gelijk. De man baseerde zich vooral op het feit dat zij in de onderlinge correspondentie en bij haar betalingen zelf over 'de lening' en 'afbetaling' sprak. De vrouw legde uit dat zij zich onder druk gezet voelde om terug te betalen. Zij wees onder meer op een huiselijk geweldsincident op 27 oktober 2022, dat aan de periodieke betalingen voorafging. Die uitleg achtte de rechter aannemelijk genoeg, zodat de vrouw op haar eerdere erkenning mocht terugkomen.
Daarmee lag het op de weg van de man om concreet uit te leggen waaruit de lening bestond. Dat deed hij onvoldoende. Het enige bedrag dat hij noemde was een betaling van € 6.019,30 aan de ex-werkgever van de vrouw, zodat zij met hem naar Curaçao kon verhuizen. Volgens de rechter was die verhuizing in het gezamenlijk belang van beide partijen. Het samenlevingscontract somt de kosten van de gezamenlijke huishouding bovendien niet limitatief op. De overige posten (een belastingschuld, een auto en een vakantie) noemde de man zonder bedragen, terwijl het samenlevingscontract die kosten juist uitdrukkelijk als huishoudkosten noemt. Volgens de vrouw was het recht van de man om meer betaalde kosten te verrekenen vervallen, en dat betwistte hij niet. De hoofdsom en alle nevenvorderingen worden daarom afgewezen.
Ook de eigen vorderingen van de vrouw (de reconventie) hebben geen succes. De rechter laat haar eisvermeerdering toe, maar wijst alles af. Het incassotraject van de man was niet onrechtmatig. Zijn vordering was niet bij voorbaat kansloos, en hij en zijn incassogemachtigde mochten de ex-werkgever en de ouders van de vrouw benaderen. Voor het verwerken van hun persoonsgegevens bestond een gerechtvaardigd belang. Haar claim van € 3.500 aan immateriële schade strandt omdat het huiselijk geweld niet automatisch recht geeft op schadevergoeding en zij de gestelde jarenlange intimidatie en financiële druk nauwelijks onderbouwde.
Ook € 3.000 van de verhuiskostenvergoeding krijgt de vrouw niet. Er is geen rechtsgrond, want zij was geen contractpartij en het samenlevingscontract zegt niets over zulke vergoedingen. De vergoeding is volgens de rechter logischerwijs besteed aan de gezamenlijke huishouding. De € 1.000 voor achtergelaten inboedel wijst de rechter af, omdat de man haar een termijn tot uiterlijk 17 november 2024 gaf om de spullen op te halen en dat blijft voor haar risico. Het contactverbod en het bevel om persoonsgegevens te verwijderen sneuvelen op gebrek aan onderbouwing en onbepaaldheid.
De man wordt in conventie veroordeeld in de proceskosten van de vrouw, die op nihil zijn begroot. In reconventie moet de vrouw de proceskosten van de man betalen: € 864, binnen veertien dagen, plus de kosten van betekening als zij niet op tijd betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 14 oktober 2026
Civiel Recht Rechter handhaaft contact- en uitingsverbod voor vader na verbeurde dwangsommen van € 50.000 Een vader mocht van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden een jaar lang niets over zijn ex-partner en hun twee minderjarige zoons op sociale media zetten. Op overtreding stond een dwangsom van € 1.000 per keer, tot een maximum van € 50.000. Hij ging er toch mee door, verbeurde het volledige bedrag en betaalde het. Daarmee was de financiële prikkel om zich aan het verbod te houden verdwenen, en daarom stapte de moeder opnieuw naar de voorzieningenrechter.
De voorgeschiedenis is zwaar. De ouders hadden een relatie waaruit twee zoons zijn geboren, die onder toezicht van Stichting Jeugdbescherming Overijssel staan. De moeder deed meerdere keren aangifte van smaad en laster. De man werd in mei 2025 aangehouden en kwam in voorlopige hechtenis, die later onder voorwaarden werd geschorst. Een van die voorwaarden was dat hij geen contact zocht met zijn ex en geen berichten over haar plaatste. In juli 2025 werd de schorsing al eens ingetrokken omdat hij die voorwaarden had overtreden. Sinds 1 december 2025 heeft hij bovendien geen gezag meer over de kinderen.
Als hij niet zelf was verschenen, kreeg de moeder in een verstekvonnis van 23 juli 2026 grotendeels haar zin. De man ging in verzet. Hij voerde onder meer aan dat de rechter niet bevoegd was, dat hij niet behoorlijk was opgeroepen en dat de dagvaarding nietig was. De voorzieningenrechter wijst dat af. Zijn woonplaats is onbekend, en ook als hij in Spanje woont, kan een Nederlandse rechter oordelen over onrechtmatig handelen waarvan de schade in Nederland optreedt. De dagvaarding was openbaar betekend, met toestemming van de rechtbank, en per e-mail aan zijn bekende adres gestuurd. Dat hij daar nadeel van ondervond, was niet onderbouwd. De moeder had haar eis tijdens de procedure aangevuld, onder meer met een verbod om interviews te geven. Ook dat laat de rechter toe, omdat de advocaat van de man er op zitting op kon reageren.
Over de inhoud weegt de voorzieningenrechter het recht van de man op vrijheid van meningsuiting af tegen het recht van de moeder en de kinderen op bescherming van hun privéleven. Het contactverbod is nodig omdat de man haar in mei 2026 twee keer rechtstreeks e-mailde, terwijl dat in strijd was met zijn schorsingsvoorwaarden. Ook het uitingsverbod blijft: de man benaderde in 2026 via LinkedIn de nieuwe werkgever en collega's van de moeder met berichten over ouderverstoting en kindermishandeling. Op Vaderdag, 11 juni 2026, plaatste hij een bericht met een foto van hem en de kinderen. Het verbod geldt ook voor berichten waarin hij zijn gemis of trots uitspreekt, omdat hij die volgens de rechter telkens koppelt aan de conflicten met de moeder. Hij kan zijn genegenheid kenbaar maken via zijn advocaat of de jeugdbescherming. Interviews die diffamerend over de moeder of de kinderen gaan, mag hij niet geven. De moeder en de kinderen zijn geen publieke personen, en de man kan zijn punt over jeugdzorg of ouderverstoting maken zonder hen te noemen of te fotograferen.
Een verbod op uitingen van derden wijst de rechter af. De moeder had niet aannemelijk gemaakt dat de man anderen tot die uitingen had aangezet. Het gebod om berichten te verwijderen blijft wel staan, maar op één punt klopt het verstekvonnis niet: daarin ontbrak een termijn. Die wordt nu vijf dagen na betekening. Het verzet is daarom deels gegrond.
De voorzieningenrechter verbiedt de man vijf jaar lang contact met de moeder te zoeken, behalve via haar advocaat of als de jeugdbescherming anders beslist. Ook mag hij vijf jaar lang geen berichten over haar of de kinderen publiceren, geen foto's of video's van de kinderen plaatsen en geen diffamerende interviews geven. Elke overtreding kost € 5.000, met een maximum van € 100.000 per verbod. Binnen vijf dagen moet hij alle bestaande berichten over de moeder en de kinderen van sociale media halen, op straffe van € 5.000 per dag tot ten hoogste € 100.000. De man betaalt de proceskosten van het verzet, begroot op € 1.366, naast de proceskosten uit het verstekvonnis.
Rechtbank Overijssel · 23 oktober 2026
Civiel Recht Raad van State oordeelt dat onderzoek naar PNR-gegevens reiziger zorgvuldig was De Raad van State heeft geoordeeld dat de minister van Justitie en Veiligheid voldoende zorgvuldig onderzoek heeft gedaan naar de reisgegevens van een man die meermaals de toegang tot Turkije is geweigerd. De man kreeg weliswaar inzage in zijn gegevens, maar vond dat de zoekactie van de minister onvoldoende grondig en onvoldoende toegelicht was.
De man kon zijn schoonfamilie in Turkije niet bezoeken omdat hem de toegang tot dat land herhaaldelijk was geweigerd. Om te achterhalen welke rol de Nederlandse overheid daarbij mogelijk speelde, vroeg hij inzage in zijn zogeheten PNR-gegevens: reisgegevens die luchtvaartmaatschappijen van hun passagiers doorgeven aan de overheid, bedoeld om terrorisme en zware criminaliteit te bestrijden. Op grond van de Wet politiegegevens heeft iedereen het recht om te weten welke gegevens over hem op deze manier zijn verwerkt en aan wie ze eventueel zijn doorgegeven.
De minister willigde het verzoek in en verstrekte een overzicht van de vluchten waarvoor gegevens van de man in het systeem van de Passagiersinformatie-eenheid Nederland waren geregistreerd. Daarbij liet de minister weten dat uit de registers bleek dat de gegevens niet aan andere instanties waren doorgegeven. De man merkte echter op dat één van zijn vluchten, die plaatsvond kort na de invoering van de Nederlandse PNR-wet, niet in het overzicht voorkwam. Naar aanleiding daarvan zocht de minister nog twee keer opnieuw in het systeem, zowel na het besluit als later nog eens tijdens de beroepsprocedure. Beide keren leverde dat geen nieuwe gegevens op. Volgens de minister kon dit te maken hebben met fouten die zijn gemaakt bij het omzetten van de onderliggende Europese richtlijn naar de Nederlandse wet, waardoor gegevens van die ene vlucht mogelijk nooit in het systeem terecht zijn gekomen.
De rechtbank Den Haag verklaarde het beroep van de man tegen het besluit ongegrond, waarna hij naar de Raad van State stapte. De minister betoogde eerst nog dat de man geen belang meer had bij zijn hoger beroep, omdat hij toch al inzage had gekregen in alle gegevens die er waren. De Raad van State volgde dat niet: de man wilde met zijn hoger beroep juist bereiken dat alsnog meer gegevens boven tafel zouden komen, en had daarom wel degelijk belang bij een inhoudelijke beoordeling.
Inhoudelijk voerde de man aan dat de website van de Rijksoverheid onvoldoende uitlegde hoe een verzoek om PNR-gegevens moet worden ingediend, dat de minister pas tijdens de beroepsprocedure om aanvullende informatie vroeg, en dat het besluit onvoldoende liet zien hoe de zoekactie precies was uitgevoerd. Volgens vaste rechtspraak geldt bij dit soort verzoeken om inzage in overheidsgegevens dat het, als een overheidsinstantie geloofwaardig verklaart na onderzoek geen (verdere) gegevens te hebben gevonden, aan de verzoeker is om aannemelijk te maken dat die gegevens er toch zijn. De Raad van State stelde vast dat de PNR-gegevens in één centraal systeem worden bijgehouden, dat de man voldoende gegevens had aangeleverd om daarin te kunnen zoeken, en dat ook na herhaalde zoekacties met aanvullende informatie geen nieuwe gegevens naar voren kwamen. De laatste zoekactie deed de minister zelfs uit coulance, terwijl hij daar volgens de Raad van State niet meer toe verplicht was.
Ook het betoog dat het besluit onvoldoende was gemotiveerd, hield geen stand. Weliswaar was de toelichting op de zoekactie in het besluit zelf summier, maar gelet op de aard van het systeem en het feit dat latere, uitgebreidere zoekacties niets nieuws opleverden, was daarmee voldoende inzichtelijk gemaakt hoe was gezocht. Dat er mogelijk door een wetgevingsfout gegevens van één vlucht ontbreken, verandert daar niets aan: de minister kan nu eenmaal geen inzage geven in gegevens die niet bestaan.
De Raad van State verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De minister hoeft de proceskosten van de procedure niet te vergoeden.
Raad van State · 26 augustus 2026
Bestuursrecht