Jeugdige uit Syrië krijgt 180 dagen jeugddetentie voor spoortrap en geweld, waarvan 115 dagen voorwaardelijk Een jongen van 16 trapte op 21 maart 2025 op het perron van station Oost-Souburg een man van achteren in de zij. Het slachtoffer viel van het perron op het spoor. De verdachte liep daarna weg en bekommerde zich niet meer om het slachtoffer. Dat er op dat moment geen trein naderde, was puur geluk.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant beoordeelde in totaal zeven zaken, die ter zitting zijn gevoegd. Naast de trap op het spoor ging het om openlijke geweldpleging op 27 april 2025 in Middelburg. Een groep van zes jongens sloeg daar twee mannen met een lange wapenstok, een riem en vuisten en schopte hen. Verdachte is volgens de rechtbank een van die zes. De rechtbank baseerde dat op de verklaring van een medeverdachte, die hem als lid van de groep aanwees. Verdachte had dat zelf bij de politie ontkend. Bij die geweldpleging werd ook een telefoon, een bankpas, een OV-kaart, contant geld en een hotelpas van een van de slachtoffers gestolen. Dat bleef wel een gewone diefstal in vereniging: de rechtbank kon niet vaststellen dat het geweld met die diefstal verband hield.
De rechtbank achtte de poging tot zware mishandeling bewezen op grond van voorwaardelijk opzet. Een onverhoedse val van een perron op het spoor brengt volgens de rechtbank een reële kans op zwaar lichamelijk letsel met zich mee. Door iemand uit het niets van achteren te trappen, aanvaardde verdachte die kans bewust. Van vol opzet was geen sprake.
Verder bewees de rechtbank een winkeldiefstal in Goes (27 juni 2025), een winkeldiefstal bij Albert Heijn in Harderwijk (7 oktober 2025), het vernielen van een winkelruit in Middelburg (5 november 2025) en twee fatbike-diefstallen (25 januari en 29 augustus 2026). Bij de eerste fatbike-diefstal werden twee fatbikes, gereedschap en sleutels meegenomen. Een gestolen fiets met een AirTag werd teruggevonden bij een azc, waar camerabeelden verdachte en een medeverdachte op fatbikes toonden. De tweede diefstal ging gepaard met verbreking. Verdachte bekende een deel van de feiten.
De Raad voor de Kinderbescherming schat het recidiverisico hoog in. Er zijn grote zorgen op alle leefgebieden en verdachte onttrekt zich aan hulpverlening. Hij is op 5 september 2026 weggelopen bij de jeugdzorginstelling en verblijft op een onbekend adres; zijn ouders weten waar hij is maar delen dat niet. Verdachte was niet op de zitting en tegen hem is verstek verleend. De rechtbank vond de eis van de officier van justitie passend, ook omdat die de hulpverlening tot uiting brengt.
De rechtbank legde een jeugddetentie van 180 dagen op, waarvan 115 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Het voorarrest wordt in mindering gebracht, zodat verdachte niet terug hoeft naar een justitiële jeugdinrichting. De bijzondere voorwaarden zijn medewerking aan diagnostiek en behandeladviezen en naleving van de aanwijzingen van de jeugdreclassering en de jeugdzorginstelling. Verdachte moet het slachtoffer van de geweldpleging en diefstal € 750 betalen (€ 100 materiële en € 650 immateriële schade), hoofdelijk met zijn mededaders, en het slachtoffer van de spoortrap € 1.500 immateriële schade, beide met wettelijke rente. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op; omdat verdachte minderjarig was, is de gijzeling vastgesteld op 0 dagen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht 19-jarige krijgt 18 maanden jeugddetentie voor explosief bij zonnestudio, 3 maanden voorwaardelijk In de nacht van 7 augustus 2025, rond 03:55 uur, klonk in het centrum van een Overijssels dorp een harde knal bij een zonnestudio. Omwonenden zagen een enorme flits. De onderzijde van de deur was weggeblazen, de ruiten waren versplinterd en de gang van het houten pand lag vol glas en hout. Een deel van de voordeur was dwars door het pand geslingerd en lag bij de achterdeur. Bij het huis aan de overkant van de straat, op ongeveer 20 meter, barstten zeven ruiten.
De rechtbank Overijssel veroordeelt een inmiddels 20-jarige man voor het samen met anderen teweegbrengen van deze explosie. Hij was 19 toen hij tegen betaling een zelfgemaakte vuurwerkbom, een fles met grijs poeder en een Cobra 6, tegen de deur van de zonnestudio zette, aanstak en daarbij filmde voor zijn opdrachtgever. De zaak is een onderdeel van het grotere onderzoek Koala25, naar meerdere incidenten tussen 26 juni en 26 augustus 2025 die steeds tegen dezelfde vrouw waren gericht. Zij had de zonnestudio toen al verkocht, maar de explosie was volgens de rechtbank wel op haar gericht.
De man bekende de feitelijkheden. Zijn raadsman bepleitte alleen vrijspraak van het levensgevaar en het gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor personen. Dat verweer slaagt niet. De rechtbank wijst op de kracht van het explosief en op het tijdstip, midden in de nacht in een oude woonwijk. In de aangrenzende woningen en in de woning aan de overkant lagen mensen te slapen. Een explosie bij een voordeur kan bovendien brand veroorzaken, zeker in een houten pand met huizen dicht op elkaar. Dat in de zonnestudio zelf niemand was, doet daar niet aan af.
Bij de straf stelt de rechtbank vast dat het ernstig is dat de man voor geld een explosie plaatste zonder na te denken over de gevolgen voor anderen. Zo'n explosie veroorzaakt angst bij omwonenden en gebruikers en bij de samenleving in het algemeen. Ook weegt mee dat hij ten tijde van het feit in twee proeftijden liep en eerder is veroordeeld voor vermogens- en geweldsdelicten. Een gz-psycholoog stelde een stoornis in het gebruik van cannabis vast, met mogelijk ADHD. De rechtbank rekent het feit hem daarom in verminderde mate toe.
Opvallend is dat de rechtbank het jeugdstrafrecht toepast, ondanks het advies van de psycholoog en het laatste advies van de reclassering om het volwassenenstrafrecht te gebruiken. De man functioneert op de grens van zwakbegaafd, heeft een lage score op werkgeheugen, kan zijn financiën niet zelf beheren en oogde ter zitting jonger dan zijn leeftijd. De eerdere ondersteuning via Mazazorg bleek niet passend, zodat niet vaststaat dat een pedagogische aanpak niet werkt. Zijn spijt, zijn excuses en zijn openheid van zaken tellen positief mee.
De officier van justitie eiste vier jaar gevangenisstraf, waarvan een jaar voorwaardelijk. De rechtbank legt 18 maanden jeugddetentie op, waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van het voorarrest. De bijzondere voorwaarden uit het reclasseringsadvies gelden: meldplicht, een gedragsinterventie praktische vaardigheden, behandeling bij De Waag of een vergelijkbare zorgverlener, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding, meewerken aan schuldenaflossing en controle op middelengebruik. Daarnaast beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraffen van elk 40 uur, die bij niet naar behoren verrichten worden vervangen door 20 dagen jeugddetentie per taakstraf.
Over de schade van drie benadeelde partijen beslist de rechtbank beperkt. De voormalige eigenaresse van de zonnestudio vorderde ruim € 213.000, maar krijgt alleen € 1.500 immateriële schade toegewezen. Groepsaansprakelijkheid voor de andere incidenten kan niet worden vastgesteld, het verlies van verdienvermogen is geen rechtstreekse schade van deze explosie, en bij de materiële posten is niet te herleiden welk deel uit deze explosie voortkomt. Twee andere benadeelden, die ook schokschade en materiële schade vorderden, zijn volledig niet-ontvankelijk: de materiële schade is bij een ander ontstaan en zij zijn niet direct met de explosie geconfronteerd. De man moet de € 1.500 betalen, met wettelijke rente vanaf 7 augustus 2025, en krijgt daarnaast de schadevergoedingsmaatregel opgelegd, zonder gijzeling.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Jeugdrechter legt pij-maatregel op voor beroving en wurgpoging bij sekswerker in Hoofddorp Op 6 november 2025 zat een jongeman in Hoofddorp met een sekswerker in de auto van zijn moeder. Hij pakte haar iPhone af, hield een mes in een hoes tegen haar nek en borstkas en vroeg om de pincode van de telefoon, terwijl hij haar vasthield. Toen zij het mes zag, wilde zij uit de auto vluchten. Hij hield haar tegen door te duwen en te trekken. Toen het haar lukte de auto uit te komen, greep hij haar vast, zei met een mes in de hand 'Kom in de auto' en sloeg een arm om haar nek. Zij snakte naar adem, schreeuwde om hulp en sloeg tegen andere auto's om aandacht te trekken. Ze deed haar laarzen uit om te kunnen rennen en kwam los. Een dag later gaf ze aan dat haar hele lichaam pijn deed en dat ze blauwe plekken had. Een vriendin hoorde haar roepen dat de jongen haar wilde vermoorden.
De meervoudige kamer voor jeugdstrafzaken van de rechtbank Noord-Holland sprak in eerste aanleg recht. De jongen bekende de beroving. De rechtbank bewees ook de poging tot vrijheidsberoving en de poging tot zware mishandeling. Volgens de rechtbank blijkt uit de verklaringen van het slachtoffer en de verdachte zelf dat hij haar op een andere plek wilde houden dan zij wilde, namelijk in de auto. Zijn verweer dat hij haar alleen wilde laten vertrekken met haar spullen en geen lawaai wilde, veranderde dat niet.
Ook het verweer dat hij geen opzet had op zwaar lichamelijk letsel verwierp de rechtbank. De verdachte schreef zelf dat hij zag dat ze lastig adem kreeg. Het slachtoffer verklaarde dat hij harder kneep toen ze om hulp riep. De hals is kwetsbaar door luchtpijp en halsslagaders, dus de kans op zwaar letsel was aanmerkelijk. Dat de verdachte haar mogelijk losliet, is volgens de rechtbank hooguit een contra-indicatie voor opzet op de dood, die niet was tenlastegelegd, en niet voor opzet op zwaar letsel. Bovendien had hij maanden eerder via ChatGPT gevraagd wat er gebeurt als je een vrouw in een headlock houdt, hoe lang ze dan buiten bewustzijn is en wat er gebeurt als ze niet meer kan ademen. Hij wist dus dat verwurging snel ernstig letsel kan veroorzaken.
Voor de straf hield de rechtbank rekening met verminderde toerekeningsvatbaarheid. Volgens rapporteurs van het Pro Justitia-onderzoek heeft de verdachte een ongespecificeerde parafiele stoornis met kenmerken van seksueel sadisme. De rechtbank gaat ervan uit dat die stoornis zijn keuzes tijdens het feit heeft beïnvloed. Het recidiverisico op een nieuw seksueel geweldsdelict schatten de deskundigen en de Raad voor de Kinderbescherming hoog in. Tijdens een schorsing van de voorlopige hechtenis hield de verdachte zich bovendien niet aan het internetverbod. Hij zocht via de tablet van zijn zusje online contact met meisjes en sekswerkers en probeerde een afspraak met een sekswerker te maken. Ook zijn aantekeningen in een notitieblok bevatten dergelijke fantasieën. Ambulante behandeling bleek ontoereikend, en een voorwaardelijke pij-maatregel, zoals de verdediging bepleitte, acht de rechtbank onvoldoende omdat een langdurige klinische opname nodig is.
De rechtbank veroordeelt de verdachte tot 227 dagen jeugddetentie, gelijk aan het voorarrest, en legt daarnaast een onvoorwaardelijke maatregel van plaatsing in een inrichting voor jeugdigen (pij-maatregel) op. De officier van justitie had precies dat gevorderd. De rechtbank adviseert de maatregel uit te voeren op een locatie met gespecialiseerde forensisch-therapeutische zedenbehandeling, omdat het motief naast financieel gewin in belangrijke mate seksueel was. De maatregel duurt minimaal drie jaar en kan worden verlengd tot maximaal zeven jaar.
Rechtbank Noord-Holland · 5 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht Hof verlaagt bedrag bij verdeling huwelijksgemeenschap met € 201.875 na geschil over Gambiaanse woning Een man en een vrouw trouwden in 2013 in Gambia, zonder huwelijkse voorwaarden. Daardoor viel in beginsel alles wat ze voor of tijdens het huwelijk bezaten of schuldig waren in één gemeenschap van goederen. Na de scheiding ging het om de verdeling van die gemeenschap, met 3 juli 2023 als peildatum: de dag waarop het echtscheidingsverzoek bij de Nederlandse rechter werd ingediend. De rechtbank Amsterdam had bepaald dat de man de vrouw € 319.766,74 moest betalen. Hij ging daartegen in hoger beroep.
De zaak ligt bij het hof in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 3 maart 2025. De vrouw vond dat de man niet ontvankelijk was, omdat hij het procesdossier uit eerste aanleg niet compleet had ingediend. Het hof erkende dat het dossier niet voldeed aan het procesreglement, onder meer omdat de beschikking van 28 augustus 2024 ontbrak. Dat was volgens het hof geen reden om het beroep af te wijzen: de stukken bevatten genoeg informatie, ontbrekende informatie komt voor risico van de man, en de vrouw had niet concreet gesteld dat zij door het ontbreken van stukken in haar verweer werd geschaad. Het verzoek van de man om aanhouding, zodat hij alsnog stukken kon indienen, wees het hof wel af wegens strijd met de goede procesorde.
Het grootste geschil ging over de verkoop van een woning in Gambia. De man had die vóór het huwelijk met eigen geld gekocht en in 2022 verkocht, in het zicht van de scheiding. Volgens hem viel de woning buiten de gemeenschap. Het hof oordeelde van niet: door het huwelijk in gemeenschap van goederen ging ook een woning die iemand eerder kocht deel uitmaken van de gemeenschap. De opbrengst belandde op twee Duitse bankrekeningen bij Sparkasse, waar op 30 mei 2022 in totaal € 84.245,64 op stond. De man stelde dat daar op de peildatum niets meer van over was, omdat hij het geld had besteed aan de zoon van de vrouw. Dat had hij volgens het hof moeten aantonen. Het hof ging er daarom van uit dat het volledige bedrag er nog stond. De man hoeft de vrouw daarvan de helft te betalen. De verwijzing naar een grote hoeveelheid bankafschriften was onvoldoende: het is niet aan de rechter om die door te zoeken.
Ook de twee Rabobankrekeningen (saldo € 14.859,71 en € 35.000,75) werden verdeeld, en de boot van de man, die het hof waardeerde op € 19.500 omdat het taxatierapport van de man ontbrak. Voor de auto rekende het hof met de inruilopbrengst van € 750. De vrouw kreeg de helft van de Allianz-levensverzekering van € 427,37. De lijfrenteverzekering bij Provinzial is zonder waarde aan de man toegedeeld. Een door de vrouw gestelde woning in [plaats B], een derde Rabobankrekening en een bankrekening in Gambia liet het hof buiten de verdeling, omdat de vrouw haar stellingen onvoldoende onderbouwde.
Bij de woonark, die in januari 2022 voor € 105.000 was verkocht, hield het hof rekening met € 24.000 aan kosten die de man voor de zoon van de vrouw had gemaakt: € 14.000 schoolgeld in Gambia en € 10.000 voor een studieaanvraag. Daardoor bleef € 81.000 over om te verdelen. De vrouw erkende ter zitting dat de man kosten voor haar zoon had betaald en betwistte de bedragen niet.
De vrouw trok haar verzoek over de inboedel in hoger beroep in. Voor de schulden (een huurschuld en een schuld aan DUO) bleef de rechtbankbeslissing overeind: elk draagt de helft, omdat niet vaststond wie wat had afgelost. De proceskosten zijn gecompenseerd. De man trok zijn verzoek om de werking van de bestreden beschikking te schorsen in, en werd daarin niet-ontvankelijk verklaard.
Het hof vernietigde de verdeling van de rechtbank en stelde de verdeling opnieuw vast. De man moet de vrouw € 117.891,75 betalen. Daarnaast draagt ieder de helft van de schulden die er op 3 juli 2023 waren.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank legt 17-jarige 100 uur werkstraf op voor crash met 125 km/u waarbij passagier zwaar gewond raakte Op 23 oktober 2025 rond half elf 's avonds reed een toen 17-jarige jongen over de Udensedijk in Langenboom, in de gemeente Land van Cuijk. Het regende en het was donker. Hij zat achter het stuur van de auto van een collega, die naast hem op de bijrijdersstoel zat. Ter plaatse gold een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur, maar de jongen reed 125. Hij miste een flauwe bocht en kwam met de auto tegen twee bomen aan de rechterkant van de weg terecht.
De collega raakte zwaar gewond. Hij liep onder meer ernstig hersenletsel en meerdere botbreuken in zijn been op. Op de zitting bleek dat een medische eindsituatie nog niet in zicht is. Het slachtoffer heeft een zichtbare deuk in zijn schedel, last van uitval aan de linkerkant van zijn lichaam en kan door het beenletsel nog altijd niet fietsen of voetballen. Hij moet opnieuw aan zijn been worden geopereerd.
De jongen had bovendien helemaal niet zelfstandig mogen rijden. Hij reed met een begeleiderspas, en de collega die naast hem zat was niet als begeleider op die pas vermeld. De rechtbank vond dat van een beginnend bestuurder in deze omstandigheden (donker, onverlicht en een nat wegdek) extra voorzichtigheid mocht worden verwacht. In plaats daarvan overschreed hij de maximumsnelheid ruimschoots. De rechtbank beschouwde dat als zeer onvoorzichtig rijgedrag, wat een lagere schuldgradatie is dan roekeloosheid. De jongen bekende de feitelijke gedragingen ter zitting en zijn raadsvrouw bepleitte geen vrijspraak.
Na de crash liep de jongen om de auto heen en bleef hij bij het slachtoffer zitten om te kijken hoe het met hem ging. Toen een agent hem aansprak en vroeg of hij er iets mee te maken had, zei hij dat hij wist wie het was, maar niet dat hij erbij betrokken was. Hij gaf niet aan dat hij de bestuurder was en liet de agenten zijn identiteit niet vaststellen. Nadat een agent hem had weggestuurd uit de directe omgeving van de verongelukte auto, liep hij weg zonder zijn gegevens achter te laten. Hij meldde zich pas de volgende dag bij de politie, binnen 17 uur na het ongeluk. De rechtbank vond dat de verwarring over de opmerking van de agent dit gedrag niet rechtvaardigt, en achtte ook het doorrijden na het ongeval bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de jongen ten tijde van het ongeluk 17 was, zichtbaar aangedaan was op de zitting en zelf nog last heeft van het ongeluk. Hij lost een betalingsregeling af voor de schade aan de auto van (de vader van) het slachtoffer, heeft zijn excuses aangeboden en geprobeerd een mediationtraject met het slachtoffer op te starten. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een werkstraf en zag geen reden voor een leerstraf, jeugdreclasseringstoezicht of een voorwaardelijke straf als stok achter de deur. De rechtbank volgde dat en oordeelde dat een lichtere straf dan geëist de ernst van de feiten voldoende tot uitdrukking brengt.
De officier van justitie eiste 160 uur werkstraf en een rijontzegging van 12 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank legt een werkstraf van 100 uur op, met 50 dagen jeugddetentie als vervangende straf als de werkstraf niet wordt uitgevoerd. Daarnaast krijgt de jongen een ontzegging van de rijbevoegdheid van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd dat het rijbewijs al was ingevorderd wordt daarvan afgetrokken. Omdat de jongen zijn rijbewijs voor zijn werk nodig heeft, hoeft hij het op dit moment niet in te leveren.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht