Rechtbank legt 27 maanden cel op voor 25 kilo cocaïne op schip, 21 maanden minder dan geëist Op 15 december 2022 werd in de haven van Vlissingen aan boord van een motorschip een blauwe vuilniszak met 25 kilo cocaïne in beslag genomen. Een man uit Zeeland, die beroepshalve goederen aan schepen levert en ophaalt, werd door de douane aangetroffen bij zijn bakwagen bij de loopplank van dat schip. Hij droeg een geel reflecterende jas en een helm. Het Openbaar Ministerie vervolgde hem voor de invoer van de cocaïne en, als dat niet lukte, voor het aanwezig hebben ervan.
De rechtbank sprak hem vrij van de invoer. Uit het dossier valt niet op te maken waar de cocaïne aan boord is gekomen, en dus ook niet of dat buiten Nederland was. Alleen al daarom kon de verlengde invoer niet bewezen worden.
Het aanwezig hebben achtte de rechtbank wel bewezen. De verdachte had die dag geen enkele opdracht van zijn werkgever om in de haven te zijn. Hij had tussen 12.27 uur en 16.02 uur 22 keer telefonisch contact met een man die in het dossier 'ene [naam]' heet. Om 14.08 uur appte hij: 'Ik ben er en sta in de rij.' Het antwoord was: 'Broer, klaar deze klus.' Later deelde hij vanaf zijn telefoon een afbeelding van een scheepsruim met de aanduiding '2B' en een schematische tekening van het schip met een kruisje bij 2B. In het ruim erboven werd later een sleutelbos gevonden met een sleutel van het portiek van zijn toenmalige woning. Een kraanmachinist zag een man met hesje en helm een blauwe vuilniszak op zijn rug over het schip dragen en neerzetten bij het masthuis. De rechtbank concludeerde dat dit de verdachte was.
Volgens de rechtbank 'schreeuwen' die feiten om een uitleg, en die gaf hij niet. Hij verklaarde wisselend over de vraag of hij in een ruim was geweest en of hij de zak had vastgehouden. Zijn verklaring op zitting dat het contact met die man slechts een sociale afspraak betrof, schoof de rechtbank als ongeloofwaardig terzijde. Voor iemand die beroepshalve schepen bevoorraadt moest duidelijk zijn dat een zak die in opdracht van een ander van boord wordt gehaald geen legale inhoud heeft. De rechtbank nam daarom ten minste voorwaardelijk opzet aan. De verklaringen van bemanningsleden, waartegen de verdediging bezwaar had gemaakt omdat zij hen niet had kunnen ondervragen, gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs.
Bij de straf ging de rechtbank uit van het oriëntatiepunt voor meer dan twintig kilo cocaïne: meer dan 36 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, ook voor een eerste overtreder. Ten nadele van de verdachte woog dat hij geen verantwoordelijkheid nam en bleef volhouden van niets te weten. Ten voordele woog dat hij volgens het dossier slechts een klein radertje was in een grotere criminele organisatie en zich mogelijk eenmalig liet verleiden om een schuld van € 10.000 af te lossen. Ook hield hij zich sinds 15 september 2023 aan de strenge schorsingsvoorwaarden en kwam hij niet opnieuw met politie of justitie in aanraking.
Daarnaast was de redelijke termijn overschreden. Die liep vanaf 15 december 2022, de dag van de inverzekeringstelling, en had binnen twee jaar met een vonnis afgesloten moeten zijn. De overschrijding was bijna twee jaar. De rechtbank gaf daarvoor een strafvermindering van zes maanden. De officier van justitie had 48 maanden geëist, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, en rekening gehouden met de termijnoverschrijding. Het locatieverbod voor Nederlandse havens dat de officier daarnaast vroeg, legde de rechtbank niet op: er zijn bijna vier jaar verstreken zonder aanwijzingen dat de man zich nog in een havengebied bevond, en hij werkt nu bij een bedrijf dat trapliften maakt.
De rechtbank veroordeelde de man tot een gevangenisstraf van 27 maanden, met aftrek van het voorarrest. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis is opgeheven.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 8 jaar cel op voor twee woningovervallen, twee jaar meer dan de officier eiste In de nacht van 11 op 12 mei 2025 werd een man in Sint-Oedenrode wakker geschud door een gemaskerde indringer in zijn slaapkamer. De man hield een vuurwapen, of een voorwerp dat daarop leek, tegen het hoofd van de bewoner en riep dat hij geld wilde hebben, anders schoot hij hem dood. Een tweede overvaller trok ondertussen een kast naast het bed open. De bewoner werd meermalen met een voorwerp tegen zijn hoofd geslagen en raakte gewond aan zijn gezicht. Pas toen zijn kinderen te hulp schoten, vluchtten de daders in een klaargezette auto, zonder buit.
Ongeveer vijf maanden later, op 11 oktober 2025, drongen twee mannen met bivakmutsen een woning in Veghel binnen. In huis waren op dat moment ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. De overvallers eisten geld en zeiden dat er een kluis moest zijn. Ze toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt. Ook hier ging het mis voor de daders: ze vertrokken zonder buit. Een derde man wachtte intussen als bestuurder in de auto.
De rechtbank Oost-Brabant achtte beide overvallen bewezen als medeplegen van een poging tot afpersing door twee of meer verenigde personen. De verdachte, een man geboren in 2004, ontkende elke betrokkenheid. Voor de overval in Sint-Oedenrode liet de rechtbank vooral het DNA zwaar wegen. Op een in de woning achtergebleven patroonhouder, het onderdeel van een wapen waarin de gaspatroon zit, stond DNA van de verdachte en van een medeverdachte. Dat DNA zag de rechtbank als daderspoor. De verdachte had volgens de rechtbank geen aannemelijke verklaring voor de aanwezigheid van zijn DNA op dat voorwerp en evenmin voor de aanwezigheid van de patroonhouder in de woning. Zijn verhaal dat hij het ding ooit uit elkaar had gehaald in een auto terug uit Duitsland noemde de rechtbank vaag en niet verifieerbaar. Zijn telefoon was bovendien rond het tijdstip van de overval in de buurt van de woning.
Bij de overval in Veghel speelde de verklaring van een medeverdachte een rol, maar die gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs. Die verklaringen waren volgens de rechtbank op meerdere punten niet consistent en deels ongeloofwaardig, omdat de medeverdachte vooral zijn eigen rol klein wilde maken. Het bewijs kwam uit andere bronnen. Er was een betaling met de bankpas van de verdachte bij een Duitse wapenwinkel voor een machete van € 25,95, een machete die sterk lijkt op die op de camerabeelden en op de machete die in de slaapkamer van de medeverdachte werd gevonden. Verder maakten de telefoons van de verdachte en de medeverdachte op de dag van de overval samen een reisbeweging naar en van de omgeving van de woning. De bewoners hadden een kluis, waarvan de medeverdachte via een kennis op de hoogte was. De rechtbank sprak een derde verdachte vrij van de overval in Veghel, omdat het bewijs tegen hem niet toereikend was.
Bij de straf sloot de rechtbank aan bij de oriëntatiepunten voor woningovervallen: 3 jaar bij licht geweld of bedreiging, 5 jaar bij ander geweld of bedreiging. Dat het twee keer bij een poging bleef, vond de rechtbank vooral van belang voor de juridische kwalificatie. De gewelddadigheden hadden immers al plaatsgevonden toen de daders zonder buit vertrokken. Zwaar woog dat de overvallers in Veghel niet vertrokken toen ze de kleinkinderen zagen, en dat die kinderen moesten aanzien dat hun opa werd vastgepakt terwijl een machete werd getoond. De slachtoffers kampen nog steeds met de gevolgen: ze zijn hun gevoel van veiligheid kwijt, slapen slecht en twee kleinkinderen volgen EMDR-therapie. In strafverzwarende zin telde mee dat de verdachte eerder voor mishandeling was veroordeeld en dat hij de overval in Veghel pleegde tijdens een proeftijd.
De rechtbank legde een gevangenisstraf van 8 jaar op, met aftrek van voorarrest. De officier van justitie had 6 jaar geëist. De rechtbank ging daarboven uit omdat zij alleen met deze straf recht vond gedaan worden aan de ernst van de feiten. Een door twee slachtoffers gevraagd contact- en locatieverbod wees de rechtbank af, omdat er geen reden is om te verwachten dat de verdachte contact zoekt of in de buurt van hun woning komt.
Ook de schade kwam aan bod. De bewoner uit Sint-Oedenrode krijgt € 8.000 immateriële schadevergoeding. Zijn gevraagde materiële schade en affectieschade voor twee familieleden wees de rechtbank af: de materiële schade was onvoldoende onderbouwd en voor affectieschade is geen plaats, omdat daarvoor sprake moet zijn van ernstig en blijvend letsel bij een naaste. In Veghel krijgen beide bewoners € 6.000, plus € 250 voor de eigen bijdrage in de rechtsbijstand van een van hen, en de drie kleinkinderen elk € 6.000. De bedragen worden uitgekeerd via een rekening met een BEM-clausule, zodat een kantonrechter moet instemmen met het gebruik ervan voordat ze meerderjarig zijn. De vordering van een andere benadeelde voor reis- en begeleidingskosten verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk wegens ontbrekende bewijsstukken. Bij alle toegewezen bedragen komt wettelijke rente, en de verdachte is hoofdelijk aansprakelijk samen met zijn mededaders. De rechtbank legde bovendien een schadevergoedingsmaatregel op, zodat de Staat het geld int en doorbetaalt aan de slachtoffers.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank houdt Somalische man in ISD-maatregel: recidiverisico blijft hoog Een 33-jarige Somalische man zit sinds oktober 2025 in een ISD-maatregel, de maatregel voor stelselmatige daders. Die is bedoeld om de maatschappij te beveiligen en herhaling van strafbare feiten te stoppen. Zijn verblijf in het justitieel complex verloopt moeizaam. Hij zit nog op een crisisafdeling van het Penitentiair Psychiatrisch Centrum, een afdeling voor gedetineerden met psychische problemen, en is pas op 6 oktober 2026 op de wachtlijst gezet voor een afdeling waar minder zorg wordt geboden.
De verdediging vroeg op 22 juli 2026 om een tussentijdse beoordeling van de maatregel. Op de zitting van 30 oktober 2026 pleitte de raadsman dat voortzetting niet langer zinvol is. Volgens hem stagneert het traject: na de overplaatsing duurde het bijna vijf maanden voor het onderzoek naar nadere diagnostiek begon, en het uitgestippelde traject is nooit van de grond gekomen. Als de resultaten bekend zijn, is de maatregel van twee jaar al bijna voorbij. Ook het perspectief op een traject buiten de gevangenis is volgens hem onzeker, en dat is niet aan zijn cliënt te wijten. Verder vindt de verdediging het recidivegevaar verwaarloosbaar klein.
Het justitieel complex adviseerde de maatregel voort te zetten. Zou de maatregel nu eindigen, dan gaat de man uit zorg en is het recidiverisico hoog. Een neuropsychologisch onderzoek is in de week van 12 oktober 2026 afgerond en wordt nog verwerkt. Op basis daarvan kan een indicatie voor de Wet langdurige zorg worden aangevraagd. Dat is nodig omdat de man geen band heeft met een gemeente. Met die indicatie kan hij landelijk worden aangemeld en kan de aanmelding bij het Leger des Heils Midden-Nederland opnieuw worden geopend. De senior casemanager vertelde op de zitting dat de uitkomsten van het onderzoek binnen vier weken klaar zijn en dat de aanvraag daarna nog zes weken duurt. Behandeling voor zijn verslaving en gedrag en sportlessen zijn stopgezet omdat hij niet goed meewerkte. De officier van justitie concludeerde ook tot voortzetting.
De rechtbank volgt dat. Ze toetst of beëindiging zou leiden tot onveiligheid, overlast of verloedering van het publieke domein, en of voortzetting niet zinvol is door een omstandigheid die buiten de macht van de veroordeelde ligt. Het recidiverisico is hoog, de behandeling is nog niet goed op gang gekomen en er is onvoldoende stabiliteit op de verschillende leefgebieden. Volgens de rechtbank is dat vooral aan zijn eigen gedrag en gebrek aan medewerking te wijten. De stelling dat de voortgang stagneert noemt de rechtbank aantoonbaar onjuist: er is onderzoek afgenomen, nadat hij dat eerst weigerde, en er volgen concrete stappen. De vertraging die wel is opgelopen komt door zijn eigen gedrag, waarvoor de verdediging onvoldoende oog lijkt te hebben.
De rechtbank oordeelt dat er geen omstandigheid buiten de macht van de man is die voortzetting nutteloos maakt. Ze beslist dat de ISD-maatregel moet worden voortgezet.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt taakstraf van 100 uur op aan cocaïnedealer na overschrijding van redelijke termijn Drie weken lang verkocht een man uit de omgeving van Hoogerheide cocaïne aan klanten die via WhatsApp contact opnamen met een dealernummer. Na een bestelling verscheen de verdachte op een locatie in Hoogerheide of Putte en leverde hij de drugs af. Hij bekende dat hij op 21 januari, 1 februari en 8 februari 2024 cocaïne heeft verkocht, vanuit een auto die daarvoor aan hem ter beschikking was gesteld. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelde hem op 13 november 2026 tot een taakstraf van 100 uur.
De verdediging betwistte dat het om cocaïne ging, omdat de in beslag genomen middelen alleen met een snelle test waren onderzocht en niet door het Nederlands Forensisch Instituut. De rechtbank vond het bewijs desondanks voldoende. Alle middelen testten positief op cocaïne, meerdere afnemers verklaarden dat zij via dit nummer al maanden of jaren cocaïne kochten, en de verdachte zei zelf dat hij alleen cocaïne verkocht. Dat klanten telkens bleven terugkomen, maakt volgens de rechtbank dat zij ook steeds kregen wat ze verwachtten.
Ook het medeplegen werd bewezen. Via hetzelfde nummer konden meerdere dealers op de afgesproken plek verschijnen. Volgens de rechtbank moet er dus een organisatie achter zitten die de cocaïne aan de dealers leverde en de opbrengst inde. De verdachte was een essentiële schakel in die drugslijn en werkte nauw en bewust samen met onbekend gebleven anderen. De ten laste gelegde periode liep tot 25 maart 2024, maar de rechtbank kwam op een kortere periode uit: 21 januari tot 15 februari 2024. De verdachte verklaarde namelijk dat hij kort voor half februari was gestopt, en het dossier bevat geen aanwijzingen dat hij daarna nog doorging.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat cocaïne zeer verslavend is en dat de handel schade en overlast voor de samenleving veroorzaakt. Volgens de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting hoort bij dealen met enige regelmaat in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf, ook als de pleegperiode korter is dan een maand. Niet gebleken is echter dat de verdachte met grote intensiteit dealde. Omdat hij eerder was veroordeeld, is sprake van recidive en kon de rechtbank een zwaardere straf overwegen.
De rechtbank stelde ook vast dat de redelijke termijn is overschreden. Die termijn begon op 25 maart 2024, de dag waarop de woningen van de verdachten werden doorzocht. Binnen 24 maanden had er een eindvonnis moeten liggen, dus uiterlijk op 25 maart 2026. Dat is met meer dan zeven maanden overschreden, waardoor de verdachte lang in onzekerheid verkeerde over de afloop van zijn zaak. De rechtbank verwerkte dat in de strafmaat.
De officier van justitie had zelf een taakstraf van 100 uur gevorderd, en de rechtbank volgde die vordering. Weigert de verdachte de taakstraf te verrichten, dan volgt vervangende hechtenis van 50 dagen. Daarnaast was er een vordering om een voorwaardelijke taakstraf van 50 uur uit een vonnis van de politierechter in Breda van 11 juli 2024 alsnog uit te voeren. Omdat het bewezen feit niet in de proeftijd is gepleegd, verklaarde de rechtbank het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk in die vordering. Het bleek ook de eigen lezing van de officier van justitie ter zitting.
De verdachte is dus veroordeeld voor het medeplegen van het meermalen verkopen, afleveren, verstrekken en vervoeren van cocaïne. Hij krijgt een taakstraf van 100 uur, met 50 dagen hechtenis als vervanging als hij die niet naar behoren verricht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Verslaafde dief na reeks inbraken vrijwel volledig voorwaardelijk gestraft: 60 dagen cel in plaats van 18 maanden Een man uit Helmond pleegde in ongeveer een maand tijd een reeks diefstallen. Hij sloeg autoruiten in, klom een erf op, pinde met gestolen bankpassen en nam een portemonnee mee die hij had gevonden. Ook had hij een revolver voorhanden. Zijn motief was volgens de rechtbank zijn basecoke-verslaving, die hij kennelijk wilde bekostigen met zijn buit.
De rechtbank Oost-Brabant verklaart elf feiten bewezen. Op 24 juli 2026 werd de man in Oss aangetroffen als bestuurder van een auto die veertien uur eerder was gestolen. Hij gaf daar geen aannemelijke verklaring voor. Een fietser die bij de diefstal was gezien had hetzelfde postuur als hij, en hij droeg bij zijn aanhouding een pet die overeenkwam met die van de fietser. Daarom nam de rechtbank aan dat hij de auto zelf had weggenomen. Verder gaat het om een diefstal door braak uit een woning, een poging tot diefstal uit een auto, diefstal van een jas en portemonnee in Schinveld, onbevoegd pinnen met de passen van twee slachtoffers en het voorhanden hebben van een .22 revolver.
Bij het pinnen verschilde de rechtbank van mening met de officier van justitie, die daarvoor geen bewijs zag. De rechtbank vond het bewijs in onderlinge samenhang wel voldoende. Ook bij de poging tot diefstal volgde de rechtbank de verdediging niet. Die stelde dat de man mogelijk alleen de auto wilde vernielen. De rechtbank leidde uit zijn werkwijze bij de eerdere diefstallen af dat hij goederen wilde stelen. Hij had immers ook steeds de zijruit ingeslagen.
De officier van justitie eiste 24 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De rechtbank vindt dat de ernst en het aantal feiten in beginsel een veel langere onvoorwaardelijke straf rechtvaardigen dan de tijd die de man al in voorarrest zat. Toch kiest zij voor speciale preventie. Nadat zijn voorlopige hechtenis op 21 september 2026 was geschorst, woont en werkt de man op een veeboerderij in Grave. Alle urinecontroles zijn schoon gebleven, en de reclassering ziet daarin een beschermende factor. Volgens de rechtbank zou een langere gevangenisstraf die prille positieve lijn doorkruisen en de kans op herhaling juist vergroten. Dat de man de feiten pleegde tijdens de proeftijd van twee eerdere veroordelingen, weegt zij mee in zijn nadeel.
De rechtbank legt 720 dagen gevangenisstraf op, waarvan 660 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Het onvoorwaardelijke deel van 60 dagen is gelijk aan zijn voorarrest. Aan het voorwaardelijke deel verbindt zij de bijzondere voorwaarden van de reclassering, waaronder ambulante verslavingsbehandeling, verblijf bij NovaFarm-Grip, een drugs- en alcoholverbod met controles en meewerken aan schuldhulpverlening. Daarbovenop volgt een taakstraf van 320 uur, die bij verzuim wordt vervangen door 160 dagen hechtenis. Omdat het om meerdere feiten tegelijk gaat, mag de taakstraf boven de 240 uur uitkomen.
Ook de benadeelde partijen komen aan bod. De man moet € 250 betalen aan een slachtoffer van een diefstal in Oss, € 77,30 aan een slachtoffer van onbevoegd pinnen en € 177,50 aan een ander slachtoffer, steeds met wettelijke rente. Twee eigenaren van de gestolen auto zijn niet-ontvankelijk in hun claim, omdat zij hun schade niet onderbouwden. Zij kunnen die bij de burgerlijke rechter aanbrengen. De voorlopige hechtenis van de man eindigt per direct.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht