Rechtbank wijst claim van aannemer op bestuurders van horecabedrijf af: geen persoonlijk ernstig verwijt Een groot horecapand aan de markt in een Brabantse stad stond al een paar jaar leeg toen twee ondernemers het plan opvatten om er een horecagelegenheid in te openen. Daarvoor was een grote verbouwing nodig. Zij richtten via hun eigen holdingvennootschappen een werkmaatschappij op, die het pand per 1 januari 2023 ging huren. Voor de verbouwing schakelden zij Bouwbedrijf Lymbouw in. Dat bedrijf begon medio december 2022 met de werkzaamheden. Op 27 februari 2023 werd een gewijzigde aannemingsovereenkomst ondertekend, na een offerte van 16 februari 2023 van ruim € 387.000 exclusief btw.
De werkmaatschappij betaalde de facturen van Lymbouw tot en met 17 april 2023, in totaal ruim € 521.000 exclusief btw. Daarna bleven de facturen onbetaald: ruim € 115.000 exclusief btw voor de periode tot de opening op 9 juni 2023 en ruim € 199.000 exclusief btw voor de periode daarna. In een arbitrageprocedure werd de werkmaatschappij veroordeeld tot betaling van ruim € 479.000. Op 24 juni 2025 ging zij op eigen aangifte failliet. Lymbouw bleef daardoor onbetaald zonder verhaal en sprak de twee ondernemers en hun holdings aan voor het bedrag, van € 398.892,85 (subsidiair € 131.603,50, meer subsidiair € 47.865,83). Volgens Lymbouw wisten zij of hadden zij moeten begrijpen dat de werkmaatschappij de verplichtingen niet kon nakomen. Ook hadden zij volgens Lymbouw eerder faillissement moeten aanvragen. Verder beriep Lymbouw zich op groepsaansprakelijkheid.
De rechtbank begint met de maatstaf. Een bestuurder is naast de vennootschap alleen aansprakelijk als hem persoonlijk een ernstig verwijt te maken valt. Die hoge drempel geldt volgens de rechtbank ook bij een beroep op groepsaansprakelijkheid. Anders zou de drempel te omzeilen zijn. Voor het aangaan van verplichtingen waarvan de bestuurder wist of moest begrijpen dat de vennootschap ze niet kon nakomen en geen verhaal zou bieden, is bovendien vereist dat hij dat inzicht had op het moment van aangaan. Dit is de zogeheten Beklamel-norm.
Van die wetenschap is in februari en maart 2023 volgens de rechtbank onvoldoende gebleken. De werkmaatschappij had een financiering van € 900.000 van de bank, een rekening-courantkrediet van € 157.000, € 475.000 eigen inbreng van de ondernemers en € 150.000 van de verhuurder tot haar beschikking. Dat was in totaal € 1.525.000. De offerte van februari 2023 viel ruim binnen het bedrag dat voor de verbouwing was bestemd. Een kostenoverzicht van Lymbouw met forse overschrijdingen kwam pas op 30 maart 2023. Daarna betaalde de werkmaatschappij nog facturen tot en met 17 april 2023.
Voor de periode daarna was het aan Lymbouw om concreet te stellen welke nieuwe opdrachten de bestuurders nog gaven, wanneer dat gebeurde en hoeveel die extra zouden kosten. Dat heeft Lymbouw volgens de rechtbank niet gedaan. Dat een factuur van na 17 april 2023 dateert, zegt niets over het moment van de opdracht. Verslagen van wekelijkse bouwvergaderingen waarin de kosten zouden zijn genoemd, heeft Lymbouw niet overgelegd. Een uitzondering is een opdracht voor cortenstalen bekleding van een DJ-booth op 11 mei 2023 van € 1.649,35. Dat bedrag is te gering voor aansprakelijkheid. De rechtbank wijst er ook op dat een aannemer die een stelpost voorstelt, de opdrachtgever tijdig moet waarschuwen als de begrote kosten in betekenende mate dreigen te worden overschreden.
De overige verwijten slagen evenmin. Een lege projectvennootschap, zoals in het arrest van de Hoge Raad waarop Lymbouw zich beriep, was de werkmaatschappij niet. De toezegging in juni 2023 dat er betaald zou worden en het voorstel in juli 2023 om de helft van de vorderingen aan een andere vennootschap te factureren, veranderden niets aan haar financiële positie. Verweer voeren tegen een faillissementsverzoek is niet onrechtmatig. Dat Lymbouw daarna een dure arbitrageprocedure koos, ligt volgens de rechtbank aan haar eigen keuze en niet aan het gedrag van de bestuurders.
De rechtbank wijst alle vorderingen van Lymbouw af. Lymbouw moet de proceskosten van de ondernemers en hun holdings betalen, begroot op € 14.496,00, en daar komen € 98,00 nakosten bij als zij niet tijdig betaalt.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter keurt verkoop van huis voor € 686.100 goed na bieding in gesloten envelop Een man die in Kazachstan woont, had een woonhuis in Nederland dat met een hypotheek was bezwaard. Hij had geld geleend van een bv, maar het bedrag waarvoor de hypotheek als zekerheid was gevestigd niet terugbetaald. De bv eiste daarom de lening op en kondigde aan het huis openbaar te laten verkopen. Die executieverkoop stond gepland voor 10 september 2026. De man vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland in Lelystad om in plaats daarvan een onderhandse verkoop goed te keuren. Een verkoop buiten de veiling om kan alleen als de rechter daarvoor toestemming geeft.
De man had het huis al verkocht aan een koper voor € 600.000. De bv, die de hypotheek had verstrekt, had geen bezwaar tegen een onderhandse verkoop, maar vond de prijs te laag. Volgens de bv moest het huis naar de hoogste bieder gaan. Zij had zelf een andere gegadigde gevonden die € 625.000 wilde betalen. De hoogte van de vordering van de bv stond ook niet vast. Volgens de aanzegging van de executie bedroeg die op 28 april 2026 ruim € 621.000, met daarbovenop rente van ruim € 102 per dag en buitengerechtelijke kosten van bijna € 5.900. Partijen waren het niet eens over het precieze bedrag.
Op de zitting van 30 september 2026 waren zowel de eerste koper als de nieuwe gegadigde aanwezig, een bedrijf. Het bedrijf bood € 625.000. De eerste koper gaf daarop aan zijn bod van € 600.000 te willen heroverwegen. De voorzieningenrechter liet beiden een laatste, onvoorwaardelijk bod doen in een gesloten envelop. De eerste koper bood € 655.000 en het bedrijf € 686.100.
De rechter oordeelde dat de man zijn verzoek terecht had ingediend. Omdat het huis in Nederland staat, is de Nederlandse rechter bevoegd en geldt Nederlands recht, ook al woont de man in het buitenland. Het huis is getaxeerd op € 550.000. Bij een executieverkoop wordt volgens de opiniewaarde maar een veel lager bedrag verwacht, namelijk € 275.000. Daarom achtte de rechter voldoende aannemelijk dat een openbare veiling niet meer zou opbrengen dan de onderhandse verkoop.
Dat het huis naar de hoogste bieder gaat, vond de rechter vanzelfsprekend. Daar speelde bij mee dat de exacte hoogte van de vordering van de bv nog openstond. Bovendien had een andere schuldeiser vlak voor de zitting beslag op het huis gelegd, ter zekerheid van een vordering die voorlopig op € 27.135 is begroot. Er was dus belang bij een zo hoog mogelijke opbrengst.
De voorzieningenrechter keurde daarom het bod van € 686.100 van het bedrijf goed. Dat geldt onder de voorwaarde dat hij ook de koopovereenkomst goedkeurt. Die overeenkomst moet nog worden aangepast. Partijen krijgen twee weken om de aangepaste koopovereenkomst naar de rechter te sturen. Verdere beslissingen houdt de rechter aan.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank kent Groningse verhuurder € 2.357,65 extra toe voor mijnbouwschade, rest van beroep ongegrond Een agrarisch perceel met woning in het Groningerveld heeft schade opgelopen door gaswinning. De eigenaar en verhuurder, Aagem Holding uit Dalfsen, vroeg in december 2020 om vergoeding van fysieke schade aan de gebouwen. Over de hoogte van die vergoeding liep het geschil dat de rechtbank Noord-Nederland nu heeft beslist.
Het Instituut Mijnbouwschade Groningen kende met een besluit van 15 maart 2024 een vergoeding van € 73.066,50 toe, inclusief wettelijke rente, een overlastvergoeding van € 1.200 en een thuisblijfvergoeding van € 1.100. Na bezwaar volgde op 19 februari 2025 een aanvullende vergoeding van € 31.813,42. Aagem vond ook dat nog te laag en ging in beroep tegen dat besluit op bezwaar. Een regiezitting vond plaats op 2 juli 2025 en de rechtbank behandelde het beroep op 28 september 2026, met een deskundige van het Instituut erbij. Twee deelgeschillen, over de drainage en over nieuwe schade aan de mestkelder, zijn buiten deze procedure gehouden en worden apart behandeld.
De resterende punten gingen over de badkamer, de cv-ketelruimte en de betonpaden, plus twee facturen van een adviesbureau. Het Instituut rekent met een vast calculatiemodel, dat de Raad van State eerder heeft goedgekeurd. De rechtbank toetst of dat model juist is toegepast en of er reden is om ervan af te wijken.
Voor de badkamer wilde Aagem dat de hele ruimte opnieuw werd gevoegd. De deskundige van het Instituut vond plaatselijk herstel genoeg. Wel bleek in de begroting een post te ontbreken, waarvoor het Instituut zelf € 14 extra voorstelde. De rechtbank kent dat bedrag toe, met wettelijke rente vanaf 29 december 2020. Dat is gewone wettelijke rente en niet de handelsrente die Aagem bepleitte, omdat er geen handelsovereenkomst in het spel is. Een enkele stelling dat de hele badkamer gevoegd moet worden, is volgens de rechtbank te weinig om aan de herstelmethode te twijfelen.
In de cv-ketelruimte had Aagem een offerte van € 4.032,50 overgelegd, terwijl het Instituut € 1.623,24 vergoedde. Het gaat om een scheur in de hoek van twee wanden, en daarvoor hoeven niet alle installaties gedemonteerd te worden. Alleen het boilervat met leidingwerk moet tijdelijk los, en die post zit al in het bedrag. Een offerte alleen is volgens de rechtbank onvoldoende, omdat daarin niet staat waarom de geadviseerde methode niet volstaat.
Bij de betonpaden had het Instituut na bezwaar een aanvullend bedrag van € 7.526,43 toegekend voor het opruwen van 615 m² erfverharding en 23 m³ beton. Aagem had tot 1 oktober 2025 de tijd gekregen om een contra-expertise in te dienen, maar meldde in november 2025 dat zo'n berekening heel moeilijk te maken was. De deskundige van het Instituut wees bovendien op een goedkoper alternatief met slem-asfalt. De rechtbank vindt niet aannemelijk gemaakt dat de herstelmethode tekortschiet. Het verzoek om de schade in natura te laten herstellen wijst zij ook af: schade wordt in de regel in geld vergoed, en Aagem had er tijdens de bezwaarfase niet om gevraagd.
Over de btw was het Instituut zelf eerlijk. Het bracht op zitting naar voren dat over de aanvullende vergoeding € 2.343,65 aan btw onvoldoende was doorgerekend, en vroeg de rechtbank dat bedrag toe te kennen. Dat doet de rechtbank. De twee facturen van het adviesbureau komen niet voor vergoeding in aanmerking: de ene hoort bij een ander, afgerond dossier, en bij de andere is niet duidelijk gemaakt waarom de kosten zijn gemaakt.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond, maar alleen voor de badkamerpost en de btw. Zij vernietigt het besluit op bezwaar voor dat deel en bepaalt zelf dat Aagem een nadere vergoeding van € 2.357,65 krijgt (€ 14 plus € 2.343,65), te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 29 december 2020 tot de dag van betaling. Het besluit blijft voor het overige in stand. Griffierecht is niet geheven en een proceskostenvergoeding is niet gevraagd.
Rechtbank Noord-Nederland · 22 oktober 2026
Bestuursrecht Hof houdt aannemer aan werkhervatting en boete in verbouwingsgeschil, maar schrapt afgifte heirapporten Een echtpaar liet de bijna volledige verbouwing van zijn woning uitvoeren door een eenmanszaak in de bouw, voor een aanneemsom van € 145.250. Al snel bleek dat de heipalen voor de nieuwe aanbouw ongeveer 80 tot 90 centimeter te kort op de gevel waren geslagen. Daardoor zou de stalen funderingsbalk over die lengte niet door palen worden ondersteund. De aannemer vond de afwijking normaal en liet de eigenaren weten het werk aan hem over te laten. De eigenaren wilden eerst zekerheid dat de fundering de aanbouw kon dragen.
In april 2024 legde de aannemer het werk neer. Daarvoor had hij met het echtpaar een addendum getekend: voor elke dag na 26 april 2024 waarop de woning niet was opgeleverd, zou hij een boete betalen van 0,025 procent van de aanneemsom per dag. De oplevering lukte niet en de werkzaamheden liggen sindsdien stil. Het echtpaar woont intussen in een stacaravan in de tuin.
In kort geding, een versnelde procedure voor spoedeisende zaken, kreeg het echtpaar in grote lijnen gelijk. De aannemer ging in hoger beroep tegen het vonnis van de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam van 17 maart 2025. Hij voerde onder meer aan dat het echtpaar geen spoedeisend belang had, dat een nieuwe constructieberekening overbodig was, dat hij nog meerwerk tegoed had en dat hij het werk daarom mocht opschorten.
Het hof oordeelt dat het echtpaar wel degelijk spoedeisend belang heeft. De aannemer had niet bestreden dat partijen in een impasse zitten, en hij erkende dat het werk stilligt. Ook de nieuwe constructieberekening moet er komen. De aannemer had zich beroepen op een rapport van TB Construction, maar dat rapport verwijst naar een berekening van de hoofdconstructeur die er niet bij zat, en de aanname over de diepte van de heipalen is niet onderbouwd. Het latere rapport van een ander bureau steunt op datzelfde rapport en haalt de grond onder de wens van het echtpaar dus niet weg. De architect had bovendien zelf gezegd dat zijn berekeningen niet meer bruikbaar waren. Ook het gewicht van de jacuzzi in de badkamer had de aannemer in de berekening moeten laten meenemen.
De tegeneis van de aannemer voor meerwerk haalt het niet. Volgens de aannemingsovereenkomst moet meerwerk schriftelijk zijn overeengekomen, en de aannemer moet dan duidelijk maken dat daar een vergoeding bij hoort. Hij stelde dat het meerwerk mondeling was afgesproken en kwam niet verder dan globale opsommingen. Een deel van de genoemde posten, zoals timmerwerk, vloerverwarming en harmonicadeuren, stond bovendien al in de overeenkomst. Zonder vordering voor meerwerk heeft de aannemer ook geen recht om het werk op te schorten. Het hof stelt vast dat het echtpaar juist meermaals aandrong op hervatting en dat de aannemer niet reageerde op de bouwbegeleider die partijen hadden afgesproken.
Ook de contractuele boete blijft staan. De aannemer wees naar een te late levering van de warmtepomp en foute metingen van het echtpaar, maar maakte niet concreet in welke mate dat de oplevering vertraagde. Het hof ziet ook geen reden de boete te matigen: het echtpaar heeft aannemelijk gemaakt dat het aanzienlijke kosten maakte, zoals opslag, inwoning en de aanschaf en installatie van de stacaravan.
Op twee punten krijgt de aannemer wel gelijk. De kalendering en heirapporten kan hij niet afgeven, omdat die er naar het voorlopig oordeel van het hof niet zijn. Het heibedrijf liet weten vrijwel zeker geen kalenders te hebben en wees naar de factuur. Ook hoeft de cementdekvloer op de eerste verdieping voorlopig niet weg. Uit het rapport van Socotec volgt dat de nieuwe vloer op de begane grond onnodig is en te hoog uitvalt, waardoor deuren niet meer passen, dus die moet eruit. Voor de eerste verdieping hangt het af van de nieuwe constructieberekening, en als die de vloer goedkeurt, mag hij blijven liggen. De bijbehorende dwangsommen vervallen met deze onderdelen.
Het hof vernietigt het vonnis voor de afgifte van de heirapporten, de verwijdering van de vloer op de eerste verdieping en de dwangsommen daarvoor, en bekrachtigt het vonnis voor het overige. De aannemer moet dus de berekening van de hoofdconstructeur afgeven, een nieuwe constructieberekening laten maken, het werk hervatten, de cementdekvloer op de begane grond verwijderen en de contractuele boete betalen. Omdat hij grotendeels verliest, moet hij ook de proceskosten in hoger beroep betalen, vastgesteld op € 5.555, plus € 189 aan nasalaris.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank onbevoegd in zaak over drie Bali-bungalows: koper geen consument Een Belgische belegger kocht in november 2024 drie nog te bouwen bungalows in een project op West-Bali, bij een bedrijf dat in Nederland is gevestigd. De bungalows moesten uiterlijk op 14 november 2025 sleutelklaar worden opgeleverd. Dat gebeurde niet. De koper had inmiddels € 279.000 aanbetaald op de Nederlandse zakelijke bankrekening van de verkoper. Na een ingebrekestelling op 18 mei 2026 ontbond hij de overeenkomst op 27 mei 2026 per deurwaardersexploot. Hij vorderde bij de rechtbank Rotterdam € 317.013,35, bestaande uit de aanbetaling en een contractuele boete van 10 procent, plus rente en beslagkosten.
De verkoper stelde dat de Rotterdamse rechter niet bevoegd is. Hij wees op een bepaling in de overeenkomst: geschillen worden voorgelegd aan de rechter in het arrondissement waar de onroerende zaak ligt, en dat is in Indonesië. De koper stelde dat hij als consument handelde. Voor consumenten geldt in de Europese bevoegdheidsregels (Brussel I bis) een beschermende regeling. Daarin kan een consument zijn wederpartij dagvaarden bij de rechter van zijn eigen woonplaats of van de woonplaats van de wederpartij. Een forumkeuze die vóór het ontstaan van het geschil is gemaakt, wordt dan opzijgeschoven als de consument daardoor slechter af is.
De rechtbank stelde vast dat de beschermende regeling alleen geldt voor iemand die een overeenkomst sluit los van enige bedrijfs- of beroepsmatige doelstelling, uitsluitend om aan eigen particuliere behoeften te voldoen. Dat het niet-beroepsmatige aspect zwaarder weegt, is niet voldoende: het beroepsmatige gebruik moet zo marginaal zijn dat het in de globale context onbetekenend is. Dat de koper de bungalows als privébelegging kocht en geen belegger van beroep is, bleef onbetwist. Voor zijn koopbeslissing was echter van belang of de bungalows geschikt gemaakt konden worden voor verhuur, om zijn vermogen verder op te bouwen.
De rechtbank woog daarnaast mee dat het om drie identieke bungalows op één bungalowpark gaat, op grote afstand van België. Voor zover de koper ze mede voor eigen gebruik kocht, ligt het volgens de rechtbank voor de hand dat hij hooguit één bungalow nu en dan zelf met familie zou bewonen. Daarom oordeelde de rechtbank dat de koper niet als consument handelde. De forumkeuze voor Indonesië bleef daarmee overeind. Omdat Indonesië geen lidstaat is, ging de rechtbank niet na of die keuze op grond van de Europese regels geldig is, maar toetste zij haar aan artikel 8 Rv. Dat artikel bepaalt dat de Nederlandse rechter geen rechtsmacht heeft als partijen bij overeenkomst een buitenlandse rechter bij uitsluiting hebben aangewezen.
De rechtbank verklaarde zich onbevoegd kennis te nemen van de vorderingen. De koper moet de proceskosten van de verkoper betalen, begroot op € 3.645, vermeerderd met € 98 plus betekeningskosten als het vonnis wordt betekend. De voorwaardelijke vordering van de verkoper om de koper niet-ontvankelijk te verklaren, kwam niet meer aan de orde. De kosten van dat incident werden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht