Hof wijst beroep af: hypotheek ING weg, dus geen beheersregeling meer nodig voor appartement Een man kocht in 2009 het appartement van zijn stiefzoon, maar kreeg het nooit geleverd. Het appartement bleef belast met een hypotheek van ING, de rechtsvoorganger van de bank had in 2006 een lening aan de stiefzoon verstrekt. In 2021 werd die hypothecaire lening volledig afgelost met geld van de dochter van de man, die het appartement later in eigendom kreeg. Daarna bleef een kleinere schuld over uit een betaalrekening en een rekening-courantkrediet van de stiefzoon bij ING, in totaal € 17.069,62. Toen die niet werd betaald, zegde ING in 2023 de openbare verkoop van het appartement aan.
Om die executie te stoppen, betaalde de man in oktober 2023 € 45.076,63 aan de bank, onder protest. ING schortte de veiling op, maar boekte het bedrag in februari 2024 weer terug. In diezelfde maand betaalde de man de schuld van € 17.069,62 alsnog. Later betaalde hij ook de kosten van € 16.038,61 die ING voor de afgelaste veiling had gemaakt. Begin juli 2025 liet ING de hypotheek op het appartement doorhalen.
In de procedure bij de rechtbank vroeg de man om een beheersregeling. Dat is een regeling die de rechter kan vaststellen als deelgenoten in een gemeenschappelijk goed er onderling niet uitkomen. Hij wilde dat ING en hijzelf het appartement niet zouden mogen laten veilen zonder overleg, dat de bank moest wachten met executiemaatregelen totdat duidelijk was welke vorderingen onder het hypotheekrecht vielen, en dat het appartement bij een veiling als woonruimte en niet als bedrijfsruimte zou worden omschreven. Hij stelde dat hij door zijn betalingen was gesubrogeerd in de hypotheekrechten van ING, waardoor hij met de bank een gemeenschap zou vormen. ING stelde voor dat geval een tegenverzoek om zelf de veiling te mogen voortzetten. De rechtbank wees alle verzoeken af.
In hoger beroep voegde de man een nieuw verzoek toe: een verklaring voor recht dat hij door zijn betalingen van € 78.381,97 en € 17.069,62 was gesubrogeerd in het hypotheekrecht van ING. Het hof weigerde die wijziging. Volgens het hof is de procedure over een beheersregeling bedoeld om een regeling te treffen waar deelgenoten er zelf niet uitkomen, niet om andere geschillen over wat rechtens tussen partijen geldt te beslechten. Onderzoek naar de vraag of eerdere betalingen tot subrogatie hebben geleid, valt buiten de grenzen van die procedure.
De primaire verzoeken strandden op een ander punt. Tussen partijen staat vast dat het hypotheekrecht niet meer bestaat. Een beheersregeling veronderstelt juist een bestaand hypotheekrecht, dus de man heeft er geen belang meer bij. Zijn eigen advocaat erkende tijdens de zitting dat aan de primaire verzoeken het belang was ontvallen. Ook de proceskosten die de man in eerste aanleg moest betalen, vormen geen reden voor hoger beroep: ING verklaarde tijdens de zitting af te zien van die aanspraken, en het hof gaat ervan uit dat de bank de kosten terugbetaalt voor zover dat nog niet is gebeurd. Het tegenverzoek van ING valt weg omdat de voorwaarde daarvoor, toewijzing van een verzoek van de man, niet is vervuld en ook niet meer kan worden vervuld.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden verwerpt het hoger beroep van de man tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland. De kosten van het hoger beroep worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt. Wat verder is verzocht, wijst het hof af.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst advocatenkantoor af: kopieermachine-huur moet door, € 42.509 aan facturen betaald Een advocatenkantoor huurde een multifunctionele kopieermachine, kreeg die later vervangen door een nieuwere en breidde het contract nog eens uit. Toen de facturen onbetaald bleven, trok de verhuurder naar de rechter. Het kantoor beweerde dat het was misleid: het zou ervan uit zijn gegaan dat het maandbedrag alle kosten dekte, terwijl in werkelijkheid ook per afdruk en per scan werd bijgerekend.
Partijen sloten drie overeenkomsten. De eerste, een 'All-in Huurovereenkomst' uit 2021, kostte € 95 per maand en bevatte 2.000 zwart-witte en 300 kleurige 'tellertikken' (afdrukken, kopieën en scans). Daarna volgde in 2022 een overeenkomst voor een nieuwere machine van € 895 per maand en in 2023 een uitbreiding met extra tellertikken en onbeperkt scannen voor € 355 per maand. Samen kwamen de contracten neer op € 1.345 per maand, met looptijden tot 2027 en 2028.
Het kantoor stelde eerst dat de eerste overeenkomst was vervallen door het sluiten van de derde. De kantonrechter volgt dat niet. In de latere contracten staat uitdrukkelijk dat de eerdere overeenkomst ongewijzigd doorloopt, en de derde overeenkomst is ondertekend door de advocaat die tevens eigenaar van het kantoor is. Ook de e-mails en de feitelijk betaalde facturen laten zien dat het om aanvullende afspraken ging. Dat de verhuurder in een e-mail ongelukkig had geschreven dat het eerste contract zou vervallen, verandert daar niets aan.
Het kantoor voerde verder aan dat het ten onrechte dacht aan een vast all-in bedrag en dat de verhuurder een verborgen tariefstructuur en een ondoorzichtige indexering hanteerde. Het sprak van dwaling, bedrog, misleiding en oneerlijke handelspraktijken. De kantonrechter wijst dat af. Uit de overeenkomst volgt dat het all-in bedrag huur en onderhoud dekt, plus een afgesproken aantal tellertikken. Wie daar bovenuit gaat, betaalt achteraf extra: € 0,05 per zwart-witte en € 0,17 per kleurenafdruk. Dat staat ook in de algemene voorwaarden, waarin eveneens staat dat een scan als tellertik telt. De bestuurder van het kantoor verklaarde op zitting dat hij de eerste overeenkomst wel had gezien maar niet goed had gelezen, omdat hij meteen moest beslissen. Volgens de kantonrechter komt dat voor eigen rekening en risico, zeker van een juridische professional. Het argument dat de algemene voorwaarden te klein gedrukt waren, gaat niet op: het was een digitaal pdf-bestand waarin kon worden ingezoomd.
Dat het kantoor geen argeloze klant was, blijkt volgens de kantonrechter ook uit het verloop. Voor de tweede en derde overeenkomst werd onderhandeld over prijs, looptijd en aantal tellertikken, en de verhuurder schreef zelfs twee facturen voor meer-tellertikken (€ 2.215,89 en € 3.510,20) volledig af. De indexering volgde jaarlijks de CBS-index, zoals in de algemene voorwaarden staat, en het kantoor betaalde de facturen tot november 2024 telkens volledig. Beroepen op consumentenbescherming gaan niet op, omdat het kantoor geen consument is.
De kantonrechter wijst daarom de vorderingen van het kantoor in reconventie af, waaronder de verzoeken om de overeenkomsten (deels) te vernietigen of te ontbinden en betaalde bedragen terug te krijgen. Het kantoor moet € 42.509,13 aan openstaande facturen betalen, plus wettelijke handelsrente. Dat is deels berekend vanaf 27 oktober 2025 over € 23.925,51 en deels vanaf 9 juni 2026 over € 18.583,62. Daarnaast is € 2.107,99 aan verschenen rente verschuldigd. Ook verklaart de kantonrechter voor recht dat de drie overeenkomsten bestaan, met de genoemde looptijden en indexering, tegen een bedrag van € 6.302,58 per kwartaal in 2026. Het kantoor wordt in conventie veroordeeld in de proceskosten van € 3.889,40 en in reconventie in € 866. Het salaris van de gemachtigde is verhoogd met een half punt, omdat de late eiswijziging van het kantoor ervoor zorgde dat de zaak niet in één zitting kon worden behandeld. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst claim van € 567.608 af en laat man ruim € 72.000 betalen na ontruiming woning Een man die zijn leven lang in het ouderlijk huis in de buurt van Utrecht woonde, wilde geld zien van de erfgenamen van zijn overleden zus. Het huis was eerst van zijn ouders en kwam uiteindelijk bij zijn zus terecht. Volgens de man waren er afspraken gemaakt dat hij ten minste € 150.000 zou krijgen als het huis werd verkocht of geleverd aan een ander. Daarnaast wilde hij € 417.608 terug, omdat hij zelf in het huis had geïnvesteerd. Hij had onder meer een tuinhuis, een serre en een werkplaats met berging op het erf laten bouwen. Om zijn claims veilig te stellen liet hij op 26 januari 2026 beslag leggen op de woning.
De rechtbank Midden-Nederland oordeelt dat de man zijn verhaal niet heeft onderbouwd. Voor de € 150.000 verwees hij naar een kort geding uit 2006, waarin de voorzieningenrechter had overwogen dat zijn zus en broer verklaarden dat zo'n vergoeding was afgesproken. De rechtbank hecht daar geen waarde aan. Een kort geding levert maar een voorlopig oordeel op, de overweging werd bovendien 'ten overvloede' gegeven en het geschil ging toen over iets anders, namelijk of de man de woning moest verlaten. Afspraken op papier zijn er niet, terwijl de afspraak uit 1996 over het gebruik van het huis wel schriftelijk is vastgelegd. Ook in de administratie van de overleden zus is niets gevonden dat op een extra afspraak wijst.
Ook de claim van € 417.608 sneuvelt. Voor ongerechtvaardigde verrijking moet het huis meer waard zijn geworden door de investeringen, en daar heeft de man niets over gesteld, bijvoorbeeld met een taxatierapport. De erfgenamen brachten juist een keuringsrapport en een offerte van een saneringsbedrijf in, waaruit blijkt dat de toevoegingen de waarde van het huis verlagen. Dat hem het huis ooit zou zijn beloofd, blijkt nergens uit. Wanprestatie vereist een overeenkomst, en die is er volgens de rechtbank niet. De man zei zelf dat hij ervan uitging altijd te mogen blijven wonen, wat eerder op vertrouwen lijkt te berusten dan op afspraken.
De erfgenamen kregen in hun tegenvorderingen grotendeels gelijk. De man had na een kort geding van 27 november 2024 meer dan twaalf maanden om het huis te verlaten, maar deed dat niet. Het huis werd op 29 januari 2026 met de sterke arm ontruimd. Hij moet de ontruimingskosten van € 2.193,79 betalen en € 1.000 voor het verwijderen van achtergelaten spullen. Zijn verwijt dat zijn vorige advocaat ten onrechte niet in hoger beroep ging tegen dat kortgedingvonnis, wijst de rechtbank af: niets wijst erop dat hij daartoe opdracht gaf. Ook moet hij € 69.450 betalen voor herstel en sanering van het huis, waar onder meer olieopslagtanks stonden en de elektriciteit en installaties niet werkten. Dat bedrag was onderbouwd met het keuringsrapport en de man betwistte het zelf niet.
De erfgenamen wilden ook de spullen terug die de man uit het huis zou hebben meegenomen, of anders € 10.000. Dat wijst de rechtbank af. Wie een zaak terugvordert, moet aantonen eigenaar te zijn, en foto's van lege plekken in het huis zijn daarvoor onvoldoende. Het bedrag van € 10.000 was niet onderbouwd.
Het beslag op de woning is volgens de rechtbank ten onrechte gelegd, omdat de man geen vorderingen heeft. De erfgenamen konden het huis door het beslag niet verkopen en hadden daardoor extra kosten. De rechtbank heft het beslag op en wijst een schadevergoeding toe van € 1.625,52 per maand vanaf 26 januari 2026 tot de datum van het vonnis. De man betwistte dat bedrag niet.
De rechtbank wijst alle vorderingen van de man af en veroordeelt hem in de proceskosten van de erfgenamen, in totaal € 10.397 in conventie en € 3.871 in reconventie. Naast de ontruimings- en verwijderingskosten en de herstelkosten van € 69.450 moet hij de maandelijkse schadevergoeding voor het beslag betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst vordering af: certificaathouder kwam te laat met omzetting naar certificaten op naam Een houder van twee certificaten van aandelen aan toonder in Forward Business Parks 2000 N.V. wilde die laten omzetten in certificaten op naam. Het administratiekantoor dat de aandelen houdt, de STAK, weigerde dat. De houder stapte naar de rechter en eiste dat de STAK alsnog zou meewerken, op straffe van een dwangsom.
De achtergrond is een wijziging van de administratievoorwaarden van de STAK bij notariële akte van 9 oktober 2017. Houders van certificaten aan toonder konden die tot uiterlijk 9 oktober 2022 kosteloos op naam laten stellen. Wie dat niet deed, zou zijn certificaten zien vervallen: de STAK zou de onderliggende aandelen kosteloos aanbieden aan de onderneming, waarna de niet-omgezette certificaten hun waarde verloren. De houder deed zijn verzoek pas op 18 april 2023, ruim een halfjaar na het verstrijken van die termijn.
De houder beriep zich primair op artikel 2:82 lid 6 en lid 9 van het Burgerlijk Wetboek. Volgens hem mochten eerder uitgegeven aandeelbewijzen tot 31 december 2025 worden ingeleverd, en gold dat ook voor certificaten. De rechtbank volgt hem niet. Die wetsbepaling ziet op aandelen en niet op certificaten. De wetgever heeft bewust onderscheid gemaakt tussen de regels voor aandelen van een naamloze vennootschap en contractuele certificaten van aandelen, dus de bepalingen kunnen ook niet naar analogie worden toegepast.
Subsidiair vroeg de houder om de wijziging van de administratievoorwaarden te vernietigen, en meer subsidiair om haar nietig te verklaren. Hij voerde aan dat hij geen overgangsperiode had gekregen en dat dit in strijd is met het recht op eigendom uit artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM. De rechtbank wijst dat af. De houder heeft niet duidelijk gemaakt welke bepaling hij bedoelt, laat staan waarom die in strijd zou zijn met het EVRM-protocol, dat in beginsel van toepassing is op staten. Ook de meest subsidiair gevorderde verklaring voor recht dat de STAK onrechtmatig handelt, strandt. De STAK handelt niet in strijd met een wettelijke verplichting of met haar eigen administratievoorwaarden, en de houder heeft niet uitgelegd op welke andere wijze zij onrechtmatig zou handelen. Daardoor komt de rechtbank niet toe aan de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De houder is in het ongelijk gesteld en moet de proceskosten van de STAK betalen: € 4.292, bestaande uit € 2.995 griffierecht, € 1.108 salaris advocaat en € 189 nakosten. Bij niet-tijdige betaling binnen veertien dagen na aanschrijving komen daar € 98 nakosten en de kosten van betekening bij, plus de wettelijke rente. Het vonnis is wat de proceskosten betreft uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter: Indulux moet € 1.434,72 aan restfactuur en rente betalen aan Focus LED Lighting Een Deventers leverancier van verlichtingsartikelen, Focus LED Lighting (FLL), en haar afnemer Indulux uit Enschede kwamen voor de kantonrechter terecht over een restant van een factuurbetaling. FLL had achttien... acht facturen gestuurd voor in totaal € 40.414,16 en die laten betalen in twee deelbetalingen, op 26 maart en 1 april 2026. Volgens FLL kwam die betaling te laat, waardoor Indulux wettelijke handelsrente en buitengerechtelijke incassokosten verschuldigd was.
De kern van het geschil was de afgesproken betalingstermijn. FLL stelde dat partijen 30 dagen waren overeengekomen en wees op de facturen, artikel 8.1 van haar algemene voorwaarden en de eigen inkooporder van Indulux van 20 januari 2026, waarin een betalingsconditie van 30 dagen staat. Indulux voerde aan dat partijen sinds begin 2025 mondeling een termijn van 60 dagen hadden afgesproken. Zij procedeerde zelf, zonder advocaat.
De kantonrechter hield Indulux aan het bewijs van die mondelinge afspraak. FLL had de stelling gemotiveerd weersproken, dus het was aan Indulux om de 60 dagen aan te tonen. Dat lukte niet: het betalingsoverzicht dat Indulux bij haar conclusie van antwoord overlegde was daarvoor niet genoeg, zeker omdat de facturen, de algemene voorwaarden en meerdere inkooporders van Indulux zelf allemaal 30 dagen noemen. Na haar conclusie van antwoord reageerde Indulux niet meer, hoewel ze daartoe in de gelegenheid was gesteld.
Daarmee gold een fatale termijn van 30 dagen en was Indulux vanaf de vervaldata van de facturen in verzuim. Omdat het om een handelsovereenkomst gaat, is zij wettelijke handelsrente verschuldigd. De gevorderde incassokosten van € 1.179,14 waren berekend volgens het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten en FLL had redelijke incassohandelingen verricht, dus ook die zijn verschuldigd. FLL had de twee deelbetalingen volgens artikel 6:44 BW eerst in mindering gebracht op de rente en de incassokosten. Daardoor bleef er van de hoofdsom nog € 1.434,72 over.
Indulux krijgt ongelijk en moet de proceskosten betalen, omdat volledige betaling ondanks aanmaning uitbleef en FLL in redelijkheid kon dagvaarden. De kantonrechter veroordeelt Indulux tot betaling van € 1.434,72, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente vanaf 11 mei 2026 tot de dag van volledige betaling, en tot betaling van € 1.029,07 aan proceskosten binnen veertien dagen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad; het meer of anders gevorderde wijst de rechter af.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht