Hoge Raad verklaart cassatieberoep in inkomstenbelastingzaak 2020 kansloos en niet-ontvankelijk Een belastingplichtige kreeg voor het jaar 2020 een aanslag in de inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen opgelegd. Hij was het daar niet mee eens en ging in beroep bij de rechtbank Den Haag. Toen die rechtbank hem niet gaf wat hij wilde, stapte hij naar het gerechtshof Den Haag. Ook daar had hij geen succes. Hij ging daarna in cassatie bij de Hoge Raad, de hoogste rechter in belastingzaken.
Die cassatieprocedure is bij de Hoge Raad aan de Belastingkamer voorgelegd. De Hoge Raad is in cassatie tegen de uitspraak van het gerechtshof Den Haag van 18 september 2024 niet de derde feitelijke instantie: hij toetst alleen of het hof het recht goed heeft toegepast en zijn oordeel voldoende heeft gemotiveerd. De belastingplichtige had een aantal klachten over het oordeel van het hof ingediend. De Hoge Raad heeft die klachten beoordeeld, en de procureur-generaal bij de Hoge Raad kreeg de gelegenheid om daarover advies uit te brengen.
De Hoge Raad kwam tot de conclusie dat het cassatieberoep duidelijk niet kan slagen. Voor zulke zaken bestaat een versnelde afdoening: artikel 80a van de Wet op de rechterlijke organisatie staat de Hoge Raad toe om een cassatieberoep zonder verdere motivering niet-ontvankelijk te verklaren als de klachten kansloos zijn. Daarvan heeft de Hoge Raad hier gebruikgemaakt. Waarom de klachten precies niet slagen, staat dus niet in het arrest.
De belastingplichtige blijft hierdoor zitten met de uitspraak van het gerechtshof Den Haag. De aanslag voor 2020 staat daarmee in stand. De Hoge Raad zag ook geen reden om de Staatssecretaris van Financiën of de belastingplichtige in de proceskosten te veroordelen, zodat iedere partij daarvoor zelf opdraait.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie op 13 november 2026 niet-ontvankelijk en veroordeelde niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk: griffierecht van BV niet betaald, geen prejudiciële vragen Een bedrijf dat in cassatie wilde gaan tegen een uitspraak in een belastingzaak, kwam bij de Hoge Raad niet verder dan de voordeur. Het griffierecht, het bedrag dat je moet betalen om een procedure in behandeling te laten nemen, werd niet voldaan. Daarmee kwam de Hoge Raad niet toe aan de vraag of het gerechtshof het bij het rechte eind had.
De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf, een besloten vennootschap die in de uitspraak wordt aangeduid als belanghebbende, op 17 juli 2026 bij aangetekende brief op de verplichting om griffierecht te betalen. Daarvoor kreeg het een termijn van vier weken. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht werd daarna niet betaald.
Op 20 augustus 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarin kreeg het de kans om uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf gebruikte die gelegenheid met een brief van 16 september 2026, die het via het webportaal van de Hoge Raad indiende.
In die brief voerde het bedrijf geen praktische reden aan voor het uitblijven van de betaling, maar een principieel bezwaar. Het vond dat het niet past bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat een cassatieberoep niet-ontvankelijk wordt verklaard als het griffierecht niet vooraf is betaald. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het daarover wordt gevraagd, oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep. Die wijze van heffing zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, was volgens de Hoge Raad geen reden om te oordelen dat het niet in verzuim was geweest bij de betaling. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarbij verwees hij naar de overwegingen in een eerder arrest van 12 juni 2026, waarin dezelfde kwestie al aan de orde kwam. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgde niet. De uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 21 april 2026 blijft daarmee staan.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Raad van State: vrouw moet € 3.502 huurtoeslag terugbetalen na uitbetaling achterstallig loon Een vrouw uit Den Haag kreeg voor 2022 een voorschot van € 4.027 aan huurtoeslag. In dat jaar betaalde haar voormalige werkgever haar achterstallig loon, een transitievergoeding, vakantietoeslag en een vergoeding voor ongebruikte vakantiedagen uit. De Belastingdienst stelde daarop haar jaarinkomen over 2022 hoger vast. De Dienst Toeslagen zette de huurtoeslag voor dat jaar daarna lager vast op € 552 en vorderde € 3.502 van haar terug.
De vrouw maakte bezwaar. De Dienst Toeslagen verklaarde dat deels gegrond, omdat de nabetaling van achterstallig loon over 2021 buiten beschouwing had moeten blijven bij de herberekening van de huurtoeslag over 2022. Voor het overige bleef de terugvordering staan. De rechtbank Den Haag verklaarde het beroep van de vrouw op 24 juli 2025 ongegrond. Volgens de rechtbank telden de vergoeding voor ongebruikte vakantiedagen en de vakantietoeslag over de jaren 2016 tot en met 2021 niet mee in het toetsingsinkomen, zodat dat deel van de uitkering de huurtoeslag niet had beïnvloed. Alleen de transitievergoeding en de overige betalingen over 2022 waren meegenomen. De rechtbank vond ook dat de Dienst niet had hoeven afzien van (gedeeltelijke) terugvordering. De voormalige werkgever had haar weliswaar onrechtvaardig behandeld, maar dat had haar draagkracht en de hoogte van haar huurtoeslag niet beïnvloed.
In hoger beroep herhaalde de vrouw grotendeels wat zij al bij de rechtbank had aangevoerd. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vond dat de rechtbank die gronden gemotiveerd had behandeld en dat de vrouw niet had uitgelegd waarom die beoordeling onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling kon zich in het oordeel van de rechtbank vinden.
Op één punt gaf de Afdeling de vrouw alsnog de kans om haar standpunt te onderbouwen. Het ging om een uitbetaald bedrag van € 822. Zij mocht binnen vier weken een specificatie van de uitbetalingen van haar ex-werkgever over 2022 overleggen, zodat duidelijk zou worden waarop dat bedrag betrekking had. Bij brief van 21 september 2026 liet zij weten dat zij die specificatie niet kon aanleveren. Daarmee had zij niet aannemelijk gemaakt dat het bedrag een nabetaling van inkomsten was in de zin van het Besluit op de huurtoeslag. De Dienst Toeslagen had het bedrag daarom terecht meegeteld in haar toetsingsinkomen over 2022. De Dienst berekende haar recht op huurtoeslag over dat jaar op 26 maart 2026 definitief op € 2.189.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De Dienst Toeslagen hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Hoge Raad wijst beroep af: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een bedrijf dat in cassatie wilde gaan tegen een belastinguitspraak, krijgt geen inhoudelijke behandeling bij de Hoge Raad. De reden is eenvoudig: het verschuldigde griffierecht, de vaste bijdrage die je betaalt om een zaak bij de rechter te laten behandelen, is niet betaald. Daarmee strandt het beroep voordat de Hoge Raad aan de kern van de zaak toekomt.
Het beroep richt zich in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. Het ging om een belastingzaak waarin het bedrijf, belanghebbende genoemd, door een gemachtigde werd vertegenwoordigd. Wat het hof inhoudelijk had beslist, speelt in dit arrest geen rol: de Hoge Raad kijkt alleen naar de vraag of het beroep ontvankelijk is.
De griffier van de Hoge Raad stuurde het bedrijf op 1 juli 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat griffierecht verschuldigd was en dat het bedrijf vier weken had om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht werd niet betaald.
Op 30 juli 2026 plaatste de griffier daarna een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarmee kreeg het bedrijf de kans om uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf maakte daar gebruik van met een brief van 28 augustus 2026, die het via het webportaal van de Hoge Raad indiende.
In die brief voerde het bedrijf geen praktische reden aan, maar een principieel bezwaar. Het vond dat het niet past bij het Europese Handvest van de grondrechten (artikel 47, gelezen met artikel 52) om een cassatieberoep alleen in behandeling te nemen als het griffierecht vooraf is betaald. Het bedrijf meende dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond is. Die manier van heffen zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. Volgens het bedrijf moest de Hoge Raad daarom vragen stellen aan het Hof van Justitie.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om te zeggen dat het niet in verzuim was. De Hoge Raad verwees naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde kwestie al is beoordeeld, en zag op de gronden uit dat arrest geen aanleiding om prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen. Omdat het griffierecht niet was betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
Over de proceskosten is de Hoge Raad kort: er is geen reden voor een veroordeling in de proceskosten. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk, zodat het arrest van het Gerechtshof Amsterdam in stand blijft.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hof laat Belastingdienst naam van ambtenaar geheimhouden wegens privacy in zaak over voorlopige aanslag Een belastingplichtige die over 2024 een voorlopige aanslag inkomstenbelasting kreeg, wil weten wie bij de Belastingdienst de beslissing heeft genomen. Hij wil de naam van die ambtenaar kunnen controleren, omdat hij betwijfelt of die wel bevoegd was. De Belastingdienst weigert die naam prijs te geven en beroept zich daarvoor op de privacy van de ambtenaar.
De zaak heeft al een lange weg afgelegd. De man vroeg de inspecteur om bepaalde stukken te overleggen, maar de inspecteur nam dat verzoek niet in behandeling. Het bezwaar daartegen werd eveneens niet in behandeling genomen. Hangende het beroep bij de Rechtbank Den Haag verklaarde de inspecteur het bezwaar alsnog kennelijk niet-ontvankelijk en handhaafde hij de voorlopige aanslag. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond, waarna de man hoger beroep instelde bij het gerechtshof. Op 20 oktober 2026 deed de inspecteur daar een verzoek om geheimhouding op grond van artikel 8:29 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Dat is een regeling waarmee een bestuursorgaan om gewichtige redenen kan weigeren stukken, of delen daarvan, te overleggen.
In deze beslissing gaat het dus niet over de aanslag zelf, maar alleen over de vraag of de naam van de ambtenaar geheim mag blijven. De inspecteur had een afschrift van het Centraal bevoegdhedenregister overgelegd, waaruit blijkt over welke bevoegdheden de ambtenaar beschikt. De naam zelf wilde hij niet prijsgeven. De belanghebbende vond dat niet voldoende: juist om de bevoegdheid van de ambtenaar te kunnen controleren, is de naam nodig, en een beroep op privacy volstaat volgens hem niet.
Het hof herinnert eraan dat bij geheimhouding de grootst mogelijke terughoudendheid geldt. Alleen als de redenen van de inspecteur aanzienlijk zwaarder wegen dan het belang van de belanghebbende bij onbeperkte kennisneming, zijn er gewichtige redenen. Volgens het hof beroept de inspecteur zich terecht op de privacy, omdat het noemen van de naam de persoonlijke levenssfeer van de ambtenaar raakt. Bovendien is het volgens het hof niet nodig dat de belanghebbende zelf de naam kent. Als hij toestemming geeft, kan de zetel die de hoofdzaak behandelt de naam inzien en zo nodig de bevoegdheid van de ambtenaar controleren.
Het hof bepaalt dat de gevraagde geheimhouding gerechtvaardigd is. Het verzoekt de belanghebbende binnen twee weken te laten weten of de zetel die de hoofdzaak behandelt kennis mag nemen van de naam van de ambtenaar. Tegen deze tussenbeslissing staat geen afzonderlijk cassatieberoep open.
Gerechtshof Den Haag · 10 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht