Rechter schort omgangsregeling moeder op na ernstig verzet van dochter van 13 jaar Een moeder en vader strijden al jaren over de opvoeding van hun dochter, die in 2026 dertien jaar oud is. Na een lange juridische procedure bepaalde het gerechtshof Den Haag in juli 2026 dat de dochter voortaan bij haar vader zou wonen, in plaats van bij haar moeder. De moeder had altijd de hoofdverblijfplaats gehad, maar de dochter had al meer dan vier jaar aangegeven liever bij haar vader te willen wonen.
Kort na de overgang naar haar vader vertelde de dochter op school dat zij zich bij haar moeder niet veilig voelt en dat zij daardoor suïcidale gedachten had. Sindsdien weigert ze consequent om met haar moeder mee te gaan bij de afgesproken zorgregeling. Ze is op school in tranen uitgebarsten toen haar moeder onverwacht opdaagde bij een schoolpresentatie, waarna ze een boos bericht stuurde waarin ze haar moeder verwijt haar dag te hebben verpest.
De moeder dagvaardde de vader in kort geding en eiste dat hij de rechterlijk vastgestelde zorgregeling zou nakomen. Ze stelde dat de vader de dochter opzettelijk tegen haar opzet, een vorm van ouderverstoting. De vader verweerde zich door te zeggen dat het kind zelf niet wil en dat gedwongen omgang haar meer schade zou berokkenen. Hij vroeg op zijn beurt om tijdelijke opschorting van de zorgregeling en vervangende toestemming om hulpverlening te regelen zonder de medewerking van de moeder.
De voorzieningenrechter sprak zelf met de dochter, die ook een brief meegaf. Uit dat gesprek bleek dat het meisje een gedetailleerd relaas had over gedrag van de moeder dat haar angst bezorgde: van schreeuwen na thuiskomst terwijl ze op school meegaand had gedaan, tot dreigingen met het kapotgooien van haar telefoon. De rechter nam die signalen serieus, ook al kon niet worden vastgesteld wat precies de oorzaak is van de vervreemding.
De rechter oordeelde dat het belang van de dochter centraal staat. De weerstand van het meisje is zo hevig dat directe hervatting van de omgangsregeling op dit moment een stap te ver is. De rechter erkende uitdrukkelijk dat dit ook zou gelden als de gedachten en gevoelens van de dochter mede door beïnvloeding van de vader zouden zijn ontstaan: ze zijn er, en ze zijn reëel.
Over de te starten hulpverlening waren partijen het grondig oneens. De moeder wilde een behandeltraject via Arkin Gezin en Jeugd en een eerder bekende vertrouwenspersoon inschakelen. De vader wilde een kindbehartiger via een pedagogisch bureau. De rechter wees beide voorstellen af: de vertrouwenspersoon had eerder al als bijzonder curator gefungeerd en het meisje had geen vertrouwen meer in haar, en Arkin is bedoeld voor zwaardere psychiatrische problematiek. De kindbehartiger trok zich bovendien terug nadat de moeder zelf contact met haar had opgenomen.
De rechter trok daaruit de conclusie dat de moeder te veel op controle gericht is en onvoldoende in staat is het belang van haar dochter centraal te stellen. De vader kreeg daarom vervangende toestemming om de dochter in te schrijven bij een nieuwe huisartsenpraktijk met vrouwelijke artsen, het medisch dossier over te laten dragen en via de huisarts een psycholoog in te schakelen. De hulpverlener moet binnen vier weken na het eerste gesprek rapporteren aan beide ouders over hoe contactherstel met de moeder vorm kan krijgen.
De voorzieningenrechter wees de vordering van de moeder tot onmiddellijke nakoming van de zorgregeling af en schortte die zorgregeling op met ingang van de datum van het vonnis. De zaak wordt op 4 januari 2027 pro forma aangehouden, zodat partijen kunnen berichten over de stand van zaken.
Rechtbank Noord-Holland · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank wijst verzoek van vader af om zoon naar het buitenland te laten verhuizen Een vader wilde dat zijn 14-jarige zoon bij hem in het buitenland zou gaan wonen, maar de rechtbank Noord-Nederland wees dat verzoek af. De zaak draait om een vechtscheiding waarbij de jongen al maanden geen contact meer heeft met zijn moeder en inmiddels bij een oudtante verblijft.
De ouders staan al jaren op gespannen voet met elkaar. De zoon vertelde de rechtbank dat hij zich bij zijn moeder ongelukkig voelde, dat er negatief over zijn vader werd gesproken en dat hij zelfs suïcidale gedachten had gekregen. Nu hij bij zijn oudtante en zijn vader verblijft, voelt hij zich beter. Hij wil graag bij zijn vader in het buitenland wonen en vindt dat geen enkel probleem, omdat hij er als jong kind al heeft gewoond.
De Raad voor de Kinderbescherming bracht een rapport uit en adviseerde de verzoeken van de vader af te wijzen. Volgens de Raad zit de jongen klem tussen zijn ouders en is hij in een loyaliteitsconflict geraakt. De problemen die hij bij zijn moeder ervaart, zijn volgens de Raad niet ongebruikelijk voor zijn leeftijdsfase en worden gevoed door de spanningen tussen de ouders. Een verhuizing naar het buitenland zou het contactherstel met de moeder en zijn zus ernstig bemoeilijken en kan leiden tot een definitieve verwijdering. De Raad achtte de jongen, gelet op zijn leeftijd, onvoldoende in staat om de volledige gevolgen van zo'n stap te overzien.
De vader was teleurgesteld in het advies. Hij vond dat de Raad te weinig oog had voor de emotionele schade die zijn zoon bij de moeder had opgelopen, en dat hulpverlening ook in het buitenland beschikbaar is. Hij verzocht ook om een schoolwijziging, toestemming voor een vakantie tijdens de kerst en de benoeming van een bijzondere curator voor zijn zoon.
De rechtbank volgde het advies van de Raad. Zij stelde vast dat de wensen van de jongen onvoldoende vrij tot stand lijken te zijn gekomen, omdat hij zich momenteel in de beïnvloedingssfeer van zijn vader bevindt. De rechtbank wees ook de verzoeken om een schoolwijziging af: school is een van de weinige stabiele factoren in het leven van de jongen en dat moet zo blijven. De beslissing over een vakantie naar het buitenland rond de kerst wees de rechtbank eveneens af, omdat de situatie in december 2026 nog niet te voorspellen is. Een bijzondere curator is volgens de rechtbank niet nodig nu de hulpverlening via de gecertificeerde instelling is opgestart.
Ook het verzoek van de moeder, die wilde dat de vader een eerder door het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden vastgelegde zorg- en contactregeling nakomt, werd afgewezen. De rechtbank erkende dat de jongen voorlopig niet bij zijn moeder kan terugkeren, maar bepaalde dat hij bij zijn oudtante blijft wonen. In een aparte procedure over de ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing is een machtiging verleend voor zijn verblijf in dat netwerkpleeggezin tot september 2027. Vanuit die situatie moet worden gewerkt aan herstel van het contact met zijn moeder en zijn zus. De rechtbank wees alle verzoeken af en compenseerde de proceskosten, zodat beide ouders elk hun eigen kosten dragen.
Rechtbank Noord-Nederland · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank Amsterdam verklaart zich bevoegd in collectieve zaak over Booking.com en Agoda wegens pariteitsverplichtingen en dark patterns Een Nederlandse stichting, Stichting Consumenten Competition Claims, heeft een collectieve actie aangespannen tegen Booking.com en een reeks zustermaatschappijen, waaronder het Amerikaanse Booking Holdings Inc en het Singaporese Agoda Company. De stichting verwijt hen twee soorten onrechtmatig handelen: het opleggen van pariteitsverplichtingen aan hotels, waardoor consumenten meer betaalden voor hotelkamers dan bij vrije concurrentie het geval zou zijn geweest, en het gebruik van zogeheten dark patterns op de platforms Booking.com en Agoda.com. Dark patterns zijn ontwerptechnieken op websites die consumenten manipuleren of misleiden bij het nemen van beslissingen.
Booking Holdings Inc en Agoda betwistten in een bevoegdheidsincident dat de Nederlandse rechter bevoegd is om hun zaken te behandelen. Zij zijn immers niet in Nederland gevestigd, maar respectievelijk in de Verenigde Staten en Singapore. De rechtbank moest beoordelen of zij desondanks rechtsmacht heeft.
Voor de mededingingsrechtelijke vorderingen, gericht op de pariteitsverplichtingen, baseerde de stichting haar beroep op samenhang: de in Nederland gevestigde Booking.com is de ankergedaagde en de buitenlandse entiteiten zijn onderdeel van dezelfde economische eenheid. Agoda betwistte dat zij tot dezelfde onderneming als Booking.com behoort en bestempelde de constructie als een ontoelaatbare 'tweetrapsraket': een combinatie van opwaartse aansprakelijkheid van moedermaatschappij Booking Holdings Inc voor Booking.com, én neerwaartse aansprakelijkheid van Agoda als zustermaatschappij. De rechtbank verwierp dit betoog. Zij oordeelde dat het begrip 'onderneming' in het mededingingsrecht een functioneel begrip is dat uit meerdere rechtspersonen kan bestaan, en dat zijwaartse of horizontale aansprakelijkheid niet is uitgesloten. Omdat Booking Holdings Inc 100% aandeelhouder is van zowel Booking.com als Agoda, en het vermoeden van beslissende invloed niet is weerlegd, behoort Agoda tot dezelfde economische eenheid. Ook het vereiste concrete verband tussen Agoda's activiteiten en het voorwerp van de inbreuk, het aanbieden van hotelboekingsdiensten, is aanwezig.
Voor de consumentenrechtelijke vorderingen over dark patterns oordeelde de rechtbank dat zowel de schadeveroorzakende gebeurtenis als de intredende schade in Nederland kunnen worden gelokaliseerd. De websites van zowel Booking.com als Agoda zijn mede op Nederlandse consumenten gericht: ze zijn in het Nederlands beschikbaar, tonen prijzen in euro's en boden tot kort geleden iDeal als betaalmethode aan, wat een Nederlandse bankrekening veronderstelt. De dark patterns, als die bestaan, treffen de consument op het moment dat deze de website bezoekt, en dat gebeurt in Nederland. Daarmee heeft de Nederlandse rechter bevoegdheid op grond van de onrechtmatige daadsregel in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
Agoda had ook betoogd dat consumenten door het aanvaarden van haar algemene voorwaarden hebben ingestemd met een forumkeuze voor de rechter in Singapore. De rechtbank verwierp dit: de stichting is geen partij bij die overeenkomsten en treedt op basis van haar eigen wettelijke bevoegdheid op voor consumentenbelangen. Zij is daarmee niet gebonden aan het forumkeuzebeding.
Voor Booking Holdings Inc gold dat de stichting haar aansprakelijk stelde op grond van groepsaansprakelijkheid voor het gebruik van dark patterns door Booking.com. Booking Holdings Inc stelde dat zij een niet-operationele holding is, maar de rechtbank oordeelde dat op dit stadium niet op voorhand kan worden uitgesloten dat aansprakelijkheid bestaat, mede gelet op de gestelde overlap in bestuursfuncties en centrale bemoeienis met de website.
De rechtbank wees de bevoegdheidsincidenten van zowel Booking Holdings Inc als Agoda af en veroordeelde elk van hen in de proceskosten van de stichting van € 1.495. De hoofdzaak wordt voortgezet.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Man (29) die 13-jarig meisje 's nachts ophaalt en verkracht, krijgt 365 dagen voorwaardelijk Een 29-jarige man nam in de nacht van 9 op 10 februari 2025 een dertienjarig meisje mee naar zijn appartement. Hij had haar die dag via Snapchat leren kennen. Het meisje woonde in een zorggroep in Roermond, een instelling waar kinderen verblijven die uit huis zijn geplaatst. Rond half een 's nachts stapte ze bij hem in de auto. Volgens haar was afgesproken dat ze samen een sigaret zouden roken. In plaats daarvan reed hij met haar naar zijn woning, waar hij seksuele handelingen met haar verrichtte. Rond vier uur bracht hij haar terug naar de groep.
De Rechtbank Limburg oordeelde dat de man het meisje heeft verkracht. Dat hij haar met zijn vinger in haar vagina is gegaan en met zijn penis in haar mond, stond vast. Ook handelingen aan haar anus en met zijn tong vallen onder de bewezenverklaring. Een deel van wat de officier van justitie had ten laste gelegd, zoals op de kont slaan en in de borsten knijpen, achtte de rechtbank niet bewezen. Daarvoor sprak zij hem vrij, omdat de verdachte die handelingen niet bekende en het dossier er te weinig bewijs voor bood. Hij bekende de kern van het eerste feit wel.
De man ontkende dat hij wist dat het meisje minderjarig was. Zij had hem gezegd dat ze 18 was. De rechtbank vond dat niet geloofwaardig genoeg om hem van het tweede feit vrij te spreken, de onttrekking van een minderjarige aan het wettig gezag. Het ging om een reeks omstandigheden die hem aan haar leeftijd hadden moeten doen twijfelen. Hij wist dat ze uit huis was geplaatst, en zelf verklaarde hij ter zitting dat dit over kinderen gaat. Uit de Snapchatberichten bleek dat ze niet gezien wilde worden bij het verlaten van de groep, omdat ze 'geen risico' wilde nemen. Bovendien had hij de website van de zorggroep bekeken, en werkt hij als zzp'er in de gehandicapten- en ouderenzorg. De rechtbank concludeerde dat hij bewust de aanmerkelijke kans aanvaardde dat ze minderjarig was.
Dat het meisje vrijwillig was ingestapt, veranderde daar niets aan. Midden in de nacht bevond ze zich in een onbekende omgeving, ver van haar woonplaats, zonder eigen vervoer. Zonder hem kon ze niet terug. Zijn rol was daarom beslissend voor de scheiding van haar moeder en de zorginstelling.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten mee: het midden in de nacht ophalen van een kind en haar vervolgens verkrachten noemde zij schokkend. Het meisje heeft er psychisch zwaar onder geleden en haar moeder wist niet waar haar dochter was. Normaal gesproken zou dit een lange onvoorwaardelijke gevangenisstraf opleveren. Toch week de rechtbank daarvan af. De man heeft een blanco strafblad op een snelheidsovertreding na. Uit een rapport van twee psychologen bleek dat hij een autismespectrumstoornis heeft, die van invloed was op het eerste feit. De rechtbank rekende hem dat feit daarom in verminderde mate toe. Zij geloofde hem dat hij niets tegen de wil van het meisje wilde doen en haar stopsignalen niet als zodanig herkende. De reclassering schat het risico op herhaling als gemiddeld in. Sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis volgt hij een behandeling die goede resultaten geeft maar nog niet is afgerond. Voortzetting daarvan is volgens de reclassering nodig.
De rechtbank legde de man een gevangenisstraf van 412 dagen op, waarvan 365 dagen voorwaardelijk, conform de eis van de officier van justitie. Door de tijd die hij al in voorarrest zat, hoeft hij niet opnieuw de gevangenis in. De proeftijd bedraagt drie jaar, korter dan de vijf jaar die de officier eiste. De behandelaar verwacht namelijk geen langere dan gebruikelijke proeftijd nodig te hebben. Als bijzondere voorwaarden gelden een meldplicht bij de reclassering, een behandelverplichting gericht op seksueel grensoverschrijdend gedrag en een contactverbod met het meisje. Een apart contactverbod als vrijheidsbeperkende maatregel vond de rechtbank niet nodig, omdat hij in anderhalf jaar geen contact met haar zocht.
De man moet het meisje € 4.000 immateriële schadevergoeding betalen, met wettelijke rente vanaf 10 februari 2025. De rechtbank legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op, met 40 dagen gijzeling als vervangend middel als de betaling uitblijft.
Rechtbank Limburg · 4 november 2026
Strafrecht Procureur-Generaal adviseert Hoge Raad cassatieberoep LC Corp tegen Polen over investeringsarbitrage te verwerpen Een Nederlandse beleggingsmaatschappij, LC Corp, startte in december 2020 een internationale arbitrageprocedure tegen de Republiek Polen. De aanleiding was een reeks herstructureringsmaatregelen die Poolse financiële toezichthouders hadden genomen bij banken waarin LC Corp aandeelhouder was. LC Corp baseerde de arbitrage op een bilateraal investeringsverdrag dat Nederland en Polen in 1992 hadden gesloten. Op voorstel van LC Corp werd Londen gekozen als zetel van het scheidsgerecht.
Dat was een bewuste keuze met grote gevolgen. Het Hof van Justitie van de Europese Unie had in 2018 in het zogenoemde Achmea-arrest al geoordeeld dat arbitrageclausules in investeringsverdragen tussen EU-lidstaten in strijd zijn met het Unierecht. Zulke clausules halen geschillen die raken aan de uitleg van EU-recht weg uit het Europese stelsel van rechtsbescherming, wat de autonomie van het EU-recht ondermijnt. Polen was bovendien in 2004 tot de EU toegetreden en had het verdrag in 2019 opgezegd. Een overeenkomst waarbij lidstaten hun intra-EU investeringsverdragen beëindigden, was in 2020 gesloten en in 2021 voor beide landen in werking getreden.
Polen stapte naar de Nederlandse rechter en eiste dat LC Corp meewerkt aan het beëindigen van de arbitrage, op straffe van een dwangsom. De rechtbank Amsterdam wees die eis in 2023 af: het voeren van de arbitrage leverde naar haar oordeel geen misbruik van procesrecht of onrechtmatige daad op. Maar het gerechtshof Amsterdam draaide dat oordeel in april 2025 om. Het hof oordeelde dat LC Corp welbewust een scheidsgerecht buiten de EU had opgezocht in de wetenschap dat dit in strijd is met het Unierecht, en daarmee het EU-stelsel van rechtsbescherming had proberen te omzeilen. LC Corp had zich ook niets aangetrokken van het belang van Polen om niet betrokken te raken in zo'n procedure en de schade die dit kan veroorzaken, waaronder het risico op een inbreukprocedure wegens ongeoorloofde staatssteun als LC Corp een arbitraal vonnis buiten de EU ten uitvoer zou leggen. Het hof beval LC Corp mee te werken aan de beëindiging van de arbitrage, op straffe van een dwangsom van € 100.000 per dag met een maximum van € 10 miljoen, en verklaarde voor recht dat de arbitrage- en horizonclausule in het verdrag zijn vervallen.
LC Corp stelde cassatieberoep in bij de Hoge Raad en voerde zes argumenten aan. De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad, R.H. de Bock, heeft op 30 oktober 2026 geconcludeerd dat geen van die argumenten standhoudt.
Een eerste argument was dat de Nederlandse rechter helemaal geen bevoegdheid had op grond van de EU-verordening over rechterlijke bevoegdheid, omdat de zaak onder de arbitrage-uitzondering valt. Dat argument heeft LC Corp in cassatie zelf ingetrokken: ook als de verordening niet van toepassing is, heeft de Nederlandse rechter bevoegdheid op grond van het nationale recht, omdat LC Corp een in Amsterdam gevestigde vennootschap is.
Een tweede argument was dat het Nederlandse arbitragerecht en het Verdrag van New York een bevel tot beëindiging van een arbitrage in de weg staan. De Procureur-Generaal verwerpt dit: zo'n bevel is niet per definitie onverenigbaar met het Nederlandse arbitragerecht, en het Verdrag van New York heeft hoe dan ook geen voorrang boven het EU-recht.
Een derde argument richtte zich tegen het oordeel van het hof dat het toepassen van de Nederlandse maatstaf voor onrechtmatig procederen, die terughoudendheid vereist en die pas speelt bij evidente ongegrondheid van een vordering, hier onjuist was. De Procureur-Generaal bevestigt dat het hof niet die maatstaf heeft toegepast, maar een andere zorgvuldigheidsnorm: LC Corp heeft welbewust het EU-stelsel van rechtsbescherming omzeild. Die norm staat los van de vraag of de arbitragevordering kans van slagen had.
Een vierde argument bestreek de kernvraag: handelt LC Corp onrechtmatig? De Procureur-Generaal oordeelt dat de omstandigheden waarop het hof zijn oordeel baseerde, in cassatie nauwelijks zijn aangevochten, en dat de klachten die wel zijn ingebracht niet slagen. Zo gaat LC Corp er ten onrechte van uit dat de zogeheten horizonclausule in het verdrag, die investeerders na opzegging nog vijftien jaar bescherming biedt, nog geldig was toen zij de arbitrage startte.
Een vijfde argument was dat er naar internationaal recht wél een geldige arbitrageovereenkomst bestaat en dat LC Corp haar rechten te goeder trouw uitoefent. Maar het hof heeft zijn oordeel niet gegrond op het ontbreken van een geldige overeenkomst, en uit de rechtspraak van het Hof van Justitie volgt dat vermeende gebreken in de rechtsbescherming in Polen via het EU-stelsel moeten worden geadresseerd.
Een zesde argument was dat het hof had moeten onderzoeken of LC Corp als partij bij een door het Permanente Hof van Arbitrage geadministreerde procedure immuniteit van rechtsmacht geniet. De Procureur-Generaal verwerpt ook dit argument, omdat LC Corp dit in de feitelijke instanties niet heeft aangevoerd.
De Europese Commissie nam in de cassatieprocedure deel als adviserende partij en betoogde dat LC Corp met de arbitrage probeert staatssteun te verkrijgen in strijd met het EU-recht. Aan een beoordeling van dat standpunt komt de Procureur-Generaal niet toe. Ook het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie acht zij niet nodig: de zaak kan worden beslist op basis van bestaande rechtspraak en nationaal recht.
De conclusie van de Procureur-Generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep van LC Corp. Daarmee zou het arrest van het gerechtshof Amsterdam in stand blijven: LC Corp moet meewerken aan de beëindiging van de arbitrageprocedure in Londen, op straffe van een dwangsom van € 100.000 per dag tot een maximum van € 10 miljoen.
Parket bij de Hoge Raad · 30 oktober 2026
Civiel Recht