Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst van Martini Ziekenhuis met werknemer na regeling Het Martini Ziekenhuis in Groningen en een van zijn werknemers zijn het niet meer eens geworden over hun samenwerking. Het ziekenhuis vroeg de kantonrechter daarom de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Volgens het ziekenhuis was de arbeidsverhouding duurzaam en onherstelbaar verstoord en was het niet meer mogelijk de werknemer op een andere plek in de organisatie te laten werken.
De zaak begon bij de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Die verwees de zaak bij beschikking van 16 juni 2026 naar de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle, waar de kamer voor kantonzaken haar behandelde. Beide partijen lieten zich bijstaan door een gemachtigde. Het ziekenhuis diende zijn verzoekschrift in met 42 producties. De werknemer reageerde met een verweerschrift met 44 bijlagen en leverde later nog meer stukken aan. Ook het ziekenhuis overlegde in oktober 2026 nog extra producties.
Op 13 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Daar kwamen partijen tot een regeling, die is vastgelegd in het proces-verbaal van de zitting. De inhoud van die regeling blijkt niet uit de beschikking zelf, behalve dat partijen het eens waren over het einde van het dienstverband en over de proceskosten.
De kantonrechter nam die regeling over. Hij oordeelde dat de arbeidsverhouding zo is verstoord dat van het ziekenhuis in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Daarmee rust de ontbinding op de grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Het ziekenhuis hoefde dus niet aan te tonen dat de werknemer zich verwijtbaar had gedragen.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 januari 2027. Zoals partijen waren overeengekomen, draagt elke partij haar eigen proceskosten.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst ontslagverzoek ziekenhuis af: opzegverbod tijdens ziekte van medisch technicus Een medisch technicus van expertisecentrum Kempenhaeghe in Heeze zit sinds 2023 in een slepend conflict met zijn werkgever. De man, 56 jaar en sinds 2020 in dienst, kreeg ruzie met zijn leidinggevende over zijn taalgebruik, zijn werkhouding en zijn manier van communiceren. Hij wijst zelf op de toegenomen werkdruk. Daar kwamen sinds 2025 zware mantelzorgtaken voor zijn zieke moeder bij. Hij meldde zich meermaals ziek, en de bedrijfsarts adviseerde mediation om het arbeidsconflict op te lossen. Dat traject is nooit van de grond gekomen.
Kempenhaeghe vroeg de kantonrechter in Eindhoven de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Als eerste grond voerde het ziekenhuis ernstig verwijtbaar handelen aan, vervolgens een verstoorde arbeidsverhouding en tijdens de zitting ook een combinatie van omstandigheden. Volgens Kempenhaeghe had de man onterecht niet meegewerkt aan mediation en was de verhouding met zijn leidinggevende daardoor verder verstoord. De werknemer vond dat hij onterecht werd weggezet en wees op het aandeel van de werkgever.
De kantonrechter stelt voorop dat een arbeidsovereenkomst in beginsel niet kan worden ontbonden zolang de werknemer ziek is. Dat opzegverbod tijdens ziekte beschermt zieke werknemers tegen ontslag en tegen de psychische druk van een ontslagaanzegging. Het relevante moment is 22 juni 2026, de dag waarop het verzoek binnenkwam. Op dat moment was de man volgens de kantonrechter nog gedeeltelijk arbeidsongeschikt. Dat blijkt vooral uit het rapport van de bedrijfsarts van 23 februari 2026, dat die ongeschiktheid aan ziekte toeschrijft en niet aan het werk, en uit verklaringen van de huisarts. De man had ook onweersproken gezegd dat het nog niet goed met hem ging.
Kempenhaeghe beriep zich op de uitzondering dat de ontslaggronden los staan van de ziekte. Dat gaat volgens de kantonrechter niet op, want alle verwijten hangen samen met de arbeidsongeschiktheid en de re-integratie. Mediation was volgens de bedrijfsarts een re-integratiemaatregel en geen verplicht traject. Het is bovendien principieel vrijwillig, wat de gemachtigde van Kempenhaeghe ook erkende. De leidinggevende verklaarde dat hij terugkeer van de man in zijn team niet als realistisch zag. Daaruit leidt de kantonrechter af dat hij niet echt openstond voor mediation. Ook Kempenhaeghe stelde voorwaarden aan de mediator waarvoor de kantonrechter geen reden zag. De man hield op zijn beurt star vast aan een vermeende privacyschending.
De verhouding is niet ernstig en duurzaam verstoord, want er is nog geen enkele poging gedaan haar te herstellen. Kempenhaeghe heeft ook niet onderzocht of herplaatsing binnen de organisatie van meer dan duizend werknemers mogelijk is. Zonder een voldragen grond valt ook een combinatie van omstandigheden af. De tweede uitzondering, ontbinding in het belang van de zieke werknemer, is evenmin aan de orde. Verder ontbraken de vereisten voor het doorbreken van het opzegverbod: een eerdere loonmaatregel, een loonstop en een deskundigenoordeel.
De man vroeg ook om loon over januari 2026, in totaal € 4.914,00 bruto met vakantiegeld, eindejaarsuitkering en wettelijke verhoging. Hij meldde zich op 5 januari 2026 ziek, maar had zelf onbetaald verlof voor die maand gevraagd en gekregen. Volgens de kantonrechter komt het risico dat hij in die periode ziek wordt dan voor zijn rekening. Dat hij de aanvraag als laatste redmiddel zag, verandert daar niets aan.
De kantonrechter wijst het ontbindingsverzoek af en de arbeidsovereenkomst blijft bestaan. Kempenhaeghe moet € 1.009,00 aan proceskosten betalen. De werknemer krijgt geen loon over januari 2026 en moet € 504,50 aan proceskosten van Kempenhaeghe vergoeden. De kantonrechter benadrukt dat hij zich coöperatief moet opstellen en moet meewerken aan zijn re-integratie zodra zijn ziekte dat toelaat.
Rechtbank Oost-Brabant · 20 oktober 2026
Civiel Recht Raad van State bevestigt boete van € 132.750 voor kinderarbeid bij pizzakoeriers Zes kinderen jonger dan zestien jaar bezorgden in oktober 2022 pizza's voor een franchisenemer, zonder toezicht, onder tijdsdruk en op een elektrische fiets. Bij het afrekenen aan de deur droegen ze contant geld bij zich, waardoor ze het risico liepen te worden overvallen. Sommigen werkten ook nog na 21:00 uur. De Arbeidsinspectie stelde in de periode van 29 september tot en met 26 oktober 2022 op 59 momenten kinderarbeid vast.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde de ondernemer daarvoor bij besluit van 29 augustus 2023 een boete op. Per overtreding gold een basisbedrag van € 2.000. Dat werd vermenigvuldigd met 0,75 vanwege de bedrijfsgrootte en met 1,5 vanwege de ernst van de overtreding. Bij 59 overtredingen kwam het totaal uit op € 132.750. Het bezwaar van de ondernemer werd bij besluit van 7 maart 2024 ongegrond verklaard.
De zaak lag nu bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 23 april 2025. Die rechtbank had het beroep ongegrond verklaard. De ondernemer voerde aan dat de boete had moeten worden gematigd met 50 of 75 procent wegens verminderde verwijtbaarheid. Hij was een beginnend ondernemer en werd tijdelijk wegens ziekte vervangen door zijn broer. Volgens hem was het totaalbedrag door de optelling van 59 boetes te hoog, zeker nu hij een betalingsregeling had moeten treffen. Ook vond hij een waarschuwing passender en vond hij de verhoging met factor 1,5 onterecht.
De Afdeling wees die argumenten af. De gronden waren grotendeels een herhaling van wat de rechtbank al gemotiveerd had beoordeeld. Een situatie waarin een kind met contant geld over straat moet, is gevaarlijk, en dat maakt de overtreding ernstig. De minister mocht daarom direct een boete opleggen zonder eerst te waarschuwen, en de boete terecht met 1,5 verhogen. Over de vraag of het boetestelsel past bij de eisen die de rechtspraak stelt aan boetes op grond van de Wet arbeid vreemdelingen, hoefde de Afdeling niet te oordelen. Zij zou in deze zaak toch bij de hoogste verwijtbaarheidscategorie uitkomen.
Dat de ondernemer startend was en tijdelijk werd vervangen, maakte zijn verwijtbaarheid volgens de Afdeling niet minder. Hij had niet aannemelijk gemaakt dat dit zo was. De rechtbank zag ook terecht geen reden om het totaalbedrag onevenredig te vinden. De wet staat toe dat voor elke overtreding een boete wordt opgelegd en stelt geen maximum aan de optelling.
Ook de maatregelen die de ondernemer naar eigen zeggen nam, brachten geen verandering. Hij ontsloeg de koeriers onder de zestien de dag na de controle, maar het werknemersreglement dat hij overlegde bevatte alleen afspraken over beschikbaarheid in een app. Daaruit bleek niet dat hij uit eigen beweging en zo snel mogelijk een systeem invoerde dat voorkomt dat jongeren onder de zestien worden ingeroosterd voor koeriersdiensten.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De boete van € 132.750 blijft daarmee in stand. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht A-G: hotelexploitant moest ontslag melden bij overdracht aan asielopvang Een hotel in 's-Hertogenbosch dat jarenlang onder de naam Mövenpick draaide, werd per 1 januari 2024 een opvanglocatie voor asielzoekers en statushouders. De exploitant, Hotel Park Meerendonk B.V. (HPM), droeg het hotel over aan een andere exploitant, Hotel Pettelaar, die het pand voor drie jaar zou onderverhuren aan het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). Over de gevolgen voor het personeel van HPM, 25 mensen, ontstond een langslepend conflict. In deze zaak geeft de advocaat-generaal bij de Hoge Raad advies.
HPM ging ervan uit dat het personeel van rechtswege zou meeverhuizen naar de nieuwe exploitant, omdat zij dacht aan een overgang van onderneming. Drie werknemers, een front office manager, een sales en marketing manager en de general manager, waren het daar niet mee eens. In een kort geding oordeelde de kantonrechter voorlopig dat geen sprake was van een overgang van onderneming, omdat het hotel in de nieuwe situatie geen gewone hotelgasten meer ontving maar asielzoekers die het COA plaatst. HPM vroeg daarna bij het UWV toestemming om de arbeidsovereenkomsten op te zeggen wegens volledige bedrijfssluiting. Die toestemming kwam op 20 juni 2024, en de contracten werden opgezegd tegen 31 augustus 2024.
De werknemers stelden dat HPM bij zo'n voorgenomen collectief ontslag eerst had moeten melden en vakbonden had moeten raadplegen, zoals de Wet melding collectief ontslag voorschrijft. Daarom vroegen zij om een billijke vergoeding. De kantonrechter wees dat af, maar het gerechtshof 's-Hertogenbosch kende de vergoeding wel toe. Volgens het hof dwong al de beslissing om met Hotel Pettelaar te onderhandelen over de overdracht van de exploitatie HPM om een collectief ontslag te overwegen. De melding had dus uiterlijk bij de ondertekening van de overeenkomst op 15 december 2023 moeten plaatsvinden. Ook had HPM volgens het hof de Wet op de ondernemingsraden geschonden, omdat de bijeenkomst van 30 oktober 2023 geen personeelsvergadering was waarin het personeel om advies werd gevraagd. De vergoeding bepaalde het hof op twee maandsalarissen, verhoogd met een factor 2. Daarnaast wees het de bonus over 2023 toe. HPM ging in cassatie, de werknemers zagen af van verweer.
De advocaat-generaal vindt alle klachten ongegrond. Hij wijst op de strenge lijn van het Hof van Justitie van de EU, onder meer in het arrest Resorts Mallorca over een vergelijkbare hotelzaak. Daaruit volgt dat de raadplegingsplicht ontstaat bij een strategische of commerciële beslissing waardoor een collectief ontslag moet worden overwogen. Zekerheid over het ontslag is niet nodig. Dat HPM meende dat het personeel van rechtswege zou overgaan, maakt dat niet anders.
Ook het beroep op de vervaltermijn van twee maanden uit de wet strandt volgens hem. Die termijn kan niet beginnen te lopen voordat de werkgever heeft opgezegd, anders zou het recht om vernietiging te vragen verlopen zijn voordat er iets is om te vernietigen. Over de ondernemingsraadswet stelt hij dat advies alleen in een personeelsvergadering kan worden gegeven, en dat werknemers daarvoor duidelijk moeten weten dat hun advies wordt gevraagd. Een informatiebijeenkomst en een brief volstaan dus niet.
Bij de hoogte van de billijke vergoeding heeft het hof volgens de advocaat-generaal ruimte om, naast de schending van de meldplicht, ook de schending van de ondernemingsraadswet en het onterecht delen van personeelsgegevens mee te wegen. Het hof sloot daarbij aan op de gezichtspunten uit de New Hairstyle-beschikking, onder meer dat schending van de regels niet voordeliger mag zijn dan een rechtmatige opzegging. Ook de bonus over 2023 was terecht toegewezen, omdat de cijfers in het domein van HPM lagen en zij haar jaarrekening niet had gedeponeerd. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie acht hij niet nodig.
De conclusie van de advocaat-generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep. De Hoge Raad moet nog beslissen.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hoge Raad vernietigt arresten in pensioenstrijd brandbeveiliger met Bpf Bouw over verplichte aansluiting Een bedrijf voor brandbeveiliging en brandpreventie moet mogelijk toch geen premies afdragen aan de pensioen- en andere fondsen van de bouwsector. Die strijd loopt al sinds 2017. Het bedrijf geeft advies over brandpreventie, verkoopt en onderhoudt blusapparatuur en noodverlichting, en laat bouwkundige brandpreventie uitvoeren door een zustervennootschap die geen eigen personeel heeft. Voor dat werk worden medewerkers van het bedrijf zelf, uitzendkrachten en zzp'ers ingezet.
Bpf Bouw, het Opleidingsfonds en het Aanvullingsfonds vinden dat het bedrijf onder de verplichtstelling voor de bouwnijverheid valt. Zij ontvingen daarover een onderzoeksrapport dat per jaar het aandeel van bouwactiviteiten in de omzet berekende. Volgens dat rapport was dat in 2012 ruim 48 procent, in 2013 bijna 78 procent en in 2014 ruim 75 procent. Het bedrijf trok die conclusie in twijfel en vorderde een verklaring dat het niet onder de bouwregelingen valt, plus terugbetaling van geïnde premies. De fondsen vorderden juist betaling van premies en bijdragen vanaf 1 januari 2013. De kantonrechter gaf het bedrijf gelijk. Het gerechtshof Amsterdam draaide dat om en wees de vorderingen van de fondsen toe, mede op basis van een deskundigenbericht. Volgens de deskundige was in 2014 ruim 54 procent van de loonsom gerelateerd aan 'fase 5', het aanbrengen van brandwerende voorzieningen.
De Hoge Raad oordeelt dat het hof op meerdere punten de fout is ingegaan. Het hof nam aan dat tussen partijen niet in geschil was dat de werkzaamheden in fase 5 bouwactiviteiten zijn. Uit de gedingstukken blijkt echter dat het bedrijf juist primair heeft betoogd dat het aanbrengen van brandwerende voorzieningen helemaal geen bouwactiviteit is, en dat standpunt nooit heeft losgelaten. Het hof ging er verder van uit dat het bedrijf zich alleen beriep op de uitzonderingen voor isolatie en 'overige werken', terwijl het zich ook beriep op de uitzonderingen voor schilderen en afwerken en voor stukadoors- en afbouwbedrijven. Ook was onbegrijpelijk dat partijen het eens zouden zijn dat uitbesteding van fase 5 aan de zustervennootschap er niet toe doet, en dat partijen het eens zouden zijn over het meetellen van de loonsom van ondersteunend personeel. Uit het proces-verbaal en het tweede tussenarrest blijkt dat zij het daarover juist niet eens werden.
Belangrijker is de rechtsregel. De Hoge Raad legt de werkingssfeerbepaling uit volgens de cao-norm, een uitleg naar objectieve maatstaven op basis van de tekst. Daaruit volgt dat per onderneming moet worden beoordeeld of die valt onder de bouwregelingen, en niet voor een hele groep van ondernemingen. Het hof heeft de werkzaamheden van de zustervennootschap meegeteld bij de vraag of het bedrijf zelf overwegend bouwactiviteiten verricht. Dat berust op een onjuiste rechtsopvatting, of is in elk geval onbegrijpelijk. Ook sprak het hof het bedrijf in het eindarrest ten onrechte aan als dochteronderneming, terwijl het eerder had vastgesteld dat het om een zusteronderneming gaat.
Eén klacht van het bedrijf faalt. Het bedrijf betoogde dat de loonsommen van de uitzonderingsgebieden in de werkingssfeerbepaling, zoals isolatie en schilderwerk, bij elkaar moeten worden opgeteld om te beoordelen of het bedrijf overwegend op die gebieden werkt. De Hoge Raad wijst dat af. De vergelijking van de verloonde bedragen moet voor elk gebied afzonderlijk worden gemaakt. Anders zouden werknemers onder geen enkele bedrijfstakregeling kunnen vallen, de zogeheten witte vlekken, wat het verplichtstellingsbesluit juist wil voorkomen.
De Hoge Raad vernietigt de drie arresten van het hof Amsterdam, verwijst de zaak naar het gerechtshof Den Haag voor verdere behandeling en veroordeelt de drie bouwfondsen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op € 8.627,40 aan verschotten en € 2.600 aan salaris.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht