Rechtbank legt 18 maanden cel op voor misbruik van twee jongens, zes maanden korting wegens trage zaak Een man uit Assen wordt veroordeeld voor seksueel misbruik van twee jongens. Het gaat om zijn jongere buurjongen en vriend van de familie, die hij volgens de rechtbank jarenlang misbruikte, en om zijn achtjarige neefje. De rechtbank Overijssel veroordeelt hem tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 18 maanden. Daarmee blijft de straf onder de eis van de officier van justitie, die 30 maanden vroeg.
De aangifte komt van een man die in 2018 vertelde dat hij als kind van zes jaar was begonnen met seksuele handelingen met de verdachte. De moeder van het slachtoffer was goed bevriend met de moeder van de verdachte, waardoor de twee veel contact hadden. Het gezin van het slachtoffer woonde na de scheiding van de ouders zelfs een tijd bij de familie van de verdachte in huis. Volgens de aangifte gebeurde het misbruik onder meer op zolder, waar oude Donald Duck-boekjes lagen. De ten laste gelegde periode loopt vanaf het moment dat de verdachte achttien werd, toen het slachtoffer negen was, tot eind 1997. Het ging om aftrekken, betasten en pijpen, wederzijds.
Daarnaast ging het om een tweede zaak uit augustus 2016. De verdachte lette toen als oom op zijn achtjarige neefje, dat bij hem logeerde. Het jongetje vertelde een maand later spontaan aan zijn moeder dat zijn oom in bad aan zijn geslachtsdeel had gezeten terwijl hij hem Donald Duck voorlas. Hij bleef dat later consequent herhalen en corrigeerde zijn ouders op details.
De verdachte ontkende alles. Zijn advocaat vroeg om vrijspraak en voerde ook aan dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk moest worden verklaard, omdat tijdens het onderzoek het verschoningsrecht van ouderlingen van de Jehovah's Getuigen zou zijn geschonden. Dat is het recht van geestelijken om te zwijgen over wat hun in vertrouwen is verteld. De zaak heeft een lange voorgeschiedenis: eerder verklaarde de rechtbank het Openbaar Ministerie al niet-ontvankelijk, waarna het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden dat vonnis in 2025 vernietigde en de zaak terugwees.
De rechtbank oordeelt dat een deel van de afgeluisterde telefoongesprekken, tussen de moeder van de verdachte en twee ouderlingen, onder het verschoningsrecht viel en vernietigd had moeten worden. Die gesprekken sluit zij uit van het bewijs. Dat leidt volgens de rechtbank niet tot niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie. Het verwijt aan het OM is beperkt, omdat het lang onduidelijk was welke stukken onder het verschoningsrecht vielen. Ook was er geen sprake van opzet, en bevatten de gesprekken geen informatie waarmee het onderzoek is gestart of gestuurd. De verweren over een suggestief verhoor en schending van de Aanwijzing Zeden verwerpt de rechtbank eveneens.
Bij het bewijs is vereist dat de verklaring van één getuige steun vindt in ander bewijs. Bij het eerste slachtoffer vindt de rechtbank die steun in de verklaringen van zijn moeder en broer, en in de excuusbrieven van de verdachte, waarvan de toon volgens de rechtbank niet past bij zijn uitleg dat hij zich alleen verontschuldigde voor samen in bed liggen. Bij het neefje vindt zij steun in de eigen verklaring van de verdachte, die erkent dat hij hem in bad deed, voorlas uit Donald Duck en mogelijk zijn bal aanraakte, en in een brief van de Jehovah's Getuigen over wat hij tegenover een rechterlijk comité zei. Pijpen telt volgens vaste rechtspraak als seksueel binnendringen. Alle drie de feiten zijn bewezen.
Bij de straf weegt de rechtbank zwaar dat de verdachte kinderen heeft misbruikt die hem vertrouwden en dat hij alleen zijn eigen behoefte voorop stelde. Het eerste slachtoffer heeft er tot op de dag van vandaag last van. De verdachte houdt zijn ontkennende houding vol, zodat de slachtoffers geen erkenning of excuses kregen.
De redelijke termijn is overschreden. Die begon op 17 september 2018, toen de verdachte in verzekering werd gesteld. De juridische onzekerheid over het verschoningsrecht is hem niet aan te rekenen. De rechtbank vond 24 maanden passend en trekt daar zes maanden af, meer dan de gebruikelijke 10 procent vanwege de grote overschrijding. De verdachte krijgt een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 18 maanden, met aftrek van de tijd die hij al in voorarrest zat.
Rechtbank Overijssel · 5 november 2026
Strafrecht Man (65) krijgt 38 maanden cel voor verkrachting van kwetsbare 16-jarige jongen Een 65-jarige man uit Breda heeft in augustus 2025 meerdere dagen een 16-jarige jongen met een licht verstandelijke beperking bij zich gehouden en hem verkracht. De jongen was kort daarvoor weggelopen uit de instelling waar hij woonde. Hij functioneert op sociaal-emotioneel gebied als een kind van anderhalf tot drie jaar. Op 31 juli 2025 was hij als vermist opgegeven bij de politie.
De man ontmoette de jongen op een station, bood aan zijn lekke fietsband te repareren en nam hem mee naar zijn schuur. In de dagen daarna bracht hij hem onder bij een kennis, liet hem douchen, kocht een jas voor hem en ging met hem naar een visplek, waar ze in een tentje overnachtten. Op 7 augustus 2025 trof de politie de jongen aan bij de man. De jongen vertelde de agenten direct en ongevraagd dat hij seksuele handelingen had moeten verrichten.
De rechtbank oordeelt dat de man de jongen heeft onttrokken aan het gezag van het Leger des Heils, dat het gezag over hem had. Dat de jongen zelf was weggelopen, maakt dat niet anders. Door onderdak, eten en kleding te geven creëerde de man een situatie waarin de jongen bij hem kon blijven. Hij wist dat de jongen minderjarig was. Volgens de rechtbank had hij als volwassene contact moeten opnemen met de instanties.
De man ontkende de seksuele handelingen. De rechtbank vond de verklaringen van de jongen echter betrouwbaar: hij vertelde uitgebreid en gedetailleerd, corrigeerde de zedenrechercheur waar nodig en zei ook wat er niet was gebeurd. Dat hij pas later over de penetratie sprak, verklaart de rechtbank uit schaamte. Steun voor zijn verhaal vond de rechtbank in twee DNA-rapporten van het NFI. Het DNA van de jongen zat op de lippen van de man. Het DNA van de man zat op het perineum van de jongen, het gebied tussen anus en balzak. Ook de voogd verklaarde dat het gedrag van de jongen na afloop veranderde en dat hij een traumabehandeling volgt.
De rechtbank acht bewezen dat de man de jongen meermalen heeft verkracht door hem anaal te penetreren, te pijpen, zich door hem te laten pijpen en hem af te trekken. De jongen vroeg de man te stoppen en bevroor. Door zijn leeftijd en zijn verstandelijke beperking kon hij volgens de rechtbank geen vrije wil uiten, en de man wist dat die wil ontbrak. De rechtbank rekent de man het grote leeftijdsverschil en het misbruik van de kwetsbare positie van de jongen zwaar aan.
De officier van justitie eiste 42 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De verdediging pleitte voor vrijspraak en vroeg subsidiair om een lichtere straf, omdat een lange cel de positieve ontwikkeling van de man zou doorkruisen. Hij is na zeven jaar dakloosheid net aan het opbouwen. De rechtbank vindt alleen een forse onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend. Een voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden komt er niet, omdat nu niet valt in te schatten welke voorwaarden bij invrijheidstelling nodig zijn. Die kunnen alsnog worden opgelegd bij de voorwaardelijke invrijheidstelling.
De rechtbank veroordeelt de man tot 38 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Hij moet de jongen € 7.500 immateriële schadevergoeding betalen, plus wettelijke rente vanaf 7 augustus 2025. Het resterende deel van de gevraagde € 10.000 kan de jongen aan de burgerlijke rechter voorleggen. De rechtbank legt ook een schadevergoedingsmaatregel op van € 7.500, met 62 dagen gijzeling bij niet-betaling.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 11 november 2026
Strafrecht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank onbevoegd in zaak over drie Bali-bungalows: koper geen consument Een Belgische belegger kocht in november 2024 drie nog te bouwen bungalows in een project op West-Bali, bij een bedrijf dat in Nederland is gevestigd. De bungalows moesten uiterlijk op 14 november 2025 sleutelklaar worden opgeleverd. Dat gebeurde niet. De koper had inmiddels € 279.000 aanbetaald op de Nederlandse zakelijke bankrekening van de verkoper. Na een ingebrekestelling op 18 mei 2026 ontbond hij de overeenkomst op 27 mei 2026 per deurwaardersexploot. Hij vorderde bij de rechtbank Rotterdam € 317.013,35, bestaande uit de aanbetaling en een contractuele boete van 10 procent, plus rente en beslagkosten.
De verkoper stelde dat de Rotterdamse rechter niet bevoegd is. Hij wees op een bepaling in de overeenkomst: geschillen worden voorgelegd aan de rechter in het arrondissement waar de onroerende zaak ligt, en dat is in Indonesië. De koper stelde dat hij als consument handelde. Voor consumenten geldt in de Europese bevoegdheidsregels (Brussel I bis) een beschermende regeling. Daarin kan een consument zijn wederpartij dagvaarden bij de rechter van zijn eigen woonplaats of van de woonplaats van de wederpartij. Een forumkeuze die vóór het ontstaan van het geschil is gemaakt, wordt dan opzijgeschoven als de consument daardoor slechter af is.
De rechtbank stelde vast dat de beschermende regeling alleen geldt voor iemand die een overeenkomst sluit los van enige bedrijfs- of beroepsmatige doelstelling, uitsluitend om aan eigen particuliere behoeften te voldoen. Dat het niet-beroepsmatige aspect zwaarder weegt, is niet voldoende: het beroepsmatige gebruik moet zo marginaal zijn dat het in de globale context onbetekenend is. Dat de koper de bungalows als privébelegging kocht en geen belegger van beroep is, bleef onbetwist. Voor zijn koopbeslissing was echter van belang of de bungalows geschikt gemaakt konden worden voor verhuur, om zijn vermogen verder op te bouwen.
De rechtbank woog daarnaast mee dat het om drie identieke bungalows op één bungalowpark gaat, op grote afstand van België. Voor zover de koper ze mede voor eigen gebruik kocht, ligt het volgens de rechtbank voor de hand dat hij hooguit één bungalow nu en dan zelf met familie zou bewonen. Daarom oordeelde de rechtbank dat de koper niet als consument handelde. De forumkeuze voor Indonesië bleef daarmee overeind. Omdat Indonesië geen lidstaat is, ging de rechtbank niet na of die keuze op grond van de Europese regels geldig is, maar toetste zij haar aan artikel 8 Rv. Dat artikel bepaalt dat de Nederlandse rechter geen rechtsmacht heeft als partijen bij overeenkomst een buitenlandse rechter bij uitsluiting hebben aangewezen.
De rechtbank verklaarde zich onbevoegd kennis te nemen van de vorderingen. De koper moet de proceskosten van de verkoper betalen, begroot op € 3.645, vermeerderd met € 98 plus betekeningskosten als het vonnis wordt betekend. De voorwaardelijke vordering van de verkoper om de koper niet-ontvankelijk te verklaren, kwam niet meer aan de orde. De kosten van dat incident werden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht Hof wijst bevel af om woning te verlaten en huur te betalen: spoedeisend belang van vrouw weggevallen Een echtpaar uit Amsterdam woonde met drie kinderen in een huurwoning in [plaats A]. De vrouw diende in september 2025 een echtscheidingsverzoek in en vroeg daarnaast in kort geding om voorlopige voorzieningen. De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam bepaalde op 14 januari 2026 dat de man de achterstallige en toekomstige huur moest betalen, dat hij opgave moest doen van zijn inkomsten en uitgaven over 2025 en dat hij de woning per direct moest verlaten. Het exclusieve gebruiksrecht van de woning kwam daarmee aan de vrouw toe.
De man ging in hoger beroep tegen het vonnis van de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam van 14 januari 2026. Hij voerde onder meer aan dat het spoedeisend belang ontbrak. Dat is de eis dat een kort geding alleen zin heeft als een snelle voorlopige beslissing echt nodig is. Een deel van zijn hoger beroep, het bevel om opgave te doen van zijn inkomsten en uitgaven, trok hij feitelijk terug: zijn advocaat bevestigde ter zitting dat hij daartegen geen grief had. Daarvoor werd hij niet-ontvankelijk verklaard.
Voor de rest keek het hof ambtshalve naar de vraag of er op het moment van het arrest nog spoedeisend belang bestond. Dat is vaste rechtspraak van de Hoge Raad: de rechter in hoger beroep beoordeelt dat zelf, ook als partijen er niet over beginnen. De omstandigheden waren sinds het kort geding sterk veranderd. De vrouw was op 19 februari 2026 met de kinderen naar Servië vertrokken, waar zij onderdak heeft. De man was op 5 maart 2026 weer in de woning getrokken en woont daar nog steeds. De vrouw had haar Nederlandse echtscheidingsverzoek op 19 april 2026 ingetrokken en in Servië een nieuw verzoek ingediend.
Over het gebruiksrecht van de woning oordeelde het hof dat de vrouw daar geen spoedeisend belang meer bij heeft. Zij verblijft in Servië en haar advocaat verklaarde ter zitting, na overleg met haar, dat zij niet langer als huurder op het contract wil staan en zelf geen belang meer bij de woning heeft. De man heeft een teruggeleidingsprocedure gestart omdat hij vindt dat de vrouw de kinderen ongeoorloofd naar Servië heeft overgebracht. Als die procedure slaagt, moet de vrouw mogelijk terugkeren naar Nederland. Volgens het hof geeft dat de vrouw nog geen spoedeisend belang om nu al het exclusieve gebruiksrecht te vorderen.
Ook bij de huurbetaling viel het belang weg. De man verklaarde dat hij met hulp van familie de achterstallige huur heeft betaald en weer maandelijks het volledige bedrag voldoet. Er dreigt geen ontruiming meer en de vrouw betwistte dit niet. Zijn stelling dat de vrouw de helft van de huur zou moeten dragen, liggen in deze procedure niet voor.
Het hof vernietigt daarom het bestreden vonnis voor het overige en wijst de vorderingen van de vrouw alsnog af: het bevel om de huur te betalen en de bepaling dat de man de woning moet verlaten met voorlopig exclusief gebruiksrecht voor de vrouw. De grieven van de man blijven wegens gebrek aan belang onbesproken. Omdat partijen echtgenoten zijn, draagt ieder zijn eigen proceskosten, in beide instanties.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht