Voorzieningenrechter wijst spoedverzoek tegen woningbouw De Bolstoren in Nieuw-Vennep af: beroep al ongegrond Een bewoner uit Nieuw-Vennep wilde voorkomen dat het voormalige kantoorgebouw De Bolstoren wordt omgebouwd tot 104 woningen met 580 m² horeca in de plint. Het college van burgemeester en wethouders van Haarlemmermeer had daarvoor twee omgevingsvergunningen verleend aan De Raad Development uit Katwijk. De man maakte bezwaar tegen die vergunningen en vroeg de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel, een zogeheten voorlopige voorziening, zodat de bouwplannen intussen niet doorgaan.
Het college verklaarde het bezwaar op 20 oktober 2026 kennelijk niet-ontvankelijk. Volgens het college was de man te laat met zijn bezwaar, en niet om een reden die zijn termijnoverschrijding verschoonbaar maakte. De man ging daartegen in beroep bij de rechtbank. Daardoor gold zijn verzoek om een spoedmaatregel als een verzoek dat hangende dat beroep werd gedaan.
De voorzieningenrechter besliste zonder zitting. Dat mag als een verzoek kennelijk niet-ontvankelijk is, zoals artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt. Een spoedmaatregel kan alleen worden getroffen zolang er een bezwaar- of beroepsprocedure loopt. Die procedure was er niet meer. De rechtbank had op dezelfde dag, 10 november 2026, het beroep van de man tegen het besluit van het college ongegrond verklaard. Daarmee was er niets meer waarop een voorlopige voorziening kon aansluiten.
Over de inhoud van de vergunningen of over de vraag of de man te laat was met zijn bezwaar, oordeelde de voorzieningenrechter in deze uitspraak niet. Het oordeel in een spoedprocedure heeft bovendien een voorlopig karakter en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter zag geen reden voor een proceskostenveroordeling. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland verklaarde het verzoek om voorlopige voorziening niet-ontvankelijk. De omgevingsvergunningen voor de transformatie van De Bolstoren blijven daardoor ongemoeid.
Rechtbank Noord-Holland · 10 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: paarden houden op natuurgrond past niet in bestemmingsplan, weigering vergunning blijft Een echtpaar uit Beek, in de gemeente Berg en Dal, wil op het achterste deel van hun perceel twee paarden houden als hobby. Op dat deel van de grond rust in het bestemmingsplan de bestemming Natuur. Het voorste deel, waar hun woning staat, heeft de bestemming Wonen. Omdat het houden van paarden volgens de gemeente niet past bij de bestemming Natuur, vroegen zij het college van burgemeester en wethouders om een omgevingsvergunning voor afwijking van het bestemmingsplan.
Het college weigerde die vergunning bij besluit van 8 december 2022. Het bezwaar van het echtpaar daartegen verklaarde het college op 21 september 2023 ongegrond. De rechtbank Gelderland verklaarde het beroep daarna ook ongegrond. Het echtpaar ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Omdat de aanvraag al op 22 oktober 2022 was ingediend, bleef het recht van vóór de invoering van de Omgevingswet op 1 januari 2024 van toepassing.
Het echtpaar voerde aan dat het houden van de paarden al binnen de bestemming Natuur valt, zodat helemaal geen vergunning nodig is. Zij beriepen zich op drie onderdelen van de bestemmingsomschrijving: open gebieden, extensieve dagrecreatie en het behoud, herstel of ontwikkeling van natuur- en landschapswaarden.
De Afdeling ging op geen van die drie in. Voor open gebieden verwijst het bestemmingsplan naar de instandhouding van het open karakter van de natuur. Het is volgens de Afdeling niet genoeg dat de paarden dat open karakter niet aantasten. De activiteit moet zelf bijdragen aan de instandhouding ervan, en dat doet het houden van twee paarden niet. Of de rechtbank terecht oordeelde dat de subbestemming open gebieden alleen geldt bij een bepaalde aanduiding op de plankaart, liet de Afdeling in het midden.
Voor het behoud, herstel of de ontwikkeling van natuur- en landschapswaarden geldt hetzelfde. Ook dan moet de activiteit hier iets aan bijdragen en niet alleen niets aantasten. Dat is bij hobbymatig paardenhouden niet te zien.
Ook extensieve dagrecreatie is het niet. Het plan omschrijft dat als recreatief medegebruik van gronden, zoals wandelen, paardrijden en fietsen. Voor het houden van de paarden is een omheining nodig om het achterste perceeldeel. Gebruik dat in de weg staat aan ander gebruik van de grond, zoals paarden binnen een omheining, is volgens de Afdeling geen medegebruik. Daarom hoefde de Afdeling niet te beoordelen of het hobbymatig houden van twee paarden recreatief is.
De Afdeling concludeert dat de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat het houden van de paarden in strijd is met de bestemming Natuur. Het hoger beroep is ongegrond en de Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De weigering van de omgevingsvergunning blijft daarmee in stand. Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht Raad van State laat bestemmingsplan verbindingsweg Milsbeek in stand na herstel stikstofmotivering Een nieuwe verbindingsweg bij Milsbeek, in de gemeente Gennep, mag er komen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelt dat de gemeenteraad het gebrek in het bestemmingsplan 'Verbindingsweg Milsbeek' heeft hersteld. Een natuurvereniging uit het dorp, Vereniging Natuur(lijk) en Leefklimaat (VNL), had bezwaar tegen het plan vanwege de gevolgen voor omliggende Natura 2000-gebieden.
Het draaide om stikstof. Voor de weg is een passende beoordeling gemaakt, waarin het stoppen met bemesting van agrarische percelen in het plangebied is meegerekend als maatregel om de stikstofuitstoot te beperken. Dat mag alleen als die maatregel niet al nodig is om de natuur in de omgeving in stand te houden of te herstellen. Dit heet het additionaliteitsvereiste. De Afdeling had de raad bij tussenuitspraak van 18 maart 2026 opgedragen binnen 16 weken te motiveren dat dit het geval is, en na te gaan of dan een milieueffectrapport nodig was. Dat gebrek zat in het besluit van 3 juni 2024 tot vaststelling van het plan.
De raad nam op 6 juli 2026 een nieuw besluit. Daarin verwees hij naar een memo van adviesbureau Kragten van 27 mei 2026. Het memo laat aan de hand van gegevens van de AERIUS Monitor zien dat de stikstofdepositie in alle omliggende Natura 2000-gebieden blijvend daalt. Het somt ook per gebied de beheerplannen, gebiedsanalyses en provinciale programma's op die zijn geraadpleegd. In geen daarvan staat het beëindigen van bemesting in het plangebied als instandhoudings- of passende maatregel.
VNL vond dat de raad dit niet aannemelijk had gemaakt. De vereniging wees er onder meer op dat de hyperlinks naar de stukken in het memo niet werken en dat de maatregelen van de bevoegde gezagen volgens rapporten van de Ecologische Autoriteit onvoldoende zijn. Ook vond VNL dat een milieueffectrapport had moeten worden opgesteld. De Afdeling volgt dat niet. De raad hoeft zich er alleen van te vergewissen dat in openbare gegevens geen aanwijzingen staan dat het bevoegd gezag het stoppen met bemesten nodig acht. De raad is zelf niet verantwoordelijk voor het treffen van instandhoudingsmaatregelen en heeft daar geen invloed op. Of die maatregelen genoeg zijn, speelt daarom geen rol. Dat de hyperlinks niet werken, doet er niet aan af dat de stukken met titel en publicatiejaar zijn aangeduid, openbaar toegankelijk zijn en voor iedereen vindbaar. Dat geldt ook voor de grafieken uit de AERIUS Monitor. Omdat de motivering over het additionaliteitsvereiste voldoet, hoefde ook geen milieueffectrapport te worden gemaakt.
De Afdeling verklaart het beroep tegen het besluit van 6 juli 2026 ongegrond. Het beroep tegen het besluit van 3 juni 2024 is wel gegrond omdat dat besluit in strijd was met de motiveringsplicht van artikel 3:46 van de Algemene wet bestuursrecht. Dat besluit wordt vernietigd, maar het nieuwe besluit vervangt het. Het beroep tegen het oorspronkelijke besluit van 8 november 2021 is niet-ontvankelijk, omdat VNL daar geen belang meer bij heeft. Het bestemmingsplan zoals vastgesteld op 6 juli 2026 kan daarmee doorgang vinden.
Ook de duur van de procedure speelt een rol. VNL ontving 6 januari 2022 haar beroepschrift bij de Afdeling, en de redelijke termijn van twee jaar is met ongeveer 2 jaar en 10 maanden overschreden. De Afdeling hanteert € 500 per half jaar, in totaal € 3.000. Omdat de tussenuitspraak 2 jaar en 3 maanden te laat kwam en dat de Afdeling zelf is aan te rekenen, betaalt de Staat 27/34e deel, € 2.382,35. De gemeente Gennep betaalt de rest, € 617,65.
De raad moet daarnaast de proceskosten van VNL voor het beroep vergoeden, € 3.269, en het griffierecht van € 360 terugbetalen. Voor het verzoek om schadevergoeding betalen de raad en de Staat elk € 233,50 aan proceskosten.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: nieuwe woning in Blijham via Ruimte-voor-Ruimte-regeling mag, beroep buren ongegrond Op het perceel Oosteinde 44 in Blijham, in de gemeente Westerwolde, stond een manege. Die functie is vervallen en het gebouw wordt gesloopt. Op dat perceel staat ook een rijksmonument met een historisch waardevolle tuin, dat samen met de bebouwing op de aangrenzende percelen Oosteinde 42 en 46 een karakteristiek ensemble vormt aan de doorgaande weg van Blijham naar Bellingwolde. De gemeenteraad stelde op 3 juli 2024 het bestemmingsplan 'Buitengebied, Tjabbesstreek en Oosteinde 44' vast. Dat plan geeft het perceel Oosteinde 44 een woonbestemming en staat de bouw van een nieuwe woning toe op een perceel aan de Tjabbesstreek, als compensatie voor de sloop van de manege. De raad paste daarbij de Ruimte-voor-Ruimte-regeling uit de Omgevingsverordening Provincie Groningen 2016 toe.
Twee omwonenden uit Blijham, wier perceel aan het plangebied grenst, gingen in beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Zij vinden dat het plan in strijd is met de Omgevingsverordening, omdat niet aan de voorwaarden van de Ruimte-voor-Ruimte-regeling is voldaan. Op het plan is nog de Wet ruimtelijke ordening van vóór 1 januari 2024 van toepassing, omdat het ontwerpplan al op 26 oktober 2023 ter inzage lag, vóór de inwerkingtreding van de Omgevingswet.
Het eerste bezwaar van de omwonenden was dat de raad niet had gemotiveerd waarom een nieuwe woning op het perceel van de gesloopte manege ruimtelijk niet aanvaardbaar is. Volgens de verordening moet de nieuwe woning in beginsel op de plek van de sloop komen, tenzij dat uit het oogpunt van een goede ruimtelijke ordening niet kan. De omwonenden vonden dat de raad onvoldoende had onderzocht of een woning verder naar achteren op het perceel wel kon. De Afdeling vond de motivering in de plantoelichting toereikend. De raad wees op de ligging binnen het rijksmonumentale ensemble. Op de zitting lichtte hij toe dat ook een woning in de tweede lijn ongewenste nieuwe bebouwing aan dat ensemble en de historische ruimtelijke structuur zou toevoegen. Bovendien zou zo'n woning een nieuwe ontsluiting vragen, die het erf en de historische tuin aantast. Dat aan een woning op die plek voorwaarden gesteld kunnen worden en dat de maatwerkmethode kan worden toegepast, maakt de motivering niet ontoereikend.
De omwonenden voerden verder aan dat de manege er destijds ook paste, zodat een woning op die plek evenmin een probleem kan zijn. De Afdeling wees dat af. De raad had onweersproken verklaard dat de manegebebouwing geen deel van het rijksmonument was. Of een ontwikkeling ruimtelijk aanvaardbaar is, moet bovendien worden beoordeeld aan de hand van de huidige situatie en de geldende kaders; eerdere bebouwing is daarbij niet doorslaggevend.
Ook het bezwaar dat de ruimtelijke kwaliteit niet zou verbeteren, slaagde niet. De raad zag die verbetering in de sloop van de manegebebouwing en het beëindigen van de manegefunctie, in samenhang met de landschappelijke herinrichting. De woning aan de Tjabbesstreek sluit volgens de plantoelichting aan bij de bestaande verkavelings- en lintstructuur. Artikel 3.6 van de planregels borgt dat de gronden alleen mogen worden gebruikt als de kavelontwikkeling plaatsvindt volgens het ruimtelijk kader in bijlage 1 van de toelichting. Het argument dat de woning te dicht bij spuitzones komt te liggen, onderbouwden de omwonenden niet en dat slaagde dus ook niet.
De Afdeling verklaarde het beroep ongegrond. Het bestemmingsplan blijft daarmee in stand en de bouw van de woning aan de Tjabbesstreek kan doorgaan. De raad hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: te laat bezwaar tegen loodsvergunning in Oude Pekela blijft onontvankelijk door verkeerd adres Een man uit Oude Pekela kreeg pas op 9 november 2022 door dat naast zijn woning een loods werd uitgebreid. Toen er werkzaamheden begonnen op het hoekperceel tussen de Aa-stroom en de Industrieweg-Oost, hoorde hij voor het eerst dat het gemeentebestuur de benodigde omgevingsvergunning al op 12 juli 2022 had verleend. Een bezwaarschrift diende hij in op 18 november 2022, ruim na het verstrijken van de bezwaartermijn van zes weken. De gemeente verklaarde het bezwaar daarom niet-ontvankelijk. De man vond dat hij te goeder trouw te laat was.
Zijn verweer draaide om het adres. Het college van burgemeester en wethouders van Pekela had de vergunning gepubliceerd onder het adres Aa-stroom 8, het officiële adres van de bestaande loods. In de buurt stond het perceel echter al jarenlang bekend als Industrieweg-Oost 12. Dat adres kwam volgens de man voor in correspondentie en notariële akten voorafgaand aan de bouw en was ook vindbaar op Google Maps. Werklieden vertelden hem bovendien dat zij stroom aanlegden voor Industrieweg-Oost 12. Hij volgde de publicaties op dat adres en zag dus niets voorbijkomen. Van een burger zonder juridische kennis en zonder advocaat kon volgens hem niet worden verwacht dat hij de Basisregistratie Adressen en Gebouwen raadpleegde.
De rechtbank Noord-Nederland verklaarde het beroep tegen de niet-ontvankelijkverklaring op 28 juni 2024 ongegrond. Zij overwoog dat de gemeente mocht uitgaan van het officiële adres. Ook speelde mee dat een of meer van de mede-indieners van het beroep hadden verklaard dat zij de publicatie in het Gemeenteblad wel hadden zien langskomen maar er niets mee hadden gedaan. De man ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, waar hij werd bijgestaan door een advocaat uit Groningen.
De Afdeling oordeelt dat de termijnoverschrijding aan de man kan worden toegerekend. Zij benadrukt dat hij direct aanwonende is en dus de plaatselijke situatie kende. De bestaande loods werd destijds ontsloten via de toegangsweg aan de Aa-stroom 8. Aan de kant van de Industrieweg-Oost was alleen een overheaddeur en een loopdeur met een onverhard stuk gras en puin ervoor. Van een gebruikelijke ontsluiting naar die weg was geen sprake. Dat de man het perceel onder een ander adres kende, komt daarom voor zijn eigen risico, net als de mededelingen van de werklieden. Een advertentie op Funda met het adres Industrieweg-Oost 12 dateert bovendien van na de vergunningverlening en kon dus geen reden zijn om bij de bekendmaking van dat adres uit te gaan. Ook had hij navraag kunnen doen bij de gemeente naar de inhoud van de vergunning. Dat hij geen juridische kennis had en geen rechtsbijstand, verandert dat niet.
De Afdeling verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank. Het bezwaar tegen de omgevingsvergunning blijft daarmee niet-ontvankelijk. De gemeente hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht