Rechter wijst voorschot van € 80.000 af in letselzaak, Achmea moet deelgeschilkosten betalen Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een ernstig verkeersongeval en werkt sindsdien niet meer. Hij kampt naar eigen zeggen met lichamelijke en psychische klachten. De verzekeraar van de veroorzaker, Achmea, erkende de aansprakelijkheid. Over de hoogte van de schade kwamen partijen er niet uit.
Eind oktober 2025 betaalde Achmea € 75.000 aan de man, bedoeld als slotbetaling. Volgens Achmea was daarmee een vaststellingsovereenkomst gesloten waarin de man finale kwijting verleende. De man vond van niet. In een eerdere tussenbeschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank Rotterdam dat er geen overeenkomst was gesloten. De man had zijn tegenaanbod immers afhankelijk gemaakt van volledige vergoeding van zijn buitengerechtelijke kosten, en dat aanbod had Achmea niet aanvaard. Achmea heeft aangekondigd tegen die beschikking hoger beroep in te stellen.
In het vervolg van dit deelgeschil vroeg de man de rechtbank om Achmea te veroordelen tot een voorschot van € 80.000 op de schade die al was ontstaan. Achmea verzette zich daartegen. Zij betwistte dat de klachten door het ongeval waren veroorzaakt en betwistte ook de omvang van de schade. Volgens Achmea had de man bovendien zijn schade onvoldoende beperkt. Zij stelde dat de schade met de al betaalde voorschotten, inclusief de € 75.000, geheel was vergoed.
De rechtbank wees het voorschot af. Financiële nood van de man is op zich niet genoeg. Voor een voorschot moet voldoende vaststaan dat de schade, na aftrek van wat al is betaald, minstens zo hoog is als het gevraagde bedrag. Achmea had al € 31.700 aan voorschotten en daarnaast € 75.000 betaald, dus de schade zou minstens € 186.700 moeten bedragen. Dat is volgens de rechtbank niet duidelijk. Er is wel enige letselschade, maar het medische beeld is onvoldoende. Het rapport van de medisch adviseur van de man geeft geen helder beeld, en verder liggen er slechts een bericht van de fysiotherapeut, een overzicht van medicijngebruik en een brief van de huisarts. Zo valt niet vast te stellen hoeveel van de klachten door het ongeval komen en of ze blijvend zijn. Daardoor is ook het gestelde verlies aan arbeidsvermogen onvoldoende onderbouwd. De stelling dat Achmea een inkomensverlies van € 3.107 per maand zou hebben erkend, staat niet vast, en de overeenkomst met een opdrachtgever tot eind 2026 volstaat niet als onderbouwing van de gemiste inkomsten. Ook een lager voorschot kende de rechtbank daarom niet toe.
De kosten van het deelgeschil kent de rechtbank grotendeels wel toe, omdat de man gelijk kreeg op het hoofdpunt: er was geen geldige vaststellingsovereenkomst. Partijen waren het eens over 14,7 uur werk tot en met de zitting. Daar komen 8 uur bij voor werkzaamheden na de tussenbeschikking. De overige opgevoerde kosten hielden onvoldoende verband met het deelgeschil. Bij een uurtarief van € 225 en 22,7 uur komt dat op € 6.180,08 inclusief btw, plus € 331 griffierecht.
De rechtbank begroot de kosten van het deelgeschil op € 6.511,08 en veroordeelt Achmea tot betaling daarvan aan de man. Op dit onderdeel is de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat Achmea ook moet betalen als zij hoger beroep instelt. De uitvoerbaarverklaring van de tussenbeschikking wees de rechtbank af, omdat een vaststellende beslissing zich niet leent voor executie. Al het overige dat de man vroeg, is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter veroordeelt automobilist voor verkeersongeval en geweigerde bloedproef Een automobilist is door de rechtbank veroordeeld voor een verkeersongeval op de Geldropseweg in Eindhoven, waarbij zijn bijrijder zwaar lichamelijk letsel opliep. De man weigerde bovendien om na het ongeval mee te werken aan een bloedonderzoek.
Het ongeval gebeurde op 3 november 2024. De verdachte reed in zijn Honda over de Geldropseweg, een rechte weg met twee rijstroken voor tegemoetkomend verkeer zonder harde middenberm. Op enig moment kwam zijn auto gedeeltelijk op de rijstrook van het tegemoetkomende verkeer terecht en botste frontaal met een Volvo. Na de klap gleed de Honda naar rechts en kwam gedeeltelijk in een sloot terecht.
De bestuurder van de Volvo verklaarde dat de tegemoetkomende auto plotseling op zijn weghelft kwam. Een onafhankelijke getuige die achter de Volvo reed, bevestigde dat beeld. Ook forensisch onderzoek naar de schade aan de voertuigen en de sporen op het wegdek wees uit dat de Honda op de verkeerde weghelft reed. Verdachte hield vol dat juist de bestuurder van de Volvo fout zat en dat getuigen en verbalisanten hierover onwaarheid spraken. De rechtbank volgde die lezing niet en ging uit van de getuigenverklaringen en het forensisch onderzoek.
Vervolgens moest de rechtbank bepalen hoe zwaar de schuld van verdachte aan het ongeval woog. De officier van justitie vond dat hij zeer onvoorzichtig en zeer onoplettend had gereden. De rechtbank ging daar niet in mee: uit het dossier bleek te weinig over bijvoorbeeld de snelheid van verdachte om zo'n zware schuldgraad te kunnen vaststellen. Wel oordeelde de rechtbank dat verdachte aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend heeft gereden, omdat hij op een weg zonder middenberm en in het donker gedeeltelijk op de weghelft van een zichtbaar naderende tegenligger terechtkwam.
De bijrijder in de auto van verdachte liep door het ongeval drie ribfracturen en een gecompliceerde enkelbreuk op, waarvoor zij is geopereerd. Ruim drie maanden na het ongeval kon zij nog niet lang lopen of staan, zat zij enige tijd in een rolstoel en volgde zij nog fysiotherapie. De rechtbank kwalificeerde dit als zwaar lichamelijk letsel.
Daarnaast bleek uit een proces-verbaal dat verdachte na het ongeval weigerde mee te werken aan een bloedonderzoek, terwijl daar sterke aanwijzingen voor waren dat hij onder invloed van alcohol of drugs had gereden. Verdachte zei dat artsen in het ziekenhuis dit onderzoek hadden afgeraden vanwege kneuzingen aan zijn middenrif. De rechtbank hechtte hier geen geloof aan en achtte de weigering bewezen, zowel als zelfstandig feit als strafverzwarende omstandigheid bij het ongeval.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank ook de proceshouding van verdachte mee. Hij nam op geen enkel moment verantwoordelijkheid, plaatste zichzelf in een slachtofferrol en toonde geen medeleven met het slachtoffer. Toen de bestuurder van de Volvo tijdens de zitting gebruikmaakte van het spreekrecht en om schadevergoeding vroeg, reageerde verdachte door zelf schadevergoeding te claimen. De rechtbank noemde dit een zorgelijke houding die weinig goeds voorspelt voor zijn toekomstige rijgedrag. Verdachte heeft geen strafblad, werkt fulltime in een kaasfabriek en huurt een woning op korte afstand van zijn werk.
Voor het veroorzaken van een verkeersongeval met een aanmerkelijke mate van schuld en een geweigerde bloedproef gaan de landelijke oriëntatiepunten uit van drie maanden cel en twee jaar rijontzegging. De rechtbank week daar niet in matigende zin van af en voegde een voorwaardelijk deel toe als extra waarschuwing.
De bestuurder van de Volvo had zich als benadeelde partij in de strafzaak gevoegd met een verzoek om smartengeld. De rechtbank wees dat verzoek af: de man had geen lichamelijk letsel opgelopen en er was geen andere grond, zoals geestelijk letsel of een ernstige aantasting in zijn persoon, om immateriële schadevergoeding toe te kennen.
De rechtbank veroordeelde de man tot 6 maanden gevangenisstraf, waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, en ontzegde hem voor 2 jaar de bevoegdheid om motorrijtuigen te besturen. De vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding werd afgewezen.
Rechtbank Oost-Brabant · 4 september 2026
Strafrecht Kantonrechter wijst deelgeschil af over ongeval tijdens veiligheidstraining WUR Een medewerkster van Wageningen University & Research (WUR) die tijdens een verplichte veiligheidstraining voorafgaand aan een uitzending naar Somalië en Zuid-Sudan haar enkel ernstig blesseerde, wilde via een snelle procedure laten vaststellen dat haar werkgever aansprakelijk is. De kantonrechter in Arnhem ging daar niet in mee: de zaak is te ingewikkeld voor zo'n snelle beoordeling en moet eerst verder worden uitgezocht.
De vrouw volgde in juni 2023 in opdracht van WUR een meerdaagse HEAT-training (Hostile Environment Awareness Training), gegeven door het externe trainingsinstituut CSD. Tijdens een simulatie waarbij cursisten onder nagebootst geweervuur dekking moesten zoeken, rende zij samen met andere deelnemers een bosschage in. Daarbij zag zij een kuil te laat, kwam ten val en liep letsel op aan haar enkel. De arbeidsinspectie onderzocht het ongeval niet, omdat cursisten tijdens zo'n training volgens de wet niet onder het gezag van de werkgever vallen, maar ook niet onder dat van het opleidingsinstituut. Een intern onderzoeksrapport van WUR concludeerde dat dit een onbevredigende situatie oplevert: de werknemer moet in zo'n geval haar schade via de burgerlijke rechter proberen te verhalen.
Dat deed de vrouw vervolgens. Zij stelde WUR aansprakelijk op grond van de werkgeverszorgplicht uit artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek, en vroeg de kantonrechter via een zogeheten deelgeschilprocedure te bepalen dat WUR en haar verzekeraar Intact Insurance aansprakelijk zijn voor het ongeval en haar materiële en immateriële schade moeten vergoeden. Zo'n deelgeschilprocedure is bedoeld om partijen die onderhandelen over een letselschadezaak snel een antwoord te geven op één geschilpunt, zodat de onderhandelingen daarna weer verder kunnen.
Volgens de vrouw had WUR haar zorgplicht op twee manieren geschonden: de instructies voorafgaand aan de simulatie waren onvoldoende, ondeugdelijk of tegenstrijdig, en het trainingsterrein was onvoldoende veilig ingericht. Ter onderbouwing overlegde zij verklaringen van twee medecursisten, die vertelden dat zij waren geïnstrueerd snel dekking te zoeken en dat het terrein achter een klein heuveltje een onverwacht diep en verwaarloosd gat bevatte dat niet te zien was vanaf de plek waar de groep zich bevond. WUR betwistte dit en wees op een powerpointpresentatie waarin de instructie 'dive to the ground' zou zijn gegeven, en stelde dat er simpelweg sprake was van een natuurlijke oneffenheid in een bosrijk trainingsterrein.
De kantonrechter kwam niet toe aan een inhoudelijk oordeel over die zorgplicht. Om te kunnen beoordelen of WUR voldoende duidelijke en eenduidige instructies had gegeven, en of het terrein een bijzonder gevaarlijke situatie opleverde, is nader feitenonderzoek nodig: partijen geven een wezenlijk verschillend beeld van wat er precies is gezegd en hoe het terrein eruitzag. Zulk uitgebreid bewijsonderzoek past niet bij een deelgeschilprocedure, die juist bedoeld is voor een eenvoudige, snelle en kostenefficiënte beoordeling die de onderhandelingen tussen partijen op gang moet helpen. Omdat de zaak zich hier niet voor leende, wees de kantonrechter het verzoek af, ook al kon de vrouw wel in haar verzoek worden ontvangen.
De kantonrechter moest ondanks de afwijzing wel de kosten van de deelgeschilprocedure begroten, zoals de wet voorschrijft, tenzij de procedure volstrekt onnodig was ingesteld. Daarvan was geen sprake. De gevorderde kosten van 23,5 uur werk tegen een tarief van € 245 per uur, in totaal € 5.757,50, vond de rechter niet onredelijk. WUR hoeft dit bedrag echter alleen daadwerkelijk te betalen als haar aansprakelijkheid op een later moment alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter begrootte de kosten van de vrouw op € 5.757,50 en wees haar verzoek om nu al te bepalen dat WUR aansprakelijk is, af.
Rechtbank Gelderland · 14 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Politierechter: voorwaardelijke cel en taakstraf voor duw die vrouw blind maakte aan één oog Op 5 mei 2026 drukte een man aanhoudend op de deurbel van zijn ex-partner in Arnhem. Hij wilde zijn autosleutel en de huissleutel van zijn eigen woning terughalen, nadat het tijdens een bevrijdingsfeest tot ruzie was gekomen en beiden afzonderlijk waren vertrokken. Toen de vrouw de voordeur opende, duwde hij die met veel kracht open. Zij werd naar achteren geduwd en sloeg met haar hoofd tegen een muur of deurpost. Direct daarna voelde ze een 'pats' in haar linkeroog.
Volgens de vrouw bleef de man haar daarna meermalen met zijn handen tegen de schouders duwen, tot ze achterover op haar ellebogen viel. Hij wilde zijn sleutels, en vertrok pas toen hij die had. Even later kwam de politie, gealarmeerd door een buurvrouw die huiselijk geweld had gesignaleerd. De agenten zagen schaafwonden en een rood verkleurd oogvlies, en voelden een bult op haar achterhoofd. De verdachte ontkende dat hij de deur met kracht had geopend of haar had geduwd of geslagen. Hij gaf toe dat hij boos was geworden en had geschreeuwd.
De politierechter vond de verklaring van de vrouw helder en gaf er geloof aan. Haar verhaal werd gesteund door de foto's van het letsel en wat de agenten zagen. Dat de deurbelcamera het openduwen niet laat zien, zei volgens de rechter weinig, omdat de beelden vanuit een standpunt zijn gemaakt waarop dat niet te zien kan zijn.
Uit de medische stukken blijkt dat een hoornvliestransplantatie in haar linkeroog, na een ongeluk van dertig jaar geleden, na een 'stomp trauma' was losgeraakt. Er volgden operaties en bloedingen in het oog. Haar zicht ging van ongeveer 30 procent naar vrijwel nihil, en volgens de oogarts is verbetering niet te verwachten. De politierechter noemde dat een substantiële achteruitgang en beschouwde het als zwaar lichamelijk letsel. De vrouw was al beperkt voor het incident, maar dat stond er volgens de rechter niet aan in de weg dat de gevolgen aan de man werden toegerekend, zeker omdat hij haar kwetsbaarheid kende: hij was meerdere keren met haar naar het ziekenhuis gegaan.
De man werd vrijgesproken van zware mishandeling, het primair tenlastegelegde feit. Daarvoor is opzet nodig op het toebrengen van zwaar letsel, en dat ligt volgens de rechter in deze bijzondere zaak niet voor de hand, zoals ook de officier van justitie vond. Het subsidiaire feit, mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, is wel bewezen. Bij dat feit hoeft de dader niet te weten dat juist dit letsel kon ontstaan.
De politierechter legde de straf op die de officier eiste: een gevangenisstraf van twee weken, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een taakstraf van 120 uren. De man moet de vrouw € 668,41 materiële schade en € 20.000 smartengeld betalen, plus wettelijke rente vanaf 5 mei 2026. De vrouw vroeg € 34.000 voor het verlies van het zicht en € 2.750 voor psychisch letsel (PTSS); voor de rest van haar vordering werd ze niet-ontvankelijk verklaard en moet ze naar de burgerlijke rechter. Haar claim voor een beschadigde kastdeur en een schoenenrek werd afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing.
Rechtbank Gelderland · 6 november 2026
Strafrecht Rechter: Radboudumc voldeed aan zorgplicht bij schouderletsel laborante Een radiotherapeutisch laborante die na twee ongevallen op haar werk blijvend schouderletsel opliep, heeft bij de kantonrechter in Nijmegen geen schadevergoeding gekregen van haar werkgever Radboudumc en diens aansprakelijkheidsverzekeraar Liberty. Volgens de rechter had de vrouw weliswaar schade geleden door haar werk, maar had Radboudumc voldoende maatregelen genomen om dat te voorkomen.
De vrouw werkte sinds 1993 als radiotherapeutisch laborante en bereidde bestralingsbehandelingen voor en voerde die uit bij patiënten. Op 7 juli 2014 wilde zij een patiënt van de bestralingstafel afhelpen, waarbij deze onverwacht met zijn volle gewicht aan haar rechterarm ging hangen. Op 20 juli 2017 probeerde zij tijdens haar werk een zware patiënt te draaien, waarbij haar rechterschouder opnieuw geblesseerd raakte. Beide keren ging het om dezelfde schouder waaraan zij later een gedeeltelijke en vervolgens een volledige scheur in de supraspinatuspees opliep. In 2018 meldde zij zich volledig ziek en werd zij na een operatie herplaatst als researchmedewerker; in 2023 meldde zij zich opnieuw ziek en kwam het dienstverband uiteindelijk ten einde.
De vrouw stelde Radboudumc aansprakelijk op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek, dat een werkgever verplicht om zodanige maatregelen te nemen dat een werknemer bij zijn werk geen schade lijdt. Zij vorderde een verklaring voor recht dat Radboudumc aansprakelijk is, vergoeding van haar schade en van buitengerechtelijke kosten, hoofdelijk van Radboudumc en Liberty als verzekeraar. Radboudumc en Liberty betwistten dat er een verband bestond tussen de incidenten en haar klachten en wezen op al langer bestaande, mogelijk in de privésfeer gelegen schouderproblemen, waaronder mantelzorg en werk op een agrarisch bedrijf.
De kantonrechter moest eerst beoordelen of de vrouw daadwerkelijk schade had geleden door haar werk. Uit medische stukken bleek dat zij ook al voor 2014 schouderklachten had gehad, inclusief een eerdere operatie in 2012. Toch achtte de rechter voldoende aangetoond dat de incidenten van 2014 en 2017 die eerdere klachten hadden verergerd of opnieuw hadden doen opspelen: na beide incidenten meldde de vrouw zich kort daarop met pijn bij de huisarts, terwijl zij in de periodes daarvoor en daartussen juist klachtenvrij en volledig inzetbaar was geweest. Dat gaf voor de rechter voldoende steun voor een causaal verband tussen het werk en de verergering van haar klachten, ook al waren die klachten niet volledig nieuw.
Daarmee kwam de rechter toe aan de kernvraag: had Radboudumc haar zorgplicht geschonden? Dat was naar het oordeel van de rechter niet het geval. Radboudumc voerde een structureel arbobeleid met periodieke risico-inventarisaties en verbeterplannen. Tilhulpmiddelen zoals een papegaai boven de bestralingstafel, verstelbare lasers en lamellen waren al voor de incidenten aanwezig, net als een in hoogte verstelbare tafel, een opstapje, een tillift en hulpmiddelen om onderdelen van het bestralingsapparaat te plaatsen. Ook was het al voor 2018 vaste instructie dat bij het behandelen van patiënten twee medewerkers in de bestralingsruimte aanwezig zijn en een derde in de bedieningsruimte, met als enige uitzondering de ochtendpauze, waarbij de medewerker uit de bedieningsruimte alsnog kon worden opgeroepen om te helpen. Uit de onderzoeken die na de incidenten door de eigen bedrijfsarts en veiligheidskundige waren gedaan, kwam volgens de rechter ook geen advies naar voren om tijdens pauzes een extra medewerker beschikbaar te houden. Bovendien achtte de rechter niet aannemelijk dat een extra medewerker het incident van 2014, waarbij de patiënt onverwacht met zijn volle gewicht aan de arm van de vrouw ging hangen, had kunnen voorkomen.
Omdat Radboudumc naar het oordeel van de kantonrechter alle maatregelen had genomen die redelijkerwijs van haar mochten worden verwacht, kon van een schending van de zorgplicht niet worden gesproken. De kantonrechter wees de vorderingen van de vrouw tegen Radboudumc en Liberty daarom volledig af en veroordeelde haar in de proceskosten van € 720, te vermeerderen met wettelijke rente.
Rechtbank Gelderland · 31 juli 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht