Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet na bestanden kopiëren, kent € 29.500 toe Een man die sinds 1 november 2025 voor € 9.000 bruto per maand in dienst was bij OZ Planten, een bedrijf in Aalsmeer, werd op 11 juni 2026 vrijgesteld van werkzaamheden. Hij had net gehoord dat er klachten waren over zijn functioneren en over het draagvlak bij de verkoopmedewerkers. Enkele dagen later kreeg hij een concept vaststellingsovereenkomst voorgelegd. Tot 1 juli 2026 zou hij nog toegang houden tot de systemen van het bedrijf.
In die periode, tussen 11 en 19 juni 2026, opende hij volgens een onderzoek van DataExpert 748 bestanden, zette hij 763 bestanden over naar een externe harde schijf en verwijderde hij 314 bestanden en mappen. Hij stuurde ook e-mails naar zichzelf door. Op 19 juni 2026 meldde hij zich ziek. Het bedrijf ontzegde hem diezelfde dag de toegang tot de systemen en zegde hem op 23 juni 2026 ontslag op staande voet aan. Volgens het bedrijf had hij zonder toestemming bedrijfsinformatie verwijderd en daarmee de bedrijfsvoering geschaad. De werknemer stelde dat hij privébestanden had verwijderd en werkgerelateerde bestanden had opgeruimd om een dossier te kunnen overdragen.
De kantonrechter van de rechtbank Amsterdam oordeelt dat het ontslag niet standhoudt. Het bedrijf ging na zijn schriftelijke reactie direct over tot ontslag, zonder gesprek, zodat de man zijn antwoorden niet kon toelichten. Inhoudelijk telt mee dat hij op dat moment nog toegang had tot de bestanden en bevoegd was ermee om te gaan. Verwijderen was hem niet verboden. Dat het onhandig was om bestanden te wissen die het bedrijf nodig had, is evident, maar volgens de rechter is dat geen grond voor ontslag op staande voet. Dat hij het bewust en doelgericht deed, is niet gebleken. Schade, anders dan tijd, geld en moeite om de bestanden te herstellen, evenmin. Het geheimhoudingsbeding is niet geschonden, omdat niet is gebleken dat hij informatie met anderen deelde. Wel hield hij bedrijfsinformatie achter nadat het bedrijf om teruggave vroeg, omdat hij die nodig had voor een eventuele procedure. Dat is een overtreding van het beding over bedrijfseigendommen, maar die was niet als reden in de ontslagbrief genoemd en is op zichzelf onvoldoende.
De boetes die het bedrijf eiste (€ 10.000 voor het geheimhoudingsbeding en € 1.000 plus € 500 per dag voor de bedrijfseigendommen) worden daarom afgewezen. Het bedrijf moet het loon of ziektegeld vanaf 23 juni 2026 doorbetalen, met een wettelijke verhoging die de rechter matigt tot 25 procent. Ook moet het bedrijf de ziekmelding alsnog in behandeling nemen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 15.000.
Omdat het ontslag vervalt, beoordeelt de rechter ook het voorwaardelijke verzoek van het bedrijf om de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Verwijtbaar handelen van de werknemer is er niet, maar de arbeidsverhouding is verstoord. Beide partijen erkennen dat, en herplaatsing binnen een redelijke termijn is niet mogelijk. De arbeidsovereenkomst wordt daarom ontbonden per 1 december 2026. De rechter acht het handelen van het bedrijf ernstig verwijtbaar. Het bood een half jaar na indiensttreding een vaststellingsovereenkomst aan zonder de man te horen en zonder hem de kans te geven iets met de klachten te doen. De man krijgt daarom naast een transitievergoeding van € 3.810,92 bruto een billijke vergoeding van drie maandsalarissen. Het bedrijf krijgt tot 3 november 2026 de kans zijn verzoek in te trekken, omdat er een billijke vergoeding aan de ontbinding is verbonden.
Trekt het bedrijf het verzoek niet in, dan moet het de man € 3.810,92 bruto transitievergoeding en € 29.500 bruto billijke vergoeding betalen, plus wettelijke rente. In de procedure over het ontslag moet het bedrijf ook de proceskosten van € 1.102 betalen.
Rechtbank Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank matigt boete van € 32.500 voor kleinfruitteler met 25% wegens trage procedure Een kleinfruitteler uit Limburg liet in 2022 na om alle gevraagde loongegevens van zijn werknemers aan de Nederlandse Arbeidsinspectie te geven. Daarvoor kreeg hij een boete van € 32.500. De rechtbank vindt die boete terecht, maar verlaagt haar omdat de procedure te lang heeft geduurd.
De zaak begon met een anonieme melding en meerdere inspecties bij de onderneming van de man, een eenmanszaak die onder meer kleinfruit teelt. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid startte een onderzoek naar de naleving van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag en kondigde dat op 2 december 2021 aan. Op 7 april 2022 vroeg de minister de ondernemer om bescheiden over tien werknemers over de periode van 1 april 2021 tot en met 30 september 2021. Hij kreeg daarvoor tot 21 april 2022 de tijd en stuurde die dag verschillende stukken op.
De arbeidsinspecteur oordeelde in een boeterapport van 8 augustus 2022 dat de stukken niet compleet waren. Sommige bescheiden klopten niet met de werkelijkheid of met wat de werknemers zelf verklaarden. Daardoor kon de inspectie niet berekenen of er onderbetaald was. Op 3 mei 2023 legde de minister een boete op van € 32.500, omdat voor negen personen niet of niet tijdig alle bescheiden waren overgelegd. Het bezwaar van de man bleef zonder resultaat: bij beslissing op bezwaar van 1 maart 2024 handhaafde de minister de boete.
In beroep voerde de ondernemer aan dat de anonieme melding onjuist was en dat veel werknemers bij aankomst nog geen bankrekening en sofinummer hadden. Daarom had hij hun contante voorschotten gegeven. Ook was zijn boekhouder een tijd op vakantie, waardoor hij lonen had moeten schatten, en kwam het verzoek om stukken in een drukke periode. Hij vond bovendien dat de inspecteur hem een extra kans had moeten geven en dat zijn financiële situatie onvoldoende was meegewogen.
De rechtbank beoordeelde die gronden slechts beperkt. De man betwistte niet dat hij de bescheiden niet volledig had overgelegd, en daarmee stond de overtreding vast. Of de anonieme melding klopte en hoe hij zijn mensen had betaald, deed daarom niet ter zake: ook dan moet een werkgever op verzoek de gevraagde stukken kunnen overleggen. De rechtbank keek nog wel of de boete had moeten vervallen of lager had moeten zijn omdat de overtreding hem minder te verwijten viel.
Dat vond de rechtbank niet het geval. Het is de verantwoordelijkheid van de werkgever om zijn administratie op orde te hebben, de stukken te bewaren en op verzoek te verstrekken. Dat het verzoek in een drukke periode kwam, maakt hem niet minder verwijtbaar, zeker omdat hij op verzoek uitstel kreeg en ook daarna niet aan zijn verplichtingen voldeed. Ook heeft hij achteraf niet uit eigen beweging geprobeerd de overtreding te herstellen. De boete trof hem volgens de rechtbank evenmin onevenredig: de uitvoeringsinstantie had voldoende gemotiveerd dat dit niet zo is en er is een betalingsregeling getroffen die rekening houdt met zijn draagkracht.
Wel stelde de rechtbank vast dat de redelijke termijn is overschreden. Voor een zaak als deze geldt in beginsel een termijn van twee jaar, gerekend vanaf de brief van 2 augustus 2022 waaruit hij mocht afleiden dat een boete zou volgen. Die termijn is met meer dan anderhalf jaar overschreden. De rechtbank vond het redelijk om de boete daarom met 25% te matigen.
Het beroep is dus gegrond, maar alleen voor de hoogte van de boete. Het griffierecht krijgt de ondernemer niet terug, omdat het beroep uitsluitend vanwege de overschrijding van de redelijke termijn slaagt, en er zijn geen proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen. De rechtbank vernietigt de beslissing op bezwaar voor zover die de hoogte van de boete betreft, herroept in zoverre het boetebesluit en stelt zelf de boete vast op € 24.375, een vermindering van € 8.125. Die uitspraak treedt in de plaats van het vernietigde deel van de beslissing op bezwaar.
Rechtbank Limburg · 20 oktober 2026
Bestuursrecht Kantonrechter wijst loondoorbetaling af: contract van 7 maart 2025 was geen nieuwe arbeidsovereenkomst bij Tuinmeubelshop Een vrouw die als klantenservicemedewerker werkte bij Tuinmeubelshop B.V. in Tiel stapte naar de rechter omdat zij vond dat zij een vast contract had. Ze eiste onder meer doorbetaling van loon tijdens ziekte en wedertewerkstelling. De zaak draaide om de vraag of ze drie of vier tijdelijke contracten had gehad, want bij vier opeenvolgende contracten wordt het laatste automatisch omgezet in een contract voor onbepaalde tijd.
De vrouw begon in februari 2024 op basis van een nul-urencontract. In september 2024 volgde een tweede nul-urenovereenkomst, met als einddatum 30 september 2025. Op 7 maart 2025 ondertekenden partijen een nieuw contractdocument, met een vaste arbeidsomvang van 32 uur per week en een maandloon. De einddatum bleef ongewijzigd: 30 september 2025. Vervolgens werd in juli 2025 een vierde contract getekend, voor de periode oktober 2025 tot en met september 2026. Per 1 mei 2026 werd de vrouw ziek. In augustus 2026 berichtte Tuinmeubelshop haar dat het contract op 30 september 2026 van rechtswege zou eindigen.
De vrouw stelde dat het document van 7 maart 2025 een geheel nieuw, derde contract was. Daarmee zou het latere contract van oktober 2025 het vierde zijn geweest, waardoor de ketenregeling van artikel 7:668a van het Burgerlijk Wetboek zou zijn ingetreden en zij automatisch een vast contract zou hebben gekregen. Tuinmeubelshop betwistte dit: het ging slechts om een aanpassing van het lopende contract, namelijk de overstap van nul-uren naar vaste uren, en niet om een nieuw contract.
De kantonrechter oordeelde dat het document van 7 maart 2025 geen nieuwe schakel in de keten was. Doorslaggevend was dat de einddatum van 30 september 2025 identiek bleef aan die van de tweede overeenkomst. Volgens vaste rechtspraak levert een tussentijdse wijziging van de arbeidsomvang geen opvolgend contract op, ook niet als daarvoor een nieuw formulier wordt getekend. Dat het nieuwe document ook andere bepalingen bevatte, zoals een andere cao en een wachtdag bij ziekte, deed daar niet aan af: Tuinmeubelshop legde uit dat dit het gevolg was van het gebruik van een ander contractsjabloon voor vaste medewerkers in plaats van oproepkrachten, en dat achtte de rechter voorshands aannemelijk.
Ook de administratieve registratie van een "nieuw dienstverband" bij het salarispakket en het pensioenfonds per 1 maart 2025 overtuigde de rechter niet. Uit loonstroken bleek dat die datum simpelweg was blijven staan als systeemgegeven voor de verwerking van de urenuitbreiding. Verder stelde de rechter vast dat Tuinmeubelshop de vrouw in augustus 2025 per e-mail uitdrukkelijk had uitgelegd dat het om een omzetting van het lopende contract ging, en dat de vrouw daar destijds niet tegen had geprotesteerd. Haar eigen e-mail van 28 augustus 2026, waarin zij schreef dat zij "na bijna drie jaren" vertrok, bevestigde dat zij zelf ook uitging van drie jaar dienstverband en niet van een langer lopend vast contract.
De kantonrechter concludeerde dat in een bodemprocedure naar alle waarschijnlijkheid zal worden geoordeeld dat het contract van oktober 2025 het derde contract was en op 30 september 2026 rechtsgeldig van rechtswege is geëindigd. Het opzegverbod bij ziekte staat aan zo'n einde van rechtswege niet in de weg. De vrouw werd veroordeeld in de proceskosten van Tuinmeubelshop, begroot op € 1.009,-, en al haar vorderingen werden afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State bevestigt boete van € 132.750 voor kinderarbeid bij pizzakoeriers Zes kinderen jonger dan zestien jaar bezorgden in oktober 2022 pizza's voor een franchisenemer, zonder toezicht, onder tijdsdruk en op een elektrische fiets. Bij het afrekenen aan de deur droegen ze contant geld bij zich, waardoor ze het risico liepen te worden overvallen. Sommigen werkten ook nog na 21:00 uur. De Arbeidsinspectie stelde in de periode van 29 september tot en met 26 oktober 2022 op 59 momenten kinderarbeid vast.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde de ondernemer daarvoor bij besluit van 29 augustus 2023 een boete op. Per overtreding gold een basisbedrag van € 2.000. Dat werd vermenigvuldigd met 0,75 vanwege de bedrijfsgrootte en met 1,5 vanwege de ernst van de overtreding. Bij 59 overtredingen kwam het totaal uit op € 132.750. Het bezwaar van de ondernemer werd bij besluit van 7 maart 2024 ongegrond verklaard.
De zaak lag nu bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 23 april 2025. Die rechtbank had het beroep ongegrond verklaard. De ondernemer voerde aan dat de boete had moeten worden gematigd met 50 of 75 procent wegens verminderde verwijtbaarheid. Hij was een beginnend ondernemer en werd tijdelijk wegens ziekte vervangen door zijn broer. Volgens hem was het totaalbedrag door de optelling van 59 boetes te hoog, zeker nu hij een betalingsregeling had moeten treffen. Ook vond hij een waarschuwing passender en vond hij de verhoging met factor 1,5 onterecht.
De Afdeling wees die argumenten af. De gronden waren grotendeels een herhaling van wat de rechtbank al gemotiveerd had beoordeeld. Een situatie waarin een kind met contant geld over straat moet, is gevaarlijk, en dat maakt de overtreding ernstig. De minister mocht daarom direct een boete opleggen zonder eerst te waarschuwen, en de boete terecht met 1,5 verhogen. Over de vraag of het boetestelsel past bij de eisen die de rechtspraak stelt aan boetes op grond van de Wet arbeid vreemdelingen, hoefde de Afdeling niet te oordelen. Zij zou in deze zaak toch bij de hoogste verwijtbaarheidscategorie uitkomen.
Dat de ondernemer startend was en tijdelijk werd vervangen, maakte zijn verwijtbaarheid volgens de Afdeling niet minder. Hij had niet aannemelijk gemaakt dat dit zo was. De rechtbank zag ook terecht geen reden om het totaalbedrag onevenredig te vinden. De wet staat toe dat voor elke overtreding een boete wordt opgelegd en stelt geen maximum aan de optelling.
Ook de maatregelen die de ondernemer naar eigen zeggen nam, brachten geen verandering. Hij ontsloeg de koeriers onder de zestien de dag na de controle, maar het werknemersreglement dat hij overlegde bevatte alleen afspraken over beschikbaarheid in een app. Daaruit bleek niet dat hij uit eigen beweging en zo snel mogelijk een systeem invoerde dat voorkomt dat jongeren onder de zestien worden ingeroosterd voor koeriersdiensten.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De boete van € 132.750 blijft daarmee in stand. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter ontbindt contract van lasser die hamer naar collega gooide, met transitievergoeding Een plaatwerker/lasser bij VDL Enabling Technologies Group in Almelo gooide op donderdag 21 mei 2026 vanaf zijn werktafel een breekhamer in de richting van een collega van de kwaliteitscontrole. De vrouw had hem die dag al vijf keer bezocht met het verzoek een product te verbeteren. Toen zij opnieuw naar zijn werkplek liep, vloog de hamer van ongeveer vier à vijf meter afstand haar kant op. Ze zag hem op het laatste moment aankomen en deed een stap naar achteren, waarna de hamer voor haar voeten op de grond viel.
VDL vroeg de kantonrechter in Enschede om de arbeidsovereenkomst met de man te ontbinden wegens verwijtbaar handelen, zonder dat hij recht zou houden op de wettelijke transitievergoeding. De man werkte sinds 1 november 2022 voltijds bij het bedrijf, tegen een salaris van laatstelijk € 3.970,34 bruto per maand. Hij wilde graag terug aan het werk en vroeg in een tegenverzoek om toelating tot zijn werkzaamheden, onder verbeurte van een dwangsom van € 500 per dag. Ging de rechter toch tot ontbinding over, dan wilde hij de transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 50.000.
De leidinggevende hoorde pas op dinsdag 26 mei, na het Pinksterweekend, van het incident. De kwaliteitsmedewerkster en een collega die erbij was, verklaarden allebei dat de man de hamer haar kant op had gegooid. In een gesprek op 27 mei gaf de man volgens VDL eerst aan dat er niets bijzonders was gebeurd. Pas toen duidelijk werd dat meerdere collega's hadden verklaard, zei hij dat hij de hamer 'voor de grap' had gegooid. Hij zag daarbij dat zijn collega schrok. In dat gesprek ondertekende hij een vaststellingsovereenkomst, die hij op 1 juni ontbond.
De man stelde dat hij de hamer onderhands en zonder kracht had gegooid en er geen risico was dat hij haar zou raken. Hij had excuses aangeboden en wees op goede beoordelingen en een werkcultuur waarin wel vaker grappen werden uitgehaald. Ook vond hij dat VDL te snel had gehandeld door hem direct een al getekende vaststellingsovereenkomst voor te leggen.
De kantonrechter volgt VDL dat de man verwijtbaar heeft gehandeld, zodanig dat van het bedrijf niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Zonder meer is aan te nemen dat hij zijn collega nooit wilde raken, maar dat risico nam hij wel door in haar richting te gooien. Zijn stelling dat hij 'gecontroleerd gooide' gaat niet op, omdat de collega de hamer pas op het laatste moment zag en nog moest uitwijken; de hamer kwam 35 tot 50 centimeter voor haar voeten terecht. Dat de man het voorval eerst ontkende, laat bovendien zien dat hij niet inziet hoe ernstig dit in strijd is met het veiligheidsbeleid. Ook telt mee dat hij in 2026 al twee officiële schriftelijke waarschuwingen had gekregen, onder meer voor herhaaldelijk te laat komen, en dat daarin disciplinaire maatregelen tot en met ontslag waren aangekondigd. Herplaatsing ligt daarmee niet in de rede.
Over de transitievergoeding oordeelt de rechter anders dan VDL. De drempel voor ernstig verwijtbaar handelen ligt hoog en alleen in uitzonderlijke gevallen is daar sprake van. Dat haalt het gedrag van de man volgens de kantonrechter niet, mede omdat hij de collega niet wilde raken. Het tegenverzoek om toelating tot het werk en de dwangsom vervalt door de ontbinding. Een billijke vergoeding wijst de rechter af: daarvoor is ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever nodig, en dat zag hij hier niet. VDL mocht na de eerdere waarschuwingen eisen dat de man zich strikt aan de regels hield. Dat er al een vaststellingsovereenkomst klaarlag bij het gesprek op 27 mei, kan VDL gezien de voorgeschiedenis en het veiligheidsincident niet worden verweten.
De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst met ingang van 1 december 2026 en bepaalt dat de man recht heeft op de wettelijke transitievergoeding. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht