Militair krijgt 30 uur taakstraf voor slaan op billen van collega in café Een militair sloeg op 19 december 2025 in een café in Eindhoven een vrouw hard op haar billen. Ze werkt zelf ook bij Defensie. De man had die avond zoveel gedronken dat hij zich er niets meer van kon herinneren. De militaire kamer van de rechtbank Gelderland heeft hem veroordeeld voor opzetaanranding.
In de tenlastelegging stonden twee vrouwen: de aangeefster en een collega van haar. De collega had de man in de bar opgemerkt en gevonden dat hij er goed uitzag. De aangeefster liep naar hem toe en zei dat haar collega hem wel zag zitten. De man keek haar niet aan en reageerde nauwelijks. Even later sloeg hij de aangeefster op haar kont. Zij duwde hem daarop naar achteren en vroeg twee mannelijke collega's om tussen hen in te gaan staan. Later bleek dat ook haar collega op haar kont was geslagen.
De rechtbank sprak de man vrij van het deel van de tenlastelegging dat ging over de aangeefster zelf. Volgens de wet kan een rechter niet op de verklaring van één getuige alleen tot bewezenverklaring komen. Er moet steunbewijs bij zijn. Geen van de getuigen had gezien dat de aangeefster op haar billen werd geslagen. Het WhatsApp-bericht dat zij die nacht om 04:49 uur aan haar commandant stuurde, telde niet mee, omdat het van dezelfde bron komt: de aangeefster zelf. De officier van justitie wilde het bewijs rondmaken met schakelbewijs, waarbij het ene incident het andere steunt. De rechtbank vond dat daar terughoudendheid bij hoort, omdat het steunbewijsvereiste een van de kernbeginselen van het strafproces is. De twee incidenten leken alleen op elkaar doordat op de billen werd geslagen, en dat is te weinig voor een herkenbare werkwijze.
Voor het slaan op de billen van de collega achtte de rechtbank de opzetaanranding wel bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de man als militair een voorbeeldfunctie heeft en dat hij een duidelijke grens overging. Zulke onverhoedse aanrakingen kunnen onveiligheidsgevoelens veroorzaken, zoals ook uit de verklaring van de aangeefster bleek. Daar stond tegenover dat hij nooit eerder met politie en justitie te maken kreeg en zich schaamde. Hij nam verantwoordelijkheid en zocht zelf hulp bij de huisarts voor zijn overmatige alcoholgebruik. De reclassering schatte het risico op herhaling laag in en zag geen reden voor toezicht of bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste twee weken militaire detentie, geheel voorwaardelijk met drie jaar proeftijd, plus 80 uur werkstraf. De raadsman bepleitte maximaal 40 uur taakstraf, mede om de verklaring van geen bezwaar van zijn cliënt niet in gevaar te brengen. De rechtbank oordeelde dat het slaan op de billen geen 'ernstige inbreuk' op de lichamelijke integriteit is, zodat het taakstrafverbod voor zedenzaken niet geldt. Ze legde een taakstraf van 30 uur op, te vervangen door 15 dagen militaire detentie als hij die niet naar behoren verricht. Een voorwaardelijke detentie daarbovenop vond de rechtbank niet nodig.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 24 maanden cel op voor 9,5 kilo harddrugs in huis in Boekel, 8 maanden voorwaardelijk Op 11 februari 2026 trad de politie een woning in Boekel binnen, nadat omwonenden een chemische lucht, een zoemend geluid en dag en nacht licht op de zolder hadden gemeld. Ook liepen er veel verdachte personen rond het huis. De huurder lag in de slaapkamer, een tweede man sliep op de bank in de woonkamer. Op de zolder, achter schotten en in tassen met gesealde zakken, lagen grote hoeveelheden verdovende middelen: 330 gram cocaïne, 5010 gram 4-CMC, 658 gram 4-MMC, 3530 gram THC, 165 gram MDMA, 195 gram 2-MMC en 2651 gram N-ethylpentedron, daarnaast hasjiesj en gedroogde henneptoppen. Op een tafel lagen een sealapparaat, een weegschaal, een mes en plastic zakjes.
De huurder erkende dat hij wist van de drugs in zijn woning. De man die op de bank sliep ontkende. Hij zei dat hij buiten wat wiet in de woonkamer van niets wist en daar maar één nacht had gelogeerd. De rechtbank Oost-Brabant geloofde hem niet. Uit zijn telefoon bleek dat hij al meerdere dagen voor de inval in de woning verbleef en dat de huurder een bed voor hem wilde kopen. Zendmastgegevens lieten zien dat zijn telefoon in de weken ervoor vrijwel steeds in de buurt van het huis was. Op de zolder lagen poststukken op zijn naam en in de slaapkamer hing een whiteboard met zijn naam en die van de huurder. Bovendien zat er DNA van hem op het hengsel van een tas waarin drugs lagen.
Volgens de rechtbank kon hij zich vrij door het huis bewegen, lagen de drugs openlijk zichtbaar en viel alles in zijn machtssfeer. Dat hij niet van de drugs wist, vond de rechtbank onaannemelijk. De rechtbank verklaarde bewezen dat hij samen met de huurder de harddrugs, de middelen van lijst IA en de softdrugs opzettelijk aanwezig had. Voor 1840 gram wit poeder dat ketamine zou zijn volgde vrijspraak: het NFI had dat poeder niet onderzocht en de politietest was alleen indicatief. Ook van de delta-9-THC in een pot met bruine substantie werd hij vrijgesproken, omdat het NFI niet kon vaststellen of het hennepolie (lijst I) of hasjiesj (lijst II) was. Een derde medeverdachte, van wie DNA op verpakkingen zat, kon de rechtbank niet als medepleger aanmerken, omdat uit het dossier zijn rol niet bleek.
Bij de straf nam de rechtbank de oriëntatiepunten als uitgangspunt: 30 maanden cel voor 10 tot 20 kilo harddrugs en 180 uur taakstraf voor 2,5 tot 5 kilo softdrugs. De verdachte is niet eerder veroordeeld voor soortgelijke feiten. Hij was dakloos en verslaafd, maar verblijft sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis bij Intermezzo, onderging een detox en loopt een traject bij Novadic-Kentron. De reclassering adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden. De raadsvrouw vroeg een onvoorwaardelijke straf gelijk aan het voorarrest, gecombineerd met een taakstraf.
De rechtbank veroordeelde de man tot 24 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, met aftrek van voorarrest. Dat is een lichtere straf dan de eis van de officier van justitie: 24 maanden met 6 maanden voorwaardelijk. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling bij Novadic-Kentron met mogelijk een kortdurende opname, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, het aflossen van schulden en controle op middelengebruik. De schorsing van de voorlopige hechtenis blijft ook na de uitspraak gelden.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Hof matigt taakstraf voor groepsmishandeling tot 100 uur na overschrijding redelijke termijn met bijna 2 jaar Twee mannen sloegen op 30 april 2022 een man, die daardoor pijn en letsel opliep. De politierechter in Amsterdam veroordeelde een van hen, een man van rond de twintig, tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. Hij ging in hoger beroep. Zijn raadsman stelde dat hij moest worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij uit noodweer zou hebben gehandeld.
Het gerechtshof Amsterdam beoordeelt de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2022. De verdachte erkende dat hij de aangever had geslagen, maar zei dat de aangever eerst de medeverdachte en daarna hem had geslagen. Opvallend genoeg schaarde ook de advocaat-generaal zich achter dit verweer en vorderde ontslag van alle rechtsvervolging.
Het hof volgt hen niet. Volgens het hof is niet aannemelijk geworden dat de aangever de eerste klap uitdeelde. De lezing van de verdediging wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden aan haar betrouwbaarheid te twijfelen, zeker omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Uit die verklaringen volgt dat de verdachte en de medeverdachte als eersten de aangever sloegen. Er was dus geen noodweersituatie, zodat ook het beroep op noodweerexces, een overschrijding van de verdediging uit hevige gemoedsbeweging, mislukt.
Bij de strafoplegging weegt het hof de ernst van het feit en de persoon van de verdachte. Hij heeft samen met een ander het slachtoffer geslagen, wat een inbreuk was op diens lichamelijke integriteit en bijdraagt aan gevoelens van angst en onveiligheid. De verdachte heeft geen eerdere veroordelingen. Het hof vindt in beginsel een taakstraf van 120 uur passend.
Die straf matigt het hof, omdat de redelijke termijn is overschreden. De verdachte stelde op 9 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest, bijna twee jaar later dan redelijk is. Daarom gaat de taakstraf terug van 120 naar 100 uur.
Ook de schadevergoeding verandert. Het slachtoffer vorderde € 3.529,28. De politierechter wees € 1.835,72 toe. Het hof kent meer toe: € 1.278,78 aan materiële schade en € 2.250 aan immateriële schade. Bij de materiële schade rekent het hof reis- en medische kosten mee, en ook de kosten voor het vertalen van medische stukken. De raadsman had betoogd dat die kosten niet waren onderbouwd, maar een schermafbeelding van de bestelling bij een vertaalbureau volstaat voor het hof. De rest van de vordering wijst het hof af, waaronder een klein verschil tussen de gevorderde en de bewezen vertaalkosten.
Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 50 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Hij moet hoofdelijk met de medeverdachte € 3.528,78 schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 april 2022. Daarnaast legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als vervangend middel. Betaalt een van beiden, dan vervalt de andere betalingsverplichting.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hoge Raad: 72% schadeaftrek bij import tweedehands auto in bpm niet in strijd met EU-recht Wie een gebruikte auto uit een andere EU-lidstaat naar Nederland haalt en laat registreren, betaalt belasting van personenauto's en motorrijwielen (bpm). Die belasting mag niet hoger zijn dan het restant bpm dat al zit in een vergelijkbare auto die in Nederland is geregistreerd. Dat volgt uit het Unierechtelijke discriminatieverbod. Een man die voor zo'n geïmporteerde auto een naheffingsaanslag kreeg, procedeerde tot in cassatie over de vraag hoe schade aan de auto daarbij moet meetellen.
De auto had meer dan normale gebruiksschade. Dienst Domeinen Roerende Zaken raamde de herstelkosten op € 4.953. Op grond van de Uitvoeringsregeling mag 72 procent van zulke gecalculeerde herstelkosten worden afgetrokken van de handelsinkoopwaarde van een gelijksoortige, onbeschadigde auto. In dit geval was dat € 3.566. Het Gerechtshof Den Haag vond die regeling niet in strijd met het Unierecht. Het percentage is volgens het hof een gemiddelde, gebaseerd op onderzoek naar het effect van schade op de handelswaarde. Wie meent dat 100 procent van de herstelkosten moet worden afgetrokken, moet dat zelf onderbouwen, en dat had de man niet gedaan.
In cassatie betoogde de man dat het Unierecht voor elke geïmporteerde schadeauto een aftrek van 100 procent van de herstelkosten vereist, omdat dat bedrag de reële waardevermindering zou zijn. De Hoge Raad wijst dat af. Hij overweegt dat herstelkosten niet zonder meer gelijk zijn aan de waardedaling. Kosten voor het herstellen van onderdelen met alleen normale slijtage tellen niet mee, want die slijtage zit al in de koerslijstwaarde. En bij onderdelen met echte schade verdwijnt door het herstel ook de normale slijtage, zodat de waardedaling lager is dan de kosten.
Ook de bewijslast ligt volgens de Hoge Raad bij de belastingplichtige. Wie een hogere aftrek wil, moet aantonen dat bepaalde onderdelen schade vertonen die een waardedaling rechtvaardigt en hoe groot die is. De 72 procent is een praktische regel: iedere belastingplichtige mag dat percentage zonder nadere bewijsvoering aftrekken. Wil iemand meer aftrekken, dan moet hij dat staven met een deugdelijke schadecalculatie en beeldmateriaal. Het Unierecht regelt de verdeling van de bewijslast niet, dus dat is aan de lidstaten, mits de doeltreffendheid van het Unierecht niet wordt aangetast. Volgens de Hoge Raad bestaat er geen redelijke twijfel dat artikel 110 VWEU ruimte laat voor zo'n regeling. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie stelt hij daarom niet.
De overige middelen strandden eveneens. Het ging onder meer om de hoogte van de proceskostenvergoeding in het bestuursrecht, de vergoeding van € 500 voor overschrijding van de redelijke termijn van twee jaar met zes maanden, het recht om gehoord te worden, de vooraf te betalen griffierechten en de bevoegdheid van de nationale rechter om Unierecht toe te passen. Bij elk van die punten verwees de Hoge Raad naar eerdere arresten of oordeelde hij zonder motivering dat de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond. Het arrest van het Gerechtshof Den Haag blijft daarmee in stand. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart cassatie van bv niet-ontvankelijk: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een bv uit de belastingsector ging in cassatie tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam en betaalde het griffierecht niet. De Hoge Raad kwam daardoor niet toe aan de inhoud van het beroep.
De griffier van de Hoge Raad wees de bv op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op het verschuldigde griffierecht en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is de brief afgeleverd op het door de bv opgegeven adres. Het griffierecht bleef onbetaald. Op 28 juli 2026 kreeg de bv via het digitale dossier alsnog de kans uit te leggen waarom ze niet had betaald. Daarvan maakte ze gebruik met een brief van 25 augustus 2026.
In die brief stelt de bv dat het niet-ontvankelijk verklaren van een cassatieberoep bij onbetaald griffierecht in strijd is met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals vastgelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (artikel 47 in samenhang met artikel 52). Volgens de bv zou het Hof van Justitie van de Europese Unie oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, bij een ongegrond beroep, omdat dat evenrediger is dan de vooraf te betalen heffing uit artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De bv vond dat de Hoge Raad daarover vragen aan het Hof van Justitie moest voorleggen.
De Hoge Raad volgt dat niet. Wat de bv aanvoert levert geen reden op om aan te nemen dat zij niet in verzuim was. De Hoge Raad verwijst naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij uitlegt waarom hij geen aanleiding ziet om zulke prejudiciële vragen te stellen. Daarom is het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, Awb niet-ontvankelijk.
De Hoge Raad veroordeelt niemand in de proceskosten. De uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026 blijft daarmee in stand, omdat de Hoge Raad de inhoud van het beroep niet heeft beoordeeld.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht