Rechter geeft vader toestemming voor paspoorten van twee Afghaanse kinderen zonder moeder Een vader uit Nederland die met zijn twee kinderen uit Afghanistan is gekomen, kreeg geen reisdocument voor hen aangevraagd. De kinderen zijn geboren in 2013 en 2014 en hebben alleen de Afghaanse nationaliteit. Ze beschikken niet meer over een geldig reisdocument. De gemeente waar de vader woont ging ervan uit dat hij het gezag deelt met zijn Afghaanse ex-vrouw en dat haar toestemming dus nodig was. Zij heeft sinds 2016 geen contact meer met het gezin en haar verblijfplaats is onbekend.
De vader vroeg de kinderrechter in Groningen om vervangende toestemming. Hij vindt een reisdocument praktisch noodzakelijk voor zijn kinderen en ook sociaal van belang, bijvoorbeeld voor schoolreizen naar het buitenland. De moeder is behoorlijk opgeroepen voor de zitting, maar niet verschenen. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde het verzoek hoe dan ook toe te wijzen, omdat de kinderen zich in de Nederlandse samenleving moeten kunnen legitimeren. Ook Vluchtelingenwerk was bij de zitting aanwezig.
De kinderrechter deelt het standpunt van de gemeente niet. De ouders zijn in Afghanistan getrouwd en daar ook gescheiden. Uit de Afghaanse uitspraak over de echtscheiding blijkt niet dat een gezagsregeling is getroffen. Volgens het Afghaanse recht, dat hier van toepassing is, had de vader daardoor al het alleenzeggenschap over de kinderen voordat zij naar Nederland kwamen. Strikt genomen heeft hij dus geen toestemming van de moeder nodig. Toch geeft de rechter die toestemming alsnog, om zeker te stellen dat er nu daadwerkelijk een reisdocument wordt afgegeven.
De toestemming geldt voor de aanvraag van een reisdocument op grond van artikel 34 van de Paspoortwet. Omdat beide kinderen de Afghaanse nationaliteit hebben, kan dat een reisdocument voor vluchtelingen of een reisdocument voor vreemdelingen zijn. De rechter wijst op het belang van een identiteitsbewijs. In de zorg geldt de identificatieplicht vanaf de geboorte, dus ook een huisarts, apotheek of ziekenhuis kan er om vragen. In het openbaar vervoer geldt ze vanaf twaalf jaar in specifieke situaties, en voor andere overtredingen vanaf veertien jaar. Voor reizen naar het buitenland heeft ieder kind een eigen paspoort of identiteitskaart nodig, want bijschrijven op het paspoort van een ouder kan niet meer.
De kinderrechter van de rechtbank Noord-Nederland verleent daarom vervangende toestemming voor het aanvragen van een reisdocument voor beide kinderen. De beschikking is op dit punt uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat ze meteen kan worden gebruikt. Wat meer of anders is verzocht, wijst de rechter af.
Rechtbank Noord-Nederland · 5 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter wijst contactverbod af, wel zorgplicht voor vriendin van dementerende man Een 82-jarige man met dementie staat sinds februari 2026 onder curatele. Zijn curator wilde dat zijn 78-jarige vriendin, met wie hij sinds 2019 een affectieve lat-relatie heeft, geen contact meer met hem mag opnemen en niet meer in de buurt van zijn woning of zijn zorginstelling mag komen. De rechter in kort geding wijst dat contact- en straatverbod af, maar legt de vrouw wel een verplichting op om mee te werken aan thuiszorg.
De man is meermaals gedwongen opgenomen in een zorginstelling, voor het eerst in april 2026. In juni keerde hij terug naar huis. In oktober gaf de burgemeester opnieuw een beschikking tot inbewaringstelling, maar die kon niet op tijd worden uitgevoerd, omdat de vrouw met de man naar een vakantiehuisje was gegaan. Inmiddels verblijft hij weer in een zorginstelling. De curator verweet de vrouw dat zij zorgverleners en familie de toegang tot de woning weigert, dat zij de man isoleert, dat zij zich negatief uitlaat over de zorginstellingen en de curator, en dat zij hem heeft ontvoerd. Volgens de curator leidt dat tot onrust en boosheid bij de man. De vrouw betwistte de verwijten. Zij stelde dat zij als gepensioneerd wijkverpleegkundige zelf kan beoordelen welke zorg nodig is, dat de thuiszorg te beperkend is en dat de man steeds meer van zijn autonomie verliest.
De rechter ziet wel een spoedeisend belang. Dat de man nu in een zorginstelling verblijft, verandert daar niets aan. De gedwongen opname loopt op basis van een machtiging die ten hoogste zes weken geldig is, en het is niet bekend of die wordt verlengd. Er is dus een reële kans dat hij binnen afzienbare tijd naar huis terugkeert. Ook het verweer dat de curator de man had moeten betrekken bij haar besluit om een kort geding te beginnen, slaagt niet. Dat is een inspanningsverplichting, en de curator mag ook handelen tegen de wil van de curandus als dat kennelijk nodig is om ernstig nadeel te voorkomen.
Over het contact- en straatverbod is de rechter streng. Zo'n verbod is een ingrijpende inbreuk op de persoonlijke vrijheid en kan alleen bij ernstig onrechtmatig handelen met een concreet gevaar voor herhaling. Dat heeft de curator onvoldoende aannemelijk gemaakt. De overgelegde stukken zijn oud of zeggen niet dat de vrouw een verwijtbare rol speelt. De specialist en Veilig Thuis adviseren juist externe hulp, omdat de situatie de vrouw boven het hoofd lijkt te groeien. De stelling over fysiek geweld en het onthouden van medicatie trok de curator bij aanvang van de zitting in. De beweerde psychische mishandeling is niet onderbouwd, en het vakantiehuisje was van tijdelijke duur. Een verbod zou bovendien de relatie gedwongen beëindigen, en dat is niet aannemelijk in het belang van de man.
Wel vindt de rechter voldoende aannemelijk dat de vrouw verhindert dat de thuiszorg behoorlijke zorg verleent. Zij laat de thuiszorg weliswaar toe, maar vindt tegelijk dat zij zelf kan bepalen welke zorg nodig is. Daarmee staat zij er mogelijk onbedoeld aan in de weg dat de man zo lang mogelijk thuis zorg krijgt. De rechter legt haar daarom een minder vergaande maatregel op. Zodra de gedwongen opname is geëindigd en de man terugkeert naar zijn woning, moet zij twee jaar lang meewerken aan de thuiszorg. Concreet moet zij samen met de man werkafspraken maken over de tijden waarop de thuiszorg komt, bevorderen dat hij dan thuis is en medewerkers binnenlaten die aanbellen. Ook moet zij dulden dat de thuiszorg de voordeur opent met de sleutel uit de sleutelkast als zij zelf niet thuis is. Zij mag die sleutel niet weghalen en de sloten niet laten vervangen. Aan de veroordeling verbindt de rechter geen dwangsom, omdat die zich daar niet goed voor leent.
Beide partijen krijgen deels ongelijk, dus draagt iedere partij de eigen proceskosten. De rechter verklaart de veroordeling uitvoerbaar bij voorraad en wijst al het andere dat de curator vorderde af, waaronder het contact- en straatverbod en de dwangsom van € 500 per overtreding.
Rechtbank Rotterdam · 2 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof laat zoon (5) bij moeder in Egypte en eist inzage in zaak van vader in verdeling huwelijksgemeenschap Een vijfjarige jongen woont al zijn hele leven bij zijn moeder, maar die verblijft sinds augustus 2025 met hem in Egypte, terwijl zijn vader in Nederland woont. Het gerechtshof Amsterdam moest beslissen waar het kind zijn hoofdverblijfplaats moet hebben, en ook hoe de huwelijksgemeenschap van zijn ouders wordt verdeeld, waaronder een woning in Egypte en de eenmanszaak van de vader.
De zaak ligt bij het hof in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 17 november 2025. De rechtbank had de hoofdverblijfplaats bij de moeder bepaald, de vader een kinderalimentatie van € 462 per maand opgelegd en een verdeling van de huwelijksgemeenschap gelast. De moeder ging in hoger beroep over de verdeling, de vader over de hoofdverblijfplaats en de alimentatie. De ouders trouwden in 2016 in Egypte in gemeenschap van goederen en het huwelijk is in april 2025 ontbonden.
Eerst keek het hof of de Nederlandse rechter wel bevoegd is, omdat de moeder met het kind in Egypte verblijft. Het hof oordeelde van wel: de gewone verblijfplaats van het kind is nog altijd Nederland. De moeder verblijft volgens het hof noodgedwongen en tijdelijk bij haar ouders in Egypte en heeft zelf ter zitting gezegd zo snel mogelijk terug te willen naar Nederland.
De vader wilde dat het kind bij hem komt wonen. Hij zei dat hij van 7.00 tot 15.00 uur werkt, daarna voor zijn zoon kan zorgen en dat de voorschoolse opvang het overbrugt. De moeder stelde dat hij in het verleden drugs gebruikte in het bijzijn van het kind en dat het kind zelfs in het ziekenhuis is opgenomen na het binnenkrijgen van drugs. De vader ontkende dat laatste met klem en erkende alleen dat hij soms een joint rookt. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde het verzoek af te wijzen, omdat de vader nog niet voldoende vaardigheden heeft om het kind op te voeden. Het hof volgde dat advies: er zijn geen aanwijzingen dat het niet goed gaat met de jongen bij zijn moeder en wijziging is niet in zijn belang. Omdat de hoofdverblijfplaats niet verandert, kwam het hof niet toe aan het verzoek van de vader om de kinderalimentatie te verlagen naar € 55 per maand.
Bij de verdeling draaide het eerst om een woning met garage in Egypte. De moeder vond dat die van de vader was en dus in de gemeenschap viel. Het hof stelde vast dat de vader in januari 2022 slechts een voorlopige koopovereenkomst sloot. De eigendom zou pas overgaan als de volledige koopsom na drie jaar was betaald, en dat dit vóór de peildatum van 11 juli 2024 was gebeurd, is niet gesteld of gebleken. Daarmee is niet aangetoond dat de woning tot de gemeenschap behoort. Een uitstel voor extra bewijsstukken kreeg de moeder niet, omdat haar stellingen al tekortschoten.
Daarnaast ging het om de eenmanszaak van de vader, een kok. Een eenmanszaak heeft geen afgescheiden vermogen, dus bezittingen en schulden vallen in de gemeenschap. Dat er geen goodwill is, staat niet ter discussie. De vader gaf echter onvoldoende openheid: hij leverde alleen de belastingaanslagen over 2020 tot en met 2022 en over 2024. Daardoor is niet duidelijk hoeveel geld op zakelijke rekeningen stond. Het hof vernietigde op dit punt de beschikking.
De belastingschulden van de eenmanszaak, volgens de vader ongeveer € 30.000, dragen beide ex-partners zoals de rechtbank bepaalde elk voor de helft. De moeder wilde dat de vader ze alleen draagt, omdat zij de taal onvoldoende sprak en niets van de financiën wist. Dat is volgens het hof niet uitzonderlijk genoeg om van de hoofdregel af te wijken. Bovendien is onvoldoende weersproken dat het geld uit de onderneming steeds voor het gezin is gebruikt.
Het hof bepaalde dat de vader de aangifte en aanslag inkomstenbelasting over 2023, de aangifte over 2024 en het saldo van de zakelijke bankrekening op 11 juli 2024 aan de moeder moet verstrekken. Het saldo wordt aan de vader toebedeeld, onder de verplichting om de helft aan de moeder te betalen. De rest van de bestreden beschikking blijft in stand, de hoofdverblijfplaats blijft bij de moeder en het overige verzochte wordt afgewezen.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof verlaagt bedrag bij verdeling huwelijksgemeenschap met € 201.875 na geschil over Gambiaanse woning Een man en een vrouw trouwden in 2013 in Gambia, zonder huwelijkse voorwaarden. Daardoor viel in beginsel alles wat ze voor of tijdens het huwelijk bezaten of schuldig waren in één gemeenschap van goederen. Na de scheiding ging het om de verdeling van die gemeenschap, met 3 juli 2023 als peildatum: de dag waarop het echtscheidingsverzoek bij de Nederlandse rechter werd ingediend. De rechtbank Amsterdam had bepaald dat de man de vrouw € 319.766,74 moest betalen. Hij ging daartegen in hoger beroep.
De zaak ligt bij het hof in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 3 maart 2025. De vrouw vond dat de man niet ontvankelijk was, omdat hij het procesdossier uit eerste aanleg niet compleet had ingediend. Het hof erkende dat het dossier niet voldeed aan het procesreglement, onder meer omdat de beschikking van 28 augustus 2024 ontbrak. Dat was volgens het hof geen reden om het beroep af te wijzen: de stukken bevatten genoeg informatie, ontbrekende informatie komt voor risico van de man, en de vrouw had niet concreet gesteld dat zij door het ontbreken van stukken in haar verweer werd geschaad. Het verzoek van de man om aanhouding, zodat hij alsnog stukken kon indienen, wees het hof wel af wegens strijd met de goede procesorde.
Het grootste geschil ging over de verkoop van een woning in Gambia. De man had die vóór het huwelijk met eigen geld gekocht en in 2022 verkocht, in het zicht van de scheiding. Volgens hem viel de woning buiten de gemeenschap. Het hof oordeelde van niet: door het huwelijk in gemeenschap van goederen ging ook een woning die iemand eerder kocht deel uitmaken van de gemeenschap. De opbrengst belandde op twee Duitse bankrekeningen bij Sparkasse, waar op 30 mei 2022 in totaal € 84.245,64 op stond. De man stelde dat daar op de peildatum niets meer van over was, omdat hij het geld had besteed aan de zoon van de vrouw. Dat had hij volgens het hof moeten aantonen. Het hof ging er daarom van uit dat het volledige bedrag er nog stond. De man hoeft de vrouw daarvan de helft te betalen. De verwijzing naar een grote hoeveelheid bankafschriften was onvoldoende: het is niet aan de rechter om die door te zoeken.
Ook de twee Rabobankrekeningen (saldo € 14.859,71 en € 35.000,75) werden verdeeld, en de boot van de man, die het hof waardeerde op € 19.500 omdat het taxatierapport van de man ontbrak. Voor de auto rekende het hof met de inruilopbrengst van € 750. De vrouw kreeg de helft van de Allianz-levensverzekering van € 427,37. De lijfrenteverzekering bij Provinzial is zonder waarde aan de man toegedeeld. Een door de vrouw gestelde woning in [plaats B], een derde Rabobankrekening en een bankrekening in Gambia liet het hof buiten de verdeling, omdat de vrouw haar stellingen onvoldoende onderbouwde.
Bij de woonark, die in januari 2022 voor € 105.000 was verkocht, hield het hof rekening met € 24.000 aan kosten die de man voor de zoon van de vrouw had gemaakt: € 14.000 schoolgeld in Gambia en € 10.000 voor een studieaanvraag. Daardoor bleef € 81.000 over om te verdelen. De vrouw erkende ter zitting dat de man kosten voor haar zoon had betaald en betwistte de bedragen niet.
De vrouw trok haar verzoek over de inboedel in hoger beroep in. Voor de schulden (een huurschuld en een schuld aan DUO) bleef de rechtbankbeslissing overeind: elk draagt de helft, omdat niet vaststond wie wat had afgelost. De proceskosten zijn gecompenseerd. De man trok zijn verzoek om de werking van de bestreden beschikking te schorsen in, en werd daarin niet-ontvankelijk verklaard.
Het hof vernietigde de verdeling van de rechtbank en stelde de verdeling opnieuw vast. De man moet de vrouw € 117.891,75 betalen. Daarnaast draagt ieder de helft van de schulden die er op 3 juli 2023 waren.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter beveelt verkoop van echtelijke woning op Sint Eustatius, geen gebruiksvergoeding Na hun echtscheiding in 2021 bleven twee ex-partners ieder voor de helft eigenaar van de voormalige echtelijke woning op Sint Eustatius, in het district Princess. De vrouw, die op Bonaire woont, bleef na het uiteengaan in het huis wonen, samen met de zoon van partijen. De man gebruikte een tijd lang de annex. Zij vorderde verdeling van de gemeenschap en verkoop van de woning, omdat zij het huis zelf niet kan kopen. De man wilde dat de woning aan haar zou worden toebedeeld en stemde subsidiair in met verkoop.
Op 13 oktober 2026 hielden partijen een comparitie, een zitting waarbij zij hun standpunten toelichten en kijken of een minnelijke regeling mogelijk is. Daar bleek dat geen van beiden de woning kan of wil overnemen tegen de helft van de waarde. Ook waren zowel de woning als de annex inmiddels ontruimd. Partijen waren het eens over de makelaar en over een vraagprijs van USD 278.000, en over een verkooptermijn van een jaar. Het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, nam deze afspraken over in het vonnis.
Twee punten bleven over. De man vroeg om een gebruiksvergoeding voor de periode waarin de vrouw in de woning woonde. Het Gerecht wees dat af. De vrouw heeft alle kosten van de woning betaald en de man heeft daaraan niet bijgedragen, maar daar stond tegenover dat de man in de afgelopen vijf jaar over een eigen woning beschikte zonder hypotheek. Hij vroeg bovendien pas in zijn conclusie van antwoord om een vergoeding. Het gebruik van de annex door de man woog volgens het Gerecht niet zwaar genoeg om de vrouw tot betaling te verplichten.
Het tweede punt was de vraag of de man moest meebetalen aan de lasten die de vrouw tijdens haar bewoning droeg. In beginsel moet een deelgenoot daar evenredig aan bijdragen. Gelet op het oordeel over de gebruiksvergoeding vond het Gerecht het vanuit redelijkheid en billijkheid niet passend om de man hiertoe te verplichten.
De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het Gerecht noemde twee redenen: het is een familiekwestie en beide partijen krijgen deels ongelijk.
Het Gerecht beveelt dat de woning wordt verkocht en dat de netto-opbrengst voor 50% aan ieder toekomt. Partijen mogen de woning twaalf maanden lang onderhands verkopen via makelaardij Statia Realty, tegen een vraagprijs van USD 278.410. Wordt die prijs of meer geboden, dan moet de woning worden verkocht. Is de woning na twaalf maanden niet verkocht, dan mag elke partij zonder toestemming van de ander een openbare verkoop (veiling) laten houden voor notaris mr. M.D. Bouterse. Beide partijen moeten meewerken aan de verkoop en levering; doet een van hen dat niet, dan vervangt het vonnis zijn handtekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het mag direct worden uitgevoerd, ook als een partij in hoger beroep gaat.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht