Gemeente Roosendaal moet billijke vergoeding betalen na in stand houden onveilige werksituatie Een medewerkster van de gemeente Roosendaal raakte in conflict met haar leidinggevende na een incident in 2023. Na dat incident spraken de twee af alleen nog per e-mail te communiceren en de medewerkster sloot aan bij bepaalde vergaderingen niet meer aan. De gemeentelijke gespreksbemiddelaar wist hiervan, maar de gemeente greep niet in. De situatie bleef voortslepen totdat de medewerkster zich in februari 2024 ziek meldde wegens een arbeidsconflict.
De gemeente zette vervolgens mediation in en liet een advocatenkantoor onderzoeken of sprake was van een onveilige werkomgeving. Dat onderzoek concludeerde dat er geen onveilige situatie was, maar stelde wel dat het conflict moest worden opgelost voordat de medewerkers konden terugkeren. Ondertussen hadden de medewerkster en een collega een officiële klacht ingediend bij de Landelijke Klachtencommissie Ongewenst Gedrag voor de Decentrale Overheid. Die commissie stelde begin 2025 vast dat de leidinggevende zich had schuldig gemaakt aan pestgedrag: schreeuwen, negeren, uitsluiten en niet meer groeten.
Na het advies van de klachtencommissie stuurde de gemeente een brief waarin zij meedeelde het advies op te volgen en de mediation voort te zetten. Excuses voor het gedrag van de leidinggevende of erkenning van de impact op de medewerkster bleven uit. De mediation liep stuk en herstel van de arbeidsrelatie bleek onmogelijk.
De kantonrechter oordeelt dat de gemeente ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. Vanaf het moment dat twee medewerkers en hun leidinggevende niet meer normaal konden communiceren, had de gemeente moeten ingrijpen. Dat deed zij niet. De leidinggevende bleef bovendien als projectleider betrokken bij de werkzaamheden van de medewerkster, waardoor de onveilige werksituatie in stand bleef. Toen de klachtencommissie het pestgedrag bevestigde, bood de gemeente geen excuses aan en erkende zij de schade niet. Daarmee heeft de gemeente het vertrouwen van de medewerkster onherstelbaar beschadigd.
De arbeidsovereenkomst wordt ontbonden per 1 oktober 2026. Gemeente Roosendaal krijgt eerst de gelegenheid het ontbindingsverzoek in te trekken, omdat aan de ontbinding een billijke vergoeding is verbonden. Doet de gemeente dat niet, dan moet zij een transitievergoeding van € 28.901,86 bruto betalen. Bovendien is de gemeente veroordeeld tot een billijke vergoeding van € 24.460,64 bruto, berekend op basis van inkomensverlies gedurende twee jaar en pensioenschade. De rechter wees ook een immateriële schadevergoeding van € 3.000,00 toe, omdat de gemeente onnodig psychisch leed heeft veroorzaakt. Het verzoek om € 40.000,00 immateriële schade was onvoldoende onderbouwd. De vergoeding voor beschikbaarheidsdiensten van € 64.111,00 werd afgewezen omdat niet was aangetoond dat de medewerkster dergelijke diensten had. De gemeente moet verder een aanvullende en na-wettelijke uitkering betalen op grond van de cao Gemeenten en een wettelijke eindafrekening uitvoeren.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 mei 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Wrakingskamer wijst verzoek om wraking van rechter in ambtenarenrechtelijke zaak af Een vrouw die in beroep was gegaan tegen haar ontheffing uit een uitzendfunctie bij Defensie en haar repatriëring, diende de dag na de zitting een verzoek in om de behandelend rechter te wraken. Zij vond dat de rechter blijk had gegeven van vooringenomenheid.
De vrouw stelde dat de rechter aan het begin van de zitting had gezegd dat ze niet meteen over het juridische wilde spreken, omdat ze dan 'snel klaar' zouden zijn. Daarmee zou de rechter op voorhand al een oordeel over de zaak hebben gehad. Bovendien had de rechter volgens de vrouw tijdens de zitting te weinig aandacht gehad voor de juridische aspecten en zich te veel gericht op haar persoonlijke situatie.
De wrakingskamer, een meervoudige kamer van drie rechters, beoordeelde of er sprake was van omstandigheden die de rechterlijke onpartijdigheid konden schaden. Het uitgangspunt is daarbij dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn. Alleen bij bijzondere omstandigheden die een zwaarwegende aanwijzing opleveren voor vooringenomenheid of de schijn daarvan, kan een wrakingsverzoek worden toegewezen.
In de eerste plaats bleek uit het proces-verbaal van de zitting niet dat de rechter de bewuste uitspraak had gedaan. Maar ook inhoudelijk ging de wrakingskamer niet mee in het verwijt. De rechter legde uit dat zij er bewust voor had gekozen om de vrouw eerst de ruimte te geven haar verhaal te doen, gelet op de aard van de zaak, en daarna pas de juridische punten te bespreken. Uit het proces-verbaal bleek dat na het persoonlijke verhaal van de vrouw uitgebreid gelegenheid was gegeven om juridische punten naar voren te brengen. Dat de gemachtigde van de vrouw die gelegenheid niet volledig had benut, viel de rechter niet aan te rekenen.
De wrakingskamer wees het verzoek tot wraking af en bepaalde dat de hoofdzaak wordt voortgezet in de stand waarin die zich bevond op het moment dat het wrakingsverzoek werd ingediend.
Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
Bestuursrecht Rechtbank wijst vordering van Rijkswaterstaat-medewerker af voor vast contract na proefperiode Een medewerkster van Rijkswaterstaat stapte naar de rechter nadat haar werkgever weigerde haar tijdelijke arbeidsovereenkomst om te zetten in een vast contract. Zij was in juli 2024 in dienst getreden bij de Staat in de functie van Senior Adviseur bij het RWS Laboratorium, met de uitdrukkelijke afspraak dat zij bij goed functioneren na een jaar een vaste aanstelling zou krijgen.
De vrouw vond dat zij goed had gefunctioneerd en beriep zich op een positieve beoordeling in december 2024, een geaccordeerde managementtraining en lovende reacties van collega's. Daarnaast had de interne Geschillencommissie Rijk in augustus 2025 al geoordeeld dat de Staat de beginselen van redelijkheid en billijkheid en de norm van goed werkgeverschap had geschonden door geen vast contract aan te bieden. Desondanks besloot de Staat het advies van de commissie naast zich neer te leggen.
De kantonrechter beoordeelde de zaak anders dan de Geschillencommissie. Centraal stond de vraag of de Staat in redelijkheid had kunnen oordelen dat de vrouw niet voldoende geschikt was voor de functie. Volgens vaste rechtspraak heeft een werkgever daarbij een ruime beoordelingsvrijheid, en kan de rechter die beslissing alleen marginaal toetsen aan de hand van redelijkheid en billijkheid en goed werkgeverschap.
De rechter constateerde dat er al in het personeelsgesprek van december 2024 aandachtspunten waren benoemd: de vrouw moest niet te snel conclusies trekken, moest vraagstukken van meer kanten bekijken en had nog stappen te zetten op het gebied van organisatiesensitiviteit en leidinggeven. Die positieve punten, zoals haar inzet en inhoudelijke kennis, konden de aandachtspunten niet verdoezelen.
Na dat gesprek deden zich volgens de rechter meerdere incidenten voor waaruit bleek dat de benodigde groei uitbleef. Zo meldde de coördinator van een meetstation dat de communicatie met de vrouw niet goed verliep, waarna een driegesprek volgde. De vrouw reageerde daarop de volgende dag met een uitgebreide kritische e-mail over het functioneren van die coördinator, wat de rechter moeilijk te rijmen vond met haar eigen uitleg dat zij de situatie als normaal beschouwde. Verder stuurde de vrouw een e-mail naar de directeur over een vermeend veiligheidsincident met loopbruggen, terwijl uit de reacties bleek dat de melding al was opgepakt en afgehandeld. Zij gaf zelf toe dat ze beter op haar bewoordingen had moeten letten.
De kantonrechter oordeelde dat de Staat niet verplicht was om per competentie precies aan te geven wat verbeterd moest worden, en evenmin om een formeel verbetertraject op te stellen. Dat de Staat wellicht duidelijker had kunnen communiceren, maakte zijn handelen nog niet in strijd met goed werkgeverschap. De vrouw was in bilaterale overleggen meerdere malen gewezen op verbeterpunten, ook al had zij die signalen niet geïnterpreteerd als een waarschuwing dat haar contract op het spel stond.
De kantonrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van € 864,00.
Rechtbank Den Haag · 12 mei 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Raad bevestigt strafontslag aspirant-agente wegens diefstal bij vriendin Een aspirant bij de politie werd ontslagen nadat zij ervan werd beschuldigd geld te hebben gestolen bij een vriendin thuis. Zij ging tegen dat ontslag in beroep bij de rechtbank Midden-Nederland, die haar op 3 december 2024 in het ongelijk stelde. Tegen die uitspraak stelde zij hoger beroep in bij de Centrale Raad van Beroep, de hoogste rechter in dit soort ambtenarenzaken.
De zaak gaat terug naar december 2022. De vrouw, destijds in opleiding bij de politie, was op bezoek bij een vriendin die met haar zus samenwoont. Diezelfde avond verdween een bedrag van € 310 uit een kastje op de kamer van de zus. Toen haar werd gevraagd of ze daar iets mee te maken had, ontkende de vrouw eerst. Pas nadat haar was verteld dat er camerabeelden van de vermeende diefstal bestonden, maakte zij een dag later € 310 over aan de zus. Zelf meldde zij de beschuldiging enkele weken later bij haar leidinggevenden. De zus deed intussen aangifte van diefstal en overhandigde de camerabeelden en WhatsApp-berichten aan de politie.
De korpschef startte een disciplinair onderzoek, stelde de vrouw buiten functie en kondigde na een zienswijzeprocedure een strafontslag aan. Dat ontslag werd in juli 2023 daadwerkelijk opgelegd, met als alternatief een ontslag wegens ongeschiktheid voor de dienst. Het bezwaar van de vrouw tegen zowel de eerdere schorsing als het ontslag werd begin 2024 ongegrond verklaard. Opvallend is dat de officier van justitie de aan haar opgelegde strafbeschikking later introk wegens gebrek aan bewijs, in de strafzaak dus.
Die intrekking bracht de vrouw er in de procedure toe een beroep te doen op de onschuldpresumptie: als het Openbaar Ministerie het bewijs niet rond kreeg, zou ook het bestuursrechtelijke ontslag geen stand mogen houden, zo redeneerde zij. Zowel de rechtbank als de Raad wijst dat argument af. In een bestuursrechtelijke procedure gelden minder strenge bewijsregels dan in het strafrecht, en uit het sepot valt niet af te leiden waarom precies tot seponering is besloten. Dat er onvoldoende bewijs was voor een strafrechtelijke veroordeling, betekent dus niet automatisch dat er ook onvoldoende bewijs is voor een disciplinair ontslag.
Inhoudelijk keek de Raad, net als eerder de rechtbank, naar de camerabeelden. Daarop is te zien hoe de vrouw voor de kast staat, driemaal een doelgerichte beweging met haar armen maakt, tweemaal een beweging naar haar schouder maakt alsof ze iets onder haar kleding verbergt, en vervolgens wegloopt met een plat voorwerp in haar handen. Ook is een verandering te zien in de stand van het dekseltje van het kistje waarin het geld volgens de vriendin lag. Haar verklaring dat zij op zoek was naar een aansteker vond de rechtbank niet geloofwaardig: de vrouw en haar vriendin waren juist naar buiten gegaan om te roken, en van een zoekende beweging was op de beelden niets te zien. Vooral de WhatsApp-berichten die zij stuurde, wekken volgens de Raad sterk de indruk dat zij het geld had weggenomen en zich daarvoor schaamde. Dat zij een dag later exact het weggenomen bedrag overmaakte, versterkt dat beeld verder.
Op basis van dit geheel kreeg ook de Raad de overtuiging dat de vrouw het geld heeft weggenomen, en dat dit toerekenbaar plichtsverzuim oplevert waarvoor de korpschef bevoegd was een disciplinaire straf op te leggen. Omdat het hoger beroep hiermee niet slaagt, komt de Raad niet meer toe aan de subsidiaire ontslaggrond wegens ongeschiktheid. De Centrale Raad van Beroep bevestigt de uitspraak van de rechtbank, waardoor het strafontslag van de aspirant-agente in stand blijft. Zij krijgt geen vergoeding van haar proceskosten of het griffierecht.
Centrale Raad van Beroep · 13 augustus 2026
Bestuursrecht; Ambtenarenrecht Curaçaose rechter bundelt 17 dwangsomzaken van ambtenaren tegen Land en eist uitleg over negeren uitspraken Zeventien ambtenaren en oud-ambtenaren op Curaçao wachten soms al jaren op een beslissing van hun ministerie, terwijl de ambtenarenrechter het Land allang heeft opgedragen die te nemen. Het gaat meestal om verzoeken over hun rechtspositie, zoals een herziening van hun functie of salaris, een hogere pensioengrondslag of een bevordering. Een van de oudste zaken betreft een uitspraak van augustus 2019 over een verzoek uit juli 2017. De meeste eisers werken of werkten bij het ministerie van Justitie, onder meer bij de brandweer, de gevangenis en de dienst voor de Curaçaose kustwacht en grenzen. Anderen vallen onder de ministeries van Algemene Zaken en VVRP en de dienst BPD.
Omdat de ambtenarenrechter zelf geen dwangsom kan opleggen, stapten de ambtenaren in kort geding naar de burgerlijke rechter. Zij vragen een dwangsom: een geldbedrag dat het Land moet betalen zolang het de uitspraak van de ambtenarenrechter niet uitvoert. Volgens vaste rechtspraak mag de burgerlijke rechter zo'n uitspraak op die manier kracht bijzetten, en dat gebeurt geregeld. Omdat in een civiele zaak alleen natuurlijke personen en rechtspersonen partij kunnen zijn, is het Land Curaçao de gedaagde en niet het afzonderlijke ministerie. Bij een aantal eisers heeft de rechter al eerder een dwangsom opgelegd, met maxima van Cg 20.000 en Cg 25.000, kennelijk zonder dat dit tot een beslissing heeft geleid.
Het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao benadrukt dat het in al deze zaken alleen gaat om de vraag dát het bestuur beslist, niet om wát het beslist. Een uitspraak van de ambtenarenrechter betekent dus nog niet dat de ambtenaar uiteindelijk krijgt wat hij wil.
Omdat dit soort kort gedingen steeds vaker voorkomt, heeft de rechter de zaken die sinds juli 2026 zijn binnengekomen opgespaard om ze samen te behandelen, met het oog op eenheid in de rechtspraak en doelmatigheid. Elke zaak wordt wel afzonderlijk beoordeeld. Volgens de rechter staat er meer op het spel dan de belangen van de ambtenaren zelf. Ook de rechtsstaat Curaçao is in het geding. Een van de eisers wees op een rapport van de Ombudsman van Curaçao van 20 juli 2026, waaruit blijkt dat de overheid uitspraken van de ambtenarenrechter structureel niet tijdig of onvolledig naleeft. De rechter vindt het bovendien vanuit het algemeen belang onwenselijk dat dwangsommen uit gemeenschapsgeld worden betaald.
De rechter vraagt het Land daarom om op de zitting eerst in algemene zin te reageren, ook als de ministeries elk een eigen advocaat sturen. Het Land moet uitleggen waarom bestuursorganen opdrachten van de ambtenarenrechter en de Raad van Beroep niet steeds opvolgen. Ook moet het zeggen of eerder opgelegde dwangsommen echt zijn verbeurd en aan de ambtenaren betaald, of een dwangsom wel een werkzame prikkel is en welke alternatieven er zijn, en in hoeverre deze zaken representatief zijn voor de omgang met uitspraken van de ambtenarenrechter. Bij een van de zaken moeten bovendien de namen van de erven van een overleden eiser nog worden opgegeven.
Het gerecht bepaalt dat alle zaken samen worden behandeld op de zitting van dinsdag 6 oktober 2026 om 10.15 uur, met de mogelijkheid om individuele zaken later die dag voort te zetten. Iedere verdere beslissing houdt het gerecht aan.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 30 september 2026
Civiel Recht