CBb legt accountant waarschuwing op wegens niet doorgeven van post van buitenlandse vennootschap Een Amerikaanse advocaat was bestuurder van een buitenlandse vennootschap die vanaf de oprichting in 2014 op het woonadres van een Nederlandse registeraccountant was gevestigd. Die accountant had samen met twee anderen via eigen vennootschappen een derde van de aandelen in een Nederlandse bv. Jarenlang kwam de post van de Belastingdienst en de Kamer van Koophandel voor de vennootschap op haar woonadres binnen. Pas in 2020 liet de bestuurder het vestigingsadres wijzigen, op verzoek van de accountant. Daarna diende de vennootschap een tuchtklacht tegen haar in.
De klacht had vier onderdelen. De accountant zou de belastingaangiften en het deponeren van jaarrekeningen hebben verzuimd, zonder toestemming aangiften hebben gedaan en teruggaven hebben ontvangen, de post niet tijdig hebben doorgegeven en financiële stukken hebben achtergehouden. De accountantskamer verklaarde op 27 maart 2023 alle onderdelen ongegrond. De vennootschap en haar bestuurder gingen in hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Dat oordeelde op 3 november 2026 over de zaak.
Eerst deed het College twee procedurele uitspraken. Een grote hoeveelheid nadere stukken die klagers vlak voor de zitting indienden, liet het buiten beschouwing. Volgens het College belemmerde dat de procedure, en niet was uitgelegd waarom de stukken niet eerder waren ingebracht. Ook stelde het vast dat het hogerberoepschrift de klacht op enkele punten anders weergaf dan het klaagschrift in eerste aanleg. Zo was 'via een derde' toegevoegd aan het onderdeel over de aangiften. Een uitbreiding van de klacht in hoger beroep is niet toegestaan, dus die toevoegingen telden niet mee.
Over het eerste klachtonderdeel, het verzuimen van aangiften en jaarrekeningen, oordeelde het College net als de accountantskamer dat klagers niet aannemelijk hadden gemaakt dat de accountant dit werk had toegezegd, ook niet als vriendendienst. Dat zij post ontving, met inlogcodes voor de Belastingdienst, en overleggen met een Amerikaanse fiscalist bijwoonde, bewijst zo'n afspraak niet. Zonder toezegging kon haar ook niet worden verweten dat zij niet meldde de taak te willen neerleggen.
Ook het tweede onderdeel, het zonder toestemming indienen van aangiften en het ontvangen van belastingteruggaven, faalde. Klagers wezen op een back-up van haar laptop waarin een aangifte vennootschapsbelasting en een ontvangstbevestiging van de Belastingdienst stonden. Het College vond een schermafdruk van metadata zonder onderbouwing, bijvoorbeeld een forensische rapportage, onvoldoende. Zo'n rapport uit 2024 was pas kort voor de zitting ingebracht, en dat kwam voor rekening van klagers. Dat de vennootschap recht had op een teruggave, bewees niet dat de accountant het geld had ontvangen.
Het derde onderdeel, de post, slaagde wel. Volgens het College rustte op de accountant, door haar woonadres als vestigingsadres te laten gebruiken, de verantwoordelijkheid om te zorgen dat de bestuurder tijdig kennis kon nemen van de post van de Belastingdienst en de Kamer van Koophandel. Zij had daarover duidelijke afspraken moeten maken of in de praktijk moeten laten zien dat dit gebeurde. Die verantwoordelijkheid bleef bestaan toen het kantoor van de bv naar [plaats 2] verhuisde en zij de post daar volgens haar eigen verklaring in een archiefkast bewaarde. Haar stellingen over doorsturen en achterlaten van post had zij onvoldoende onderbouwd. Zij overlegde één e-mail uit januari 2016 met een pdf-bestand zonder bekende inhoud, en over twee jaar verder niets. Daarmee schond zij het beginsel van professionaliteit uit de Verordening gedrags- en beroepsregels accountants.
Tegen de ongegrondverklaring van het vierde onderdeel, het achterhouden van stukken, hadden klagers geen hogerberoepsgrond aangevoerd. Dat oordeel bleef daarom in stand.
Het College vernietigde de uitspraak van de accountantskamer voor zover het derde klachtonderdeel ongegrond was verklaard, verklaarde dat onderdeel gegrond en legde de accountant de maatregel van waarschuwing op. Voor het overige verklaarde het het hoger beroep ongegrond.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 3 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank legt 24 maanden cel op voor 9,5 kilo harddrugs in huis in Boekel, 8 maanden voorwaardelijk Op 11 februari 2026 trad de politie een woning in Boekel binnen, nadat omwonenden een chemische lucht, een zoemend geluid en dag en nacht licht op de zolder hadden gemeld. Ook liepen er veel verdachte personen rond het huis. De huurder lag in de slaapkamer, een tweede man sliep op de bank in de woonkamer. Op de zolder, achter schotten en in tassen met gesealde zakken, lagen grote hoeveelheden verdovende middelen: 330 gram cocaïne, 5010 gram 4-CMC, 658 gram 4-MMC, 3530 gram THC, 165 gram MDMA, 195 gram 2-MMC en 2651 gram N-ethylpentedron, daarnaast hasjiesj en gedroogde henneptoppen. Op een tafel lagen een sealapparaat, een weegschaal, een mes en plastic zakjes.
De huurder erkende dat hij wist van de drugs in zijn woning. De man die op de bank sliep ontkende. Hij zei dat hij buiten wat wiet in de woonkamer van niets wist en daar maar één nacht had gelogeerd. De rechtbank Oost-Brabant geloofde hem niet. Uit zijn telefoon bleek dat hij al meerdere dagen voor de inval in de woning verbleef en dat de huurder een bed voor hem wilde kopen. Zendmastgegevens lieten zien dat zijn telefoon in de weken ervoor vrijwel steeds in de buurt van het huis was. Op de zolder lagen poststukken op zijn naam en in de slaapkamer hing een whiteboard met zijn naam en die van de huurder. Bovendien zat er DNA van hem op het hengsel van een tas waarin drugs lagen.
Volgens de rechtbank kon hij zich vrij door het huis bewegen, lagen de drugs openlijk zichtbaar en viel alles in zijn machtssfeer. Dat hij niet van de drugs wist, vond de rechtbank onaannemelijk. De rechtbank verklaarde bewezen dat hij samen met de huurder de harddrugs, de middelen van lijst IA en de softdrugs opzettelijk aanwezig had. Voor 1840 gram wit poeder dat ketamine zou zijn volgde vrijspraak: het NFI had dat poeder niet onderzocht en de politietest was alleen indicatief. Ook van de delta-9-THC in een pot met bruine substantie werd hij vrijgesproken, omdat het NFI niet kon vaststellen of het hennepolie (lijst I) of hasjiesj (lijst II) was. Een derde medeverdachte, van wie DNA op verpakkingen zat, kon de rechtbank niet als medepleger aanmerken, omdat uit het dossier zijn rol niet bleek.
Bij de straf nam de rechtbank de oriëntatiepunten als uitgangspunt: 30 maanden cel voor 10 tot 20 kilo harddrugs en 180 uur taakstraf voor 2,5 tot 5 kilo softdrugs. De verdachte is niet eerder veroordeeld voor soortgelijke feiten. Hij was dakloos en verslaafd, maar verblijft sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis bij Intermezzo, onderging een detox en loopt een traject bij Novadic-Kentron. De reclassering adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden. De raadsvrouw vroeg een onvoorwaardelijke straf gelijk aan het voorarrest, gecombineerd met een taakstraf.
De rechtbank veroordeelde de man tot 24 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, met aftrek van voorarrest. Dat is een lichtere straf dan de eis van de officier van justitie: 24 maanden met 6 maanden voorwaardelijk. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling bij Novadic-Kentron met mogelijk een kortdurende opname, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, het aflossen van schulden en controle op middelengebruik. De schorsing van de voorlopige hechtenis blijft ook na de uitspraak gelden.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Hof houdt klacht tegen notaris over verkoop van appartement uit nalatenschap ongegrond Een appartement in Scheveningen dat tot een nalatenschap behoorde, werd in 2022 door de weduwe verkocht aan haar huurster. Dat leidde tot een klacht van een van haar zoons tegen de notaris die de levering regelde. Het appartement was in 2008 gekocht door het echtpaar, dat sinds 2006 in Denemarken woonde. De vader overleed in maart 2021. In zijn testament had hij zijn vrouw een keuzelegaat tegen inbreng toegekend (de keuze om bepaalde goederen te krijgen tegen vergoeding van de waarde ervan aan de nalatenschap) en haar tot executeur benoemd, degene die de nalatenschap afwikkelt.
Op 4 juli 2022 verkocht de moeder het appartement voor € 228.000 aan de huurster. Daarnaast schonk zij de koopster € 53.000. De zoon liet de notaris weten dat de zoons het niet eens waren met de verkoop en dat zijn moeder in haar rouw impulsief had gehandeld. De notaris passeerde op 26 augustus 2022 de akte waarmee het legaat aan de moeder werd afgegeven en de akte van levering aan de koopster.
De zoon verweet de notaris dat de moeder niet beschikkingsbevoegd was, omdat de gemeenschap van goederen en de nalatenschap nog onverdeeld waren. Verder zou de notaris te weinig met de kinderen hebben gecommuniceerd, het legaat niet juist hebben afgegeven en onvoldoende onderzoek hebben gedaan naar de wil van de moeder en de omstandigheden van koop en schenking. De kamer voor het notariaat in het ressort Den Haag verklaarde de klacht op 22 november 2023 volledig ongegrond. De zoon ging in hoger beroep.
Het gerechtshof Amsterdam behandelde de klacht opnieuw en bevestigde het oordeel van de kamer. De zoon was ontvankelijk als erfgenaam, maar zijn klacht slaagde niet. De opdracht van de notaris beperkte zich tot de levering van het appartement. Omdat de vader een keuzelegaat had opgenomen en de moeder executeur was, mocht zij het legaat aan zichzelf afgeven zonder toestemming van de kinderen. Een legaat is een schuld van de nalatenschap en het voldoen daarvan is de taak van de executeur. De huwelijksgoederengemeenschap hoefde daarvoor niet eerst te worden verdeeld. Dat de waarde van het appartement niet in de akte was vastgesteld, ontsloeg de moeder niet van de plicht die waarde later in te brengen bij de verdeling.
Over de wil van de moeder oordeelde het hof dat te weinig was aangevoerd om te concluderen dat de notaris nader onderzoek had moeten doen. De notaris had haar herhaaldelijk gesproken en kreeg geen signalen van wilsonbekwaamheid. Ook hoefde de notaris niet met de kinderen te communiceren, omdat zij geen partij waren bij de koop of de aktes. Een medewerkster van de notaris had bovendien herhaaldelijk geadviseerd dat de moeder juridisch advies kon inwinnen. Dat dit niet gebeurde, valt de notaris niet aan te rekenen.
Het hof bevestigde de beslissing van de kamer en verklaarde de klacht daarmee ongegrond.
Gerechtshof Amsterdam · 27 augustus 2024
Civiel Recht Rechtbank spreekt man vrij van verkrachting van vriendin na bezoek aan bioscoop Op 24 augustus 2024 gingen een man en een vrouw, die bevriend waren, samen naar de film. De man zou die avond bij haar blijven slapen, omdat zijn eigen huis ver weg lag. In de nacht van 24 op 25 augustus 2024 vonden in het bed van de vrouw in Ellecom seksuele handelingen plaats. Zij zegt dat ze wakker werd doordat hij haar borsten aanraakte, dat ze in een soort 'freeze' raakte en niets terugdeed. Volgens haar legde hij haar hand op zijn geslachtsdeel, gaf hij haar orale seks en bracht hij daarna zijn penis in haar vagina. De man was jaren ouder dan het meisje niet; beiden waren jongvolwassenen. Hij ontkent dat hij wist dat zij het niet wilde.
De rechtbank Gelderland stelde vast dat de seksuele handelingen hebben plaatsgevonden: dat staat vast op grond van de verklaringen van beiden. De vraag was dus of de man wist, of ernstige reden had om te vermoeden, dat de vrouw daar niet mee instemde. De officier van justitie vond het bewezen en eiste 22 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De verdediging pleitte voor vrijspraak.
De verklaringen van de man en de vrouw staan op dit punt lijnrecht tegenover elkaar. De man zegt dat zij zich tegen hem aan drukte, kreunde en op zijn vraag of alles goed was instemmend reageerde met een geluid. Hij zegt twee keer te hebben gevraagd of het 'oké' was. De vrouw zegt dat zij deed alsof ze sliep en niets zei. Omdat de wet bepaalt dat een bewezenverklaring niet alleen op de verklaring van één getuige mag berusten, zocht de rechtbank naar steunbewijs voor het verhaal van de vrouw. Dat steunbewijs moet op een relevante manier aansluiten bij haar verklaring en mag niet van dezelfde bron komen.
De rechtbank keek vooral naar een vriend die een paar dagen na de nacht met de vrouw sprak. Hij zei dat zij toen op de grond sliep in plaats van in haar bed, veel staarde en moeilijk te bereiken was. Maar zijn verklaring paste ook bij het verhaal van de man: de vrouw vertelde hem dat de man verward reageerde toen zij hem de volgende ochtend vroeg of ze seks hadden gehad. Ook het ontbreken van paniekaanvallen, terwijl zij die na een eerdere aanranding wel had gehad, sloot dat scenario niet uit. Daar kwam bij dat de vriend vooral vertelde hoe hij haar gedrag interpreteerde, niet welke emoties hij zelf had waargenomen. Bovendien was het de vriend die over aanranding en verkrachting begon; de vrouw zelf sprak toen nog niet over seks tegen haar wil.
De verklaringen van drie andere getuigen, onder wie een vriendin en de viooldocente van de vrouw, kwamen van gesprekken die weken later plaatsvonden. Zij zagen een gedragsverandering bij de vrouw, maar de rechtbank kon niet vaststellen dat die voortkwam uit onvrijwillige seks. Ze telden daarom niet als steunbewijs. Ook de WhatsAppberichten van de man, waarin hij spijt uitsprak, en de opname van een gesprek op 12 oktober 2024 tussen de vrouw, een vriendin, de man en zijn ouders lieten ruimte voor beide lezingen. De man zei daarin dat hij dacht dat zij reageerde.
De rechtbank concludeerde dat het scenario van de man niet kan worden uitgesloten en dat niet genoegzaam kan worden vastgesteld wat er is gebeurd. Het tenlastegelegde is daardoor niet wettig en overtuigend bewezen. De rechtbank spreekt de man vrij. Omdat de schade die de vrouw claimt voortkwam uit het tenlastegelegde feit, verklaart de rechtbank haar niet-ontvankelijk in haar vordering van € 32.797,77, bestaande uit € 26.297,77 materiële en € 6.500 immateriële schade. De vrouw en de man dragen ieder hun eigen proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Strafrecht Accountants krijgen waarschuwing voor overslaan mondelinge hoorzitting Twee werknemers van energiebedrijf Vattenfall dienden een klacht in bij de beroepsvereniging IIA (Instituut van Internal Auditors) tegen een collega die betrokken was bij een intern rapport over schendingen van Europese aanbestedingsregels. Die klacht had betrekking op een conceptmemorandum uit 2015 waarin werd erkend dat Vattenfall bewust aanbestedingsregels had overtreden. De IIA behandelde de klacht via haar eigen tuchtrechtspraak, uitgevoerd door een Raad van Tucht en een Raad van Beroep, waarvan meerdere geregistreerde accountants lid waren.
Nadat de tuchtrechtelijke procedure bij de IIA was afgerond, stapten de Vattenfall-medewerkers naar de officiële accountantskamer. Ze beschuldigden de accountants die zitting hadden in de IIA-tuchtcolleges van partijdigheid, onzorgvuldigheid en het achterhouden van de belangen van de beklaagde internal auditor. De accountantskamer wees de meeste klachten af, maar oordeelde dat twee leden van de Raad van Beroep wél fout hadden gehandeld: zij hadden geen mondelinge hoorzitting gehouden, terwijl het eigen reglement van de IIA dat verplicht stelde en de klagers er tweemaal uitdrukkelijk om hadden gevraagd.
Beiden partijen gingen in hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. De Vattenfall-medewerkers wilden dat meer klachtonderdelen gegrond zouden worden verklaard; de accountants wilden juist dat de klacht geheel ongegrond zou worden verklaard of dat de klagers niet-ontvankelijk zouden worden verklaard.
Het College stelde allereerst vast dat accountants die deelnemen aan verenigingstuchtrechtspraak — zoals die van de IIA — wel degelijk tuchtrechtelijk aangesproken kunnen worden op hun individueel handelen, maar dat dit toetsingskader terughoudend moet zijn. De drempel is hoog: alleen bij ernstige schendingen van procedurele regels of fundamentele beginselen is ingrijpen gerechtvaardigd. Een tuchtprocedure is er niet voor bedoeld om inhoudelijke oordelen van een privaatrechtelijk tuchtcollege opnieuw te beoordelen.
De argumenten van de Vattenfall-medewerkers over partijdigheid, bewijswaardering en motivering van de uitspraken haalde het College niet over de streep. Dat de accountants in de IIA-tuchtcolleges de beklaagde kenden uit hoofde van haar functie bij de IIA was onvermijdelijk: het reglement schrijft nu eenmaal voor dat tuchtcollegeleden zelf lid van de vereniging moeten zijn.
Wel hield de veroordeling van de twee Raad van Beroep-leden stand. Het College bevestigde dat zij in strijd hadden gehandeld met het beginsel van vakbekwaamheid en zorgvuldigheid door unaniem te besluiten geen mondelinge behandeling te houden. Hoor en wederhoor is ook in verenigingstuchtrecht een fundamentele procedurele waarborg. Dat de uitkomst voor de beklaagde uiteindelijk niet anders was geweest, deed daar niet aan af.
Het College verklaarde beide hoger beroepen ongegrond. De uitspraak van de accountantskamer blijft daarmee volledig in stand, inclusief de opgelegde maatregel van waarschuwing aan de twee accountants die hadden deelgenomen aan de Raad van Beroep van de IIA.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 7 april 2026
Bestuursrecht