Rechter geeft 13-jarige onder toezicht gestelde jongen toestemming voor eigen bankrekening, ondanks weigering moeder Een jongen van 13 uit Roemenië, die in Amsterdam onder toezicht staat van jeugdbescherming, wil graag een baantje aannemen en aan sport of een andere activiteit meedoen. Daarvoor heeft hij een bankrekening nodig. Zijn moeder, die het gezag over hem heeft, geeft daar geen toestemming voor. De rechtbank Amsterdam heeft nu bepaald dat die toestemming niet van haar nodig is.
De jongen is sinds 4 februari 2026 onder toezicht gesteld van de Stichting Leger des Heils Jeugdbescherming en Reclassering (LdH). Hij verblijft in een accommodatie van een jeugdhulpaanbieder. De kinderrechter verlengde die maatregelen bij beschikking van 27 oktober 2026 tot 4 februari 2027. Voor de duur van de ondertoezichtstelling was al een bijzondere curator benoemd, een advocaat die de belangen van het kind behartigt als de ouder dat niet kan of wil. Die taak is per 27 oktober 2026 beëindigd. Op dezelfde dag verleende de kinderrechter LdH al vervangende toestemming voor de aanvraag van een Roemeens paspoort of identiteitskaart en voor de inschrijving van de jongen in de Basisregistratie Personen (BRP) van de gemeente Amsterdam.
De bijzondere curator diende op 16 juli 2026 namens de jongen een verzoek in om vervangende toestemming voor het openen van een rekening bij een Nederlandse bank en het beheren daarvan door de jongen zelf. De zaak is besproken op de zitting van 27 oktober 2026. Daar waren de bijzondere curator, een medewerker van LdH en een medewerker van de Raad voor de Kinderbescherming aanwezig. De moeder kwam, ondanks een oproep, niet naar de zitting. Haar advocaat had zich teruggetrokken omdat hij geen contact met haar kreeg. De jongen sprak vooraf met de kinderrechter, met bijstand van een Roemeense tolk en in aanwezigheid van de bijzondere curator.
De kinderrechter vond voldoende aannemelijk dat de moeder haar toestemming weigert: zij reageert niet op de verzoeken van de bijzondere curator en LdH. Daarom benoemt de rechtbank mr. V.W.J.M. Kuit, advocaat, opnieuw tot bijzondere curator, nu specifiek voor het openen en beheren van de bankrekening.
Aan het beheer verbindt de kinderrechter een voorwaarde. Zolang de gezagsbeperkende maatregel loopt, moet de jongen op momenten die LdH bepaalt inzicht geven in zijn bankrekening aan een door LdH aangewezen volwassene. De kinderrechter noemt dit cruciaal voor de financiële opvoeding en bescherming van de jongen. Ze wijst erop dat de moeder, als gezaghebbende ouder, tot zijn 18e wettelijk aansprakelijk is voor zijn financiële handelingen, ook voor zijn schulden. Goed toezicht is daarom nodig.
De rechtbank benoemt de bijzondere curator voor twaalf maanden voor het openen en beheren van de rekening en verleent hem vervangende toestemming die de toestemming van de moeder vervangt. De jongen moet als voorwaarde inzicht in zijn rekening geven aan een door LdH aangewezen volwassene. Na het openen van de rekening informeert de bijzondere curator de rechtbank, met een document waaruit blijkt dat de jongen en LdH met die voorwaarde instemmen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter schort omgangsregeling moeder op na ernstig verzet van dochter van 13 jaar Een moeder en vader strijden al jaren over de opvoeding van hun dochter, die in 2026 dertien jaar oud is. Na een lange juridische procedure bepaalde het gerechtshof Den Haag in juli 2026 dat de dochter voortaan bij haar vader zou wonen, in plaats van bij haar moeder. De moeder had altijd de hoofdverblijfplaats gehad, maar de dochter had al meer dan vier jaar aangegeven liever bij haar vader te willen wonen.
Kort na de overgang naar haar vader vertelde de dochter op school dat zij zich bij haar moeder niet veilig voelt en dat zij daardoor suïcidale gedachten had. Sindsdien weigert ze consequent om met haar moeder mee te gaan bij de afgesproken zorgregeling. Ze is op school in tranen uitgebarsten toen haar moeder onverwacht opdaagde bij een schoolpresentatie, waarna ze een boos bericht stuurde waarin ze haar moeder verwijt haar dag te hebben verpest.
De moeder dagvaardde de vader in kort geding en eiste dat hij de rechterlijk vastgestelde zorgregeling zou nakomen. Ze stelde dat de vader de dochter opzettelijk tegen haar opzet, een vorm van ouderverstoting. De vader verweerde zich door te zeggen dat het kind zelf niet wil en dat gedwongen omgang haar meer schade zou berokkenen. Hij vroeg op zijn beurt om tijdelijke opschorting van de zorgregeling en vervangende toestemming om hulpverlening te regelen zonder de medewerking van de moeder.
De voorzieningenrechter sprak zelf met de dochter, die ook een brief meegaf. Uit dat gesprek bleek dat het meisje een gedetailleerd relaas had over gedrag van de moeder dat haar angst bezorgde: van schreeuwen na thuiskomst terwijl ze op school meegaand had gedaan, tot dreigingen met het kapotgooien van haar telefoon. De rechter nam die signalen serieus, ook al kon niet worden vastgesteld wat precies de oorzaak is van de vervreemding.
De rechter oordeelde dat het belang van de dochter centraal staat. De weerstand van het meisje is zo hevig dat directe hervatting van de omgangsregeling op dit moment een stap te ver is. De rechter erkende uitdrukkelijk dat dit ook zou gelden als de gedachten en gevoelens van de dochter mede door beïnvloeding van de vader zouden zijn ontstaan: ze zijn er, en ze zijn reëel.
Over de te starten hulpverlening waren partijen het grondig oneens. De moeder wilde een behandeltraject via Arkin Gezin en Jeugd en een eerder bekende vertrouwenspersoon inschakelen. De vader wilde een kindbehartiger via een pedagogisch bureau. De rechter wees beide voorstellen af: de vertrouwenspersoon had eerder al als bijzonder curator gefungeerd en het meisje had geen vertrouwen meer in haar, en Arkin is bedoeld voor zwaardere psychiatrische problematiek. De kindbehartiger trok zich bovendien terug nadat de moeder zelf contact met haar had opgenomen.
De rechter trok daaruit de conclusie dat de moeder te veel op controle gericht is en onvoldoende in staat is het belang van haar dochter centraal te stellen. De vader kreeg daarom vervangende toestemming om de dochter in te schrijven bij een nieuwe huisartsenpraktijk met vrouwelijke artsen, het medisch dossier over te laten dragen en via de huisarts een psycholoog in te schakelen. De hulpverlener moet binnen vier weken na het eerste gesprek rapporteren aan beide ouders over hoe contactherstel met de moeder vorm kan krijgen.
De voorzieningenrechter wees de vordering van de moeder tot onmiddellijke nakoming van de zorgregeling af en schortte die zorgregeling op met ingang van de datum van het vonnis. De zaak wordt op 4 januari 2027 pro forma aangehouden, zodat partijen kunnen berichten over de stand van zaken.
Rechtbank Noord-Holland · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter machtigt Poolse moeder om schuldenlast erfenis voor zoon te verwerpen Een moeder uit Polen wilde voorkomen dat haar minderjarige zoon opdraait voor de schulden van een man die in 2026 overleed. De jongen is erfgenaam in zijn nalatenschap. Omdat de erfenis volgens haar meer kost dan ze oplevert, vroeg zij de kantonrechter in Dordrecht om toestemming om de nalatenschap namens haar zoon te verwerpen. Zonder die toestemming kan een ouder dat niet doen: Nederlands recht eist dat de kantonrechter eerst meekijkt als een nalatenschap namens een minderjarige wordt verworpen.
De zaak heeft een internationaal karakter, want moeder en zoon wonen in Polen, terwijl de overledene zijn laatste woonplaats in Nederland had. De kantonrechter beoordeelde daarom eerst of hij het verzoek wel mocht behandelen. Hij oordeelde dat een verzoek om zo'n machtiging een kwestie van ouderlijke verantwoordelijkheid is, waarvoor een Europese verordening geldt. Op grond van die verordening is de Nederlandse rechter bevoegd, omdat het gaat om een in Nederland opengevallen nalatenschap en Nederland voor deze verwerping een machtiging van de kantonrechter eist.
De zaak had eigenlijk bij de kantonrechter in Den Haag moeten liggen. Omdat de moeder haar verzoek bij de rechtbank Rotterdam, locatie Dordrecht, indiende, leidde de kantonrechter daaruit af dat zij geen doorverwijzing wilde. Hij behandelde het verzoek daarom zelf. Volgens het Haags Kinderbeschermingsverdrag van 1996 past de Nederlandse rechter bovendien Nederlands recht toe als hij bevoegd is.
Inhoudelijk was de beslissing snel genomen. De moeder had voldoende aangetoond dat de nalatenschap negatief is. Daarmee is het in het belang van de jongen dat hij de erfenis niet aanvaardt en dus niet met zijn eigen vermogen aansprakelijk wordt voor de schulden.
De machtiging is nog geen verwerping. De moeder moet de verklaring tot verwerping zelf laten inschrijven in het boedelregister van de rechtbank Rotterdam, locatie Dordrecht, omdat de overledene in dat gebied het laatst woonde. Daarbij moet zij een kopie van de beschikking overleggen. Doet zij dat niet binnen twee maanden, dan vervalt de machtiging en geldt de nalatenschap als beneficiair aanvaard: de jongen is dan wel erfgenaam, maar niet met zijn eigen vermogen aansprakelijk voor de schulden.
De kantonrechter machtigde de moeder om de nalatenschap namens haar zoon te verwerpen en droeg haar op de verklaring tot verwerping binnen twee maanden na de beschikking in te dienen of af te leggen. Na die termijn geldt de machtiging niet meer.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht Hof laat moeder alleen gezag houden over zoon: vader in Turkije en doodsbedreigingen Een jongen van 8 groeit op bij zijn moeder in Nederland, terwijl zijn vader in Turkije woont. De moeder zegt dat de vader haar meermalen met de dood heeft bedreigd, per telefoon en per e-mail. Veilig Thuis raakte erbij betrokken. Op aanraden van de politie staakte zij het contact met hem. Sinds eind november 2025 is zij in behandeling voor angst- en traumagerelateerde klachten.
Bij de echtscheiding ondertekenden de ouders in oktober 2025 een convenant. Daarin staat dat het gezamenlijk gezag eindigt en dat de moeder alleen het gezag krijgt. De vader tekende ook een referteverklaring, waarmee hij zich niet verzette tegen het verzoek van de moeder om het gezag te beëindigen. De rechtbank Amsterdam beëindigde het gezamenlijk gezag daarna in de echtscheidingsbeschikking.
De vader ging in hoger beroep en wilde het gezamenlijk gezag terug. Hij voerde aan dat hij het Nederlands onvoldoende beheerst en geen eigen advocaat had. Daardoor zou hij niet hebben begrepen dat hij afstand deed van het gezag. Verder vond hij dat de rechtbank niet had uitgelegd waarom gezamenlijk gezag onmogelijk is, en dat hij ten onrechte niet was gehoord. Hij belt zijn zoon dagelijks en wil betrokken blijven. De beëindiging van het gezag noemde hij een onevenredige inbreuk op de band met zijn zoon.
De moeder vroeg het hof de vader niet-ontvankelijk te verklaren, omdat hij met het convenant had ingestemd. Het hof wees dat af. Wie in eerste aanleg met een beslissing instemde, kan volgens de Hoge Raad toch belang hebben bij hoger beroep. Bovendien staat de beëindiging van het gezag niet ter vrije beschikking van partijen: de rechter moet die uitspreken. Wat de vader heeft ondertekend, speelt hooguit mee bij de inhoudelijke beoordeling.
Op dat punt gaf het hof de moeder gelijk. Gezamenlijk gezag is het uitgangspunt, en slechte communicatie tussen ouders is niet genoeg om het te beëindigen. Ouders moeten wel in staat zijn om belangrijke beslissingen samen te nemen, zonder dat het kind klem raakt tussen hen. Dat is hier niet het geval. De verhouding is ernstig verstoord en er is geen rechtstreeks contact. De ouders wonen in verschillende landen, waardoor hulpverlening om de communicatie te verbeteren nauwelijks haalbaar is. Van de moeder kan niet worden gevergd dat zij over belangrijke beslissingen met de vader overlegt. Dat geeft haar veel stress, en zij moet beschikbaar zijn voor haar zoon. Dat de ouders elkaar nog per e-mail kunnen bereiken, vond het hof onvoldoende. De moeder doet de dagelijkse verzorging en regelt school en medische zaken. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde ook om de beschikking te bekrachtigen.
Het beroep van de vader op artikel 6 EVRM, het recht op een eerlijk proces, slaagde niet. Het hof liet in het midden of hij bij het tekenen voldoende was geïnformeerd. Dat de rechtbank hem niet hoorde, is in hoger beroep hersteld, want daar kon hij zijn standpunt toelichten. Het hof benadrukt dat de vader betrokken moet blijven bij het leven van zijn zoon. De moeder moet hem blijven informeren, zoals in het convenant is afgesproken, en de vader moet zijn betrokkenheid respectvol en zonder bedreigingen vormgeven.
Het hof bekrachtigde de beschikking van de rechtbank over het gezag. De moeder houdt daarmee alleen het gezag over haar zoon.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Man (29) die 13-jarig meisje 's nachts ophaalt en verkracht, krijgt 365 dagen voorwaardelijk Een 29-jarige man nam in de nacht van 9 op 10 februari 2025 een dertienjarig meisje mee naar zijn appartement. Hij had haar die dag via Snapchat leren kennen. Het meisje woonde in een zorggroep in Roermond, een instelling waar kinderen verblijven die uit huis zijn geplaatst. Rond half een 's nachts stapte ze bij hem in de auto. Volgens haar was afgesproken dat ze samen een sigaret zouden roken. In plaats daarvan reed hij met haar naar zijn woning, waar hij seksuele handelingen met haar verrichtte. Rond vier uur bracht hij haar terug naar de groep.
De Rechtbank Limburg oordeelde dat de man het meisje heeft verkracht. Dat hij haar met zijn vinger in haar vagina is gegaan en met zijn penis in haar mond, stond vast. Ook handelingen aan haar anus en met zijn tong vallen onder de bewezenverklaring. Een deel van wat de officier van justitie had ten laste gelegd, zoals op de kont slaan en in de borsten knijpen, achtte de rechtbank niet bewezen. Daarvoor sprak zij hem vrij, omdat de verdachte die handelingen niet bekende en het dossier er te weinig bewijs voor bood. Hij bekende de kern van het eerste feit wel.
De man ontkende dat hij wist dat het meisje minderjarig was. Zij had hem gezegd dat ze 18 was. De rechtbank vond dat niet geloofwaardig genoeg om hem van het tweede feit vrij te spreken, de onttrekking van een minderjarige aan het wettig gezag. Het ging om een reeks omstandigheden die hem aan haar leeftijd hadden moeten doen twijfelen. Hij wist dat ze uit huis was geplaatst, en zelf verklaarde hij ter zitting dat dit over kinderen gaat. Uit de Snapchatberichten bleek dat ze niet gezien wilde worden bij het verlaten van de groep, omdat ze 'geen risico' wilde nemen. Bovendien had hij de website van de zorggroep bekeken, en werkt hij als zzp'er in de gehandicapten- en ouderenzorg. De rechtbank concludeerde dat hij bewust de aanmerkelijke kans aanvaardde dat ze minderjarig was.
Dat het meisje vrijwillig was ingestapt, veranderde daar niets aan. Midden in de nacht bevond ze zich in een onbekende omgeving, ver van haar woonplaats, zonder eigen vervoer. Zonder hem kon ze niet terug. Zijn rol was daarom beslissend voor de scheiding van haar moeder en de zorginstelling.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten mee: het midden in de nacht ophalen van een kind en haar vervolgens verkrachten noemde zij schokkend. Het meisje heeft er psychisch zwaar onder geleden en haar moeder wist niet waar haar dochter was. Normaal gesproken zou dit een lange onvoorwaardelijke gevangenisstraf opleveren. Toch week de rechtbank daarvan af. De man heeft een blanco strafblad op een snelheidsovertreding na. Uit een rapport van twee psychologen bleek dat hij een autismespectrumstoornis heeft, die van invloed was op het eerste feit. De rechtbank rekende hem dat feit daarom in verminderde mate toe. Zij geloofde hem dat hij niets tegen de wil van het meisje wilde doen en haar stopsignalen niet als zodanig herkende. De reclassering schat het risico op herhaling als gemiddeld in. Sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis volgt hij een behandeling die goede resultaten geeft maar nog niet is afgerond. Voortzetting daarvan is volgens de reclassering nodig.
De rechtbank legde de man een gevangenisstraf van 412 dagen op, waarvan 365 dagen voorwaardelijk, conform de eis van de officier van justitie. Door de tijd die hij al in voorarrest zat, hoeft hij niet opnieuw de gevangenis in. De proeftijd bedraagt drie jaar, korter dan de vijf jaar die de officier eiste. De behandelaar verwacht namelijk geen langere dan gebruikelijke proeftijd nodig te hebben. Als bijzondere voorwaarden gelden een meldplicht bij de reclassering, een behandelverplichting gericht op seksueel grensoverschrijdend gedrag en een contactverbod met het meisje. Een apart contactverbod als vrijheidsbeperkende maatregel vond de rechtbank niet nodig, omdat hij in anderhalf jaar geen contact met haar zocht.
De man moet het meisje € 4.000 immateriële schadevergoeding betalen, met wettelijke rente vanaf 10 februari 2025. De rechtbank legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op, met 40 dagen gijzeling als vervangend middel als de betaling uitblijft.
Rechtbank Limburg · 4 november 2026
Strafrecht