Hof wijst contact van vader met zoon (9) af: trauma bij kind en moeder Een jongen van negen heeft sinds 2021 geen contact meer met zijn vader. Zijn ouders waren van 2001 tot 2022 getrouwd. De vader woont in België, de jongen woont bij zijn moeder. Het ouderlijk gezag ligt bij beide ouders, maar over contact tussen vader en zoon zijn zij het al jaren oneens.
De vader vroeg de rechtbank Overijssel om een zorgregeling, zodat hij zijn zoon weer kon zien. De raad voor de kinderbescherming deed daarnaar onderzoek en adviseerde in juni 2025 om geen zorg- en contactregeling vast te stellen. De rechtbank volgde dat advies en wees de zorgregeling af. Wel moest de moeder de vader eenmaal per drie maanden schriftelijk informeren over de ontwikkelingen van haar zoon, onder meer over gezondheid, school en vrije tijd, inclusief twee recente foto's en afschriften van schoolrapporten. Dat moest verlopen via het Sociaal Wijkteam of een andere onafhankelijke instantie.
De vader ging in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Overijssel van 18 november 2025. Hij wilde dat de raad zijn onderzoek opnieuw uitvoert en daarbij zelf met de jongen praat. Daarnaast vroeg hij om een contactregeling en om informatie van de moeder eenmaal per maand in plaats van eenmaal per kwartaal. De moeder wilde de vader niet-ontvankelijk laten verklaren, of de beschikking laten bekrachtigen.
Het hof liet zich eerst zelf voorlichten. De voorzitter sprak op 21 september 2026 buiten aanwezigheid van de ouders met de jongen. Die vertelde duidelijk dat hij geen contact wil met zijn vader, maar het wel goed vindt dat zijn vader informatie over hem krijgt. De voorzitter gaf daarvan tijdens de zitting een samenvatting, waarop de ouders en de raad konden reageren. Het hof vond zich daarmee, samen met het dossier en wat op de zitting is besproken, voldoende geïnformeerd. Een aanvullend onderzoek door de raad was dus niet nodig.
Over het contact nam het hof de redenering van de rechtbank volledig over. Bij zowel de jongen als zijn moeder is sprake van een ernstig trauma en angst voor de vader. Beiden moeten zich op hun behandeling kunnen richten. Een zorgregeling, of een contactregeling als opstap daarnaartoe, zou volgens het hof contraproductief zijn en schadelijk voor de ontwikkeling van het kind. Wat de vader in hoger beroep verder aanvoerde, gaf geen reden om anders te beslissen.
Ook bij de informatieregeling bleef het hof bij de rechtbank. Eenmaal per kwartaal vindt het hof voldoende om de vader op de hoogte te houden. Wel is de informatie die de moeder de afgelopen maanden gaf te summier, en dat erkende zij op de zitting zelf. Het hof gaat ervan uit dat zij voortaan meer informatie geeft. Als haar angst voor de vader haar dat onmogelijk maakt, kan zij hulp inschakelen om uitgebreidere informatie te verstrekken. Omdat de jongen graag per brief wil horen hoe het hoger beroep afloopt, stuurt het hof hem een brief, waarvan een afschrift naar de ouders en de raad gaat.
Het hof bekrachtigt de beschikking van de rechtbank Overijssel van 18 november 2025. De vader krijgt dus geen zorg- of contactregeling met zijn zoon en de moeder moet hem eenmaal per kwartaal informeren, uitgebreider dan tot nu toe. Omdat de zaak een kind betreft, draagt iedere partij zijn eigen proceskosten in hoger beroep.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank spreekt echtscheiding uit en legt afkoopsom van € 4.000 vast Een vrouw met de Bulgaarse en Turkse nationaliteit en een man met de Turkse nationaliteit trouwden in 2022 in Turkije. Beiden wonen inmiddels in Nederland. De vrouw vroeg op 9 juli 2025 de Haagse rechtbank om de echtscheiding uit te spreken. De man deed in zijn verweerschrift zelf ook verzoeken, en naast de scheiding speelde ook een verzoek over de verdeling van hun vermogen.
Voordat de mondelinge behandeling op 29 september 2026 kon plaatsvinden, bereikten partijen overeenstemming. Dat bleek uit berichten die hun advocaten op 22 en 23 september 2026 naar de rechtbank stuurden. De zitting ging daarom niet door. Partijen vroegen de rechtbank de echtscheiding uit te spreken en hun afspraken in de beschikking vast te leggen.
De rechtbank nam eerst haar rechtsmacht in beeld. Omdat beide echtgenoten hun gewone verblijfplaats in Nederland hebben, kan de Nederlandse rechter over de echtscheiding oordelen. Op grond van artikel 10:56 van het Burgerlijk Wetboek past de rechtbank daarbij Nederlands recht toe. Beide partijen stelden dat het huwelijk duurzaam is ontwricht. Daarmee was de grond voor de echtscheiding gegeven.
De afspraken gaan over drie punten. De vrouw tekent binnen drie dagen na de beschikking een akte van berusting. Daarmee kan de echtscheiding snel worden ingeschreven in de Nederlandse registers van de burgerlijke stand. Verder betaalt de vrouw de man € 4.000 als finale kwijting voor de vermogensrechtelijke afwikkeling tussen hen. Zij maakt dat bedrag over op de dag dat de echtscheiding in Nederland is ingeschreven. Ten slotte gaan beide partijen binnen twee weken na die inschrijving naar het Turkse consulaat in Rotterdam, zodat de echtscheiding ook in Turkije wordt geregistreerd.
De rechtbank spreekt de echtscheiding uit en bepaalt dat partijen deze afspraken zijn overeengekomen, waartoe zij onverkort gehouden zijn. Iedere partij draagt de eigen proceskosten. Het meer of anders verzochte wijst de rechtbank af.
Rechtbank Den Haag · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof laat ingeperkte omgangsregeling van vader met zoon (9) in stand: onrust en loyaliteitsconflict Een jongen van negen die twee weken bij zijn vader en twee weken bij zijn moeder woonde, vertoont zoveel onrust en boosheid rond de weekenden bij zijn vader dat de kinderrechter de omgangsregeling inperkte. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft die beslissing nu in stand gelaten.
De ouders zijn kort na de geboorte van hun zoon uit elkaar gegaan en oefenen samen het gezag uit. Hun onderlinge communicatie loopt al jaren moeizaam. De jongen staat sinds november 2020 onder toezicht van de gecertificeerde instelling (GI) Regiecentrum Bescherming en Veiligheid, een organisatie die in opdracht van de overheid toezicht houdt op kinderen bij wie de ontwikkeling bedreigd wordt. Per september 2024 spraken de ouders af dat de jongen afwisselend twee weken bij de moeder en twee weken bij de vader zou zijn. Op 3 november 2025 vroeg de GI de kinderrechter die zorgregeling in te perken. De kinderrechter wees dat verzoek toe en bepaalde in een beschikking van 19 december 2025 dat de jongen nog maar eens per twee weken van zaterdag tot dinsdagochtend bij de vader verblijft, plus de helft van de vakanties. De vader ging in hoger beroep tegen die beschikking van de rechtbank Noord-Nederland. Hij wilde dat het verzoek van de GI alsnog werd afgewezen, of dat de Raad voor de Kinderbescherming eerst onderzoek zou doen. De GI en de moeder wilden dat de beslissing bleef staan.
Het hof ziet geen reden voor nader onderzoek. De jongen staat al bijna zes jaar onder toezicht en via de ingezette hulpverlening, waaronder een gezinscoach, een jeugdcoach en speltherapie, is er volgens het hof genoeg zicht op zijn ontwikkeling. Nog meer onderzoek zou de onduidelijkheid voor de jongen vergroten en zijn emotionele belasting verhogen. Het hof neemt de motivering van de kinderrechter over en vult die aan.
Volgens het hof bevestigt het hoger beroep een patroon dat de kinderrechter eerder beschreef. De vader heeft onvoldoende inzicht in zijn eigen aandeel en zoekt de oorzaak van de problemen van zijn zoon bij de moeder. Hij werkt onvoldoende mee aan hulpverlening en komt afspraken niet na. Ook na de bestreden beschikking zocht hij contact met zijn zoon in de tijd dat die bij de moeder was. Bovendien meldt hij de jongen af voor therapie, sport, feestjes en clubs als die bij hem is, omdat hij die tijd zelf met hem wil doorbrengen. Hij heeft zich na de beschikking wel aangemeld bij de geestelijke gezondheidszorg, maar de rapportage daarvan niet met de GI gedeeld. De ontwikkelingsbedreigingen voor de jongen zijn in de laatste verlengingsbeschikking van 20 april 2026 dezelfde als een jaar eerder.
Ook de school maakt zich zorgen. Rond de weekenden bij de vader laat de jongen onhandelbaar gedrag zien. Op maandagen na zo'n weekend wordt hij geregeld ziekgemeld, of de vader haalt hem eerder op. Hulpverleners zien dat de jongen rustiger, opener en vriendelijker is als hij langer bij de moeder verblijft, en dat onrust en boosheid toenemen als het weekend bij de vader nadert. Door de nieuwe regeling zijn er minder wisselmomenten, waardoor hij langer rust heeft.
De jongen vertelde de raadsheer dat hij terug wil naar de regeling van twee weken bij elke ouder. Hij vindt dat eerlijker en vindt het vervelend voor zijn vader dat die zich alleen voelt. Hij vond zelfs dat de regeling eerst een half jaar omgedraaid moest worden, zodat de moeder kan voelen hoe het voor de vader is. Het hof sluit zich aan bij de GI en de hulpverleners dat zulke uitspraken niet passen bij een jongen van negen en dat zijn wens moet worden gezien in het licht van het loyaliteitsconflict waar hij last van heeft. Een gelijke verdeling is volgens het hof niet in zijn belang.
Het hof bekrachtigt de beschikking van de kinderrechter van 19 december 2025. Daarbij corrigeert het dat de eerdere afspraken van de ouders in september 2024 zijn gemaakt en niet in september 2025. De jongen blijft dus eens per twee weken van zaterdag tot dinsdagochtend bij zijn vader en de helft van de vakanties. Het meer of anders verzochte wijst het hof af.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter wijst terugverhuizing af, regelt omgang en legt vader € 1.112 kinderalimentatie op Twee ouders uit het noorden van het land kwamen er niet uit over hun drie kinderen, geboren in 2019, 2020 en 2022. Na het einde van hun relatie verhuisde de moeder in de zomer van 2025 met de kinderen naar een plaats ver van de woonplaats van de vader. Beide ouders hadden daarvoor op 4 juli 2025 een toestemmingsverklaring ondertekend. De ouders hebben samen het gezag over de kinderen, en die wonen bij de moeder.
De vader wilde dat de moeder met de kinderen terugverhuist naar een woning binnen 20 kilometer van het voormalige gezamenlijke huis, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag. Hij stelde dat hij zijn toestemming had gegeven onder voorwaarden: hij zou de kinderen vaker zien, vakanties zouden vooraf worden afgestemd, de moeder zou zich aan de haal- en brengregeling houden en hij zou geen financiële gevolgen van de verhuizing ondervinden. Daarom deed hij een beroep op dwaling, een onjuiste voorstelling van zaken bij het geven van de toestemming. De moeder betwistte dat er voorwaarden waren afgesproken.
De rechtbank vond het beroep op dwaling onvoldoende onderbouwd. De moeder had met WhatsApp-berichten aannemelijk gemaakt dat de vader de kinderen zag op de weekenden die hij zelf aangaf. In de toestemmingsverklaring stond bovendien dat aanvullende afspraken over vakanties, reiskosten en communicatie desgewenst in een apart document of ouderschapsplan konden worden vastgelegd, en dat is niet gebeurd. Ook zag de rechtbank geen reden om in het belang van de kinderen een terugverhuizing te bevelen. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde hetzelfde: de grote afstand belemmert het contact met de vader, maar het is begrijpelijk dat de moeder naar haar netwerk in het noorden is verhuisd. De Raad raadde de vader aan te overwegen zelf dichter bij de kinderen te gaan wonen.
Over de omgang vroeg de moeder om één weekend per maand en de vader om twee of drie weekenden. De rechtbank koos een tussenweg: de kinderen gaan één weekend per maand van vrijdag na school tot zondag 14.30 uur naar de vader. Bij schoolvakanties van één week verblijven zij vier doordeweekse dagen bij hem. Vakanties van twee weken of langer en de feestdagen worden bij helfte en in onderling overleg verdeeld. Twee of drie weekenden per maand vond de rechtbank te belastend, omdat de kinderen dan lang in de auto moeten zitten.
Over de reiskosten voor het halen en brengen oordeelde de rechtbank dat vervoer en de kosten daarvan een gedeelde ouderlijke verantwoordelijkheid zijn. De vader kon zijn stelling dat de moeder die kosten zou dragen niet bewijzen. De moeder brengt en haalt de kinderen, en de reiskosten laat de rechtbank bij de kinderalimentatie buiten beschouwing, zodat ze bij helfte worden gedragen.
Bij de kinderalimentatie rekende de rechtbank met de cijfers van 2024, omdat de vader zijn gegevens over 2025 niet volledig had overgelegd. De behoefte van de kinderen kwam uit op € 1.805 per maand, na indexering naar 2026. De vader heeft een eigen onderneming, en voor zijn draagkracht is inzage in de jaarstukken van de afgelopen jaren nodig. Die gaf hij niet, ondanks herhaalde verzoeken. Hij legde alleen een fiscaal rapport over 2024, een aanslag over 2025 en een inkomensverklaring over 2025 over. Daardoor kon de rechtbank zijn draagkracht niet berekenen en had hij niet onderbouwd dat hij het gevraagde bedrag niet kan betalen. Zijn aanbod om op de zitting alsnog stukken in te dienen kwam te laat.
De rechtbank bepaalde dat de vader met ingang van 24 december 2025, de dag waarop het verzoekschrift binnenkwam, € 1.112 per maand betaalt voor de drie kinderen samen, steeds bij vooruitbetaling. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en al het meer of anders verzochte is afgewezen. Het verzoek van de moeder om hem ook de inkomensgegevens van haar werk te laten overleggen is niet apart beslist. De rechtbank wees het verzoek over de zomervakantie van 2026 af, omdat partijen daar geen belang meer bij hadden.
Rechtbank Noord-Nederland · 5 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Ondernemingskamer legt Wingtech dwangsommen op tot € 300 miljoen om Nexperia-enquête te beschermen De Chinese techgroep Wingtech en zijn Hongkongse dochter Yuching hebben bij Nexperia, de Nijmeegse chipmaker, een Chinese rechter ingeschakeld om de Nederlandse enquêteprocedure over het bedrijf te laten eindigen. Wie dat tegenhoudt, moet volgens de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam betalen: op straffe van dwangsommen van in totaal maximaal € 300 miljoen verbiedt de kamer Wingtech en Nexperia China onder meer de uitvoering van een Chinese rechterlijke beslissing die de bedrijfsvoering van Nexperia zou lamleggen.
De zaak draait om Nexperia Holding en Nexperia B.V., waar de Ondernemingskamer op 11 februari 2026 een onderzoek naar het beleid en de gang van zaken van heeft bevolen. Ook trof zij onmiddellijke voorzieningen: de toenmalige bestuurder werd geschorst, een door de kamer benoemde bestuurder (de OK-bestuurder) nam het roer over, en een beheerder kreeg de stemrechten op bijna alle aandelen. Sindsdien is het bedrijf feitelijk in tweeën gesplitst. Nexperia China en andere Chinese dochters hebben zich aan de invloed van de Nederlandse top onttrokken. Sinds 1 oktober 2025 levert Nexperia China geen eindproducten meer aan Nexperia en concurreert zij ermee, onder meer via eigen webwinkels.
Nexperia, gesteund door de OK-bestuurder, de OK-beheerder en de Staat (het ministerie van Economische Zaken), vroeg de kamer om aanvullende onmiddellijke voorzieningen. Aanleiding waren onder meer procedures die Wingtech in China voert. In de Dongguan-procedure vordert Wingtech dat Nexperia de Nederlandse enquêteprocedure intrekt, en bij weigering dat alle aandelen in Nexperia B.V. en haar dochters kosteloos aan Wingtech worden overgedragen, plus een schadevergoeding van CNY 8 miljard (ruim € 1 miljard). Op 2 november 2026 verbood de Chinese rechter bovendien, op straffe van een boete van CNY 100.000 per dag, om intellectuele-eigendomsrechten of andere vermogensbestanddelen van Nexperia over te dragen. Volgens Nexperia maakt dat het sluiten van licenties en het verkopen van producten onmogelijk.
Wingtech voerde verweer. Zij stelde onder meer dat het Nederlandse enquêterecht niet op haar van toepassing is omdat het om buitenlandse rechtspersonen gaat, dat het beginsel van 'comity of courts' (wederzijds respect tussen rechters van verschillende landen) terughoudendheid vergt, dat de gevraagde voorzieningen te onbepaald zijn en dat ze geen verband houden met de gronden voor twijfel aan een juist beleid. De voormalige bestuurder voerde aan dat hij zich om gezondheidsredenen niet meer met Wingtech bemoeit.
De Ondernemingskamer verwerpt die verweren. Wingtech en Yuching hebben vrijwillig aandelen verworven in een Nederlandse vennootschap en zijn daarom op grond van artikel 2:8 van het Burgerlijk Wetboek gebonden aan de eisen van redelijkheid en billijkheid. Dat enquêterecht niet rechtstreeks op hen van toepassing is, doet daaraan niets af. De kamer stelt vast dat Wingtech de Chinese dochters onder haar controle houdt, procedures voert om Nexperia te belemmeren en nieuwe samenwerkingspartners zoals het Indiase Tata Electronics bedreigt met aansprakelijkheid. Het vorderen van de intrekking van de enquête en van de aandelenoverdracht in de Dongguan-procedure noemt de kamer misbruik van recht en strijd met het recht op toegang tot de rechter. Ook het vragen en het ten uitvoer leggen van de Chinese voorlopige maatregelen van 2 november 2026 is volgens de kamer onrechtmatig. Het beginsel van 'comity of courts' maakt geen deel uit van het Nederlandse recht en de voorzieningen zijn niet gericht tegen Chinese rechterlijke uitspraken, maar tegen het gedrag van Wingtech. De voormalige bestuurder is nog bestuurder van Yuching en controleert Wingtech, dus ook tegen hem worden voorzieningen getroffen.
De algemene voorzieningen, zoals het gedogen van de taken van de OK-functionarissen, worden grotendeels toegewezen maar zonder dwangsom, omdat ze daarvoor te ruim zijn geformuleerd. Wél met dwangsom bekrachtigt de kamer enkele concrete geboden en verboden. Wingtech en Yuching moeten gedogen dat de OK-functionarissen een marktverkenning doen naar een langetermijnoplossing, ook bij mogelijke investeerders; de kamer wijst erop dat de huidige eigendomsstructuur de continuïteit van Nexperia kan bedreigen, onder meer omdat verlenging van de opschorting van de Amerikaanse '50%-rule' na 10 januari 2027 niet wordt verwacht. Zij moeten binnen zeven dagen de vorderingen in de Dongguan-procedure intrekken die strekken tot intrekking van de enquête en tot overdracht van de aandelen. De tenuitvoerlegging van de Chinese beslissing van 2 november 2026 is verboden, evenals het belemmeren van samenwerkingen, productie-uitbreiding, licenties en financiering van Nexperia. Tot slot moeten zij in elke nieuwe procedure tegen Nexperia en haar sleutelfiguren de beschikkingen van de Ondernemingskamer overleggen. Als de OK-functionarissen een oplossing voorstellen waar Wingtech niet achter staat, moeten zij ervoor zorgen dat deze aan de Nederlandse rechter kan worden voorgelegd.
De dwangsommen bedragen € 5 miljoen per overtreding of per dag voor de meeste voorzieningen en € 1 miljoen per keer voor het overleggen van de beschikkingen, met een totaalmaximum van € 300 miljoen. Dwangsommen tegen de Chinese bestuurders persoonlijk legt de kamer niet op, omdat hun handelen in beginsel aan de rechtspersonen wordt toegerekend. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, er is geen proceskostenveroordeling en wat verder is verzocht wordt afgewezen.
Gerechtshof Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht