Rechtbank Amsterdam verklaart zich bevoegd in collectieve zaak over Booking.com en Agoda wegens pariteitsverplichtingen en dark patterns Een Nederlandse stichting, Stichting Consumenten Competition Claims, heeft een collectieve actie aangespannen tegen Booking.com en een reeks zustermaatschappijen, waaronder het Amerikaanse Booking Holdings Inc en het Singaporese Agoda Company. De stichting verwijt hen twee soorten onrechtmatig handelen: het opleggen van pariteitsverplichtingen aan hotels, waardoor consumenten meer betaalden voor hotelkamers dan bij vrije concurrentie het geval zou zijn geweest, en het gebruik van zogeheten dark patterns op de platforms Booking.com en Agoda.com. Dark patterns zijn ontwerptechnieken op websites die consumenten manipuleren of misleiden bij het nemen van beslissingen.
Booking Holdings Inc en Agoda betwistten in een bevoegdheidsincident dat de Nederlandse rechter bevoegd is om hun zaken te behandelen. Zij zijn immers niet in Nederland gevestigd, maar respectievelijk in de Verenigde Staten en Singapore. De rechtbank moest beoordelen of zij desondanks rechtsmacht heeft.
Voor de mededingingsrechtelijke vorderingen, gericht op de pariteitsverplichtingen, baseerde de stichting haar beroep op samenhang: de in Nederland gevestigde Booking.com is de ankergedaagde en de buitenlandse entiteiten zijn onderdeel van dezelfde economische eenheid. Agoda betwistte dat zij tot dezelfde onderneming als Booking.com behoort en bestempelde de constructie als een ontoelaatbare 'tweetrapsraket': een combinatie van opwaartse aansprakelijkheid van moedermaatschappij Booking Holdings Inc voor Booking.com, én neerwaartse aansprakelijkheid van Agoda als zustermaatschappij. De rechtbank verwierp dit betoog. Zij oordeelde dat het begrip 'onderneming' in het mededingingsrecht een functioneel begrip is dat uit meerdere rechtspersonen kan bestaan, en dat zijwaartse of horizontale aansprakelijkheid niet is uitgesloten. Omdat Booking Holdings Inc 100% aandeelhouder is van zowel Booking.com als Agoda, en het vermoeden van beslissende invloed niet is weerlegd, behoort Agoda tot dezelfde economische eenheid. Ook het vereiste concrete verband tussen Agoda's activiteiten en het voorwerp van de inbreuk, het aanbieden van hotelboekingsdiensten, is aanwezig.
Voor de consumentenrechtelijke vorderingen over dark patterns oordeelde de rechtbank dat zowel de schadeveroorzakende gebeurtenis als de intredende schade in Nederland kunnen worden gelokaliseerd. De websites van zowel Booking.com als Agoda zijn mede op Nederlandse consumenten gericht: ze zijn in het Nederlands beschikbaar, tonen prijzen in euro's en boden tot kort geleden iDeal als betaalmethode aan, wat een Nederlandse bankrekening veronderstelt. De dark patterns, als die bestaan, treffen de consument op het moment dat deze de website bezoekt, en dat gebeurt in Nederland. Daarmee heeft de Nederlandse rechter bevoegdheid op grond van de onrechtmatige daadsregel in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
Agoda had ook betoogd dat consumenten door het aanvaarden van haar algemene voorwaarden hebben ingestemd met een forumkeuze voor de rechter in Singapore. De rechtbank verwierp dit: de stichting is geen partij bij die overeenkomsten en treedt op basis van haar eigen wettelijke bevoegdheid op voor consumentenbelangen. Zij is daarmee niet gebonden aan het forumkeuzebeding.
Voor Booking Holdings Inc gold dat de stichting haar aansprakelijk stelde op grond van groepsaansprakelijkheid voor het gebruik van dark patterns door Booking.com. Booking Holdings Inc stelde dat zij een niet-operationele holding is, maar de rechtbank oordeelde dat op dit stadium niet op voorhand kan worden uitgesloten dat aansprakelijkheid bestaat, mede gelet op de gestelde overlap in bestuursfuncties en centrale bemoeienis met de website.
De rechtbank wees de bevoegdheidsincidenten van zowel Booking Holdings Inc als Agoda af en veroordeelde elk van hen in de proceskosten van de stichting van € 1.495. De hoofdzaak wordt voortgezet.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank verlengt uithuisplaatsing van minderjarige bij oudtante tot september 2027 Een 14-jarige jongen mag van de rechtbank Noord-Nederland de komende periode bij zijn oudtante blijven wonen. De rechtbank verlengde de machtiging tot uithuisplaatsing in het netwerkpleeggezin tot 18 september 2027.
De jongen verblijft sinds mei 2026 bij zijn oudtante, nadat hij niet langer bij zijn moeder kon wonen. De Raad voor de Kinderbescherming had gevraagd om een machtiging voor plaatsing in een pleeggezin of in een accommodatie van jeugdhulp, zoals een instelling. De rechtbank had op 16 september 2026 al een ondertoezichtstelling uitgesproken en een tijdelijke machtiging voor de plaatsing bij de oudtante verleend tot 30 oktober 2026. De beslissing over de langere duur was toen aangehouden.
De jongen heeft zijn hoofdverblijf formeel bij zijn moeder, maar terugkeer is op dit moment niet mogelijk. De rechtbank overwoog dat eerst gewerkt moet worden aan herstel van het contact tussen moeder en kind, via een traject bij zorginstelling KOEN. De vader had eerder gevraagd om het hoofdverblijf bij hem te bepalen, maar dat verzoek wees de rechtbank in een andere zaak af.
Bij de oudtante voelt de jongen zich goed en kan hij tot rust komen. De rechtbank achtte het noodzakelijk de plaatsing daar voort te zetten. Het verzoek om ook een machtiging te verlenen voor plaatsing in een jeugdhulpaccommodatie wees de rechtbank af. Zo'n plaatsing is een ingrijpende maatregel waaraan de jongen zich sterk verzet, en de rechtbank vond het te ver gaan om de gezinsinstelling Jeugdbescherming Noord en Veilig Thuis Groningen dat ruime mandaat te geven.
De rechtbank verleende de machtiging tot uithuisplaatsing in het netwerkpleeggezin bij de oudtante met ingang van 30 oktober 2026 tot 18 september 2027.
Rechtbank Noord-Nederland · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter laat verklaringen van getraumatiseerde zoon (7) onderzoeken voor beslissing over omgang en gezag vader Een zevenjarige jongen uit Groningen is ernstig getraumatiseerd. Hij is volgens eerdere beschikkingen langdurig blootgesteld aan extreem geweld, mishandeling en verwaarlozing in de woning van zijn moeder, onder meer in een kelder waar hij en een meisje, de dochter van een vriendin van de moeder, werden opgesloten. Zijn vader vraagt de rechtbank om hem met het ouderlijk gezag te belasten en om een omgangsregeling: elk weekend van vrijdag na school tot zondag 18.00 uur en de helft van de vakanties en feestdagen. Hij wil daarnaast een voorlopige voorziening. De rechtbank kan daar nu niet over beslissen en wil eerst deskundigen en de Raad voor de Kinderbescherming laten onderzoeken.
Het kind is sinds 4 mei 2026 uit huis geplaatst in een gezinshuis. Het gezag van de moeder is eerst geschorst en daarna beëindigd, waarna de jongen onder voogdij van Stichting Jeugdbescherming Noord kwam. De moeder zit in detentie en het strafrechtelijk onderzoek richt zich op haar rol. Naar de rol van de vader is geen onderzoek gedaan. Het Openbaar Ministerie heeft besloten dat vooralsnog niet te doen.
In verslagen van gezinshuisouders, begeleiders en de voogd staat wat de jongen over zijn vader heeft verteld. Volgens die verslagen wist de vader dat de kinderen in de kelder werden opgesloten, kwam hij daar kijken, bracht hij het slot op de kelderdeur aan en sloeg hij het kind. Die uitspraken zijn niet altijd eenduidig. Op 1 september 2026 zei de jongen dat zijn vader niet slaat, een paar dagen later zei hij van wel. Ook vertelde hij dat de kelder overdag niet op slot was. De vader wijst op die inconsistenties. De jeugdbeschermingsinstelling gebruikt de verklaringen juist voor haar verweer, maar acht aangifte niet opportuun. De rechter volgt geen van beide partijen in de manier waarop zij de verklaringen beoordelen.
De rechter overweegt dat het ontbreken van een eenduidig verhaal op zichzelf niet betekent dat de verteld feiten onjuist zijn. Hij verwijst naar wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat jonge, getraumatiseerde kinderen vaak in fragmenten en geleidelijk vertellen. Of de verklaringen betrouwbaar zijn, kan een jurist niet beoordelen. Daarvoor is specifieke deskundigheid nodig. De rechter is daarom voornemens een hoogleraar orthopedagogiek te benoemen. Die moet onder meer onderzoeken wat bij een kind van zeven mag worden verwacht, hoe de verklaringen tot stand zijn gekomen en bevraagd, en welke alternatieve verklaringen denkbaar zijn.
Ook het beschermend vermogen van de vader is onvoldoende in beeld. Hij vertelde de Raad dat hij geen beperkingen zag in de opvoeding door de moeder en hield er rekening mee dat de jongen na haar detentie naar haar zou terugkeren. Later zei hij zich bijna niet te kunnen voorstellen dat hij signalen heeft gemist. Daarom wil de rechter een psychiater en een klinisch psycholoog laten onderzoeken of er bij de vader sprake is van psychopathologie of persoonlijkheidskenmerken die zijn opvoedvaardigheden beïnvloeden. Het gaat daarbij ook om zijn vermogen om de ernst van wat zijn zoon heeft meegemaakt te erkennen en diens belangen voorop te stellen. De rechter benadrukt dat dit onderzoek niet bedoeld is om de vader iets te verwijten. Het is toekomstgericht en kan ook in zijn voordeel uitvallen. De vader heeft toegezegd mee te werken.
Daarnaast vraagt de rechter de Raad voor de Kinderbescherming om onderzoek en advies, omdat de jeugdbeschermingsinstelling zelf partij is. De opvoedsituatie bij de vader is nooit onderzocht, en de weekenden roepen vragen op: de jongen vertelde dat hij daar pas midden in de nacht naar bed ging en laat in de avond verbleef op een plek waar volwassenen alcohol dronken. Verder is onduidelijk wat de jongen aankan. Rond de omgangsmomenten raakte hij steeds meer ontregeld, met lichamelijke klachten, agressie en het openkrabben van zijn huid. Na de opschorting van het contact op 18 september 2026 namen die klachten duidelijk af. Zijn traumabehandeling is pas eind september begonnen, en er is geen actueel beeld van het contact tussen vader en zoon. Ook de Raad vond het te vroeg voor concrete beslissingen. De rechter wil verder dat de onderzoeken het kind zo min mogelijk belasten en hem alleen spreken als zijn behandelaar dat verantwoord vindt.
De rechtbank verwijst de zaak naar de rol van 14 december 2026, zodat de vader en de jeugdbeschermingsinstelling zich bij akte kunnen uitlaten over de te benoemen deskundigen en de vragen aan hen en de Raad. Iedere verdere beslissing, ook over de voorlopige regeling, houdt de rechter aan.
Rechtbank Noord-Nederland · 13 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter schort omgangsregeling moeder op na ernstig verzet van dochter van 13 jaar Een moeder en vader strijden al jaren over de opvoeding van hun dochter, die in 2026 dertien jaar oud is. Na een lange juridische procedure bepaalde het gerechtshof Den Haag in juli 2026 dat de dochter voortaan bij haar vader zou wonen, in plaats van bij haar moeder. De moeder had altijd de hoofdverblijfplaats gehad, maar de dochter had al meer dan vier jaar aangegeven liever bij haar vader te willen wonen.
Kort na de overgang naar haar vader vertelde de dochter op school dat zij zich bij haar moeder niet veilig voelt en dat zij daardoor suïcidale gedachten had. Sindsdien weigert ze consequent om met haar moeder mee te gaan bij de afgesproken zorgregeling. Ze is op school in tranen uitgebarsten toen haar moeder onverwacht opdaagde bij een schoolpresentatie, waarna ze een boos bericht stuurde waarin ze haar moeder verwijt haar dag te hebben verpest.
De moeder dagvaardde de vader in kort geding en eiste dat hij de rechterlijk vastgestelde zorgregeling zou nakomen. Ze stelde dat de vader de dochter opzettelijk tegen haar opzet, een vorm van ouderverstoting. De vader verweerde zich door te zeggen dat het kind zelf niet wil en dat gedwongen omgang haar meer schade zou berokkenen. Hij vroeg op zijn beurt om tijdelijke opschorting van de zorgregeling en vervangende toestemming om hulpverlening te regelen zonder de medewerking van de moeder.
De voorzieningenrechter sprak zelf met de dochter, die ook een brief meegaf. Uit dat gesprek bleek dat het meisje een gedetailleerd relaas had over gedrag van de moeder dat haar angst bezorgde: van schreeuwen na thuiskomst terwijl ze op school meegaand had gedaan, tot dreigingen met het kapotgooien van haar telefoon. De rechter nam die signalen serieus, ook al kon niet worden vastgesteld wat precies de oorzaak is van de vervreemding.
De rechter oordeelde dat het belang van de dochter centraal staat. De weerstand van het meisje is zo hevig dat directe hervatting van de omgangsregeling op dit moment een stap te ver is. De rechter erkende uitdrukkelijk dat dit ook zou gelden als de gedachten en gevoelens van de dochter mede door beïnvloeding van de vader zouden zijn ontstaan: ze zijn er, en ze zijn reëel.
Over de te starten hulpverlening waren partijen het grondig oneens. De moeder wilde een behandeltraject via Arkin Gezin en Jeugd en een eerder bekende vertrouwenspersoon inschakelen. De vader wilde een kindbehartiger via een pedagogisch bureau. De rechter wees beide voorstellen af: de vertrouwenspersoon had eerder al als bijzonder curator gefungeerd en het meisje had geen vertrouwen meer in haar, en Arkin is bedoeld voor zwaardere psychiatrische problematiek. De kindbehartiger trok zich bovendien terug nadat de moeder zelf contact met haar had opgenomen.
De rechter trok daaruit de conclusie dat de moeder te veel op controle gericht is en onvoldoende in staat is het belang van haar dochter centraal te stellen. De vader kreeg daarom vervangende toestemming om de dochter in te schrijven bij een nieuwe huisartsenpraktijk met vrouwelijke artsen, het medisch dossier over te laten dragen en via de huisarts een psycholoog in te schakelen. De hulpverlener moet binnen vier weken na het eerste gesprek rapporteren aan beide ouders over hoe contactherstel met de moeder vorm kan krijgen.
De voorzieningenrechter wees de vordering van de moeder tot onmiddellijke nakoming van de zorgregeling af en schortte die zorgregeling op met ingang van de datum van het vonnis. De zaak wordt op 4 januari 2027 pro forma aangehouden, zodat partijen kunnen berichten over de stand van zaken.
Rechtbank Noord-Holland · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Vader krijgt 270 dagen cel voor mishandeling en bedreiging van dochter (16), deels voorwaardelijk Een vader uit Borger-Odoorn heeft zijn minderjarige dochter jarenlang geterroriseerd. De Rechtbank Noord-Nederland veroordeelde hem op 3 november 2026 voor dwang, bedreiging en mishandeling van zijn kind. In de nacht van 2 op 3 maart 2025 sloeg hij haar in het gezicht, gooide hij haar op tafel en smeet hij een deur tegen haar hoofd. Het meisje was toen 16 jaar. Ook bezat hij illegaal een gaspistool.
De aanleiding voor die nacht was dat zijn dochter twee uur later thuiskwam dan afgesproken. Op camerabeelden uit het huis is te zien hoe de vader haar bij het hoofd pakt, op tafel drukt en haar heen en weer rammelt. De rechtbank zag op de beelden dat haar gezicht na een slaande beweging meebeweegt en stelde vast dat hij haar in ieder geval eenmaal in het gezicht sloeg. De moeder trok haar aan de haren en greep haar bij het hoofd. Beide ouders traden daarbij samen op, zodat de vader de mishandeling samen met een ander pleegde. Daarna dwongen de ouders het meisje zich uit te kleden, terwijl de beveiligingscamera alles vastlegde. De vader bekende dat bevel zelf.
Ook in de maanden daarvoor ging het mis. Van 1 januari 2024 tot en met 3 maart 2025 controleerde hij zijn dochter met camera's die dag en nacht opnamen. Hij keek in haar telefoon en volgde haar met Airtags en andere trackers die hij in haar jas en tas stopte. Daarbij schold hij haar uit, schreeuwde hij tegen haar en vernederde hij haar. De verdediging stelde dat ouders hun opvoedtaak naar eigen inzicht mogen invullen. De rechtbank vond dat dit ver buiten de grenzen van die opvoedtaak ging. Alle gedragingen in samenhang bezien leverden strafbare dwang op.
In de drie weken na 3 maart 2025 bedreigde de vader zijn dochter dertien keer. Hij dreigde onder meer haar benen te breken, haar 'in elkaar te trappen' en haar 'af te knallen'. Veel van die uitspraken staan op geluidsopnames. Volgens de verdediging moesten de woorden worden gezien tegen de achtergrond van onmacht en frustratie. De rechtbank vond dat de vader zelf voor de onveilige en agressieve sfeer zorgde. Ook in april 2026 bedreigde hij zijn dochter. Hij zei dat haar dagen geteld waren en dat het 'Weiteveen 2.0' zou worden. Dat deed hij in de rechtszaal en in de cellengang, vlak na een kort geding. In de cellengang riep hij dat men 'een mooi glazen kistje' voor haar kon bestellen.
Twee tenlasteleggingen haalde het openbaar ministerie niet. Voor de mishandelingen in de periode van 2024 tot maart 2025 achtte de rechtbank onvoldoende steunbewijs aanwezig. Vriendinnen zagen blauwe plekken, maar het is niet vast te stellen wanneer die ontstonden en waardoor. Ook de bedreiging van de vriendin van zijn dochter, die hij met neerstekken zou hebben gedreigd, bleef onbewezen. Die uiting is niet te horen op de beelden. Wat hij wel zei, namelijk 'anders skop ik je in de pense', is volgens de rechtbank niet van gelijke dreigende aard als wat ten laste was gelegd.
Een eerdere tenlastelegging van ontucht met zijn dochter, in de periode van 2015 tot en met 2022, kwam helemaal niet aan bod. De officier van justitie had in de raadkamer van 3 juni 2026 gezegd dat het seksueel misbruik niet zou worden vervolgd. De vader mocht daarop vertrouwen, oordeelde de rechtbank. Het openbaar ministerie is daarom niet-ontvankelijk in die vervolging. Dit is ook de reden dat de rechtbank lager uitkomt dan de eis. Volgens de rechtbank had de officier veel tijd aan het ontuchtfeit besteed, waardoor het leek of de strafeis daar mede op was gebaseerd.
De rechtbank rekent het de vader zwaar aan dat hij geen schuldbesef toont. Hij zocht de oorzaak bij het pubergedrag van zijn dochter, maar daarvoor ziet de rechtbank geen rechtvaardiging. Ouders moeten kinderen in die fase begrenzen en begeleiden, desnoods met hulp. Het meisje schreef in haar slachtofferverklaring dat zij de mentale schade voor altijd met zich meedraagt. Ook de wapenbezit beoordeelt de rechtbank streng. Het wapen gaf hij aan zijn broer toen de politie voor de deur stond. Daarmee wilde hij de beschikkingsmacht erover voortzetten.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 270 dagen op, waarvan 148 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Het onvoorwaardelijke deel van 122 dagen is gelijk aan het voorarrest. De officier van justitie eiste twaalf maanden. Als bijzondere voorwaarden gelden een contactverbod met zijn dochter en een locatieverbod rond haar school in Emmen, beide met elektronische monitoring. Daarnaast krijgt de man als vrijheidsbeperkende maatregel een contactverbod met zijn dochter en haar vriendin van vijf jaar en een locatieverbod van drie jaar. Bij overtreding volgen 14 dagen vervangende hechtenis per keer, met een maximum van zes maanden.
De dochter krijgt € 5.000 aan immateriële schadevergoeding, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 3 maart 2025. Zij vroeg € 6.500. Haar materiële schade van € 1.796,88 wijst de rechtbank af, omdat die kosten bij Jeugdbescherming Noord liggen, die een eigen verhaalsrecht op de ouders heeft. De vordering van de vriendin wordt niet-ontvankelijk verklaard, omdat het feit waaruit haar schade voortkwam niet is bewezen. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis blijft bestaan. Overtreedt de man de voorwaarden, dan kan de schorsing worden opgeheven.
Rechtbank Noord-Nederland · 3 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht