Kantonrechter weigert machtiging voor warmtepomp op balkon omdat geluidsoverlast niet is uitgesloten Een appartementseigenaar die naar Spanje was verhuisd wilde een hybride warmtepomp plaatsen op het balkon van zijn woning in Amsterdam. Zijn hypotheekverstrekker eiste dat het appartement energielabel A zou hebben als hij het wilde verhuren, en de warmtepomp moest die verbetering bewerkstelligen. De Vereniging van Eigenaars weigerde toestemming. De eigenaar stapte daarop naar de kantonrechter met twee verzoeken: vernietiging van het VvE-besluit én een vervangende machtiging om de warmtepomp alsnog te mogen plaatsen.
De kantonrechter wees het verzoek tot vernietiging direct af. Een weigering om toestemming te verlenen verandert juridisch gezien niets aan de bestaande situatie en geldt daarom niet als een 'besluit' in de zin van de wet. Er valt dus ook niets te vernietigen.
Vervolgens beoordeelde de rechter of de VvE de toestemming zonder redelijke grond had geweigerd, wat een vereiste is voor het verlenen van een vervangende machtiging. De VvE had meerdere bezwaren: geluidsoverlast, een ontsierend effect op het gebouw, aantasting van de bouwkundige structuur en de vrees voor precedentwerking.
De kantonrechter veegde de meeste bezwaren van tafel. De warmtepomp zou niet boven het balkonhek uitsteken en is daarmee niet wezenlijk anders dan andere voorwerpen die op balkons staan. De VvE had ook niet aangetoond dat een doorvoer van de leidingen door de buitengevel constructief onveilig zou zijn, of dat het balkon de extra 73 kilogram niet zou aankunnen. Over precedentwerking oordeelde de rechter dat toestemming in één geval niet automatisch betekent dat ook anderen recht hebben op toestemming, en dat de VvE aanvullende voorwaarden in haar huishoudelijk reglement kon opnemen.
Het geluid werd uiteindelijk het struikelblok. Wettelijk mag een warmtepomp niet meer dan 40 dB(A) veroorzaken bij de ramen van aangrenzende appartementen. De specificaties van het apparaat vermelden een geluidsniveau van 35 dB(A) bij de laagste instelling, maar dat is gemeten op drie meter afstand. Op de kleine balkons van het gebouw wordt die drie meter niet gehaald. De eigenaar had geen berekening van een onafhankelijk deskundige overgelegd waaruit bleek dat de warmtepomp in deze specifieke situatie toch aan de norm zou voldoen. Dat bewijs lag volgens de rechter op zijn weg.
Omdat de geluidsoverlast niet was uitgesloten, oordeelde de kantonrechter dat de VvE haar toestemming niet zonder redelijke grond had geweigerd. Beide verzoeken werden afgewezen en de eigenaar werd veroordeeld tot betaling van de proceskosten van de VvE ter hoogte van € 720,00, te vermeerderen met de wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt verkoop van appartement na verbouwing zonder toestemming VvE, bouwkundig onderzoek verplicht Een appartementseigenaar in Den Haag verbouwde in 2025 de woning direct onder het dak van een klein gesplitst pand met drie appartementen. Lookhill B.V. kocht de woning in februari 2025 om hem te verbouwen en door te verkopen. De aannemer werkte aan dragende muren en vloeren tussen de woning van Lookhill en die van de buurvrouw op de eerste verdieping. Die muren en vloeren zijn gemeenschappelijk bezit van alle eigenaars. Ook liet Lookhill een dakterras aanleggen, met een trap en een grotere lichtkoepel, zonder dat de vereniging van eigenaars (VvE) daarvoor toestemming had gegeven. Lookhill vroeg die toestemming ook niet.
De buurvrouw meldde na de start van de werkzaamheden meermaals schade in haar woning: scheuren en gaten in plafonds en muren en lekkage. Lookhill liet een deel daarvan herstellen. De VvE besloot op 9 februari 2026 met twee stemmen tegen en één stem voor (van Lookhill) om de gevraagde toestemming voor het dakterras te weigeren. De kantonrechter wees in een beschikking van 26 augustus 2026 de verzoeken van Lookhill af, onder meer het verzoek om het besluit te vernietigen. Het tegenverzoek van de buurvrouw verklaarde de kantonrechter niet-ontvankelijk, omdat dat bij dagvaarding had moeten worden ingeleid. Lookhill zegt het dakterras inmiddels te hebben verwijderd.
Op 2 oktober 2026 zette Lookhill de woning via Funda te koop. De buurvrouw vroeg de voorzieningenrechter in kort geding de verkoop en levering voor zes maanden te verbieden en een door haar aan te wijzen bouwkundige toegang tot de woning te laten krijgen. Zij wil laten onderzoeken of de ingrepen in de dragende muur, de dakconstructie en de vloeren de constructie van het pand hebben aangetast. De VvE steunt dat onderzoek: de bestuurder verklaarde op 24 juli 2026 dat de VvE een onafhankelijke vaststelling verlangt dat de constructie niet is aangetast. Lookhill voerde aan dat een verbod haar eigendomsrecht disproportioneel aantast, dat de buurvrouw ook na verkoop verhaal houdt en dat de VvE, en niet de buurvrouw persoonlijk, over zulke gemeenschappelijke gedeelten gaat.
De voorzieningenrechter volgde Lookhill daar niet in. Een appartementseigenaar mag een mede-eigenaar op eigen titel aanspreken als die zonder toestemming veranderingen in gemeenschappelijke gedeelten aanbrengt; dat recht verdwijnt niet doordat ook de VvE kan optreden. Het was niet bestreden dat Lookhill de veranderingen zonder toestemming had aangebracht. Volgens de rechter kan op basis van de stukken niet worden vastgesteld dat de werkzaamheden deugdelijk zijn uitgevoerd. Levering of ingebruikgeving aan een derde bemoeilijkt het onderzoek, omdat niet vaststaat dat die derde toegang geeft. De rechter wees de gevraagde zes maanden terug tot drie maanden en liet het te koop aanbieden en verkopen zelf wel toe. De inbreuk op het eigendomsrecht noemde hij beperkt en gerechtvaardigd door het belang van het onderzoek.
De voorzieningenrechter verbiedt Lookhill daarom om de woning gedurende drie maanden na het vonnis te leveren of in gebruik te geven, op straffe van een eenmalige dwangsom van € 50.000. Lookhill moet in die periode op één werkdag van 9.00 tot 17.00 uur een bouwkundige en maximaal twee helpers toegang geven om de trap, het plafond, het dak, de doorbraak in de muur en de vloeren te bekijken, te meten en te fotograferen, met een eenmalige dwangsom van € 10.000. De buurvrouw moet de datum minstens vijf werkdagen vooraf melden. Lookhill hoeft niet mee te delen of ze al een koopovereenkomst heeft gesloten, omdat ze ter zitting verklaarde dat de woning nog niet is verkocht. Lookhill betaalt de proceskosten van € 1.862,67; het meer of anders gevorderde wijst de rechter af.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter staat verkoop van 34 percelen aan Provincie-bedrijf toe De Provincie Limburg wil 34 percelen grond van bijna 63 hectare verkopen aan de Grondexploitatiemaatschappij Californië B.V. (GEC). Het gaat om grond in het glastuinbouwgebied Californië II in Horst aan de Maas, onderdeel van de gebiedsontwikkeling Klavertje 4 bij Venlo. Een aardbeientelende onderneming uit de regio wilde die grond zelf kopen en trok naar de kortgedingrechter om de verkoop te stoppen. Zij wilde dat de Provincie alsnog een openbare selectieprocedure zou houden waarin ook andere gegadigden kunnen meedingen.
De zaak draait om de zogenoemde Didam-arresten van de Hoge Raad. Daarin staat dat een overheid die grond wil verkopen in beginsel ruimte moet bieden aan meerdere gegadigden, tenzij op grond van objectieve, toetsbare en redelijke criteria maar één serieuze gegadigde in aanmerking komt. De Provincie had daarom op 24 juni 2026 in het Provinciaal Blad aangekondigd dat zij van plan was aan GEC te verkopen, met een uitleg waarom GEC de enige serieuze gegadigde zou zijn. Andere partijen kregen twintig dagen om daartegen naar de rechter te stappen.
De Provincie wees op een overeenkomst uit 2011 met GEC. Daarin is afgesproken dat de Provincie gronden voor Californië II op verzoek van GEC koopt en later aan GEC doorlevert, waarna GEC de grond bouwrijp maakt en doorverkoopt aan bedrijven. GEC is zelf een publiek-private samenwerking waarin onder meer de Provincie, het ministerie van Economische Zaken en meerdere gemeenten aandeelhouder zijn. Het bedrijf is speciaal opgericht om dit gebied te ontwikkelen. De eisende onderneming vond dat dit geen objectieve criteria zijn en dat ook in 2011 al de gelijkheid van gegadigden gold. GEC en de Provincie stelden dat de eiser in 2011 nog niet bestond en dat GEC met de overeenkomst en eerdere investeringen de enige serieuze gegadigde is.
De voorzieningenrechter volgt de Provincie en GEC. Volgens de rechter is GEC een projectvehikel dat bestaat om Californië II uit te voeren en te financieren. De afspraken uit 2011 zijn feitelijk een financieringsconstructie om dat publieke doel mogelijk te maken. GEC heeft bovendien de grondpositie, de benodigde vergunningen en de financiële verplichtingen en risico's die andere gegadigden niet hebben. Daarmee is de positie van de eiser niet gelijkwaardig aan die van GEC. Uitgifte aan een andere partij zou de financieringsconstructie doorkruisen en het publieke doel in gevaar brengen. De rechter vindt de kennisgeving weliswaar summier, maar voldoende duidelijk en toetsbaar: de eiser kon zijn bezwaren in dit kort geding naar voren brengen, en daar draait het bij de Didam-regels om.
Ook GEC had als tussenkomende partij vorderingen ingesteld: zij wilde de Provincie laten gebieden de verkoop door te zetten. Die vorderingen wijst de rechter af wegens gebrek aan belang, omdat tussen GEC en de Provincie niet in geschil is dat de verkoop er komt. Het vragen om afwijzing van de vorderingen van de eiser ziet de rechter als verweer en niet als zelfstandige vordering.
De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen van de eisende onderneming af en veroordeelt haar in de proceskosten van de Provincie van € 2.101, plus wettelijke rente als ze niet binnen veertien dagen betaalt. GEC wordt eveneens in de proceskosten veroordeeld, maar die zijn begroot op nihil. De Provincie mag de verkoop aan GEC doorzetten.
Rechtbank Limburg · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Goederenrecht Rechter stopt aanbesteding Rotterdam voor werkplekhardware na klacht van Dell De gemeente Rotterdam wilde één leverancier kiezen voor het leveren van computers, laptops, beeldschermen en bijbehorende apparatuur voor de werkplekken van haar medewerkers. De opdracht was naar verwachting € 19.000.000 waard, en maximaal € 21.000.000, voor een periode van vier jaar. Computerfabrikant Dell vond dat de opzet van die Europese aanbesteding niet deugde en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam in kort geding om de procedure stil te leggen.
De gemeente zette de aanbesteding op als een raamovereenkomst met één opdrachtnemer. De winnaar sluit dan eerst een algemeen contract en krijgt daarna, naarmate de gemeente behoefte heeft, losse bestellingen. Inschrijvers streden niet om de laagste inkoopprijs voor de hardware zelf, maar om het opslagpercentage dat zij bovenop die inkoopprijs aan de gemeente in rekening brengen, en om tarieven voor dienstverlening. Welke apparaten de gemeente uiteindelijk zou afnemen, werd pas tijdens de looptijd bepaald: via een webshop met een kernassortiment van veelgebruikte apparaten en via een 'slim scherm' voor bestellingen buiten dat assortiment. Dat kernassortiment werd gaandeweg vastgesteld op basis van offertes die de opdrachtnemer bij fabrikanten opvroeg, en kon worden bijgewerkt als een model uit productie ging.
De gemeente vond dat Dell niet-ontvankelijk moest worden verklaard, omdat Dell als fabrikant geen inschrijver op deze aanbesteding is. De voorzieningenrechter volgde dat niet. Dell had aannemelijk gemaakt dat een winnende doorverkoper niet neutraal tegenover merken staat en eigen voorkeuren kan hebben. Bij een eerdere aanbesteding van de gemeente met dezelfde opzet, voor servers en opslag, had Dell bovendien het afgelopen jaar geen enkele uitvraag ontvangen. Dell kan dus in haar economische belangen worden geschaad en heeft daarmee voldoende belang bij de vorderingen.
Op de inhoud kreeg Dell gelijk. Volgens de Aanbestedingswet moeten bestellingen onder een raamovereenkomst met één ondernemer worden gegund volgens de voorwaarden die in die overeenkomst staan. Die voorwaarden moeten dus vooraf verregaand zijn vastgelegd, anders worden er bij elke bestelling in feite nieuwe opdrachten aanbesteed waarvoor ook andere bedrijven belangstelling hadden kunnen hebben. De rechter vond dat de gemeente te veel ruimte voor die invulling had gelaten. Het kernassortiment lag niet vast, producten die uit de markt gingen konden door andere, vooraf niet omschreven producten worden vervangen, en bestellingen via het 'slim scherm' betroffen per definitie voor inschrijvers onbekende producten. Dat er minimale specificaties waren opgesteld, veranderde dat niet. Dell had aangevoerd dat bij werkplekhardware een kleine wijziging, zoals het aantal USB-poorten, het maximale gewicht of de minimale schermgrootte, kan leiden tot een andere productlijn of zelfs een andere fabrikant. De gemeente betwistte dat niet. Daardoor is er volgens de rechter sprake van schending van het transparantie- en gelijkheidsbeginsel en dus van een fundamenteel gebrek aan de aanbesteding.
De tweede grond van Dell, dat de opzet de mededinging beperkt en niet garandeert dat de laagste prijs wint, kreeg geen zelfstandige behandeling, omdat die grotendeels overlapte met de eerste. De rechter merkte nog op dat het gekozen systeem niet onacceptabel is. De gemeente mocht kiezen voor laagste prijs en voor beoordeling op opslagpercentage, en had meerdere controlemiddelen ingebouwd om te toetsen of de betaalde prijzen marktconform zijn.
De voorzieningenrechter verbiedt de gemeente de opdracht voor perceel 1 (werkplekhardware) definitief te gunnen en de raamovereenkomst te sluiten. De gemeente moet de aanbesteding voor dat perceel staken en gestaakt houden, en mag de opdracht alleen nog gunnen via een nieuwe aanbestedingsprocedure. Dell heeft zich beperkt tot perceel 1, omdat zij geen mobiele hardware (perceel 2) levert. De gemeente moet de proceskosten van € 2.818,65 betalen, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank: geldverstrekker mocht geen winstdeling vragen bij herfinanciering, € 416.000 terug Een vastgoedontwikkelaar leende in de zomer van 2025 bijna € 5,6 miljoen bij een investeringsmaatschappij uit Capelle aan den IJssel om twee panden te verbouwen en daarna met winst te verkopen. De leningen, € 3,9 miljoen voor het ene en € 1,7 miljoen voor het andere pand, waren gedekt met hypotheekrechten en borgstellingen. De afspraak was dat de geldverstrekker naast 8 procent rente per jaar een winstdeling kreeg 'bij verkoop van het project': minimaal 7,5 procent van de hoofdsom, plus 20 procent van de winst boven 15 procent.
De relatie liep stuk. De geldverstrekker kreeg op 1 september 2025 een vordering van de officier van justitie om gegevens te verstrekken over de ontwikkelaar, haar moedervennootschap en haar bestuurder, vanwege een strafrechtelijk onderzoek. Daarnaast twijfelde zij aan facturen die de ontwikkelaar via het bouwdepot wilde laten uitbetalen. Die facturen kwamen van een bedrijf waarvan de echtgenoot van de bestuurder indirect bestuurder was, en die man heeft volgens de rechtbank een voor een financier negatief verleden. Toen de geldverstrekker haar eigen bouwbegeleider de bouwplaats wilde laten bezoeken, liet de ontwikkelaar per e-mail weten dat hij pas welkom was als de betalingen waren gedaan. De geldverstrekker zegde daarop de leningen op per 31 december 2025.
De ontwikkelaar moest de panden herfinancieren. Bij die herfinanciering rekende de geldverstrekker toch winstdeling, € 291.850 voor het eerste en € 124.812,71 voor het tweede pand. Voor het tweede pand kwam daar € 85.065,20 aan vertragingsrente bij, omdat de lening pas op 12 februari 2026 werd afgelost. De ontwikkelaar betaalde alles, soms onder protest, en wilde het geld terug. In een kort geding had de voorzieningenrechter de vorderingen in februari 2026 nog afgewezen.
In de bodemprocedure legt de rechtbank de overeenkomst uit. Winstdeling is volgens de tekst alleen verschuldigd 'bij verkoop'. De panden waren niet verkocht, er was geen winst gerealiseerd en tegenover de nieuwe financiering stond een terugbetalingsverplichting. De overeenkomsten waren eenzijdig door de professionele geldverstrekker opgesteld en er was niet over onderhandeld. Ook uit de termsheets en aanbiedingsbrieven bleek geen winstdeling buiten verkoop. De geldverstrekker had die situatie vooraf duidelijk moeten bespreken, maar dat was niet gebeurd. Dat zij zonder winstdeling geen vergoeding kreeg voor het uitlenen, omdat ze de rente doorbetaalde aan obligatiehouders, maakt dat niet anders; ze had ook kunnen aansturen op een executieverkoop. De ontwikkelaar had de winstdeling dus onverschuldigd betaald. Dat zij de afloscijfers had betaald, gold niet als erkenning van de schuld, want dat gebeurde onder tijdsdruk via de notaris en zij had eerder al laten weten dat geen winstdeling verschuldigd was.
De opzegging was daarentegen terecht. Door de bouwplaats te weigeren en daaraan een betalingseis te verbinden, handelde de ontwikkelaar in strijd met de overeenkomst en de bouwdepotvoorwaarden, en gebruik van de opzeggingsbevoegdheid was niet onaanvaardbaar. De vertragingsrente was daarom verschuldigd. Een beroep op schuldeisersverzuim slaagt niet, omdat de geldverstrekker de ontwikkelaar er niet van weerhield het wel verschuldigde te betalen. Het beroep van de geldverstrekker op verrekening wegens negatieve reviews wijst de rechtbank af, omdat de tegenvordering onvoldoende is onderbouwd. De gevraagde buitengerechtelijke incassokosten van € 4.283,64 zijn ook afgewezen, omdat niet was aangetoond dat er incassowerkzaamheden zijn verricht.
De rechtbank veroordeelt de geldverstrekker tot terugbetaling van € 291.850 en € 124.812,71, beide met wettelijke rente, en tot betaling van € 14.848,94 aan proceskosten. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, ondanks het restitutierisico bij een mogelijk hoger beroep. De vordering tot terugbetaling van de vertragingsrente wijst de rechtbank af.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht