Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken.
Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen.
Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL.
De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet.
De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert.
Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechtbank houdt intrekking ANBI-status van woningnood-stichting in stand Een stichting die de woningnood in de wereld wil bestrijden, had sinds oktober 2019 een ANBI-status: een erkenning als algemeen nut beogende instelling, die fiscale voordelen geeft. De Belastingdienst trok die status in 2023 in, met terugwerkende kracht tot de dag waarop de status was ingegaan. De stichting ging daartegen in bezwaar en daarna in beroep, maar de rechtbank Den Haag verklaart het beroep ongegrond.
De stichting beschrijft zichzelf als een 'normstellende en kaderstellende entiteit'. Ze voert zelf geen projecten uit en neemt geen projectverantwoordelijkheid op zich. In plaats daarvan stelt ze beleid en prestatierichtlijnen op voor onder meer betaalbaarheid, circulariteit, leefbaarheid en biodiversiteit, met meetprotocollen en scorecards. Partijen uit de publieke en de private sector kunnen er vrijwillig voor kiezen zich aan die normen te houden. De stichting had sinds haar oprichting geen liquide middelen en deed geen bestedingen. Haar vermogen bestaat uit geschonken waardepapieren die nog niet te gelde zijn gemaakt.
Volgens de rechtbank moet een instelling om als ANBI te gelden uitsluitend of nagenoeg uitsluitend het algemeen nut beogen. Dat moet blijken uit haar feitelijke werkzaamheden, en die moeten er rechtstreeks op gericht zijn een algemeen belang te dienen. De rechtbank vindt dat de stichting dat niet aannemelijk heeft gemaakt. Dat anderen dankzij de normen misschien duurzamer en efficiënter kunnen bouwen, is volgens de rechtbank onvoldoende, want daarmee wordt het algemeen belang hooguit indirect gediend. Ook het argument dat de stichting andere algemeen nut beogende instellingen 'op andere wijze' ondersteunt, gaat niet op: vooraf is niet vast te stellen welke partijen zich aan de normen zullen houden en of die partijen wel het algemeen nut beogen. Heeft een commerciële partij bijvoorbeeld een kostenbesparing bij de bouw van woningen, dan dient dat een particulier belang. Stukken als jaarrekeningen, het beleidsplan en notulen van bestuursvergaderingen veranderen dat oordeel niet.
De stichting deed daarnaast een beroep op het vertrouwensbeginsel. Zij stelde dat de inspecteur in juni 2022 telefonisch had ingestemd met haar voorstel over de zogeheten anti-oppoteis en dat het onderzoek toen in de eindfase zat. De Belastingdienst betwist dat. De rechtbank vindt dat ook als die instemming er was, dit niet gelijkstaat aan een uitdrukkelijke, ondubbelzinnige en onvoorwaardelijke toezegging dat de status behouden zou blijven. Ook de stelling dat het onderzoek bijna klaar was, zegt niets over de uitkomst ervan. De klachten over de zorgvuldigheid en de motivering van de uitspraak op bezwaar slagen evenmin: volgens de rechtbank is die uitspraak toegespitst op de stichting en deugdelijk gemotiveerd.
Tot slot vroeg de stichting subsidiair om te beoordelen of de intrekking met terugwerkende kracht evenredig is. De rechtbank wijst erop dat de voorwaarden voor de ANBI-status rechtstreeks uit de wet volgen en dat de inspecteur daarbij geen beoordelingsvrijheid heeft, zodat de intrekking zelf niet aan het evenredigheidsbeginsel kan worden getoetst. Alleen over de terugwerkende kracht heeft hij enige ruimte. Daar heeft de stichting volgens de rechtbank niet aannemelijk gemaakt dat de nadelen onevenredig zijn. De genoemde gevolgen, zoals afspraken over toekomstige dividendstromen waarvoor de ANBI-status een voorwaarde is, vloeien voort uit de intrekking zelf en niet uit de terugwerkende kracht.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De ANBI-status van de stichting is daarmee terecht met terugwerkende kracht tot 24 oktober 2019 ingetrokken. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Franchisenemer hoeft niet persoonlijk in te staan voor schulden: ondertekening onvoldoende bewezen Op 9 juni 2023 kwamen de bestuurder van franchisegever Oh My Sushi, een medewerker en de eigenaar van een transportbedrijf bijeen. Volgens Oh My Sushi tekende de eigenaar die dag digitaal de franchiseovereenkomst, namens zijn bv. De eigenaar zegt dat het slechts een adviesgesprek was en dat hij nooit heeft getekend, onder meer omdat hij daarmee persoonlijk aansprakelijk zou worden. Over die handtekening ging het geschil.
De rechtbank Amsterdam had Oh My Sushi in een tussenvonnis van 5 november 2025 opgedragen te bewijzen dat de elektronische handtekening onder de overeenkomst van 9 juni 2023 van de gedaagden afkomstig is. Daarna zijn getuigen gehoord, en Oh My Sushi overlegde ook een schriftelijke verklaring van een derde.
De bestuurder van Oh My Sushi verklaarde dat de eigenaar tijdens de bijeenkomst heeft getekend. Zijn broer en zakenpartner bevestigde dat hem dat later die dag telefonisch is verteld. De rechtbank gaf aan dat laatste verhaal weinig gewicht, omdat de broer er zelf niet bij was en dus niet uit eigen waarneming kon verklaren. Bovendien zijn beiden nauw betrokken bij Oh My Sushi, waardoor hun verklaringen extra kritisch moeten worden bekeken.
De verklaring van de bestuurder staat lijnrecht tegenover die van de eigenaar. De enige andere persoon die bij de bijeenkomst was, de medewerker van Oh My Sushi, is niet als getuige gehoord. Oh My Sushi had hem wel opgeroepen, maar hij verscheen niet, en daarna zag zij ervan af hem te horen. De rechtbank noemt dat een manco in de bewijslevering. De schriftelijke verklaring die hij wel afgaf heeft maar beperkte waarde: hij legde die niet onder ede af, de eigenaar kon hem er geen vragen over stellen en hij zegt er niets over het telefoongesprek waarvan de twee broers gewag maken. Twee getuigen van de eigenaar verklaarden juist dat hij hun zei niet te hebben getekend en dat ook niet te willen.
Oh My Sushi is daarom niet geslaagd in het bewijs dat de eigenaar de overeenkomst heeft ondertekend. Daardoor staat niet vast dat is afgesproken dat hij persoonlijk aansprakelijk is voor de verplichtingen van zijn bv uit de franchiseovereenkomst. Ook een non-concurrentiebeding voor de duur van de overeenkomst is niet komen vast te staan. De vorderingen die daarop berusten wijst de rechtbank af. Dat gold volgens het tussenvonnis al voor de vorderingen op basis van een non-concurrentiebeding dat na afloop van de overeenkomst zou gelden.
Toegewezen is wel de vordering tot betaling van de franchisevergoedingen over juli 2024 tot en met maart 2025. Het gaat om € 22.021,48, plus wettelijke handelsrente vanaf de dag van de dagvaarding. Dat bedrag moet de bv betalen. Omdat beide partijen deels gelijk kregen, draagt iedere partij de eigen proceskosten. De rechtbank verklaarde de betalingsveroordeling uitvoerbaar bij voorraad en wees het meer of anders gevorderde af.
Rechtbank Amsterdam · 4 november 2026
Civiel Recht A-G: gefailleerde mag zelf in cassatie, bestuurdersclaim van € 427.395 blijft voor Hoge Raad staan Twee bedrijven werden failliet verklaard nadat het hof hen had veroordeeld tot betaling van een groot bedrag. Moeten ze dan toch een cassatieberoep tegen die veroordeling aan de curator overlaten? Dat is de vraag in een incident voor de Hoge Raad, waarover de advocaat-generaal een conclusie heeft genomen.
Het geschil draait om Monitor Management B.V. en Smartvital B.V. Zij vorderen geld terug van hun (indirecte) bestuurders: Brampton Management B.V., Visionlead Management B.V. en twee personen die onder de handelsnaam [A] en [B] werken. Volgens Monitor en Smartvital hebben die bestuurders zonder toereikende grond betalingen ontvangen, waaronder bezoldiging en vergoedingen. De bestuurders stellen daartegenover dat zij recht hebben op een redelijk loon voor hun bestuurs- en operationele werkzaamheden. Daartoe hebben zij eigen vorderingen ingesteld, deels voorwaardelijk.
De rechtbank wees de vorderingen over en weer gedeeltelijk toe en gedeeltelijk af in een vonnis van 28 augustus 2024. Beide kanten gingen in hoger beroep. Bij arrest van 31 maart 2026 vernietigde het gerechtshof 's-Hertogenbosch dat vonnis. Het hof veroordeelde de bestuurders hoofdelijk tot betaling van € 427.395,07 aan Monitor en € 244.505,13 aan Smartvital.
Op 21 mei 2026 gingen Brampton en Visionlead failliet, met één curator voor beide faillissementen. Op 30 juni 2026 stelden alle vier de bestuurders cassatieberoep in. De curator deed dat niet. Monitor en Smartvital vragen de Hoge Raad nu om Brampton en Visionlead niet-ontvankelijk te verklaren. Hun redenering: na een faillissement kan alleen de curator nog in cassatie gaan. Ze wijzen daarvoor op arresten van de Hoge Raad uit 1914 en 2020.
De advocaat-generaal ziet dat anders. De Faillissementswet regelt volgens hem niet wat er gebeurt als het faillissement valt na de einduitspraak, maar voordat een rechtsmiddel is ingesteld. De arresten van 1914 en 2020 gaan over het starten van een nieuwe procedure tijdens het faillissement, niet over het instellen van hoger beroep of cassatie. In het arrest van 2020 staat bovendien dat een gefailleerde zijn procesbevoegdheid behoudt. Ook uit een arrest van de Hoge Raad uit 1983 leidt hij af dat een gefailleerde zelf in hoger beroep kan gaan. De wederpartij krijgt dan alleen de bevoegdheden die de wet haar geeft, zoals het in het geding roepen van de curator.
De advocaat-generaal noemt ook drie arresten die suggereren dat alleen de curator een rechtsmiddel kan instellen, maar daarin was die vraag niet aan de orde. Ook de literatuur en lagere rechtspraak zijn verdeeld. Volgens hem is het stelsel waarin de gefailleerde zelf een rechtsmiddel kan aanwenden het meest passend. Zo wordt voorkomen dat een uitspraak onherroepelijk wordt omdat de curator te laat of niet handelt, en dat is ook in het belang van de boedel en de schuldeisers. Een gefailleerde die het rechtsmiddel instelt, kan de boedel bovendien niet benadelen, omdat de procedure daarna meteen wordt geschorst.
Bij een zaak met meerdere vorderingen moet volgens hem per vordering worden bekeken welke bepaling van de Faillissementswet geldt. Op de geldvorderingen van Monitor en Smartvital tegen de gefailleerden is artikel 29 van toepassing, op de vorderingen van de gefailleerden in reconventie artikel 27. In beide gevallen zijn Brampton en Visionlead volgens hem ontvankelijk. Het verweer dat Monitor en Smartvital geen belang hebben, omdat de zaak toch al voor de twee niet-failliete bestuurders moet worden uitgeprocedeerd, hoeft daardoor niet meer besproken te worden.
De advocaat-generaal concludeert dat de incidentele vordering wordt afgewezen. Daarnaast moet de Hoge Raad volgens hem vaststellen dat het geding in conventie tussen Monitor en Smartvital enerzijds en Brampton en Visionlead anderzijds sinds 30 juni 2026 van rechtswege is geschorst. De cassatieprocedure gaat verder voor de twee bestuurders die niet failliet zijn.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Bestuurder aansprakelijk voor schade door overdracht golfleden aan stichting van zijn partner Twee bestuurders runden samen een vereniging die de golfvaardigheid en handicaps van golfers centraal registreert. De vereniging werkte samen met een bedrijf dat klanten aanbracht die bij de Nederlandse Golf Federatie (NGF) een officiële handicap wilden laten registreren. Die klanten werden via het bedrijf lid van de vereniging, en het overgrote deel van het ledenbestand bestond uit deze klanten. De samenwerkingsovereenkomst liep voor onbepaalde tijd en was opzegbaar per einde van het kalenderjaar.
Op 1 juli 2025 zegde het bedrijf de overeenkomst op tegen 31 december 2025. Het liet tegelijk weten zijn klanten al direct onder te brengen bij een andere organisatie, en vroeg de vereniging om de leden over te dragen. Die organisatie bleek een stichting, waarvan de levenspartner van een van de twee bestuurders zelf bestuurder was. Haar besloten vennootschap, bedoeld om de verdiensten van de stichting te verzamelen, was kort daarvoor opgericht. De bestuurder aan wie de brief was gericht gaf heel kort daarna gevolg aan het verzoek en droeg het klantenbestand over. Zijn medebestuurder liet hij daarover in het ongewisse. Die kwam er pas een week later achter, toen de IT-er die de leden moest overzetten aan de bel trok.
De vereniging stelde de bestuurder aansprakelijk, op grond van bestuurdersaansprakelijkheid (artikel 2:9 BW) en onrechtmatige daad. Ze vorderde € 250.000 schadevergoeding, subsidiair een voorschot van € 100.000 en een verklaring voor recht met verwijzing naar de schadestaatprocedure. De bestuurder voerde aan dat een ernstig persoonlijk verwijt ontbreekt, dat de overeenkomst geen exclusiviteit kende en dat de schade niet is onderbouwd. In reconventie vorderde hij opheffing van het conservatoir beslag dat op zijn bankrekeningen was gelegd, en vergoeding van zijn eigen schade.
De rechtbank oordeelde dat de bestuurder ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. Dat hij zonder medeweten van zijn medebestuurder de samenwerking liet eindigen en wist of had moeten weten dat dit omzetverlies kon geven, was niet weersproken. Bovendien had hij door de band met de partner die de stichting bestuurt een belang dat tegenover dat van de vereniging stond. Hij maakte dat belang niet kenbaar aan zijn medebestuurder. Volgens de rechtbank is dat een zwaarwegende omstandigheid die de aansprakelijkheid in beginsel vestigt, en andere omstandigheden die anders wezen zijn niet gesteld of gebleken. Ook wist hij dat zijn medebestuurder vond dat leden individueel moesten opzeggen, en liet hij die opvatting welbewust links liggen.
Of de vereniging ook echt schade heeft geleden, staat volgens de rechtbank nog niet vast. Schade is aannemelijk, maar het is onzeker of de vereniging per saldo inkomsten misloopt. Het besluit om geen nieuwe leden meer aan te brengen kwam van het bedrijf zelf, en het is de vraag of inspanningen van de bestuurder de samenwerking hadden gered. De vorderingen van € 250.000 en € 100.000 wees de rechtbank daarom af. Wel verklaarde zij voor recht dat de bestuurder aansprakelijk is voor de schade die de vereniging lijdt doordat het bedrijf in de tweede helft van 2025 geen leden meer aanbrengt, en verwees zij de zaak naar de schadestaatprocedure. Daarbij moet de schade worden verminderd met contributies over november en december, de afdrachten aan de NGF, 9% btw en de provisie die de vereniging aan het bedrijf had moeten betalen.
De vorderingen in reconventie wees de rechtbank af, omdat die alleen waren ingesteld voor het geval de bestuurder niet aansprakelijk zou zijn. Hij moet de proceskosten van € 10.233,16 in conventie en € 281,50 in reconventie betalen, met wettelijke rente.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht