Rechter dwingt kinderopvang Pinokkio tot akkoord met schuldregeling van moeder met € 45.386 schuld Een alleenstaande moeder van drie minderjarige kinderen kwam in de schulden doordat de Belastingdienst de kinderopvangtoeslag niet op tijd uitbetaalde en die uiteindelijk helemaal stopzette. Haar oudste zoon heeft een autismespectrumstoornis. Zelf kampt zij met medische klachten en een uitkering op grond van de Participatiewet is haar enige inkomen. In totaal heeft zij achtentwintig schuldeisers, die samen € 45.386,30 van haar te vorderen hebben.
Met hulp van schuldhulpverlener Stroomopwaarts en haar beschermingsbewindvoerder bood zij haar schuldeisers een schuldregeling aan, gebaseerd op de NVVK-norm. Haar afloscapaciteit is € 0,00, maar zij had met haar bewindvoerder een bedrag gespaard. Na een heroverweging bood zij 22,82 procent aan de preferente schuldeisers en 11,41 procent aan de concurrente schuldeisers, in één keer te betalen, tegen finale kwijting. Zevenentwintig van de achtentwintig schuldeisers stemden in. Het Franciscus Gasthuis & Vlietland trok bij na het verzoek en stemde alsnog in. Alleen kinderdagverblijf Pinokkio weigerde.
Pinokkio heeft volgens zichzelf een vordering van € 14.909,80, terwijl in het verzoekschrift € 8.826,95 stond, ongeveer 19,4 procent van de totale schuldenlast. Het kinderdagverblijf voerde aan dat de moeder geen enkele factuur heeft betaald en de kinderopvangtoeslag zelf heeft ontvangen zonder die door te betalen. Als kleine, onafhankelijke organisatie raakt Pinokkio daardoor in haar voortbestaan bedreigd, aldus het verweer. Het kinderdagverblijf was niet ter zitting aanwezig.
De rechtbank Rotterdam woog het belang van Pinokkio af tegen dat van de moeder en de overige schuldeisers. Zij stelde vast dat Pinokkio de enige weigerende schuldeiser is, dat een deskundige en onafhankelijke partij het voorstel heeft getoetst en dat het goed gedocumenteerd is. Het aanbod is volgens de rechtbank het uiterste waartoe de moeder in staat is. Zij had over 2020 geen kinderopvangtoeslag ontvangen en dus niet voor andere doeleinden gebruikt. Zij is tot en met 14 oktober 2027 vrijgesteld van de arbeidsverplichtingen om medische redenen, dus een hogere afloscapaciteit is niet te verwachten.
De rechtbank vond de schuldregeling bovendien gunstiger voor schuldeisers dan de wettelijke schuldsaneringsregeling. Daarin gaan kosten voor de bewindvoerder en griffierecht van het opgebouwde vermogen af, en wordt een bate pas aan het einde uitgekeerd. De schuldregeling betaalt in één keer en op korte termijn.
De rechtbank beveelt Pinokkio daarom in te stemmen met de schuldregeling. Haar vonnis treedt in de plaats van de instemming van Pinokkio. De proceskosten, die zij op nihil begroot, komen voor rekening van Pinokkio. Het subsidiaire verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling wijst zij af, omdat de moeder met de gedwongen regeling haar schulden kan blijven betalen en niet is opgehouden te betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter wijst schuldsanering af: schuld na dronkenschapsongeluk valt niet onder schone lei Een man die in 2016 onder invloed een ongeluk veroorzaakte, kan niet worden toegelaten tot de wettelijke schuldsaneringsregeling. De Rotterdamse rechtbank wees zijn verzoek af, omdat de schuldsanering hem niets zou opleveren: zijn twee enige schulden vallen allebei buiten de zogenoemde schone lei.
De man verblijft op een geheim adres en ontvangt een bijstandsuitkering op grond van de Participatiewet. Hij vroeg toelating tot de Wsnp (wettelijke schuldsaneringsregeling natuurlijke personen), een traject waarin iemand een aantal jaren leeft van een vastgesteld bedrag en aan het eind zijn resterende schulden kwijtgescholden krijgt. Op de zitting van 29 oktober 2026 werd hij bijgestaan door een schuldhulpverlener van Geldplein en een beschermingsbewindvoerder.
De schuldenlast bedraagt € 42.260,69 en is verdeeld over twee schuldeisers. Het grootste deel, € 42.260,68, is een vordering van Centraal Beheer Achmea. Die schuld vloeit voort uit een strafrechtelijke veroordeling. De man veroorzaakte in 2016 onder invloed een ongeluk. De verzekeraar vergoedde de schade van het slachtoffer en verhaalt die kosten nu op hem. Daarnaast staat een studieschuld bij DUO op de crediteurenlijst, voor een symbolisch bedrag van € 0,01. De schuldhulpverlener nam die fictieve vordering op verzoek van DUO op, zodat de dienst op de hoogte blijft van de stand van zaken.
Voor toelating tot de Wsnp moet onder meer aannemelijk zijn dat de verzoeker in de drie jaar voor zijn verzoek te goeder trouw is geweest ten aanzien van het ontstaan of onbetaald laten van zijn schulden. Daar kwam de rechtbank niet aan toe. Zij oordeelde dat toelating geen doel dient, omdat beide schulden niet onder de schone lei vallen. Voor schulden die voortkomen uit een strafrechtelijke veroordeling bepaalt artikel 358 lid 4 Faillissementswet dat zij na afloop van de schuldsanering niet worden kwijtgescholden. Studieschulden uit de Wet studiefinanciering 2000 vallen op grond van artikel 299a lid 1 Fw in beginsel buiten de Wsnp, en ook die worden niet kwijtgescholden. Omdat er geen andere schulden zijn, zou de man na het traject nog steeds met dezelfde schuld zitten.
De rechtbank voegt toe dat dit niet uitsluit dat ook andere feiten of omstandigheden tot afwijzing hadden geleid. De rechtbank wijst het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling af. Hoger beroep is mogelijk, uitsluitend via een advocaat bij het gerechtshof.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Hof veroordeelt advocaat tot taakstraf voor bankbreuk bij faillissement cliënt en neemt woning af Een advocaat die jarenlang een weigerachtige cliënt bijstond, kreeg zijn honorarium niet betaald. De openstaande rekening liep op tot ruim € 154.000. Toen de cliënt (in de uitspraak [medeverdachte 2] genoemd) op 24 april 2018 failliet ging, bleek de advocaat via zijn eigen vennootschap een vordering op een derde te hebben overgenomen die de cliënt nog had. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat de advocaat daarmee bankbreuk heeft gepleegd: hij bevoordeelde zijn eigen kantoor boven de andere schuldeisers.
De zaak kwam in hoger beroep voor het hof, na een vrijspraak door de rechtbank Overijssel. Het gaat om hoger beroep dat de officier van justitie instelde tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 16 december 2024. De rechtbank had de advocaat vrijgesproken. Het hof vernietigt dat vonnis en komt tot een ander oordeel over het bewijs. De advocaat-generaal eiste 12 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.
De cliënt maakte er volgens het dossier jarenlang een gewoonte van om vermogen bij derden onder te brengen, zodat schuldeisers er geen beslag op konden leggen. Zo verkocht hij zijn woonboerderij 'met gesloten beurzen' aan een bekende, waarbij de koopsom werd omgezet in een geldlening en hij een terugkooprecht kreeg. De advocaat stond hem in dergelijke procedures bij. Hij kende ook de slechte betalingsmoraal van de man. Al in 2014 waarschuwde hij hem dat een faillissement dreigde als hij een schuld aan een pensioenfonds niet betaalde. Het hof van Arnhem-Leeuwarden veroordeelde de cliënt op 4 april 2017 tot betaling van € 251.223,86 aan dat fonds.
Een week na dat arrest, op 11 april 2017, droeg de cliënt een vordering op een derde over aan de vennootschap van de advocaat. Het ging om een vordering van ongeveer € 170.984,83. De advocaat tekende de overeenkomst namens zijn vennootschap. Volgens het hof had hij op dat moment rekening moeten houden met een faillissement. De cliënt liet zich 'nergens iets aan aangelegen liggen' en weigerde te betalen. Het hof merkt de overeenkomst aan als een overdracht tot zekerheid, waardoor het leek alsof de vordering niet meer tot het vermogen van de cliënt behoorde. Het feit dat de advocaat wist van vermogen van de cliënt in het buitenland, maakte voor het hof geen verschil: daarop kon hij geen gerechtvaardigd vertrouwen baseren.
Van het primair, subsidiair en meer subsidiair tenlastegelegde spreekt het hof de advocaat vrij. Het hof acht wel bewezen wat meest subsidiair was ten laste gelegd. De advocaat heeft als enig bestuurder van de vennootschap feitelijk leiding gegeven aan het medeplegen van bankbreuk door de rechtspersoon. Het hof beschouwt zijn handelen als ernstig, maar legt geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf op, mede gelet op de verbeurdverklaring en het blanco strafblad.
Het hof veroordeelt de advocaat tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast verklaart het hof de woning aan het betreffende adres verbeurd. Die woning ligt via de vordering en het hypotheekrecht in het vermogen van de vennootschap waarvan de advocaat enig aandeelhouder en bestuurder is. Het hof stelt de waarde vast op € 218.000, met 360 dagen vervangende hechtenis als volledig verhaal uitblijft. Brengt de woning meer op dan € 160.984,83, dan gaat het overschot terug naar de cliënt.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 4 november 2026
Strafrecht Curaçaose partner moet Cg 98.635 terugstorten in nalatenschap, maar mag in woning blijven Een man uit Curaçao overleed in 2026, kort nadat hij kanker had gekregen. Hij liet een levenspartner met wie hij ongehuwd samenwoonde en twee dochters achter. Een testament was er niet: de notaris had wel een concept opgesteld, maar dat is nooit ondertekend. Over het geld op een gezamenlijke bankrekening en over de woning ontstond ruzie tussen de partner en de dochters.
Op de gezamenlijke bankrekening bij Maduro & Curiel's Bank (MCB) stond onder meer een eindafrekening van het salaris van de man, Cg 225.331,25, die zijn werkgever na zijn overlijden bijschreef. In de maanden daarna maakte de partner in totaal Cg 247.920 over naar haar eigen rekening. Een van de dochters liet conservatoir beslag leggen, een beslag dat dient om geld veilig te stellen zolang de rechter nog moet beslissen. Via een kort geding tegen de bank kwam zij te weten welke bedragen waren overgeschreven. De eigen rekeningen van de man bij MCB bevatten ongeveer Cg 1,8 miljoen. Beide dochters vorderden samen onder meer terugbetaling van de overgeschreven bedragen, rekening en verantwoording en ontruiming van de woning. De partner wilde juist dat de beslagen werden opgeheven.
Het gerecht gaf een voorlopig oordeel, zoals gebruikelijk in een kort geding. Eerst liet het de tweede dochter, die in België woont, zich aan de zijde van haar zus voegen, omdat zij als mede-erfgename belang heeft bij de uitkomst. De vordering tot rekening en verantwoording was volgens het gerecht achterhaald, omdat de dochter via de bank al alle rekeningafschriften had gekregen.
Bij het geld maakte het gerecht onderscheid. Wat vóór het overlijden op de gezamenlijke rekening was bijgeschreven, hoefde niet terug. Het gerecht achtte aannemelijk dat de man zijn salaris op die rekening liet storten om de partner over het geld te laten beschikken, nadat hij ziek bleek. Dat past bij het concepttestament, waarin hij haar onder meer een legaat van Cg 250.000 toedacht. Ook de overlijdensuitkering van Cg 126.696, die in de eindafrekening zat, was volgens een brief van de werkgever uitdrukkelijk bedoeld als steun voor de achterblijvende partner. Het restant van de eindafrekening, Cg 98.635, behoort volgens het gerecht voorlopig wel tot de nalatenschap.
Ontruiming van de woning wees het gerecht af. Op grond van artikel 4:28 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek mag de partner de woning en de inboedel negen maanden na het overlijden blijven gebruiken. Of artikel 4:30b BW haar nog verdergaande bescherming biedt, liet het gerecht in het midden. Partijen stemden ter zitting ermee in dat een deskundige een boedelbeschrijving opmaakt van onder meer de woning, de auto's en de inboedel.
Het gerecht veroordeelt de partner om Cg 98.635 terug te storten op de rekening van de overledene bij MCB. Dat kan door overboeking van het saldo van Cg 59.680 op de gezamenlijke rekening, aangevuld vanaf een eigen rekening van de partner. De conservatoire beslagen worden opgeheven onder de voorwaarde dat dit bedrag is bijgeschreven. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad en de overige vorderingen worden afgewezen. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 6 november 2026
Civiel Recht Rechtbank verbeurdverklaart € 227.735 uit kluis van overleden moeder, dochter krijgt geen straf voor schuldwitwassen In een gehuurde kluis lag een bedrag van € 227.735 aan contant geld, grotendeels in coupures van € 100 en € 200. Het geld was van een vrouw die bij leven werd verdacht van witwassen en overleed voordat haar eigen strafzaak was afgerond. Haar dochter erfde de nalatenschap. Daarom stond zij nu zelf terecht, op verdenking van witwassen van dat geldbedrag.
De rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, wees eerst een beroep op de onschuldpresumptie af. De verdediging vond dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk moest zijn. De moeder was bij leven vervolgd, die vervolging eindigde door haar overlijden en haar schuld is dus nooit vastgesteld. Een oordeel dat het geld uit misdrijf komt, zou volgens de verdediging toch neerkomen op een schuldoordeel over haar. De rechtbank zag dat anders. Volgens een recent arrest van de Hoge Raad hoeft de rechter bij witwassen alleen vast te stellen dat het geld als zodanig uit enig misdrijf afkomstig is, en niet of de erflater daar zelf een strafrechtelijk verwijt van kan worden gemaakt.
Over de herkomst van het geld volgde de rechtbank een vast stappenplan voor witwassen zonder bekend misdrijf. Een concreet misdrijf waarmee het geld was verdiend, kwam niet naar voren. Wel was er een vermoeden van witwassen: het ging om een groot contant bedrag, grotendeels in grote coupures, bewaard in een externe kluis, zonder dat uit beroep of bedrijf bleek waarom iemand zoveel contant geld nodig had. De verklaring dat het spaargeld van de moeder was, was maar voor een deel concreet en te controleren. De moeder noemde bovendien wisselende bedragen voor wat zij had opgenomen.
Het Openbaar Ministerie onderzocht die verklaring. Van haar bankrekeningen was sinds 2002 ruim € 50.000 contant opgenomen. In de aangiftes inkomstenbelasting over 2010 tot en met 2021 stond geen contant vermogen of contant inkomen. Nagenoeg alle opgegeven inkomsten kwamen giraal binnen. Bankbiljetten van € 50 van een serie die pas na april 2017 is uitgegeven, vertegenwoordigden € 17.100, terwijl na die datum slechts € 5.200 contant was opgenomen. De rechtbank vond ook vragen te stellen bij een verklaring uit 2005 over € 65.350 dat de moeder bij haar ouders had gestald en contant terugkreeg, onder meer omdat datums niet klopten en een verband met het geld in de kluis ontbrak. Zelfs als alles ten gunste van de verdachte werd aangenomen, bleef ruim € 112.000 over waarvoor geen verifieerbare bron was aangedragen. De rechtbank oordeelde dat het niet anders kan dan dat het volledige bedrag uit enig misdrijf afkomstig is.
De dochter had het geld voorhanden en had het verworven door de nalatenschap op 13 december 2023 beneficiair te aanvaarden en door klaagschriften in te dienen om het beslag op te heffen en het geld aan haar terug te geven. Opzet kon de rechtbank niet bewijzen, dus volgde vrijspraak van opzetwitwassen. Zij had wel redelijkerwijs moeten vermoeden dat het geld uit misdrijf kwam. Het Openbaar Ministerie had haar op 9 oktober 2023 een brief overhandigd dat de nalatenschap mogelijk voorwerpen uit misdrijf bevatte. Zij kende de omvang van het bedrag en wist dat het onderwerp was van een witwasverdenking in de zaak tegen haar moeder. Ook had zij zelf gezien dat er meerdere enveloppen in de kluis lagen. Zo kwam de rechtbank tot schuldwitwassen.
De officieren van justitie eisten een geldboete van € 20.000. De rechtbank legde geen straf op. Zij woog zwaar mee dat de verdachte het geld als erfgename van haar moeder kreeg, dat het strafrechtelijk onderzoek naar haar moeder grote impact op haar had en dat zij nog altijd de gevolgen ervan ondervindt. Zij heeft geen strafblad en de rechtbank begreep dat zij de erfenis aanvaardde omdat afstand doen voelde als een erkenning van de schuld van haar moeder. Een straf diende volgens de rechtbank geen redelijk doel, en met de verbeurdverklaring van het geld werd een bestaande onrechtmatigheid voldoende rechtgezet.
De rechtbank verklaarde schuldwitwassen bewezen, sprak de verdachte vrij van opzetwitwassen, paste artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht toe en legde geen straf of maatregel op. Het in beslag genomen bedrag van € 227.735 werd verbeurdverklaard.
Rechtbank Oost-Brabant · 6 november 2026
Strafrecht