Hof bekrachtigt vonnis en verklaart ook nieuwe merken van DNACC nietig DNACC ging in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Den Haag van 27 maart 2024, waarin haar merken bouwbakkie, bakkie en rolbakkie nietig waren verklaard omdat ze beschrijvend zijn voor een containerbak en dus geen onderscheidend vermogen hebben. Die rechtbank wees om die reden alle vorderingen van DNACC tegen de exploitant van Opslagbakkie.nl af, wees de tegenvordering tot nietigverklaring van de oude merken toe en veroordeelde DNACC in de proceskosten. In hoger beroep wilde DNACC dat het hof alsnog haar vorderingen zou toewijzen, terwijl de wederpartij op zijn beurt ook nietigverklaring vroeg van de nieuwe merken die DNACC in 2023 had laten inschrijven.
Het gerechtshof Den Haag onderschrijft het oordeel van de rechtbank volledig. De woorden bak, bouwbak en rolbak zijn onbetwist beschrijvend voor een container, en volgens het hof verandert de verkleinvorm bakkie daar niets aan. Het hof wijst erop dat de uitgang kie een vorm van populair taalgebruik is die ongeacht de grootte van een voorwerp wordt gebruikt, zoals ook een aanhangwagen wel een bakkie wordt genoemd. Er is dan ook een direct verband tussen de merken en de containerverhuur waarvoor ze zijn ingeschreven, waardoor het publiek ze meteen als beschrijving opvat in plaats van als herkomstaanduiding van één bepaald bedrijf.
DNACC probeerde het hof ervan te overtuigen dat de merken door jarenlang en intensief gebruik alsnog zijn ingeburgerd bij het publiek. Ze wees op reclame op vrachtwagens en honderden billboards, een reclamebudget van meer dan twee miljoen euro tussen 2018 en 2022 en een omzet van bijna € 46 miljoen in diezelfde periode. Het hof vindt dit onvoldoende bewijs. Omzet- en reclamecijfers zeggen volgens het hof niets over het marktaandeel van DNACC of over het percentage klanten dat de merken daadwerkelijk aan haar bedrijf koppelt, en marktonderzoek daarnaar ontbreekt. Bovendien is DNACC alleen in Nederland actief, terwijl voor een Beneluxmerk inburgering in de hele Benelux nodig is, inclusief het Nederlandstalige deel van België. Om die reden verklaart het hof niet alleen de oude merken, maar op vordering van de wederpartij ook de in 2023 aangevraagde nieuwe merken bouwbakkie, bakkie en rolbakkie alsnog nietig, voor zover ze zien op de verhuur van containers.
Ook het beroep van DNACC op handelsnaamrecht wijst het hof van de hand. Zelfs als DNACC de namen bakkie, bouwbakkie en rolbakkie als handelsnaam zou hebben gevoerd, zijn ook die beschrijvend, en is niet aangetoond dat het publiek ze specifiek met DNACC associeert. Het woord opslagbakkie wijkt bovendien voldoende af in klank en beeld, zodat geen verwarring bij het publiek te duchten is. Omdat de merken en handelsnamen van DNACC dus geen bescherming bieden, blijft er voor haar geen grondslag over om tegen het gebruik van opslagbakkie.nl op te treden.
Het hof bekrachtigt daarom het vonnis van de rechtbank Den Haag volledig en verklaart daarnaast ook de nieuwe merken van DNACC uit 2023 nietig, voor zover ze betrekking hebben op de verhuur van containers. DNACC wordt, als de in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep, begroot op € 21.723,90.
Gerechtshof Den Haag · 18 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter wijst auteursrechtclaim tegen Loewe af: Whisker-tas niet gekopieerd van Ida Een Nederlands tassenmerk dat leren handtassen ontwerpt en verkoopt, stapte naar de rechter omdat het Spaanse luxemerk Loewe zou hebben gekopieerd. De ontwerpster stelde dat de 'Whisker', die Loewe in maart 2026 presenteerde, een inbreuk was op haar tas 'Ida'. Die tas hoort sinds de herfstcollectie van 2025 tot de succesvolste ontwerpen van haar merk. De Ida werd in januari 2025 in Parijs getoond aan zo'n 400 inkopers van grote warenhuizen en in februari 2025 tijdens de New York Fashion Week. Het eerste exemplaar ging op 4 juli 2025 over de toonbank.
De ontwerpster schreef Loewe op 9 maart 2026 aan en vroeg om overleg. Loewe wees het verwijt af. De gesprekken die volgden leidden niet tot een oplossing. Rond 27 augustus 2026 bracht Loewe de Whisker wereldwijd op de markt, ook in Nederland: online en in de eigen winkels. De ontwerpster vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om Loewe te verbieden de tas in Nederland te verkopen, om informatie over productie en verkoop te geven en om dat alles met dwangsommen te versterken.
Loewe voerde verweer en begon zelf een tegenzaak. Volgens Loewe heeft zij het ontwerp zelfstandig ontwikkeld en was zij niet eens bekend met de Ida. Ze stelde dat de ontwerpster juist haar rits-strook had overgenomen, de overhangende strook langs de bovenzijde van de tas, uit eerdere Loewe-modellen. De rechter liet dat laatste standpunt toe, ook al kwam het pas laat in de procedure. Het was een kleine wijziging waardoor de ontwerpster niet in haar verdediging werd geschaad.
Eerst bekeek de rechter of Nederland bevoegd is. Dat is zo, ook ten aanzien van het Spaanse moederbedrijf, omdat de Nederlandse dochter Loewe Holanda B.V. in Amsterdam is gevestigd en de vorderingen nauw samenhangen. Ook de spoed was er volgens de rechter: de vermeende inbreuk duurde dagelijks voort.
Over de Ida was de rechter positief. De combinatie van tien ontwerpkeuzes, zoals de lage taille, de buisvormige randen, de overhangende 'hondenoren' en de vijgvormige zijkant, weerspiegelt de persoonlijkheid van de maker en is daarom auteursrechtelijk beschermd. Loewe had alleen tassen genoemd waarin losse elementen voorkwamen, nooit de combinatie. De rechter vond het bovendien niet erg aannemelijk dat Loewe de Ida niet kende, gezien de publiciteit en de vertoning in de modewereld terwijl de Whisker nog in ontwerp was.
Toch was er volgens de rechter geen inbreuk. Een aantal kenmerken van de Ida keert terug in de Whisker, maar niet op dezelfde manier. De Whisker heeft geen verstevigde rand langs de voetjes, een duidelijker achthoekige onderkant en een geprononceerdere taille. De neerwaartse welving zit alleen aan de voorkant, de achterzijde is recht. Vanaf de zijkant heeft de tas geen vijgvorm, omdat hij naar voren kantelt voor een 'collapsed look'. Waar Loewe dezelfde elementen gebruikte, gaf zij die een eigen creatieve uitwerking, waardoor de Whisker een eigen oorspronkelijk karakter heeft. Of Loewe de Ida als voorbeeld nam, liet de rechter daarom in het midden.
Ook de tegenvordering van Loewe sneuvelde. De rits-strook van de Ida verschilt van die van de Madrid en de Strip Shoulder Bag: bij die tassen hangt de strook maar aan één kant of asymmetrisch over, bij de Ida hangt hij in een andere boog en met afgeronde uiteinden. Het verbod om te zeggen dat Loewe heeft gekopieerd was ook niet nodig, omdat de ontwerpster dat buiten de rechtszaak niet had gedaan.
De voorzieningenrechter weigerde alle gevraagde voorzieningen in conventie en reconventie. De ontwerpster en haar bedrijf moeten hoofdelijk € 2.101 aan proceskosten aan Loewe betalen, plus € 98 aan nakosten en wettelijke rente. De proceskosten in de tegenzaak werden op nihil begroot.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter herstelt verschrijving in dwangsom van Coty tegen Petite Mort In een kort geding dat Coty Beauty Germany had aangespannen tegen het Rotterdamse parfumeriebedrijf Perfumedia B.V., beter bekend als Petite Mort, wees de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag op 11 juni 2026 een vonnis met daarin een fout in het dictum. In de zin over de opgelegde dwangsom stond een verwijzing naar 'de onder I tot en met II opgelegde verboden', terwijl het vonnis zelf gebruikmaakt van genummerde dictumonderdelen (5.1 tot en met 5.3). Coty verzocht op 21 juli 2026 om herstel van deze verschrijving.
Petite Mort maakte bezwaar op drie punten. Ten eerste zou het verzoek niet rechtsgeldig zijn ingediend, omdat er geen handtekening van de advocaat onder stond. Ten tweede zou de gevraagde wijziging een inhoudelijke aanpassing zijn die de omvang van de veroordeling zou vergroten, en daarvoor is de herstelprocedure van artikel 31 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering niet bedoeld. Ten derde wees Petite Mort erop dat zij al hoger beroep had ingesteld en dat Coty haar klacht bij het hof kon aankaarten.
De rechter verwierp het ontvankelijkheidsbezwaar. Wanneer een processtuk via het digitale systeem van de Rechtspraak wordt ingediend door de advocaat zelf, geldt dat als een geldige ondertekening. Mr. Van der Kaaij had het verzoek zelf ingediend, dus aan die voorwaarde was voldaan.
Ook het inhoudelijke bezwaar van Petite Mort haalde het niet. De voorzieningenrechter wees op een eerdere overweging in het vonnis van 11 juni, waarin uitdrukkelijk staat dat de dwangsom 'zoals gevorderd' zou worden opgelegd. Als de rechter de vordering op dit punt deels had willen afwijzen, zou dat expliciet in het vonnis zijn opgenomen. Nu zo'n overweging ontbrak, was het duidelijk dat de dwangsom ook bedoeld was voor het in dictumonderdeel 5.3 opgenomen opgavebevel. Er was dus sprake van een kennelijke verschrijving die zich leent voor eenvoudig herstel.
De rechter paste het dictum aan: de verwijzing naar 'de onder I tot en met II opgelegde verboden c.q. bevelen' wordt vervangen door 'de onder 5.1 tot en met 5.3 opgelegde verboden c.q. bevelen'. De dwangsom bedraagt € 10.000 per overtreding ineens, plus € 2.500 per dag dat een overtreding voortduurt, met een maximum van € 500.000. Partijen moeten de eerder ontvangen grosse of afschrift van het vonnis van 11 juni 2026 retourneren aan de griffie.
Rechtbank Den Haag · 29 juli 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Voorzieningenrechter wijst verzoek om btw aan proceskosten toe te voegen af Twee bedrijven die eerder een kort geding wonnen, vingen bij de rechtbank Den Haag bot met hun verzoek om de toegewezen proceskosten alsnog met btw te verhogen. De voorzieningenrechter oordeelt dat het ontbreken van die btw geen fout was die voor herstel in aanmerking komt.
De zaak gaat over een vonnis van 30 juli 2026 in een kort geding tussen een maatschap als eiseres en twee gedaagde bedrijven, Condor Project Development en een tweede vennootschap. In dat vonnis waren de proceskosten van de gedaagden vastgesteld aan de hand van de Indicatietarieven in IE-zaken, met een bedrag van € 18.000 exclusief btw voor het salaris van hun advocaten. Namens de gedaagden verzocht hun advocaat vervolgens om verbetering van het vonnis, omdat de btw over dat bedrag volgens hem in de beslissing zelf ontbrak terwijl deze wel in de overwegingen was begroot.
De advocaat van de maatschap maakte bezwaar tegen dit verzoek. Volgens haar was het ontbreken van de btw geen kennelijke fout, omdat de gedaagden nooit vergoeding van btw hadden gevorderd, en bovendien was het volgens haar niet aannemelijk dat de gedaagden daadwerkelijk btw verschuldigd zouden zijn.
De voorzieningenrechter overweegt dat een rechter op grond van artikel 31 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering te allen tijde een kennelijke reken- of schrijffout in een vonnis kan verbeteren, maar alleen als het gaat om een duidelijke vergissing die zich voor eenvoudig herstel leent. Volgens de geldende Indicatietarieven in IE-zaken zijn de daarin genoemde bedragen standaard exclusief btw, en wordt btw alleen vergoed als een partij aantoont dat zij dit bedrag niet via haar eigen belastingaangifte kan verrekenen en dit onderbouwt in haar proceskostenspecificatie.
De rechter stelt vast dat de gedaagden in hun processtukken nooit aanspraak hebben gemaakt op vergoeding van btw en ook geen onderbouwing hebben ingediend waarom die btw verschuldigd zou zijn. Dat het bedrag van € 18.000 in het vonnis uitdrukkelijk exclusief btw was vastgesteld, betekent volgens de rechter juist dat bewust geen rekening is gehouden met btw, en niet dat dit bedrag alsnog met btw moet worden verhoogd. Het ontbreken van de btw berust daarom niet op een fout.
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om verbetering van het vonnis van 30 juli 2026 af.
Rechtbank Den Haag · 21 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Audi en Volkswagen winnen kort geding over namaak automatten verkocht via sociale media Audi en Volkswagen hebben in een kort geding bij de rechtbank Den Haag een verkoopverbod afgedwongen tegen een Nederlandse eenmanszaak die via Instagram, TikTok, Marktplaats, Etsy en Facebook automatten verkocht met daarop de merken van beide autofabrikanten.
De zaak begon in januari 2026, toen de Nederlandse douane meerdere zendingen tegenhield die waren geadresseerd aan de eigenaar van de eenmanszaak. De zendingen bevatten automatten voorzien van onder meer de logo's en namen van Audi en Volkswagen. Audi en Volkswagen constateerden vervolgens dat dezelfde producten ook online werden aangeboden via meerdere sociale media-accounts.
Na een eerste sommatie in maart 2026 liet de verkoper weten de verkoop te hebben gestaakt, maar kort daarna doken er nieuwe advertenties op. Opvallend: bij nieuwe accounts waren de merklogo's op de afgebeelde matten vervaagd, kennelijk om detectie te vermijden. Nadat Audi en Volkswagen verwijderingsverzoeken indienden bij de platformen, werden accounts geblokkeerd of advertenties verwijderd. Telkens werden echter nieuwe accounts aangemaakt. In mei 2026 deed Audi via Marktplaats een proefaankoop, maar de bestelde automatten werden nooit geleverd.
Voor de rechter erkende de verkoper dat hij via het eerste account automatten had aangeboden, maar hij betwistte verantwoordelijk te zijn voor de latere accounts onder andere namen. De voorzieningenrechter vond die betwisting weinig overtuigend: het telefoonnummer waarmee de verkoper contact opnam met de advocaat van Audi en Volkswagen, kwam overeen met het nummer in de Marktplaats-advertenties van de latere accounts. Verder oordeelde de rechter dat het beroep op goede trouw niet afdoet aan de merkinbreuk zelf.
De rechter stelde vast dat de automatten werden aangeboden met tekens die identiek zijn aan de geregistreerde Audi- en Volkswagen-merken, voor dezelfde productcategorie waarvoor die merken zijn ingeschreven. Dat levert merkgebruik op waartegen de merkhouders kunnen optreden, zonder dat hoeft te worden aangetoond dat er verwarring bij het publiek optreedt.
De verkoper wordt opgedragen zijn volledige voorraad namaak-automatten binnen één week in te leveren ter vernietiging, op kosten van hemzelf, bij een demontagebedrijf in 's-Gravenpolder. Daarnaast moet hij binnen veertien dagen een opgave verstrekken van zijn leveranciers, producenten en afnemers, en van de aantallen geleverde en verkochte matten. De gevorderde informatie over inkoopprijzen, verkoopprijzen en behaalde winst werd afgewezen: die gegevens zijn alleen relevant voor het berekenen van schadevergoeding, en daarvoor leent een kort geding zich niet.
Bij overtreding van de opgelegde verboden verbeurt de verkoper een dwangsom van € 250 per afzonderlijke overtreding, of € 1.000 per dag dat een overtreding voortduurt, met een maximum van € 50.000 per merkhouder. De verkoper wordt verder veroordeeld tot betaling van € 8.496,89 aan proceskosten, het bedrag dat hoort bij de categorie 'eenvoudig kort geding' volgens de geldende indicatietarieven voor intellectuele eigendomszaken.
Rechtbank Den Haag · 27 juli 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht