Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet na schreeuwpartij, maar ontbindt contract wel Een hoofdmonteur van een autoruitenbedrijf in Breda werd op 3 maart 2026 op non-actief gesteld en zes dagen later op staande voet ontslagen. Volgens zijn werkgever had hij die dag luid schreeuwend en zichtbaar geagiteerd op de werkvloer gestaan, nadat hij opnieuw een conflict met een collega zou hebben aangejaagd. De man vertelt een heel ander verhaal: hij kreeg tijdens zijn pauze voicemails met dreigende taal van een collega, schrok daarvan en zei tegen zijn werkgever dat hij zich onveilig voelde. Toen hij zich wilde ziekmelden, kreeg hij te horen dat dat een vertrouwensbreuk zou zijn.
De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (zittingsplaats Breda) behandelde beide verzoekschriften tegelijk, zowel dat van de werknemer als dat van de werkgever. De werknemer was sinds juli 2021 in dienst en verdiende laatstelijk € 3.960,35 bruto per maand. Eerder werkte hij al twee keer bij hetzelfde bedrijf, van 2010 tot 2014 en van 2017 tot 2021. Het bedrijf telt vijf werknemers.
De rechter oordeelt dat het ontslag op staande voet niet standhoudt, om twee redenen. Ten eerste was het te zwaar. Zelfs als de lezing van de werkgever klopt, had zij de man naar huis kunnen sturen om af te koelen, of hem ziek naar huis kunnen laten gaan. Dat hij eerder schriftelijke waarschuwingen kreeg, verandert daar niet genoeg aan, zeker gelet op de lange arbeidsrelatie en de promotie in 2023, die liet zien dat de werkgever tevreden was. Ten tweede was het ontslag niet onverwijld gegeven. De directeur-eigenaar was zelf bij het incident aanwezig en wachtte toch nog zes dagen. De rechter ziet niet in waarom daar onderzoek voor nodig was.
Dat betekent dat de arbeidsovereenkomst in stand is gebleven en de werkgever het loon over de tussenliggende periode moet doorbetalen, inclusief 8 procent vakantiebijslag en wettelijke rente. Een wettelijke verhoging wijst de rechter af, omdat de arbeidsovereenkomst toch eindigt en de werkgever dus niet meer hoeft te worden geprikkeld om op tijd te betalen. De werknemer had ook gevraagd om weer aan het werk te mogen, maar tijdens de zitting liet hij weten te berusten in een ontbinding. Daarom hoefde de rechter daarover niet meer te beslissen.
Vervolgens kijkt de rechter naar het verzoek van de werkgever om het contract te ontbinden, dat zij voor dit geval had gedaan. Daarvoor is een redelijke grond nodig, en die ziet de rechter in het verwijtbare handelen van de werknemer. Hij kreeg in mei 2022, maart 2025 en september 2025 al meermaals een waarschuwing, onder meer nadat hij een collega met een hamer met de dood zou hebben bedreigd, wat hij zelf betwist, en nadat hij een conflict tussen twee collega's had verergerd. Als hoofdmonteur en werkplaatschef had hij bovendien een voorbeeldfunctie. Zijn eigen beschrijving van 3 maart gaat volgens de rechter voorbij aan zijn eigen gedrag, en tegenover zijn ontkenning dat hij heeft geschreeuwd staan meerdere andersluidende verklaringen. Terugkeer naar het bedrijf ligt niet in de rede, want de man erkende dat dat niet meer kan.
De werknemer krijgt wel een transitievergoeding. De werkgever vond dat die was vervallen wegens ernstig verwijtbaar handelen, maar die uitzondering geldt volgens de rechter alleen in uitzonderlijke gevallen. De man heeft alleen verbaal zijn onvrede geuit en er is niet gesteld dat hij beledigingen uitte of fysiek agressief was. Omdat voor het eerdere dienstverband al een vergoeding was afgesproken, telt alleen het laatste dienstverband van vijf jaar en vijf maanden. Een billijke vergoeding, bedoeld voor ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, wijst de rechter af. Het ten onrechte gegeven ontslag is daarvoor niet ernstig genoeg, en de werknemer onderbouwde het te weinig. Het verzoek van de werkgever om een gefixeerde schadevergoeding van de werknemer wijst de rechter ook af, omdat er geen dringende reden was.
De kantonrechter vernietigt het ontslag op staande voet en veroordeelt de werkgever tot betaling van het loon van € 3.960,35 per maand vanaf 9 maart 2026, plus vakantiebijslag en wettelijke rente, en tot het verstrekken van loonspecificaties. De arbeidsovereenkomst wordt ontbonden per 1 december 2026. De werkgever moet een transitievergoeding van € 7.722,68 bruto betalen, met wettelijke rente vanaf 1 januari 2027. Alle andere verzoeken worden afgewezen en iedere partij draagt de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst billijke vergoeding af na melding grensoverschrijdend gedrag Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet.
De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen.
De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek.
Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald.
De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Werkgever moet € 74.000 billijke vergoeding betalen voor onbetaald loon bij zieke werknemer Een man uit Nederland werkte sinds 2018 voor een Duits softwarebedrijf voor de hotelbranche. Hij werd eind november 2022 ziek. Begin 2023 zegde zijn werkgever de arbeidsovereenkomst op wegens bedrijfseconomische omstandigheden, per 1 mei 2023. Vanaf die datum betaalde het bedrijf geen loon meer, omdat het ervan uitging dat de man niet meer in dienst was. De man ging er niet mee akkoord en bleef jaren procederen om zijn loon en zijn baan veilig te stellen.
De zaak liep eerst via de Duitse rechter. De arbeidsrechter in Dortmund oordeelde in januari 2024 dat het ontslag ook naar Duits recht niet geldig was, omdat de reorganisatie onvoldoende was onderbouwd. Het Landesarbeitsgericht Hamm oordeelde op 13 februari 2025 dat Nederlands recht van toepassing was op de arbeidsovereenkomst en dat het ontslag dus niet standhield. Het Bundesarbeitsgericht bevestigde dat op 19 maart 2026. Het bedrijf zocht intussen alsnog een Nederlandse arbodienst, en de man kreeg per 25 november 2024 een IVA-uitkering voor volledige arbeidsongeschiktheid. In 2026 kreeg het bedrijf bij het UWV alsnog toestemming om de arbeidsovereenkomst op te zeggen wegens langdurige arbeidsongeschiktheid, per 1 oktober 2026.
De man vroeg de kantonrechter in Roermond onder meer om achterstallig loon, vakantiegeld, vakantiedagen, een transitievergoeding en een billijke vergoeding van ruim € 2,5 miljoen. De kantonrechter volgde zijn eis voor het loon maar deels. De man meende recht te hebben op 100 procent doorbetaling, omdat het bedrijf dat tot 1 mei 2023 ook had gedaan. Volgens de kantonrechter was dat onvoldoende voor een vast beleid. Daarom geldt de wettelijke regeling van 70 procent van het maximumdagloon. Dat levert € 89.270,56 bruto op, plus een wettelijke verhoging van € 44.635,28. Die verhoging is volledig verschuldigd, omdat het bedrijf na de uitspraak van het Landesarbeitsgericht Hamm wist hoe de vlag erbij stond en toch niet betaalde. Het argument dat de man het loon niet zou hebben willen ontvangen, slaagde niet: hij had in 2023 juist een kort geding gevoerd om zijn salaris te krijgen, en het bedrijf had nooit nagevraagd of hij geen aanspraak wilde maken.
Ook de vakantiebijslag over de jaren sinds 2020 wordt toegewezen, omdat Nederlands recht geacht wordt vanaf het begin van het dienstverband te gelden. Bij de opbouw van vakantiedagen na het einde van de loondoorbetaling volgde de rechter de conclusie van de procureur-generaal bij de Hoge Raad: de wettelijke vakantiedagen (20 per jaar) blijven doorlopen. Daarmee komt de man op 793,36 uur, een bedrag van € 35.423,52.
De kern van het geschil was de billijke vergoeding. Die kan alleen worden toegekend als de langdurige arbeidsongeschiktheid het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever. Dat het bedrijf niet meteen een arbodienst inschakelde, vond de kantonrechter niet ernstig verwijtbaar: het bedrijf mocht uitgaan van Duits recht, en zelfs de Duitse rechter en het UWV lieten die vraag eerst open of beantwoordden in dezelfde richting. Het niet betalen van het loon wel, maar pas vanaf 13 februari 2025, toen het bedrijf kon weten dat Nederlands recht gold. Tussen die datum en de tweede ontslagaanvraag bij het UWV lagen ruim vijftien maanden, een periode waarin herstel mogelijk was geweest als het loon was uitbetaald. Dat de man al een psychische voorgeschiedenis had, maakte dit niet anders: uit de medische stukken bleek dat het gedoe rond ontslag en uitblijvend loon het herstel aanzienlijk had bemoeilijkt.
Bij de hoogte van de vergoeding hield de rechter rekening met de kans dat de arbeidsovereenkomst ook zonder ziekte nog maximaal twee jaar zou hebben geduurd, gelet op de zwakke onderbouwing van de reorganisatie, de persoonlijke problematiek van de man en zijn leeftijd. Het gemiste salaris over twee jaar (€ 185.760,24) minus de IVA-uitkering die hij in die periode ontvangt (€ 112.344,96) leverde afgerond € 74.000 bruto op. Zijn verzoek om vergoeding van de volledige advocaatkosten van € 31.824,51 wees de kantonrechter af, omdat daarvoor buitengewone omstandigheden nodig zijn, zoals misbruik van procesrecht, en die waren er niet.
De kantonrechter veroordeelt het bedrijf onder meer tot betaling van € 21.828,12 bruto aan transitievergoeding, € 89.270,56 bruto aan achterstallig loon, € 74.000 bruto aan billijke vergoeding, de verschillende wettelijke verhogingen en de proceskosten van € 2.051. Alle bedragen worden vermeerderd met wettelijke rente, en de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: aannemer en school aansprakelijk voor val van directrice op bevroren bouwplaats Op 3 december 2019 kreeg de directeur/bestuurder van een Brabantse school een rondleiding over de bouwplaats van de nieuwbouw. In de nacht ervoor had het gevroren. In het middengedeelte van de begane grond, de latere aula, was het gebouw nog niet wind- en waterdicht, en daar lag een betonvloer met aangevroren plassen. De directrice gleed uit en kwam op haar billen terecht. Haar hoofd maakte daarbij een harde heen-en-weerbeweging. Ze liep hersenletsel en een frozen shoulder op. Later werden ook Postcommotioneel Syndroom, duizeligheid en PTSS vastgesteld. Op een video die kort na de val is opgenomen, zegt het hoofd facilitaire zaken van de school dat het glad is, dat hij zelf bijna onderuit ging en dat er eigenlijk meteen zout op moet.
De vrouw stelde zowel de school (inmiddels gefuseerd tot SILFO) als aannemer Binx aansprakelijk, en trok ook hun verzekeraars MS Amlin en Allianz in de procedure. De school was haar werkgever en de aannemer bouwde het gebouw. Volgens haar hadden zij onvoldoende gedaan voor haar veiligheid. Ze vroeg een verklaring voor recht dat beiden de schade moeten vergoeden en een voorschot van € 40.000. Daarnaast voerde de school een vrijwaringsprocedure tegen de aannemer: als de school moet betalen, moet de aannemer dat terugbetalen.
Binx stelde dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Bezoekers van een bouwplaats moeten volgens het bedrijf extra oplettend zijn, zeker na nachtvorst. Bovendien zou de bouwplaats die dagen gesloten zijn geweest en had niemand haar aangemeld. De kantonrechter toetste dit aan de zogeheten kelderluikcriteria, de maatstaf voor de vraag of iemand een ander aan een te groot risico blootstelt. De kans dat iemand op een aangevroren betonvloer uitglijdt is groot, de gevolgen kunnen ernstig zijn, en goed strooien of de toegang afsluiten was niet bezwarend. Dat de directrice niet op de gladheid bedacht was, vond de rechter begrijpelijk, want zelfs de twee ervaren begeleiders waren verrast. De verklaring van een voormalig uitvoerder van Binx, dat er vanwege de vorst niet werd gewerkt en bezoekers waren gewaarschuwd, woog weinig. Er werd die dag wel gewerkt (een trap werd geplaatst), de bewuste e-mail kon niet worden overgelegd en de vrouw was gewoon via de hoofdingang binnengelaten. Binx handelde daarom onrechtmatig.
Ook de school is aansprakelijk, op grond van de wettelijke zorgplicht van een werkgever. Die verantwoordelijkheid verdwijnt niet doordat de aannemer de veiligheid op de bouwplaats regelt. De school nodigde haar eigen directeur uit via medewerkers over wie zij zeggenschap had, en had de staat van de bouwplaats moeten laten inspecteren. Uitglijden over een aangevroren vloer is volgens de rechter geen alledaags risico. Het verweer dat de directrice zelf mede verantwoordelijk was voor de veiligheid, verwierp de rechter: zij bewaakte de voortgang van de bouw, had geen kennis van de veiligheidsregels en was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest.
Het gevorderde voorschot van € 40.000 wees de rechter af. Het is nog onduidelijk welke klachten uit de val voortkomen en welke uit het arbeidsconflict met de school dat later ontstond. In de vrijwaringszaak slaagt de school maar deels. De bouwovereenkomst bevat een vrijwaringsbeding en maakt Binx verantwoordelijk voor de veiligheid, maar alleen voor de schade die rechtstreeks uit de val voortvloeit. Schade door het arbeidsconflict ligt te ver van het ongeval af om aan de aannemer toe te rekenen.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de school en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade door het ongeval, op te maken bij staat, en veroordeelde hen hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68. In de vrijwaring moet Binx de school vergoeden wat die aan de directrice moet betalen, voor zover dat de rechtstreekse gevolgen van de val betreft, en betaalt Binx € 931,40 aan proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht