Rechtbank: ING mocht tuinbouwuitzendbureau op straat zetten na onbeantwoorde vragen over strafzaak Een uitzendbureau in de tuinbouw met 300 tot 350 werknemers kreeg van ING te horen dat de bankrelatie werd beëindigd. De bank vond dat het bedrijf te weinig informatie gaf over een strafrechtelijk onderzoek en over grote geldstromen op de rekeningen. Het bedrijf vond dat het alle vragen uitputtend had beantwoord en vroeg de rechter om ING te dwingen de dienstverlening voort te zetten.
Het bedrijf heeft een zakelijke betaalrekening en een G-rekening bij ING. Sinds 2019 stelde de bank vragen over het gebruik van die rekeningen. Vanaf 2023 voerde ING een formeel klantonderzoek uit, ook naar de voormalige bestuurder van het bedrijf. Het bedrijf vroeg meermaals uitstel en gaf in augustus en november 2023 antwoorden. Op 18 januari 2024 zegde ING de relatie op. Nadat het bedrijf bezwaar en een klacht had ingediend, handhaafde de bank in augustus 2025 haar besluit en nam het bedrijf voor zeven jaar op in haar intern verwijzingsregister. Met de daadwerkelijke beëindiging wacht ING tot de procedure is afgelopen.
De rechtbank stelt voorop dat een bank een klantrelatie in beginsel mag opzeggen. De algemene bankvoorwaarden geven daar ook een grondslag voor. Wel mag de opzegging naar redelijkheid en billijkheid niet onaanvaardbaar zijn, en dat moet het bedrijf zelf onderbouwen. Daar speelt mee dat de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme banken verplicht onderzoek te doen naar hun klanten. Kan een bank dat onderzoek niet afronden, dan moet zij de relatie beëindigen. De rechtbank kijkt daarbij naar de situatie tot de mondelinge behandeling op 7 september 2026, omdat de gevraagde instandhouding voor de toekomst geldt.
Volgens de rechtbank heeft het bedrijf onvoldoende meegewerkt. In 2017 legde de Inspectie SZW beslag onder ING op de rekeningen van het bedrijf, de vroegere bestuurder en diens vennootschap. Uit de beslagstukken blijkt dat in 2016 een strafrechtelijk onderzoek was bevolen naar onder meer mensensmokkel, valsheid in geschrift en witwassen. ING vroeg al in november 2023 naar de stand van dat onderzoek en naar bewijsstukken. Het bedrijf gaf pas in juli 2025 aan dat het wordt vervolgd. Op de zitting zei het dat er een veroordeling is gekomen voor valsheid in geschrift wegens niet uitbetaalde vakantiegelden, en dat alleen nog een ontnemingsonderzoek loopt. De rechtbank vindt die uitleg volstrekt onvoldoende: de ernst van de verdenking maakt duidelijk dat de bank meer informatie nodig heeft, zoals het vonnis.
Ook over de contante opnames en de overboekingen naar de privérekening van de voormalige bestuurder verklaarde het bedrijf wisselend. In 2024 zei het dat het geld bestemd was voor familie, vrienden en luxegoederen, in 2025 voor salarissen, zakelijke investeringen en casinobezoek. Volgens de rechtbank was de eerste uitleg dan zeer onvolledig, en is de latere uitleg maar voor een klein deel met documenten onderbouwd. Ook de geldstromen van en naar een Belgische groepsmaatschappij (ruim € 640.000 ontvangen en € 401.350 overgemaakt) bleven onduidelijk, omdat niet is uitgelegd waar het geld uiteindelijk vandaan kwam. Dat de transacties lang geleden zijn, is geen reden om vragen onbeantwoord te laten. Verder kreeg een reeks andere ontvangsten en betalingen, onder meer van € 218.765,52, € 435.624 en € 545.000, slechts een korte toelichting en niet steeds stukken.
Het bedrijf vroeg om de ontbrekende antwoorden in de procedure alsnog te mogen geven. Dat wijst de rechtbank af: dat had eerder gemoeten, en een rechtszaak is niet de plek om het klantonderzoek van een bank af te ronden. Omdat ING het onderzoek niet kon afronden, moest zij de relatie op grond van de Wwft beëindigen. Daarbij maakt het niet uit of het bedrijf elders een rekening kan openen. De opzegging is dus niet onaanvaardbaar.
De rechtbank wijst alle vorderingen van het bedrijf af. Het moet de proceskosten van ING van € 2.209 betalen binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als het te laat is. Dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Kantonrechter schrapt rente na 2018 in verzet tegen verstekvonnis over krediet van € 35.000 Een man uit België kreeg in 2011 een krediet van € 35.000 bij Santander. Een deel van dat geld, € 23.248,36, ging naar de aflossing van een lening bij de ING. Nadat hij ophield met betalen, stapte Next Finance (voorheen JJ&G Finance), de partij aan wie de vordering was overgedragen, naar de rechter. In 2013 veroordeelde de kantonrechter in Heerlen de man bij verstek, dus zonder dat hij zich in die procedure verweerde, tot betaling van de hoofdsom en de contractuele rente. In 2025 werd dat vonnis aan hem betekend. Daarna verzette hij zich ertegen bij de kantonrechter in Maastricht.
De man voerde meerdere verweren. Hij betwistte dat Next Finance de vordering rechtsgeldig had overgenomen. De kantonrechter oordeelt dat dit wel zo is. Voor overdracht van een vordering is een ondertekende akte nodig, plus een mededeling aan de schuldenaar. De akte van 27 juli 2012 is in de procedure overgelegd. De mededeling is gedaan in de dagvaarding van 2012, die op zijn adres in het bevolkingsregister is betekend. Daarvoor is geen bijzondere vorm voorgeschreven.
Ook het beroep op verjaring van de hoofdsom slaagt niet. De verjaringstermijn van vijf jaar is niet voltooid vóór het verstekvonnis van 3 juli 2013. Vanaf die datum geldt voor de hoofdsom een nieuwe termijn van twintig jaar. De man liet deze uitleg van Next Finance onweersproken.
De man stelde verder dat hij nooit een kredietovereenkomst had gesloten, dat de handtekening niet de zijne was en dat hij het geld niet had ontvangen. Hij vroeg om een handtekeningonderzoek. Next Finance legde stukken over: een rekeningafschrift van zijn ING-rekening, een salarisspecificatie, een kopie van zijn Italiaanse identiteitsbewijs en een transactieoverzicht waaruit blijkt dat hij de € 35.000 in één keer opnam. Ook werd via automatische incasso € 1.575 van zijn rekening afgeschreven. De man reageerde daar niet meer op, terwijl hij daartoe in de gelegenheid was gesteld. De kantonrechter verwerpt zijn verweer daarom als onvoldoende onderbouwd en gelast geen handtekeningonderzoek. Hetzelfde geldt voor zijn bezwaren tegen de hoogte van de hoofdsom van € 35.406,69 en tegen de rente van 0,447% per maand.
Op één punt krijgt de man wel gelijk: de rente. Een uitspraak waarin rente is toegekend, kan na vijf jaar niet meer worden uitgevoerd voor die rente, tenzij de verjaring binnen die tijd wordt gestuit. Dat is hier niet gebeurd. Next Finance vond dat de rente pas vijf jaar terug vanaf de betekening in september 2025 verjaard was, omdat de man jarenlang onvindbaar zou zijn geweest. De kantonrechter volgt dat niet, want Next Finance had het vonnis ook openbaar kunnen laten betekenen. De rentevordering is daardoor op 3 juli 2018 verjaard.
De kantonrechter verklaart het verzet daarom deels gegrond. Hij vernietigt het verstekvonnis op het onderdeel dat de rente tot de dag van voldoening toekende en bepaalt dat de contractuele rente alleen loopt vanaf 20 oktober 2012 tot 3 juli 2018. De rest van het verstekvonnis, waaronder de veroordeling tot betaling van € 35.987,44 (hoofdsom en rente tot 20 oktober 2012), blijft in stand. De man moet de proceskosten in verzet betalen, begroot op € 1.009,50, omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld.
Rechtbank Limburg · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank verplicht Fresh Food Ventures Group (Crisp) tot terugbetaling van € 5.000.000 na schending van investeerdersafspraken Vier investeerders, verenigd onder de naam 'Investeerders', sloten in september 2024 een converteerbare leningsovereenkomst met Fresh Food Ventures Group B.V., beter bekend als Crisp, de online supermarkt-app. Zij leenden het bedrijf € 5.000.000, met de bedoeling dat dit bedrag later zou worden omgezet in aandelen. Aan die conversie kwamen de partijen echter nooit toe: de relatie liep stuk op een verslechtering van de financiële situatie van Crisp en een geschil over de voorwaarden van een nieuwe financieringsronde.
De investeerders stelden dat Crisp hen bij het aangaan van de lening een te rooskleurig beeld had gegeven van haar financiële situatie. In het bijzonder zou Crisp hebben nagelaten te melden dat er een gat in het werkkapitaal van € 1,8 miljoen bestond. Op grond hiervan vroegen zij primair vernietiging van de overeenkomst wegens bedrog of dwaling, subsidiair aanpassing van de rechtsgevolgen, en meer subsidiair directe terugbetaling van de lening.
De rechtbank stelde vast dat Crisp inderdaad een te positief beeld had geschetst en haar mededelingsplicht had geschonden door niet concreet te informeren over het werkkapitaaltekort. Toch kon de overeenkomst niet worden vernietigd wegens dwaling. De leningsovereenkomst bevatte namelijk een bepaling waarmee partijen uitdrukkelijk afstand hadden gedaan van het recht om de overeenkomst te vernietigen op grond van dwaling of te laten wijzigen door de rechter. De investeerders probeerden dit beding te omzeilen door te stellen dat het zelf ook onder invloed van dwaling tot stand was gekomen, of dat een beroep erop naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. De rechtbank verwierp beide argumenten. Het enkele feit dat Crisp te weinig financiële informatie had gedeeld, was onvoldoende om te concluderen dat zij bewust in dwaling had gebracht of dat er sprake was van voorwaardelijk opzet om te misleiden.
Wel slaagden de investeerders met hun meer subsidiaire vordering. In de financieringsronde die Crisp aan het einde van 2024 organiseerde om haar acute liquiditeitstekort op te lossen, kende Crisp bestaande aandeelhouders zogenoemde L-shares toe. Via die aandelen werden de historische investeringen van die aandeelhouders gelijkgesteld aan de rang van de nieuwe preferente aandelen, waardoor de verhaalspositie van de investeerders aanzienlijk verslechterde. De investeerders zouden hun inleg pas terugkrijgen als er veel meer opbrengst was gerealiseerd dan oorspronkelijk de bedoeling was.
De rechtbank oordeelde dat Crisp hiermee een kernafspraak in de overeenkomst had geschonden: het beding dat verbood om andere partijen betere voorwaarden te geven tenzij diezelfde voorwaarden ook aan de investeerders werden aangeboden. Omdat de investeerders zelf geen historische investeringen in eerdere rondes hadden, kon Crisp hen hetzelfde voordeel simpelweg niet bieden. Dat Crisp de investeerders wel had aangeboden in te stappen in de nieuwe aandelenklasse, veranderde daar niets aan.
Als gevolg van deze schending was de lening direct opeisbaar. Wel gold een contractuele achterstelling: Crisp hoeft de investeerders pas terug te betalen nadat haar bankschulden zijn voldaan. De gevorderde wettelijke handelsrente werd afgewezen omdat de overeenkomst alleen recht gaf op de contractuele rente van zes procent per jaar.
De reconventionele vorderingen van Crisp, waaronder de eis dat de investeerders zouden meewerken aan de conversie van de lening in aandelen, werden volledig afgewezen nu vaststond dat de investeerders aanspraak konden maken op terugbetaling.
Crisp werd veroordeeld tot betaling van € 5.000.000 aan de investeerders, met inachtneming van de contractuele achterstelling, aangevuld met beslagkosten van € 28.355,41, buitengerechtelijke kosten van € 6.775 en proceskosten van ruim € 22.000.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Twee bestuurders betalen DebitRoom € 24.800 als borg; boete, contractuele rente en incassokosten afgewezen Op 8 juni 2023 kreeg een bedrijf van Stichting DebitRoom een krediet van € 150.000 in rekening-courant. Twee bestuurders, ieder indirect via hun eigen holding, stonden daarvoor privé borg tot € 75.000. In augustus 2024 mislukten twee incasso's van € 35.232 en € 29.568 bij het bedrijf, waarna DebitRoom het op 20 augustus 2024 sommeerde € 76.694,91 te betalen. Het bedrijf betaalde daarna € 40.000 in een betalingsregeling, maar ging op 17 april 2025 failliet. DebitRoom vorderde daarom € 41.261,76 plus contractuele rente van de bedrijfsleiders als borgen. De procedure tegen het failliete bedrijf is van rechtswege geschorst.
DebitRoom dagvaardde op 25 februari 2025. Een van de borgen voerde verweer en verscheen, de ander en het bedrijf kwamen niet op de zitting van 15 september 2026. De bestuurder die verweer voerde, zei dat DebitRoom het bedrag van het krediet niet had gesteld, dat hij niet was gewaarschuwd voor de risico's van borg staan, dat DebitRoom de eisen voor particuliere borgtocht had geschonden en dat hij nooit in gebreke was gesteld.
De rechtbank nam aan dat het krediet € 150.000 bedroeg: een niet-betwiste e-mail van 6 juni 2023 en de borgtocht zelf noemden dat bedrag. Een schending van de zorgplicht zag ze niet: als bestuurder wist hij hoe het bedrijf ervoor stond, en hij was betrokken bij het krediet. De borgtocht is volgens de rechtbank een particuliere borgtocht, omdat niet is gebleken dat hij de meerderheid van de aandelen had. Daarom gelden dwingende beschermende regels.
De regel dat de borg gelijktijdig wordt geïnformeerd als de schuldeiser de hoofdschuldenaar in gebreke stelt, was hier niet geschonden. Het bedrijf was na de mislukte incasso's direct in verzuim, zodat een ingebrekestelling niet nodig was. Welke schade de borg had kunnen voorkomen, had hij niet onderbouwd.
Over de bijkomende vorderingen oordeelde de rechtbank dat de wet de borg maar beperkt aansprakelijk maakt. De contractuele rente werd afgewezen: een particuliere borg is alleen wettelijke rente verschuldigd over de periode dat hij zelf in verzuim is, en afwijking daarvan is bij een particuliere borg niet toegestaan. Omdat de borgen nooit in gebreke waren gesteld, kende de rechtbank wettelijke rente toe vanaf de dagvaarding. De boete van € 9.720 die het bedrijf verschuldigd was, kon DebitRoom niet op de borgen verhalen. De buitengerechtelijke incassokosten werden afgewezen, omdat de borg alleen kosten van rechtsvervolging hoeft te vergoeden als hij tijdig is ingelicht, en dat was niet gebeurd.
De hoofdsom was € 64.800. Daar trok de rechtbank de € 40.000 van het bedrijf van af. De rechtbank veroordeelde de twee bestuurders hoofdelijk om € 24.800 te betalen, plus wettelijke rente vanaf 25 februari 2025. Zij betalen ook de proceskosten: € 3.452,43 hoofdelijk, en de bestuurder die verweer voerde daarnaast € 836.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter vernietigt lening van Bondora wegens te late informatie, consument moet € 7.358 terugbetalen Een man uit de regio Alkmaar kreeg op 22 oktober 2023 online een lening van € 7.488 van het Estse kredietbedrijf Bondora. De aanvraag was in zijn naam gedaan en het geld werd overgemaakt naar het opgegeven bankrekeningnummer. Nadat hij de maandtermijnen niet meer betaalde, zegde Bondora de overeenkomst op en eiste het de hele lening met rente en kosten terug: € 8.746,39 aan hoofdsom en vertragingsrente, plus rente tot de dag van betaling.
De man zei geen overeenkomst met Bondora te hebben gesloten. Hij vermoedde dat zijn voormalige partner de lening op zijn naam had afgesloten en daarbij misbruik had gemaakt van zijn paspoort. Op de zitting van 25 september 2026 verscheen hij niet, zonder bericht vooraf. Daardoor kon hij geen vragen beantwoorden en bleef de toelichting van Bondora onbetwist. De kantonrechter hield die stellingen daarom voor juist. Het verweer over de ex-partner was volgens de rechter onvoldoende onderbouwd: de man had ook niet uitgelegd hoe hij de lening kon aanvragen terwijl zijn paspoort volgens hem in mei 2023 al kwijt was. De rechter ging er dus van uit dat hij de lening zelf had afgesloten en het geld had ontvangen.
Daarmee was de zaak voor Bondora echter nog niet gewonnen. Omdat de lening online en buiten een verkoopruimte met een consument was gesloten, gelden de dwingende regels voor consumentenkrediet. De rechter toetste de vordering daarom uit zichzelf aan artikel 7:60 van het Burgerlijk Wetboek. Dat artikel verplicht een kredietverstrekker de consument geruime tijd vóór het sluiten van de overeenkomst volledig te informeren, zodat hij de gevolgen rustig kan overwegen. Het Estse recht dat in de algemene voorwaarden was gekozen, deed daar niets aan af: een consument mag de bescherming van het Nederlandse dwingende recht niet verliezen.
De kantonrechter oordeelde dat Bondora aan die informatieplicht niet had voldaan. Uit de uitleg van Bondora zelf bleek dat de informatie zichtbaar werd op het moment van het aanbod, waarna de klant met één digitale handtekening accepteerde. Het hele proces was bovendien bedoeld om snel te gaan: het online formulier meldde dat het 'maar een paar minuten' duurt, en Bondora bevestigde op de zitting dat een krediet binnen enkele minuten kan worden aangevraagd, toegekend en overgemaakt. Van geruime tijd om een weloverwogen besluit te nemen was dus geen sprake. Volgens de wet is dit een oneerlijke handelspraktijk.
De rechter vernietigde de kredietovereenkomst daarom uit eigen beweging, omdat een Europese consumentenbeschermingsregel van openbare orde was geschonden. Ook de drie overeenkomsten voor aanvullende diensten (B on track, B Secure en B Secure +) vielen daarmee weg, omdat die in hetzelfde onlineproces waren afgesloten. Of Bondora de kredietwaardigheid van de man had getoetst, hoefde de rechter niet meer te beoordelen.
Bondora had voor dat geval een tweede grondslag aangevoerd: onverschuldigde betaling. Wie op grond van een vernietigde overeenkomst geld heeft ontvangen, moet dat in beginsel terugbetalen, maar zonder rente en kosten. Op dat punt kreeg Bondora deels gelijk. De man moest het geleende geld terugbetalen, verminderd met de ene aflossingstermijn van € 129,80 die hij al had voldaan. Voor de aanvullende diensten (in totaal € 111,92) had Bondora te weinig onderbouwd waarom zij dat bedrag zou mogen terugvorderen. Dat deel, de rente, de administratiekosten en de contractuele vertragingsrente werden afgewezen.
De kantonrechter veroordeelde de man tot betaling van € 7.358,20 aan Bondora en wees het meer of anders gevorderde af. De proceskosten worden gecompenseerd: elke partij draagt de eigen kosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht