Kantonrechter: Indulux moet € 1.434,72 aan restfactuur en rente betalen aan Focus LED Lighting Een Deventers leverancier van verlichtingsartikelen, Focus LED Lighting (FLL), en haar afnemer Indulux uit Enschede kwamen voor de kantonrechter terecht over een restant van een factuurbetaling. FLL had achttien... acht facturen gestuurd voor in totaal € 40.414,16 en die laten betalen in twee deelbetalingen, op 26 maart en 1 april 2026. Volgens FLL kwam die betaling te laat, waardoor Indulux wettelijke handelsrente en buitengerechtelijke incassokosten verschuldigd was.
De kern van het geschil was de afgesproken betalingstermijn. FLL stelde dat partijen 30 dagen waren overeengekomen en wees op de facturen, artikel 8.1 van haar algemene voorwaarden en de eigen inkooporder van Indulux van 20 januari 2026, waarin een betalingsconditie van 30 dagen staat. Indulux voerde aan dat partijen sinds begin 2025 mondeling een termijn van 60 dagen hadden afgesproken. Zij procedeerde zelf, zonder advocaat.
De kantonrechter hield Indulux aan het bewijs van die mondelinge afspraak. FLL had de stelling gemotiveerd weersproken, dus het was aan Indulux om de 60 dagen aan te tonen. Dat lukte niet: het betalingsoverzicht dat Indulux bij haar conclusie van antwoord overlegde was daarvoor niet genoeg, zeker omdat de facturen, de algemene voorwaarden en meerdere inkooporders van Indulux zelf allemaal 30 dagen noemen. Na haar conclusie van antwoord reageerde Indulux niet meer, hoewel ze daartoe in de gelegenheid was gesteld.
Daarmee gold een fatale termijn van 30 dagen en was Indulux vanaf de vervaldata van de facturen in verzuim. Omdat het om een handelsovereenkomst gaat, is zij wettelijke handelsrente verschuldigd. De gevorderde incassokosten van € 1.179,14 waren berekend volgens het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten en FLL had redelijke incassohandelingen verricht, dus ook die zijn verschuldigd. FLL had de twee deelbetalingen volgens artikel 6:44 BW eerst in mindering gebracht op de rente en de incassokosten. Daardoor bleef er van de hoofdsom nog € 1.434,72 over.
Indulux krijgt ongelijk en moet de proceskosten betalen, omdat volledige betaling ondanks aanmaning uitbleef en FLL in redelijkheid kon dagvaarden. De kantonrechter veroordeelt Indulux tot betaling van € 1.434,72, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente vanaf 11 mei 2026 tot de dag van volledige betaling, en tot betaling van € 1.029,07 aan proceskosten binnen veertien dagen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad; het meer of anders gevorderde wijst de rechter af.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Hof wijst beroep af: hypotheek ING weg, dus geen beheersregeling meer nodig voor appartement Een man kocht in 2009 het appartement van zijn stiefzoon, maar kreeg het nooit geleverd. Het appartement bleef belast met een hypotheek van ING, de rechtsvoorganger van de bank had in 2006 een lening aan de stiefzoon verstrekt. In 2021 werd die hypothecaire lening volledig afgelost met geld van de dochter van de man, die het appartement later in eigendom kreeg. Daarna bleef een kleinere schuld over uit een betaalrekening en een rekening-courantkrediet van de stiefzoon bij ING, in totaal € 17.069,62. Toen die niet werd betaald, zegde ING in 2023 de openbare verkoop van het appartement aan.
Om die executie te stoppen, betaalde de man in oktober 2023 € 45.076,63 aan de bank, onder protest. ING schortte de veiling op, maar boekte het bedrag in februari 2024 weer terug. In diezelfde maand betaalde de man de schuld van € 17.069,62 alsnog. Later betaalde hij ook de kosten van € 16.038,61 die ING voor de afgelaste veiling had gemaakt. Begin juli 2025 liet ING de hypotheek op het appartement doorhalen.
In de procedure bij de rechtbank vroeg de man om een beheersregeling. Dat is een regeling die de rechter kan vaststellen als deelgenoten in een gemeenschappelijk goed er onderling niet uitkomen. Hij wilde dat ING en hijzelf het appartement niet zouden mogen laten veilen zonder overleg, dat de bank moest wachten met executiemaatregelen totdat duidelijk was welke vorderingen onder het hypotheekrecht vielen, en dat het appartement bij een veiling als woonruimte en niet als bedrijfsruimte zou worden omschreven. Hij stelde dat hij door zijn betalingen was gesubrogeerd in de hypotheekrechten van ING, waardoor hij met de bank een gemeenschap zou vormen. ING stelde voor dat geval een tegenverzoek om zelf de veiling te mogen voortzetten. De rechtbank wees alle verzoeken af.
In hoger beroep voegde de man een nieuw verzoek toe: een verklaring voor recht dat hij door zijn betalingen van € 78.381,97 en € 17.069,62 was gesubrogeerd in het hypotheekrecht van ING. Het hof weigerde die wijziging. Volgens het hof is de procedure over een beheersregeling bedoeld om een regeling te treffen waar deelgenoten er zelf niet uitkomen, niet om andere geschillen over wat rechtens tussen partijen geldt te beslechten. Onderzoek naar de vraag of eerdere betalingen tot subrogatie hebben geleid, valt buiten de grenzen van die procedure.
De primaire verzoeken strandden op een ander punt. Tussen partijen staat vast dat het hypotheekrecht niet meer bestaat. Een beheersregeling veronderstelt juist een bestaand hypotheekrecht, dus de man heeft er geen belang meer bij. Zijn eigen advocaat erkende tijdens de zitting dat aan de primaire verzoeken het belang was ontvallen. Ook de proceskosten die de man in eerste aanleg moest betalen, vormen geen reden voor hoger beroep: ING verklaarde tijdens de zitting af te zien van die aanspraken, en het hof gaat ervan uit dat de bank de kosten terugbetaalt voor zover dat nog niet is gebeurd. Het tegenverzoek van ING valt weg omdat de voorwaarde daarvoor, toewijzing van een verzoek van de man, niet is vervuld en ook niet meer kan worden vervuld.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden verwerpt het hoger beroep van de man tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland. De kosten van het hoger beroep worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt. Wat verder is verzocht, wijst het hof af.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter verleent 17-jarige handlichting voor eigen fitnessbedrijf, publicatie via Rechtspraak.nl Een jongen uit Almere wil een eigen fitnessbedrijf runnen, maar hij is minderjarig. Hij is geboren in 2009 en mag daardoor zonder meer geen overeenkomsten aangaan of betalingen doen voor een onderneming. Om zijn eenmanszaak Vyro fitness te kunnen drijven, vroeg hij de kantonrechter in Amsterdam om handlichting. Dat is een wettelijke toestemming waarmee een minderjarige voor een bepaald doel zelfstandig mag handelen, alsof hij meerderjarig is.
Het verzoekschrift kwam op 16 september 2026 binnen en werd op 23 oktober 2026 op zitting behandeld. De jongen verscheen daar samen met zijn moeder. Beide ouders hebben het gezag over hun zoon en hadden schriftelijk verklaard dat ze met het verzoek instemden. De kantonrechter zag geen omstandigheden die toewijzing in de weg stonden en stelde vast dat aan de wettelijke vereisten was voldaan.
Opvallend is wat de kantonrechter besliste over de bekendmaking. De wet schrijft voor dat een handlichting wordt gepubliceerd in de Staatscourant, zodat zoveel mogelijk mensen ervan kunnen weten. Volgens de kantonrechter heeft tegenwoordig vrijwel iedereen toegang tot internet. Publicatie op internet bereikt daarom hetzelfde aantal mensen, of zelfs meer, dan de Staatscourant. Bovendien is plaatsing in de Staatscourant kostbaar. De kantonrechter bepaalde daarom dat de publicatie in de Staatscourant achterwege kan blijven. In plaats daarvan zorgt de griffier ervoor dat de beschikking op www.rechtspraak.nl wordt gepubliceerd.
De kantonrechter verleende de jongen handlichting voor het uitoefenen van zijn eenmanszaak Vyro fitness. Hij mag voor het bedrijf overeenkomsten aangaan en betalingen verrichten, zolang die niet boven € 1.500 uitkomen. Daarnaast bepaalde de kantonrechter dat de beschikking via de griffier op www.rechtspraak.nl wordt gepubliceerd.
Rechtbank Amsterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter laat administratiekantoor € 3.877 incasseren van klant zonder schriftelijke opdracht Een ondernemer uit Rotterdam deed jarenlang haar administratie, loonbelasting, btw-aangiften en jaarstukken door een extern kantoor. Afspraken over de prijs legden ze nooit op papier vast, en een schriftelijke overeenkomst was er ook niet. Tussen februari 2021 en oktober 2024 stuurde het kantoor meerdere facturen, waarvan een deel onbetaald bleef. De ondernemer stelde dat ze niets hoefde te betalen, en dat zij in elk geval de eigen vordering mocht verrekenen.
Het kantoor eiste in de dagvaarding van 29 juli 2025 een hoofdsom van € 4.094,75, plus € 534,48 aan incassokosten en € 879,19 aan handelsrente. De zaak werd op 29 september 2026 ter zitting besproken. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam wees de vordering voor het grootste deel toe.
Het eerste verweer was dat er geen schriftelijke overeenkomst bestond. Dat hielp de ondernemer niet. Een overeenkomst van opdracht is vormvrij en kan ook mondeling of stilzwijgend tot stand komen. Omdat de ondernemer de dienstverlening, waaronder het indienen van belastingaangiften, had gebruikt, stond voor de kantonrechter vast dat er een overeenkomst was. Dat er geen prijzen waren afgesproken, maakte dat niet anders: dan is een redelijk loon verschuldigd. De facturen, met bedragen van € 157,30 tot € 1.173,80, vond de kantonrechter niet onredelijk, en de ondernemer had dat ook onvoldoende betwist.
De ondernemer voerde verder aan dat de openstaande facturen niet als schuld in de jaarrekeningen stonden die het kantoor zelf had opgesteld. Het kantoor wees echter op de jaarstukken over 2023, waarin onder de post accountants- en administratiekosten wel degelijk een schuld aan het kantoor was opgenomen. De ondernemer kon dat ter zitting niet weerleggen. Het beroep op verjaring faalde ook: de oudste factuur dateert van 12 februari 2021, dus de termijn van vijf jaar was bij de dagvaarding nog niet verstreken. Dat facturen laat waren verstuurd of aangiften laat waren ingediend, maakte de betalingsplicht niet minder.
De ondernemer wilde ook een bedrag van ongeveer € 3.000 verrekenen voor cosmetische producten die zij aan het kantoor zou hebben gestuurd. Het kantoor stelde dat zij die producten gewoon via de webshop had besteld en betaald. De ondernemer onderbouwde haar claim niet met facturen, bestelbonnen of afleverbewijzen, dus de kantonrechter liet het beroep op verrekening buiten beschouwing. Ook de geschatte kosten van € 4.000 tot € 6.000 voor een nieuwe accountant leverden niets op: er was geen formele tegenvordering ingesteld en als verweer was het onvoldoende onderbouwd. Stukken waar de gemachtigde van de ondernemer ter zitting naar verwees, maar die niet in het geding waren gebracht, liet de kantonrechter ook buiten beschouwing.
Over de hoofdsom week de kantonrechter af van de eis. In de dagvaarding stond € 4.094,75, maar de in de tekst genoemde factuurbedragen kwamen bij elkaar op € 3.876,95. Daarvan ging de kantonrechter uit.
De ondernemer moet het kantoor € 3.876,95 betalen, met wettelijke handelsrente vanaf de vervaldata van de facturen tot de dag van volledige betaling. Daarnaast komt er € 512,70 aan buitengerechtelijke incassokosten. De proceskosten zijn begroot op € 1.104,40, omdat de ondernemer voor het grootste deel ongelijk kreeg. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, dus het kantoor mag het meteen laten uitvoeren, ook als de ondernemer in hoger beroep gaat. Het anders of meer gevorderde, onder meer het hogere bedrag aan hoofdsom, wees de kantonrechter af.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Boekhouder wint: bedrijf moet € 21.056 betalen voor onbetaalde facturen Een boekhoudkantoor deed van januari tot en met oktober 2024 de boekhouding en de belastingaangifte voor een ander bedrijf. Dat bedrijf had de overstap gemaakt omdat het ontevreden was over zijn vorige boekhouder. Het kantoor stuurde maandelijks facturen, maar een deel daarvan bleef onbetaald. Het kantoor vorderde uiteindelijk € 18.158,35, met rente en incassokosten van € 956,58. Het bedrijf weigerde te betalen en beschuldigde het kantoor van wanprestatie.
De opdracht was in december 2023 vastgelegd in een opdrachtbevestiging die het bedrijf ondertekende. Daarin stond dat er maandelijks werd gefactureerd op basis van bestede tijd en uurtarief, met een specificatie van de werkzaamheden. Het bedrijf had gekozen om over te stappen op het softwareprogramma van het kantoor, terwijl het kantoor daar op 15 november 2023 nog via WhatsApp op had gewezen dat blijven bij het oude programma misschien verstandiger was. Het kantoor moest daarna veel achterstand wegwerken en een groot deel van 15.000 aangeleverde bestanden handmatig filteren, controleren en invoeren.
Het bedrijf voerde aan dat het kantoor vooraf geen kosteninschatting had gegeven, terwijl de beroepsregels voor registerbelastingadviseurs dat volgens haar vereisen. De kantonrechter wees dat af. Een toezegging voor zo'n inschatting was niet aangetoond, en de aangehaalde beroepsregel schrijft geen vooraf gegeven inschatting voor. Het kantoor had wel gedaan wat is afgesproken: bij elke factuur zat een specificatie met uren, personen en omschrijving van het werk.
Ook het verweer dat het kantoor onnodig werk had gedaan en buitensporig had gedeclareerd, haalde niets uit. Het bedrijf verwees naar een algemene verklaring van haar vorige accountant, maar dat was volgens de rechter te weinig tegenover de concrete betwisting door het kantoor. Het bedrijf had aan de hand van de specificaties moeten laten zien welke uren overbodig waren, en dat deed ze niet. Ook onderbouwde ze niet dat de ziekte van een medewerker tot dubbel werk had geleid. Een verrekening met boetes van de Belastingdienst van in totaal € 765 ging evenmin op, omdat niet vaststond dat het kantoor die boetes had veroorzaakt of had toegezegd te crediteren.
De gestelde dubbele betaling van een factuur van € 560,53 telde niet mee omdat het bedrijf die niet met stukken onderbouwde. Het kantoor zei wel te zullen nagaan of dat klopt; bleek de betaling dubbel te zijn, dan wordt het bedrag nog verrekend. Omdat het kantoor niet tekortschoot, was er ook geen grond voor de tegeneis tot gedeeltelijke ontbinding en schadevergoeding. Die werd afgewezen.
De kantonrechter veroordeelt het bedrijf tot betaling van € 21.055,60, bestaande uit de hoofdsom van € 18.158,35, incassokosten van € 956,58 en € 1.940,67 vervallen handelsrente. Over de hoofdsom loopt vanaf 12 mei 2025 nog wettelijke handelsrente tot volledige betaling. Het bedrijf betaalt bovendien de proceskosten van € 3.025,85, met wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na het vonnis. In reconventie zijn de proceskosten nihil begroot. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht