Rechtbank legt 180 uur taakstraf op voor witwassen van gestolen bedrijfsgoederen, officier eiste 18 maanden cel Een man uit Emmer-Compascuum haalde in het voorjaar van 2024 meerdere keren in alle vroegte goederen op bij een groot industrieel bedrijf. Met zijn auto en een lange aanhanger laadde hij pallets met isolatiemateriaal, een matrijs, sterilisatietrays, een pomp en metaal in. Betaald werd contant aan een medewerker, een pakbon kreeg hij nooit. De goederen verkocht hij door of leverde hij in bij een oud-ijzerhandelaar.
De medewerkers van het bedrijf bleken de spullen te hebben verduisterd. Een beveiligingsmedewerker zag op 11 april 2024 een aanhanger met bedrijfsgoederen voorbijrijden, waarna het bedrijf de camerabeelden bekeek. Daarop was te zien dat de man op 18 en 26 maart en op 4, 8, 9 en 11 april 2024 telkens vóór zes uur 's ochtends het terrein opreed, terwijl het magazijn pas om acht uur openging. Het bedrijf deed aangifte van verduistering in dienstbetrekking. De man werd vervolgd voor witwassen.
De man ontkende dat hij wist dat de goederen van misdrijf afkwamen. Volgens zijn advocaat moest hij worden vrijgesproken. De rechtbank vond dat voorwaardelijk opzet bewezen was: de man nam bewust de aanmerkelijke kans dat de spullen uit misdrijf afkomstig waren. Daarvoor wees de rechtbank op de omstandigheden: een groot en professioneel bedrijf, contante betaling zonder pakbon en afhaling buiten openingstijden. Bij de politie had hij zelf gezegd: 'jullie gooien voor een kapitaal weg'. Toch deed hij geen enkel onderzoek naar de herkomst van de goederen.
De rechtbank sprak de man wel gedeeltelijk vrij. Het bedrijf had de waarde van de goederen op ongeveer € 400.000 geschat, maar die schatting berustte alleen op een handgeschreven briefje. Inkoopbonnen of andere stukken ontbraken, terwijl een professioneel bedrijf die in zijn administratie zou moeten hebben. Ook kon niet worden vastgesteld dat de RVS karren, autoclaafkleppen en machineonderdelen op de aanhanger lagen, omdat een deel in kratten zat of in zwart plastic was verpakt.
De officier van justitie eiste 18 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf op basis van het oriëntatiepunt voor fraude met een bedrag tussen € 250.000 en € 500.000. Doordat dat bedrag niet bewezen was, hanteerde de rechtbank de lagere categorie van € 10.000 tot € 70.000. De reclassering schatte de kans op herhaling laag en achtte de man in staat een taakstraf uit te voeren.
De rechtbank veroordeelde de man tot een taakstraf van 180 uur, met 3 maanden vervangende hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarbovenop kreeg hij een voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden met een proeftijd van 2 jaar. De schadevordering van het bedrijf van € 398.814 en € 12.026 aan proceskosten verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk, omdat de hoogte van de schade niet was onderbouwd. Het bedrijf kan de vordering nog aan de burgerlijke rechter voorleggen.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Jongeman lokt vuurwerkverkoper in hinderlaag: 12 maanden cel voor geweldsdiefstal, geen afpersing Op 29 december 2025 reed een man uit Zeeland naar een afgelegen, onverlicht doodlopend stuk van de Stiershoekseweg in Kruiningen. Hij zou daar zwaar, illegaal vuurwerk verkopen: 30 stuks Cobra 6 en 20 lawinepijlen, voor € 680. De afspraak had hij via Telegram gemaakt met iemand die zich 'bijnaam' noemde. Hij legde het vuurwerk in de kofferbak van de auto van zijn koper en verwachtte betaald te worden. In plaats daarvan werd hij van achteren vastgegrepen en op de grond gegooid. Twee andere personen kwamen uit de richting van een schuurtje aanrennen. Een van hen richtte een voorwerp dat op een vuurwapen leek op hem, de ander gaf hem een stoot op zijn neus. Terwijl hij op de grond lag werd hij met kracht geslagen en geschopt. Daarna werd hij in een sloot geduwd en kreeg hij opnieuw klappen toen hij eruit klom. Hij wist te ontsnappen door de koper in zijn been te bijten en naar zijn auto te rennen. Bij het wegrijden botste hij tegen de auto van de koper, waardoor een kentekenplaat op de grond viel. Zo kwam de politie bij de auto van de verdachte uit. Betaald is er nooit.
De verdachte, geboren in 2007 en dus pas 18 toen het gebeurde, ontkende niet dat het Telegram-account van hem was. Hij verklaarde dat hij zijn telefoon had uitgeleend en dat een ander de afspraak had gemaakt. De rechtbank Zeeland-West-Brabant vindt dat ongeloofwaardig. Het plan was volgens de verdachte zelf dat hij de verkoper zou vastpakken, zodat het vuurwerk kon worden afgepakt. De rechtbank ziet hem daarom als degene die de afspraak maakte en de verkoper naar de afgelegen plek lokte.
De officier van justitie had primair afpersing ten laste gelegd. De rechtbank spreekt de verdachte daarvan vrij. Afpersing vraagt dat iemand door geweld of bedreiging wordt gedwongen een goed af te geven. Hier had de verkoper het vuurwerk al vrijwillig in de kofferbak gelegd, in de verwachting betaald te worden, en kwam het geweld pas daarna. Daarmee is het geen afpersing. De rechtbank bewees wel het subsidiair ten laste gelegde medeplegen van diefstal met geweld en bedreiging met geweld. Het geweld en het vuurwapen dienden om het vuurwerk onder controle te houden en te voorkomen dat de verkoper het terughaalde. De verdachte wist volgens de rechtbank van het vuurwapen als onderdeel van het plan en distantieerde zich er niet van. Daarmee was er een nauwe en bewuste samenwerking met de twee onbekend gebleven anderen.
Bij de straf weegt de rechtbank zwaar dat de verdachte een essentiële en regisserende rol had en dat de verkoper letsel en angstgevoelens overhield aan het geweld. De jonge leeftijd en het ontbreken van een strafblad rekenen in zijn voordeel. Zijn voorlopige hechtenis was sinds 11 februari 2026 geschorst, maar die schorsing is opgeheven omdat hij op 23 oktober 2026 werd aangehouden voor een nieuw feit. De rechtbank vindt het zeer kwalijk dat ook dit weer om geldelijk gewin ging.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 12 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De officier van justitie had 20 maanden geëist, waarvan 6 voorwaardelijk. Daar komt een taakstraf van 180 uur bij, met 90 dagen vervangende hechtenis. Aan het voorwaardelijke deel verbindt de rechtbank bijzondere voorwaarden uit het advies van de reclassering: een meldplicht, de gedragsinterventie Cognitieve Vaardigheden, een contactverbod met het slachtoffer en controle op middelengebruik. Het locatiegebod met elektronisch toezicht laat de rechtbank vervallen, omdat de verdachte al negen maanden een enkelband droeg.
Het slachtoffer krijgt de gevraagde schadevergoeding van € 1.176,66 toegewezen, bestaande uit € 376,66 materiële en € 800 immateriële schade, plus wettelijke rente vanaf 29 december 2025. Dat bedrag moet de verdachte hoofdelijk met de mededaders betalen, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en 11 dagen gijzeling bij niet-betaling. De auto en de telefoon die in beslag zijn genomen worden verbeurd verklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Jeugdrechter geeft maximale 2 jaar jeugddetentie voor overval en verkrachting van twee prostituees Op 22 januari 2026 kwam er in de avond een melding binnen bij de politie van een woningoverval in Amsterdam. Een buurvrouw hoorde dat haar buren opgesloten zaten in hun woning. De voordeur was vergrendeld en de politie moest een bonk gebruiken om binnen te komen. In de woning troffen agenten twee vrouwen aan die via een escortwebsite klanten ontvingen. Zij vertelden dat twee mannen hen hadden bestolen van onder meer meerdere telefoons, geld, sieraden en schoenen. Daarbij zouden de mannen hen met messen hebben bedreigd. Een van de vrouwen werd in haar vinger en hals gesneden. Ook verklaarden beide vrouwen dat zij waren verkracht: de verdachte zou een van hen hebben verkracht, de medeverdachte beide. Daarna zouden de mannen hen in de woning hebben opgesloten door de voordeur op slot te draaien.
De verdachte, een jongen die volgens zijn opgegeven geboortejaar 2008 minderjarig was, ontkende. Hij vertelde dat hij eerder bij een seksafspraak was beroofd door handlangers van een van de vrouwen en dat hij op een nieuwe afspraak zijn spullen was komen terugeisen. Volgens hem had een van de vrouwen vrijwillig een iPhone als onderpand meegegeven. De rechtbank Amsterdam, die de zaak met drie rechters behandelde, verwierp dat scenario. De verklaringen van de vrouwen waren gedetailleerd, consistent met hun eerdere verklaringen bij de politie en kwamen op de kernpunten overeen. Kleine verschillen verklaarde de rechtbank uit de paniek waarin zij verkeerden.
De rechtbank wees op steunbewijs uit andere bronnen. De deur was bij aankomst van de politie vergrendeld en er lagen geen huissleutels in de woning. Er werden drie messen en twee condooms aangetroffen, met DNA van de medeverdachte. De GGD stelde de snee in de vinger en de kras in de hals vast. De politie spoorde de verdachten op door drie weggenomen telefoons af te tappen. Bij de aanhouding op 25 januari 2026 had de verdachte een van de telefoons bij zich en droeg hij het paar gestolen schoenen. Op de telefoon van de medeverdachte stonden bovendien spraakberichten van de verdachte van die avond: 'Pak haar, pak ze beide. Sla je slag.' Voor die berichten wilde de verdachte geen uitleg geven.
Bij de verkrachting kwam het erop aan of er steunbewijs was naast de verklaring van het slachtoffer zelf. De rechtbank vond dat in de verklaring van de andere vrouw, die zag dat de verdachte met een mes in de hand zijn slachtoffer meenam naar de badkamer. Het ontbreken van DNA-sporen van de verdachte op het slachtoffer stond een bewezenverklaring niet in de weg. De rechtbank verklaarde diefstal met geweld in vereniging, opzetverkrachting en medeplegen van wederrechtelijke vrijheidsberoving bewezen.
De officier van justitie wilde de verdachte volgens het volwassenenstrafrecht berechten en eiste 7 jaar gevangenisstraf. De rechtbank paste het jeugdstrafrecht toe. Er was te weinig bekend over de persoonlijkheid van de verdachte, de ontwikkeling van zijn geestvermogens en zijn berekendheid, en de Raad voor de Kinderbescherming had geen onderzoek gedaan naar volwassenenstrafrecht. Wel was er gerede twijfel over de door de verdachte opgegeven leeftijd. Die onzekerheid betrok de rechtbank bij de hoogte van de straf, zonder haar als zelfstandige strafverzwarende omstandigheid aan te merken. De rechtbank rekende het de verdachte zwaar aan dat het geweld plaatsvond op de plek waar de vrouwen werken en zich veilig moeten kunnen voelen, en dat hij een dominante, leidinggevende rol had. Een voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden zag de rechtbank niet zitten, mede omdat de verdachte geen woon- of verblijfplaats had en het risico dat hij zich aan de voorwaarden zou onttrekken hoog was.
De slachtoffers hebben volgens de rechtbank doodsangsten uitgestaan. De ene vrouw is gestopt met haar werk en durft haar deur niet meer open te doen, de andere kreeg een posttraumatische stressstoornis. De rechtbank legde de maximale jeugddetentie van 2 jaar op. Daarnaast moet de verdachte, hoofdelijk met de medeverdachte, € 15.100 betalen aan de vrouw die hij verkrachtte (€ 15.000 immateriële en € 100 materiële schade) en € 5.000 immateriële schade aan de andere vrouw, beide plus wettelijke rente vanaf 22 januari 2026. De rest van hun vorderingen, waaronder gederfde inkomsten en telefoons, verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk omdat die onvoldoende waren onderbouwd. Gijzeling bij niet-betaling is bij jeugdigen uitgesloten.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht Hof schrapt € 117.581 van ontnemingsbedrag in hasj- en cocaïnezaak Een man die met anderen handelde in hasj, hennep en cocaïne, hoeft veel minder terug te betalen dan de rechtbank bepaalde. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 6.159, terwijl de rechtbank uitging van € 123.740. De man was in een aparte strafzaak al veroordeeld voor het meermalen medeplegen van handel in en bezit van harddrugs en softdrugs.
Het hoger beroep richt zich tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 12 mei 2021, waarin het voordeel op € 123.740 was geschat. De officier van justitie had oorspronkelijk € 249.480 gevorderd en dat op de zitting in eerste aanleg gematigd tot dat lagere bedrag. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. De verdediging wilde dat de vordering werd afgewezen, en voerde subsidiair verweer tegen de berekening.
De berekening is gebaseerd op een telefoontap die zeven weken liep, van 21 augustus tot en met 9 oktober 2018. Het onderzoeksteam telde daarin 1.974 aannemelijke drugsgesprekken en rekende elk gesprek als een drugstransactie. Dat gaat het hof te ver. Niet elk gesprek leidt tot een verkoop, want een transactie komt soms pas na twee of meer gesprekken tot stand of gaat ondanks een ontmoeting niet door. Het hof rekent daarom met gemiddeld drie gesprekken per geslaagde transactie en komt zo op 658 transacties in de tapperiode.
Die 658 transacties rekent het hof door naar de hele dealperiode van 26 weken, van 1 april tot en met 9 oktober 2018, na aftrek van vakantie en ziekte. Het verweer tegen die extrapolatie verwerpt het hof: de tapperiode is volgens het hof representatief. Dat geeft 2.444 transacties. Volgens de verdeelsleutel uit het ontnemingsrapport ging 68,1 procent over hennep en hasj (1.664 transacties) en 31,9 procent over cocaïne (780 transacties). Het hof neemt ook de gemiddelde hoeveelheden en prijzen uit dat rapport over: 10 gram hennep of hasj tegen € 8,37 per gram en 1 gram cocaïne tegen € 34,65.
Dat levert een bruto voordeel op van € 40.954,68. Daarvan gaan de inkoopkosten af, geschat op 50 procent van de opbrengst, en € 2.000 aan transportkosten. Er blijft € 18.477 over. De rechtbank rekende dit voordeel voor de helft aan de man toe. Het hof doet dat niet, omdat het dossier erop wijst dat naast de man en een eerste medebetrokkene ook een derde persoon in meer dan incidentele mate betrokken was. Het hof gaat ten gunste van de man uit van een gelijke verdeling over drie personen: € 18.477 gedeeld door drie is € 6.159.
Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in hoger beroep is overschreden, maar verbindt daar in deze ontnemingszaak geen gevolgen aan, omdat die overschrijding al is verdisconteerd in de straf in de onderliggende strafzaak. Het beroep op de draagkracht van de man faalt: het is niet aannemelijk dat hij nu of later niet kan betalen, mede omdat het Openbaar Ministerie uitstel en betaling in termijnen kan toestaan.
Het hof vernietigt het vonnis, stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 6.159 en legt de man de verplichting op dat bedrag aan de Staat te betalen. Bij niet-betaling kan ten hoogste 61 dagen gijzeling worden gevorderd.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 4 jaar cel op voor woningoverval in Veghel, een jaar meer dan geëist Op 11 oktober 2025 drongen twee mannen met bivakmutsen en zwarte kleding een woning in Veghel binnen. Ze eisten geld en een kluis, toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt vast. In huis waren ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. Een derde man bleef achter het stuur van een grijze Peugeot 206 zitten, keerde op het erf en reed na afloop met de beide anderen weg. Buit maakten ze niet, waardoor het bij een poging tot afpersing bleef.
Een jonge man, geboren in 2006, werd als verdachte aangehouden. Hij verklaarde dat hij de bestuurder was en dat hij door twee anderen was gedwongen mee te werken. De rechtbank gelooft die verklaring niet. Ze wijst erop dat hij zijn verhaal telkens aanpaste: pas later zei hij dat er wapens aan hem waren getoond, en over het moment waarop de machete tevoorschijn kwam verklaarde hij steeds anders. Dat twee overvallers vol bivakmutsen, handschoenen, een machete, een hamer en kentekenplaten in zijn auto zouden hebben geladen zonder dat hij iets merkte, noemt de rechtbank ongeloofwaardig. Gevraagd om uitleg over de kentekenplaten, die volgens hem met blote handen in stukjes zouden zijn gebroken, bleef hij het antwoord schuldig.
Voor de betrokkenheid van de verdachte telt het volgende. De auto is van zijn moeder. Zendmastgegevens tonen dat zijn telefoon en die van een medeverdachte samen naar de omgeving van de woning en terug reisden. In zijn slaapkamer lag een machete die lijkt op die uit de camerabeelden en die de medeverdachte in Duitsland had gekocht. Er lagen ook schoenen met zijn DNA, die lijken op de schoenen van de overvaller met het slanke postuur. Daarnaast wist hij via zijn werkgever, met wie het slachtoffer samenwerkt, van de kluis, en de auto reed zonder aarzelen naar de juiste plek op de oprit. Het slachtoffer verklaarde bovendien dat de verdachte eerder in de woning was geweest, wat hij zelf ontkende. De rechtbank kan niet vaststellen wie van de twee medeverdachten in de woning was en wie achter het stuur zat, maar oordeelt dat ze nauw en bewust samenwerkten met onderling uitwisselbare rollen. Daarom is er sprake van medeplegen en niet van medeplichtigheid, zoals de officier van justitie vond. Een tweede medeverdachte wordt vrijgesproken omdat het bewijs voor zijn betrokkenheid te mager is. Het beroep op psychische overmacht, dus dwang door de anderen, strandt omdat de rechtbank zijn verklaring niet gelooft.
Ook twee wapenfeiten zijn bewezen: op 20 januari 2026 een gasdrukwapen dat op een vuurwapen lijkt, en op 23 april 2026 een stroomstootwapen, beide in Den Dungen. De verdachte pleegde deze feiten tijdens de proeftijd van een eerdere veroordeling voor een straatroof, wat de rechtbank zwaar aanrekent. De impact op de slachtoffers was groot: het echtpaar voelt zich niet meer veilig, en de twee oudste kleinkinderen volgen EMDR-therapie. De rechtbank volgt het oriëntatiepunt voor een woningoverval met bedreiging, drie jaar cel, en ziet geen reden voor een deels voorwaardelijke straf. De eis van drie jaar, waarvan een jaar voorwaardelijk, ging uit van medeplichtigheid.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 4 jaar op, met aftrek van voorarrest, en heft de schorsing van de voorlopige hechtenis op. Ook beveelt ze de tenuitvoerlegging van 123 dagen voorwaardelijke jeugddetentie uit het vonnis van 4 juli 2025. Aan het slachtoffer, zijn echtgenote en de drie kleinkinderen kent ze elk € 6.000 immateriële schadevergoeding toe, hoofdelijk met de mededaders en vermeerderd met wettelijke rente. Het slachtoffer krijgt daarnaast € 250 aan proceskosten. De vorderingen van de kleinkinderen worden gedeeltelijk toegewezen en voor het overige niet-ontvankelijk verklaard. De dagvaarding tot betaling van de zesde benadeelde partij, die om € 335,44 aan reis- en begeleidingskosten vroeg, wordt niet-ontvankelijk verklaard wegens ontbrekende bewijsstukken. De schadevergoedingsmaatregel wordt voor de toegewezen bedragen opgelegd, en voor de minderjarigen geldt een BEM-clausule.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht