Hoge Raad: beroep tegen belastinguitspraak onontvankelijk door onbetaald griffierecht Een bedrijf dat in belastingzaken tot in cassatie wilde procederen, is bij de Hoge Raad niet ontvangen in zijn beroep. De reden was formeel: het verschuldigde griffierecht is niet betaald. De Hoge Raad heeft de inhoud van de belastingzaak daardoor niet beoordeeld.
Het bedrijf, in de uitspraak aangeduid als belanghebbende, ging in cassatie tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. Dat arrest betrof een reeks zaken met de nummers 25/1217 tot en met 25/1264. Wat het hof in die zaken precies had beslist, blijkt uit het arrest van de Hoge Raad niet.
De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf op 1 juli 2026 per aangetekende brief op het griffierecht en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is de brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht bleef onbetaald. Op 30 juli 2026 plaatste de griffier daarop een bericht in het digitale dossier, waarin het bedrijf de kans kreeg uit te leggen waarom het niet had betaald. Daarvoor stuurde het bedrijf op 28 augustus 2026 een brief in.
In die brief betoogde het bedrijf dat het niet past bij het recht op een eerlijk proces dat griffierecht vooraf moet worden betaald, op straffe van niet-ontvankelijkheid. Het beriep zich daarvoor op artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de EU oordelen dat het griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Dat zou evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom vragen moeten stellen aan het Hof van Justitie.
De Hoge Raad volgde dat niet. Wat het bedrijf aanvoerde, was volgens de Hoge Raad geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarbij verwees hij naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij dezelfde vraag al had behandeld. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Hij veroordeelt niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechtbank: bezwaar tegen last voor huisvesting arbeidsmigranten in Vaassen terecht niet-ontvankelijk De eigenaar van een pand in Vaassen met drie huisnummers laat daar arbeidsmigranten wonen. De gemeente Epe vindt dat niet toegestaan en greep in. De burgemeester legde op 1 juli 2024 een last onder bestuursdwang op, omdat de eigenaar zonder exploitatievergunning een openbare inrichting zou exploiteren. Op 14 april 2025 volgde een tweede besluit van het college van burgemeester en wethouders: een last onder dwangsom om het gebruik van het pand voor huisvesting van arbeidsmigranten te beëindigen en beëindigd te houden. Die last rust op het bestemmingsplan Oosterhof Heggerenk, dat van rechtswege onderdeel is van het omgevingsplan van de gemeente.
De eigenaar kwam in verzet, maar zonder succes. Zijn bezwaren tegen beide besluiten werden niet-ontvankelijk verklaard, en de rechtbank Gelderland oordeelt nu dat dit terecht gebeurde. De rechtbank benadrukt dat de zaak niet gaat over de vraag of het huisvesten van arbeidsmigranten past binnen de functie pension. Zij beoordeelt alleen of de bezwaren terecht niet in behandeling zijn genomen.
Bij de last onder dwangsom draaide het om de bezwaartermijn van zes weken. Het besluit is op 14 april 2025 verzonden, zodat de termijn op 26 mei 2025 eindigde. Het bezwaarschrift is gedateerd op 27 mei 2025 en op 2 juni 2025 per post ontvangen. De eigenaar voerde aan dat zijn gemachtigde al op 22 april 2025 per e-mail had geschreven dat hij 'ter sauvering van zijn rechten' tijdig bezwaar zou instellen. De rechtbank vindt dat onvoldoende: daarmee werd alleen aangekondigd dat bezwaar zou volgen, niet dat het al was gemaakt. Dat de eigenaar nog overleg wilde met de gemeente, bevestigt volgens de rechtbank slechts dat hij nog niet had besloten bezwaar te maken. Het college hoefde hem ook niet te wijzen op de juiste manier van bezwaar maken, via de website of per post, want dat stond al in de bezwaarclausule. De termijnoverschrijding was dus niet verschoonbaar.
De eigenaar betoogde bovendien dat de last onder dwangsom een vervangend besluit was voor de ingetrokken last onder bestuursdwang, zodat het lopende beroep zich van rechtswege ook tegen het nieuwe besluit zou richten. De rechtbank wijst dat af. De besluiten zijn genomen door verschillende bestuursorganen op verschillende wettelijke grondslagen: de burgemeester op een bepaling in de Algemene plaatselijke verordening 2024, het college op het bestemmingsplan. Dat beide besluiten aan dezelfde eigenaar zijn gericht, schept onvoldoende samenhang.
In de zaak over de last onder bestuursdwang had de eigenaar geen procesbelang meer. De burgemeester had die last op 11 april 2025 al ingetrokken, waarmee de eigenaar bereikt had wat voor hem feitelijk van betekenis was. Een inhoudelijke beoordeling van zijn bezwaar had daarom geen nut meer.
Tijdens de zitting zei de eigenaar behoefte te hebben aan overleg en het college verklaarde bereid daarover in gesprek te gaan. De rechtbank verklaart beide beroepen ongegrond. De eigenaar krijgt zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 11 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht Rechtbank: geen McDonald's met drive-through in Warnsveld, aanvraag terecht buiten behandeling gelaten Een bedrijf wil in Warnsveld, bij Zutphen, een McDonald's bouwen met een drive-through en een parkeerterrein. Op 22 december 2023 vroeg het daarvoor een omgevingsvergunning aan voor de activiteiten bouwen en uitweg. De gemeente Zutphen vond dat de aanvraag onvolledig was en liet haar uiteindelijk buiten behandeling. De rechtbank Gelderland bevestigt dat nu: de gemeente deed dat terecht.
Het college van burgemeester en wethouders vroeg het bedrijf in 2024 meermaals om aanvullende gegevens, waaronder een ruimtelijke onderbouwing, tekeningen en berekeningen voor de verkeersontsluiting. Het bedrijf leverde een deel aan, maar vond dat een ruimtelijke onderbouwing niet nodig was en dat voor de uitweg geen vergunning hoefde te worden aangevraagd. Op 11 oktober 2024 liet het college de aanvraag daarom buiten behandeling. Het bedrijf ging in beroep, maar had toen nog geen bezwaarprocedure doorlopen. Dat is later alsnog gebeurd: op 21 juli 2026 hield het college bij de beslissing op bezwaar vast aan zijn standpunt.
Het eerste beroep, tegen het besluit van 11 oktober 2024, had volgens de rechtbank niet ingeschreven mogen worden. Tegen dat primaire besluit stond alleen bezwaar open. Het bedrijf krijgt het griffierecht van € 371 voor die zaak terug.
In het tweede beroep, tegen de beslissing op bezwaar, draaide het om de vraag of het plan in strijd is met het bestemmingsplan. Ter plaatse is horeca toegestaan, gedefinieerd als een bedrijf waar dranken en etenswaren 'voor gebruik ter plaatse' worden verstrekt. Het bedrijf betoogde dat een restaurant met een drive-through daaronder valt, omdat bezoekers hun eten ook in de auto op het parkeerterrein kunnen opeten. De rechtbank volgt dat niet. De drive-through is gericht op afhalen en niet op gebruik ter plaatse. Het is bovendien een wezenlijk onderdeel van het restaurant en dus niet ondergeschikt. Omdat de planregels duidelijk zijn, is er geen ruimte voor de uitleg dat alleen zuivere afhaalrestaurants zijn uitgesloten.
Ook het beroep op de meldingsregeling in het bestemmingsplan slaagt niet. Een andere vorm van horeca is toegestaan na voorafgaande melding, maar uit de planregels en de bijbehorende bijlage blijkt dat een akkoordverklaring van de gemeente nodig is. Het bedrijf diende op 7 maart 2024 een melding in en kreeg daar geen reactie op, zodat het gebruik niet is toegestaan. Het overgangsrecht helpt het bedrijf evenmin: het gebruik zou worden geïntensiveerd en daarmee veranderen in een ander gebruik dat met het plan in strijd is.
Tot slot ging het om de uitweg. Het bedrijf stelde dat die onder de nieuwe provinciale omgevingsverordening vergunningvrij is. De rechtbank toetst echter aan het recht van vóór 1 januari 2024, omdat de aanvraag eerder is ingediend. Onder de toen geldende verordening was voor een uitweg wel een vergunning nodig, en de daarvoor gevraagde gegevens heeft het bedrijf niet aangeleverd.
De rechtbank verklaart het beroep tegen de beslissing op bezwaar ongegrond. Het besluit om de aanvraag buiten behandeling te laten blijft in stand. Een proceskostenvergoeding krijgt het bedrijf niet. De gemeente moet het griffierecht van € 371 voor de ten onrechte ingeschreven zaak terugbetalen.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht Hoge Raad verklaart cassatie niet-ontvankelijk: bedrijf betaalde griffierecht niet Een bedrijf wilde zijn belastingzaak aan de Hoge Raad voorleggen, maar betaalde het griffierecht niet. Dat bleek het einde van de procedure. De Hoge Raad kwam niet toe aan de vraag waar het geschil oorspronkelijk over ging en verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk.
Het bedrijf ging in cassatie tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. Wie in cassatie gaat in een belastingzaak, moet daarvoor griffierecht betalen. De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf daar op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op en gaf vier weken om te betalen. Uit de gegevens van PostNL bleek dat de brief was afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht kwam niet binnen.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier daarom een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarin kreeg het bedrijf de gelegenheid uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf reageerde op 25 augustus 2026 via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief voerde het bedrijf geen verklaring aan voor het uitblijven van de betaling, maar een principieel bezwaar. Volgens het bedrijf past het niet bij het recht op toegang tot de rechter in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie dat een cassatieberoep niet-ontvankelijk wordt als het griffierecht niet vooraf is betaald. Het bedrijf meende dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Die werkwijze zou volgens het bedrijf veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom volgens het bedrijf prejudiciële vragen moeten stellen aan het Hof van Justitie.
De Hoge Raad vond dat het bedrijf hiermee niet aannemelijk maakte dat het niet in verzuim was geweest. Hij verwees naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915). Daarin had hij al uitgelegd waarom hij geen aanleiding ziet om over deze kwestie vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen. Die overwegingen golden ook nu. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgde niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad wijst beroep tegen griffierecht af: cassatie niet-ontvankelijk Een bv uit de belastingzaak voerde cassatie, maar betaalde het griffierecht niet. De griffier van de Hoge Raad had de bv op 1 juli 2026 bij aangetekende brief gewezen op het verschuldigde griffierecht en een termijn van vier weken gegeven om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat de bv zelf had opgegeven. Het geld kwam niet binnen.
Op 3 augustus 2026 kreeg de bv via het digitale dossier nog de gelegenheid uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Daarop diende zij op 28 augustus 2026 een brief in. Haar punt was niet dat zij de brief had gemist of het bedrag niet kon ophoesten, maar dat het systeem zelf niet deugt. Volgens de bv is het vooraf moeten betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, in strijd met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52. Zij stelde dat het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het daarnaar wordt gevraagd, zal oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep. Die wijze van heffing zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Daarom zou de Hoge Raad volgens haar verplicht zijn prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat de bv aanvoerde, was geen reden om te oordelen dat zij niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen verwees de Hoge Raad naar de overwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026. Op die gronden zag hij geen aanleiding om vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen.
Daarmee was de uitkomst volgens artikel 8:41, lid 6, Awb onvermijdelijk: wie het griffierecht niet op tijd betaalt, wordt niet-ontvankelijk verklaard. De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026 dan ook niet-ontvankelijk, zonder naar de inhoud van de belastingzaak te kijken. De Hoge Raad veroordeelde niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht