Beveiliger houdt toestemming kwijt na mishandeling van buurvrouw; rechter vernietigt besluit, maar laat het gelden Een vrouw die als beveiliger werkte, mag dat werk niet meer doen nadat de politie haar toestemming introk. De aanleiding was een ruzie met een buurvrouw. Volgens de buurvrouw ontstond die ruzie omdat de kleinkinderen van de vrouw bloemen plukten uit een bloembak van de buurvrouw. De vrouw sprak de buurvrouw daarop aan. Daarna zou een scheldpartij zijn ontstaan, waarbij de vrouw de woorden 'Tering Turk' zou hebben gebruikt. De vrouw zou vervolgens een flesje hebben gegooid dat het kleinkind van de buurvrouw op het hoofd raakte, en daarna aan de haren van de buurvrouw hebben getrokken. De buurvrouw deed aangifte van mishandeling en discriminatie.
De officier van justitie legde de vrouw op 10 februari 2026 met een strafbeschikking een geldboete van € 250 op wegens mishandeling, met daarnaast een schadevergoeding van € 250. De verdenking van belediging met discriminatoir oogmerk werd geseponeerd wegens onvoldoende bewijs. De korpschef van de politie vond de vrouw daarna niet betrouwbaar genoeg voor het beveiligingswerk en trok op 21 april 2026 de toestemming in die zij via haar werkgever, een beveiligingsbedrijf, had gekregen. In het bestreden besluit van 13 juli 2026 hield hij daaraan vast. De vrouw ging in beroep en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam om een spoedmaatregel, een voorlopige voorziening, zodat zij haar werk kon hervatten. Zij voerde aan dat zij door het besluit geen inkomsten meer had en schulden had opgebouwd. De rechter nam daarom een spoedeisend belang aan.
De vrouw voerde eerst aan dat zij niet goed was gehoord, omdat een advocaat van de korpschef de hoorzitting had gehouden en niet een hoorambtenaar van de politie zelf. De rechter verwierp dat. Ook een externe gemachtigde mag horen als aan de overige eisen uit de Algemene wet bestuursrecht is voldaan. De vrouw had er bovendien op de hoorzitting geen bezwaar tegen gemaakt, en de rechter zag niet hoe zij hierdoor in haar belangen was geschaad.
Het geschil ging verder over de vraag of de korpschef de toestemming mocht intrekken. Dat hij daartoe bevoegd was, stond niet ter discussie. De vrouw vond de maatregel niet evenredig en vond dat hij te weinig rekening hield met haar persoonlijke omstandigheden. Volgens vaste rechtspraak is intrekking op zichzelf een toegestaan middel om de betrouwbaarheid van beveiligers te bewaken, maar de korpschef moet uitleggen waarom de maatregel in het concrete geval passend en noodzakelijk is. Dat had hij in het bestreden besluit onvoldoende gedaan: zijn overwegingen gingen vooral over de vraag of van de terugkijktermijn van vier jaar mocht worden afgeweken, en niet over de evenredigheid. De rechter zag daarin een motiveringsgebrek.
De rechter oordeelde dat de intrekking inhoudelijk wel standhoudt. Een waarschuwing past volgens haar niet bij mishandeling, omdat van een beveiliger veel zelfbeheersing wordt verwacht in conflictsituaties. De vrouw wees op stressvolle omstandigheden, namelijk het overlijden van haar stiefvader in mei 2025 en haar examen in juni 2025. De rechter wees erop dat er tijd zat tussen die gebeurtenissen en de mishandeling op 25 september 2025, zodat een verband niet zonder meer valt in te zien. Ook was er minder dan een jaar verstreken sinds de strafbeschikking, dus de kans op herhaling kon niet als nihil worden gezien. Haar spijt en haar wens om snel weer aan het werk te gaan wogen niet zwaarder dan het belang van betrouwbare beveiliging. Zij had niet aannemelijk gemaakt dat zij geen ander werk kon doen en had volgens de zitting recht op een Wajonguitkering.
De voorzieningenrechter verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het besluit van 13 juli 2026 wegens strijd met artikel 7:12 van de Awb. Omdat het gebrek met de toelichting in de procedure is hersteld, blijven de rechtsgevolgen van het besluit in stand: de toestemming blijft ingetrokken en de vrouw mag geen beveiligingswerk verrichten. Het verzoek om een voorlopige voorziening wees zij af. De korpschef moet de proceskosten van € 2.802 aan de vrouw vergoeden en het betaalde griffierecht van twee keer € 200 terugbetalen.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Raad van State: hoger beroep in Woo-zaak misbruik van recht, man krijgt geen inhoudelijke behandeling Een man vroeg in juli 2022 bij het ministerie van Justitie en Veiligheid om openbaarmaking van stukken op grond van de Wet open overheid (Woo). Zijn drie verzoeken hingen samen met een strafzaak die uit een aangifte van eind 2017 is voortgekomen. Hij wilde weten op grond van welke documenten het Openbaar Ministerie een brief aan een notaris, over de erfenis van zijn ouders, als belaging kon aanmerken. Hij vroeg ook om e-mails, sms-berichten en telefoontjes van twee personen die buiten het strafdossier zouden zijn gebleven, en om stukken over het vermogen van een echtgenote bij een echtscheiding.
De minister wees alle drie de verzoeken af. Volgens het ministerie gaat het om informatie uit een strafdossier of om uitleg over regels die al openbaar zijn in het Wetboek van Strafvordering. Voor strafdossiers gelden bijzondere openbaarmakingsregels, en die gaan voor op de Woo. De minister verwees de man naar artikel 30 van het Wetboek van Strafvordering, waarmee hij kan vragen om kennis te nemen van stukken uit een strafdossier. Het bezwaar van de man tegen de afwijzingen verklaarde de minister op 29 september 2022 ongegrond.
De rechtbank Oost-Brabant oordeelde op 4 juli 2023 dat de minister de verzoeken mocht afwijzen. De rechtbank volgde daarbij de vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bijzondere openbaarmakingsbepalingen, zoals die uit het Wetboek van Strafvordering, hebben voorrang op de Woo. De man ging hiertegen in hoger beroep. Hij voerde aan dat hij juist om stukken had gevraagd die niet in het strafdossier zitten en dus wel onder de Woo vallen.
De Afdeling bestuursrechtspraak kwam daar niet aan toe. Ze verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van deze man. Daarin verklaarde ze zijn hoger beroep niet-ontvankelijk wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. Hij doet herhaaldelijk dezelfde verzoeken, dient een grote hoeveelheid kansloze klachten in en voert veel procedures. Ook levert hij onduidelijke processtukken aan en werkt hij onvoldoende mee. Zijn gedrag in deze zaak past volgens de Afdeling in dat patroon. Van hem mag worden verwacht dat hij weet dat zijn hoger beroep evident geen kans van slagen heeft.
De man had ook gevraagd om prejudiciële vragen te stellen aan de Hoge Raad. De Afdeling zag daarvoor geen aanleiding. Hij had niet aangegeven waarop die vragen gericht zouden moeten zijn en had zijn verzoek niet onderbouwd. Daarom oordeelde de Afdeling dat hij zijn bevoegdheid om hoger beroep in te stellen evident zonder redelijk doel heeft gebruikt.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep niet-ontvankelijk en beoordeelde de inhoud ervan dus niet. De uitspraak van de rechtbank blijft daarmee overeind. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter wijst afrekening servicekosten Woonwaard af, huurder krijgt € 2.844 terug Een huurder van een appartement aan de [adres 1] in Alkmaar kreeg van haar verhuurder Woonwaard een afrekening van de servicekosten over 2023 en 2024. Woonwaard vorderde nog een bedrag bij haar, maar de huurder vond de berekening niet te controleren en vroeg op haar beurt om terugbetaling van te veel betaalde voorschotten. De kantonrechter in Alkmaar geeft de huurder gelijk.
Het geschil draait om de kosten voor warmte en stroom, die op basis van het individuele verbruik worden verdeeld. Woonwaard kreeg in een tussenvonnis van 19 augustus 2026 de kans de omvangrijke onderbouwing cijfermatig toe te lichten. In haar akte erkende zij dat zij de in 2024 betaalde voorschotten verkeerd had opgeteld: de huurder betaalde in dat jaar € 1.082,74. Daardoor daalde het gevorderde saldo van € 733,87 naar € 672,01.
Over de rest van de berekening blijft volgens de kantonrechter te veel onduidelijk. Woonwaard stelde dat de totale warmtekosten in 2023 € 78.589,72 bedroegen en in 2024 € 57.022,19, opgebouwd uit de afrekening van energiebedrijf Engie, de energiekosten van de verwarmingsketels en de servicekosten van Techem. Maar alleen de factuur van Engie over 2023 bedroeg al € 97.372,73, meer dan het uiteindelijke totaal. De bedragen uit de overgelegde producties kwamen bovendien niet terug in de berekening die Woonwaard als productie 31 overlegde. Een sluitende berekening ontbreekt daarmee, zowel voor 2023 als voor 2024.
Een tweede probleem is de yogastudio in hetzelfde pand. Die had tot 2024 geen eigen meter, zodat het verbruik moest worden geschat. Uit de stukken blijkt niet welk verbruik Woonwaard voor de studio aannam, waarop die schatting steunt en hoe is voorkomen dat dit verbruik bij de andere huurders terechtkwam. Woonwaard nam hierover geen inzichtelijk standpunt in, ook al had de huurder deze vraag van het begin af aan gesteld.
Op andere punten vond de kantonrechter de onderbouwing wel voldoende. De verdeling van de kosten over de twee gebouwen aan de [adres 1] en de [adres 2] is toegelicht. Dat de percentages in de akte niet optellen tot 100 procent beschouwt de rechter als een verschrijving, want het overzicht in productie 31 hanteert 71,77 en 28,23 procent. Ook de verdeling over de individuele huurders op basis van woonoppervlak (26,10 m2) en gemeten verbruik (5880 eenheden) is voldoende uitgelegd.
Omdat Woonwaard de stelplicht en bewijslast draagt en meerdere keren de kans kreeg de redelijkheid van de kosten aan te tonen, wijst de kantonrechter de vordering af. In de eigen vordering van de huurder stelt de rechter de kosten voor warmte en stroom vast volgens het rapport van de Huurcommissie, dat Woonwaard niet afzonderlijk betwistte. De servicekosten bedragen daarmee € 1.135,84 over 2023 en € 459,62 over 2024. Woonwaard moet € 2.844 terugbetalen aan onverschuldigd betaalde voorschotten en de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 759,60 in de zaak van Woonwaard en op nihil in de vordering van de huurder.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: aannemer en school aansprakelijk voor val van directrice op bevroren bouwplaats Op 3 december 2019 kreeg de directeur/bestuurder van een Brabantse school een rondleiding over de bouwplaats van de nieuwbouw. In de nacht ervoor had het gevroren. In het middengedeelte van de begane grond, de latere aula, was het gebouw nog niet wind- en waterdicht, en daar lag een betonvloer met aangevroren plassen. De directrice gleed uit en kwam op haar billen terecht. Haar hoofd maakte daarbij een harde heen-en-weerbeweging. Ze liep hersenletsel en een frozen shoulder op. Later werden ook Postcommotioneel Syndroom, duizeligheid en PTSS vastgesteld. Op een video die kort na de val is opgenomen, zegt het hoofd facilitaire zaken van de school dat het glad is, dat hij zelf bijna onderuit ging en dat er eigenlijk meteen zout op moet.
De vrouw stelde zowel de school (inmiddels gefuseerd tot SILFO) als aannemer Binx aansprakelijk, en trok ook hun verzekeraars MS Amlin en Allianz in de procedure. De school was haar werkgever en de aannemer bouwde het gebouw. Volgens haar hadden zij onvoldoende gedaan voor haar veiligheid. Ze vroeg een verklaring voor recht dat beiden de schade moeten vergoeden en een voorschot van € 40.000. Daarnaast voerde de school een vrijwaringsprocedure tegen de aannemer: als de school moet betalen, moet de aannemer dat terugbetalen.
Binx stelde dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Bezoekers van een bouwplaats moeten volgens het bedrijf extra oplettend zijn, zeker na nachtvorst. Bovendien zou de bouwplaats die dagen gesloten zijn geweest en had niemand haar aangemeld. De kantonrechter toetste dit aan de zogeheten kelderluikcriteria, de maatstaf voor de vraag of iemand een ander aan een te groot risico blootstelt. De kans dat iemand op een aangevroren betonvloer uitglijdt is groot, de gevolgen kunnen ernstig zijn, en goed strooien of de toegang afsluiten was niet bezwarend. Dat de directrice niet op de gladheid bedacht was, vond de rechter begrijpelijk, want zelfs de twee ervaren begeleiders waren verrast. De verklaring van een voormalig uitvoerder van Binx, dat er vanwege de vorst niet werd gewerkt en bezoekers waren gewaarschuwd, woog weinig. Er werd die dag wel gewerkt (een trap werd geplaatst), de bewuste e-mail kon niet worden overgelegd en de vrouw was gewoon via de hoofdingang binnengelaten. Binx handelde daarom onrechtmatig.
Ook de school is aansprakelijk, op grond van de wettelijke zorgplicht van een werkgever. Die verantwoordelijkheid verdwijnt niet doordat de aannemer de veiligheid op de bouwplaats regelt. De school nodigde haar eigen directeur uit via medewerkers over wie zij zeggenschap had, en had de staat van de bouwplaats moeten laten inspecteren. Uitglijden over een aangevroren vloer is volgens de rechter geen alledaags risico. Het verweer dat de directrice zelf mede verantwoordelijk was voor de veiligheid, verwierp de rechter: zij bewaakte de voortgang van de bouw, had geen kennis van de veiligheidsregels en was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest.
Het gevorderde voorschot van € 40.000 wees de rechter af. Het is nog onduidelijk welke klachten uit de val voortkomen en welke uit het arbeidsconflict met de school dat later ontstond. In de vrijwaringszaak slaagt de school maar deels. De bouwovereenkomst bevat een vrijwaringsbeding en maakt Binx verantwoordelijk voor de veiligheid, maar alleen voor de schade die rechtstreeks uit de val voortvloeit. Schade door het arbeidsconflict ligt te ver van het ongeval af om aan de aannemer toe te rekenen.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de school en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade door het ongeval, op te maken bij staat, en veroordeelde hen hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68. In de vrijwaring moet Binx de school vergoeden wat die aan de directrice moet betalen, voor zover dat de rechtstreekse gevolgen van de val betreft, en betaalt Binx € 931,40 aan proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Raad van State bevestigt boete van € 132.750 voor kinderarbeid bij pizzakoeriers Zes kinderen jonger dan zestien jaar bezorgden in oktober 2022 pizza's voor een franchisenemer, zonder toezicht, onder tijdsdruk en op een elektrische fiets. Bij het afrekenen aan de deur droegen ze contant geld bij zich, waardoor ze het risico liepen te worden overvallen. Sommigen werkten ook nog na 21:00 uur. De Arbeidsinspectie stelde in de periode van 29 september tot en met 26 oktober 2022 op 59 momenten kinderarbeid vast.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde de ondernemer daarvoor bij besluit van 29 augustus 2023 een boete op. Per overtreding gold een basisbedrag van € 2.000. Dat werd vermenigvuldigd met 0,75 vanwege de bedrijfsgrootte en met 1,5 vanwege de ernst van de overtreding. Bij 59 overtredingen kwam het totaal uit op € 132.750. Het bezwaar van de ondernemer werd bij besluit van 7 maart 2024 ongegrond verklaard.
De zaak lag nu bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 23 april 2025. Die rechtbank had het beroep ongegrond verklaard. De ondernemer voerde aan dat de boete had moeten worden gematigd met 50 of 75 procent wegens verminderde verwijtbaarheid. Hij was een beginnend ondernemer en werd tijdelijk wegens ziekte vervangen door zijn broer. Volgens hem was het totaalbedrag door de optelling van 59 boetes te hoog, zeker nu hij een betalingsregeling had moeten treffen. Ook vond hij een waarschuwing passender en vond hij de verhoging met factor 1,5 onterecht.
De Afdeling wees die argumenten af. De gronden waren grotendeels een herhaling van wat de rechtbank al gemotiveerd had beoordeeld. Een situatie waarin een kind met contant geld over straat moet, is gevaarlijk, en dat maakt de overtreding ernstig. De minister mocht daarom direct een boete opleggen zonder eerst te waarschuwen, en de boete terecht met 1,5 verhogen. Over de vraag of het boetestelsel past bij de eisen die de rechtspraak stelt aan boetes op grond van de Wet arbeid vreemdelingen, hoefde de Afdeling niet te oordelen. Zij zou in deze zaak toch bij de hoogste verwijtbaarheidscategorie uitkomen.
Dat de ondernemer startend was en tijdelijk werd vervangen, maakte zijn verwijtbaarheid volgens de Afdeling niet minder. Hij had niet aannemelijk gemaakt dat dit zo was. De rechtbank zag ook terecht geen reden om het totaalbedrag onevenredig te vinden. De wet staat toe dat voor elke overtreding een boete wordt opgelegd en stelt geen maximum aan de optelling.
Ook de maatregelen die de ondernemer naar eigen zeggen nam, brachten geen verandering. Hij ontsloeg de koeriers onder de zestien de dag na de controle, maar het werknemersreglement dat hij overlegde bevatte alleen afspraken over beschikbaarheid in een app. Daaruit bleek niet dat hij uit eigen beweging en zo snel mogelijk een systeem invoerde dat voorkomt dat jongeren onder de zestien worden ingeroosterd voor koeriersdiensten.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De boete van € 132.750 blijft daarmee in stand. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht