Kantonrechter wijst ontruiming van kwetsbare huurder met alcoholverslaving af Een verhuurder in Almere wilde de huurder van haar appartement, een kwetsbare man met een alcoholverslaving, het huis uit krijgen. De twee hadden eerder een affectieve relatie. Sinds 1 juni 2024 huurt hij de woning van haar. De verhuurder stelde dat hij haar bedreigde en intimideerde en dat hij het slot van de woning had vervangen. Daarom vroeg ze de kantonrechter in kort geding om ontruiming en een gebruiksvergoeding.
De huurder wordt in de procedure vertegenwoordigd door zijn bewindvoerder, een bv. Die wilde het tegenovergestelde: dat de verhuurder wordt veroordeeld tot herstel van gebreken in de woning, zoals schimmel, een gebrekkige afvoer, ontbrekende rookmelders, houtrot aan de buitenkant, ontbrekende handgrepen aan keukenkastjes en een gat in de muur van de hal.
De kantonrechter vindt dat de verhuurder geen spoedeisend belang heeft. Voortdurende bedreiging en intimidatie zijn volgens de rechter niet onderbouwd. De aangehaalde incidenten komen vooral voort uit de eerdere relatie en de nasleep daarvan, en de laatste berichten dateren van juni 2026. Dat de huurder zijn gedrag heeft aangepast vanwege dit kort geding, noemt de rechter een veronderstelling. Van voortdurend agressief gedrag tegenover anderen is niet gebleken. Het vervangen van het slot is in strijd met de huurovereenkomst, maar is volgens de rechter geen noodsituatie. De huurder moet er wel voor zorgen dat de verhuurder weer een eigen sleutel of toegangscode krijgt.
Ook als er wel spoed zou zijn, is volgens de kantonrechter onvoldoende zeker dat een rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst zal ontbinden. De huurder is uiterst kwetsbaar en heeft groot belang bij behoud van de woning. Omdat de ontruiming wordt geweigerd, vervalt ook de gebruiksvergoeding. De rechter raadt partijen aan om het contact over de huur te laten lopen via de ambulant begeleider van de huurder.
De vorderingen van de bewindvoerster sneuvelen ook. Spoedeisend belang is er volgens de rechter alleen bij de schimmel, de afvoer en de rookmelders; de overige punten worden daarom afgewezen. Ventilatie en rookmelders zijn volgens de verhuurder al aangebracht, en dat heeft de bewindvoerster niet weersproken. Over de schimmel en de afvoer is onduidelijk wie verantwoordelijk is. Dat vraagt nader onderzoek, en daar leent een kort geding zich niet voor.
De kantonrechter wijst alle vorderingen af, in conventie en in reconventie. Gelet op de voormalige relatie worden de proceskosten gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten. De huurder kan voorlopig in de woning blijven wonen.
Rechtbank Midden-Nederland · 26 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter: huurprijs blijft geliberaliseerd, maar jaarlijkse verhoging vervalt; verhuurster betaalt € 562 terug Sinds juni 2019 huren twee huurders een woning in Amsterdam. Hun huurprijs begon in 2019 op € 1.395 per maand en liep via twee nieuwe contracten op naar € 1.590 per maand vanaf 1 juni 2023. Op 1 juli 2024 verhoogde de verhuurster de huur naar € 1.660,23 en een jaar later naar € 1.721,61. Een van de huurders vond de huur te hoog. Hij stelde voor de kale huurprijs per 1 juli 2025 te verlagen van € 1.345 naar € 800,71 per maand, uitgaande van 128 woningwaarderingspunten.
De huurcommissie ging in maart 2026 grotendeels met de huurders mee. Zij waardeerde de woning op 130 punten en stelde de kale huurprijs vast op € 813,91 per maand. Het energielabel D dat de verhuurster in november 2025 had laten registreren, telde zij niet mee, omdat het pas na de voorgestelde ingangsdatum was geregistreerd. De verhuurster legde de zaak daarna aan de kantonrechter voor. Volgens haar komt de woning met dat label op 159 punten en valt zij in de vrije sector, zodat de contractuele huurverhogingen gelden. De huurders wilden juist bevestigd zien dat de huur € 813,91 bedraagt en eisten het te veel betaalde terug.
De kantonrechter volgde de huurcommissie niet. Hij verwees naar een eerdere uitspraak van deze rechtbank van 12 mei 2026 en naar de Hoge Raad (uitspraak van 30 juni 2023). Een energielabel dat na de peildatum is geregistreerd telt mee, mits duidelijk is dat de toestand van de woning niet is veranderd en het label beschikbaar was toen de huurcommissie besliste. De verhuurster had het label al op 7 november 2025 doorgestuurd, ruim voor de zitting. Zij toonde met het eerdere label D uit 2017 en met foto's van de woning aan dat de energieprestatie gelijk was gebleven. De huurders brachten daar te weinig tegenin. Zij noemden alleen werk aan de verwarming en de standleidingen na een lekkage, zonder aan te geven dat dit de energieprestatie veranderde. Met het label komt de woning op 159 punten.
Daarmee lag de aanvangshuur van € 1.590 per 1 juni 2023 ruim boven de toenmalige liberalisatiegrens van € 808,06. De huurprijs is daarom geliberaliseerd, en dat blijft volgens het overgangsrecht van de Wet betaalbare huur zo voor contracten van vóór 1 juli 2024. Het voorstel tot huurverlaging is dan niet redelijk.
De verhuurster verloor wel op het punt van de verhogingen. Zij baseerde die op een indexeringsbeding in de algemene bepalingen, maar legde die bepalingen niet over. Omdat de huurovereenkomst met consumenten is gesloten, moet de rechter zo'n beding ambtshalve toetsen aan het consumentenrecht. Dat kon nu niet, dus liet hij het beding buiten toepassing. De huurders hadden in een e-mail van 20 mei 2025 wel erkend dat de huur € 1.660,23 bedroeg, maar volgens de kantonrechter berustte die erkenning op het beding en was het geen afzonderlijke afspraak. De huur bleef dus € 1.590 per maand, ook per 1 juli 2024 en 1 juli 2025. Over de maanden juli 2025 tot en met februari 2026 betaalden de huurders € 13.282,17 in plaats van € 12.720, zodat zij € 562,17 te veel betaalden. Voor de periode daarna ontbraken betalingsstukken, en wettelijke rente wees de rechter af omdat de huurders geen verzuim hadden aangetoond.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de kale huurprijs per 1 juli 2024 en per 1 juli 2025 € 1.590 per maand bedraagt. Hij veroordeelde de verhuurster tot terugbetaling van € 562,17, uitvoerbaar bij voorraad. De gevorderde huurachterstand van € 373,31 en de lopende huur van € 1.721,61 wees hij af, evenals de verklaring voor recht van de huurders dat de huur € 813,91 bedraagt. De proceskosten in conventie en reconventie zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Amsterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Huurder moet zelfgebouwde trap naar zolder laten slopen en herstelkosten tot € 13.322 betalen Een huurster in Breda liet in haar woning een vaste trap naar de zolder plaatsen, zonder dat haar verhuurder daarvoor toestemming had gegeven. Daarvoor werd een opening in de betonnen zoldervloer gezaagd. Toen de verhuurder, vereniging Laurentius, daar op 12 juni 2025 achter kwam, vroeg zij de werkzaamheden direct te stoppen en liet de volgende dag stempels in de woning plaatsen. De trap was op dat moment nog niet af.
Laurentius wil dat de trap verdwijnt en dat de woning in de oorspronkelijke staat wordt hersteld. Volgens de verhuurder is de betonvloer doorgezaagd, waardoor de constructieve veiligheid niet meer te controleren is. Omdat het om de draagconstructie gaat, wil zij het werk zelf door een professionele aannemer laten uitvoeren. De huurster moet dat toelaten en de kosten betalen. Laurentius raamt die kosten op € 13.322,64, op basis van een offerte van De Kok Bouwgroep.
De huurster voerde verweer. Zij betwistte dat de vloer constructief was aangetast en wees erop dat de werkzaamheden nog niet klaar waren. Volgens haar was haar eerder verteld dat het herstel tussen € 4.000 en € 4.500 zou kosten. Ook vond zij het in strijd met het vertrouwensbeginsel en het gelijkheidsbeginsel, omdat de buren wel een vaste trap naar zolder zouden hebben. Zelf vroeg zij de rechter om Laurentius te veroordelen alsnog toestemming voor de trap te geven.
De kantonrechter stelt vast dat vaststaat dat de huurster voor de trap toestemming nodig had en die niet heeft gevraagd. De huurovereenkomst en de wet geven de verhuurder dan het recht te eisen dat de verandering op kosten van de huurder ongedaan wordt gemaakt. Dat dit niet onevenredig is, ligt volgens de rechter voor de hand: het gaat om werk dat de constructie van het pand raakt en dus ook de veiligheid. Het beroep op de buren slaagt niet. Ter zitting bleek dat het niet om de directe buren ging maar om een andere woning in de wijk, en welke woning dat is, heeft de huurster niet duidelijk gemaakt.
Ook haar eigen vordering strandt. De rechter leest die als een verzoek om een machtiging op grond van artikel 7:215 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek. Zo'n machtiging kan niet worden verleend nadat de verandering al is aangebracht, en dat erkende de huurster op de zitting zelf. Zij is daarom niet-ontvankelijk in haar vordering.
Over de kosten oordeelt de kantonrechter dat de offerte niet onredelijk is en dat de huurster die onvoldoende gemotiveerd heeft betwist. Zij moet de herstelkosten betalen tot maximaal € 13.322,64. De rechter gaat ervan uit dat Laurentius alleen de werkelijk gemaakte kosten in rekening brengt als die lager uitvallen.
Een tweede punt betreft de tegelvloer, die Laurentius ook zonder toestemming geplaatst vond. Bij aanvang van de huur had de huurster een tegelvloer van de vorige huurder overgenomen, die zij later door laminaat had vervangen om daarna weer tegels te leggen. Laurentius heeft volgens de rechter niet aangetoond dat zij nu belang heeft bij herstel van de vloer, en niet duidelijk gemaakt wat de oorspronkelijke staat was. Die vordering wordt afgewezen.
Weigert de huurster de werkzaamheden te gedogen, dan mag Laurentius de woning tijdelijk en gedeeltelijk laten ontruimen, voor zover dat voor het werk nodig is. Gezien haar eerdere houding begrijpt de rechter dat de verhuurder daar belang bij heeft: zo hoeft zij niet opnieuw te procederen. De huurster hoeft de woning niet te verlaten als zij het werk gedoogt of als het zonder ontruiming kan.
De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, veroordeelt de huurster op 4 november 2026 om het verwijderen van de trap en het herstel van de schade en de vlizotrap te gedogen. Voor het geval zij dat niet doet, moet zij het gehuurde tijdelijk en voor zover nodig ontruimen. Zij betaalt € 553,77 proceskosten, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. In reconventie wordt zij niet-ontvankelijk verklaard, zonder proceskosten. De vordering over de tegelvloer en het meer of anders gevorderde zijn afgewezen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 4 november 2026
Civiel Recht Rechter beveelt ontruiming van huurwoning na structureel te late huurbetalingen, zes maanden de tijd Een man uit de regio Utrecht huurt sinds 15 september 2024 een woning van Stichting De Alternatieve Renovatie Maatschappij (De ARM) voor € 1.187,95 per maand. Vrijwel vanaf het begin betaalde hij de huur te laat of niet. Zijn vader stond als garantsteller op het huurcontract. De ARM vroeg de kantonrechter in kort geding om de ontruiming van de woning, betaling van de achterstand en een vergoeding tot aan de ontruiming.
Op de dag van de mondelinge behandeling, 8 oktober 2026, stond er volgens De ARM een huurachterstand van € 3.563,85 voor augustus, september en oktober 2026. De huurder had die dag € 1.100,00 overgemaakt voor oktober. Meer betaald hebben dan dat kon hij niet onderbouwen. Daardoor bleef er € 2.463,85 over.
De huurder en zijn vader betoogden dat de achterstand nog maar iets meer dan twee maanden bedroeg. Dat is minder dan de drie maanden waarbij een ontruiming in een gewone procedure doorgaans wordt toegewezen. De kantonrechter gaf hen daarin gelijk: de achterstand alleen was onvoldoende reden voor ontruiming. Ook herhaalde wanbetaling hielp De ARM niet, want de huurder was niet eerder veroordeeld tot betaling van een achterstand.
Wat de doorslag gaf, was dat de huur structureel te laat werd betaald. Volgens de kantonrechter was de huur over 18 maanden te laat voldaan. Na een aanpassing van de uiterste betaaldag in maart 2025 ging het even beter, maar daarna liep de betaling weer vertraging op. Van november 2025 tot en met maart 2026 was de huur steeds pas na 20 dagen volledig voldaan. Betalingsafspraken werden vaak niet nagekomen. Dat de achterstand tussentijds deels werd ingelopen, maakt dat verleden niet ongedaan.
De kantonrechter keek ook naar het woonbelang van de huurder, die psychische problemen heeft en daarvoor in behandeling is. Hij zocht naar een realistisch vooruitzicht op tijdige betaling, maar vond dat niet. De huurtoeslag steeg met € 115,17 per maand, wat onvoldoende was, mede omdat zijn loon sinds 14 juli 2026 na een ziekmelding was teruggebracht naar 70 procent. Zijn bezwaar dat de huur en de servicekosten te hoog zijn, was onvoldoende onderbouwd: de procedure bij de huurcommissie was nog niet gestart en een lagere huur zou alleen voor de toekomst gelden. De vader had zijn garantstelling per 15 september 2026 ingetrokken. Op de zitting zei hij bereid te zijn zich weer garant te stellen, maar hij liet weten dat ook hij het geld vaak niet had.
De huurder beriep zich verder op het beleid van de rechtbank Midden-Nederland over de melding 'vroegsignalering' bij de gemeente. Volgens dat beleid wordt een ontruiming in beginsel afgewezen als tussen die melding en de dagvaarding minder dan twee maanden zit. De ARM had de melding op 18 september 2026 gedaan en daarna binnen twee maanden gedagvaard. De kantonrechter vond dat de huurder zich daar niet op kon beroepen. Hij had sinds juli 2025 ruim de tijd gehad om schuldhulp op gang te brengen en had zich al eerder zelf bij de gemeente gemeld, zonder dat hij reactie kreeg. Dat het niet lukte, kwam voor zijn rekening en risico.
De kantonrechter wees de ontruiming toe, maar gaf de huurder zes maanden de tijd in plaats van de gevorderde veertien dagen. De ARM had een werkbare tijdelijke oplossing gevonden voor de medewerker voor wie zij de woning nodig had, terwijl de huurder tijd nodig heeft voor zijn behandeling en om andere woonruimte te vinden. De woning moet uiterlijk op 1 mei 2027 leeg zijn.
De gevraagde buitengerechtelijke incassokosten werden afgewezen. De aanmaning aan de huurder vermeldde het wettelijke tarief niet en aan zijn vader was geen sommatiebrief gestuurd, alleen een kopie van de brief aan zijn zoon.
De kantonrechter veroordeelde de huurder tot ontruiming binnen zes maanden na betekening van het vonnis. Hij en zijn vader moeten hoofdelijk € 2.375,90 aan huur over augustus en september 2026 betalen, met wettelijke rente. De huurder alleen moet het restant van € 87,95 over oktober betalen, plus een vergoeding van € 1.087,95 per maand vanaf 1 november 2026 tot de daadwerkelijke ontruiming. Samen betalen zij ook de proceskosten van € 1.692,09. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rechter zet huurder uit woning om € 4.050 achterstand en schrapt boete als oneerlijk beding Een huurder uit Limburg heeft vanaf juni 2026 geen huur meer betaald voor zijn woning. De huurovereenkomst liep pas sinds 1 januari 2026. De huur bedroeg € 900 per maand, inclusief € 75 aan voorschot voor servicekosten en € 200 voor gas, water en elektra. Eind september stond de teller al op € 3.150, na de huur van oktober was dat € 4.050, ruim vier maanden huur.
De verhuurder, Stichting Juridisch Eigenaar Solida Residential I, stuurde op 13 augustus 2026 via haar beheerder een brief met het verzoek binnen veertien dagen te betalen. De huurder reageerde daar niet op. Daarna meldde Solida hem op 28 augustus 2026 aan bij de gemeente Sittard-Geleen voor vroegsignalering, een hulpprogramma voor mensen met beginnende betalingsproblemen. Ook dat leidde niet tot betaling. Solida vroeg de kantonrechter in kort geding om ontruiming van de woning en betaling van de achterstand.
De huurder erkende de achterstand. Hij vertelde dat hij in de problemen kwam toen hij een bedrijf wilde starten, dat hij inmiddels een bijstandsuitkering had aangevraagd en dat hij bewindvoering wilde aanvragen. Verlies van zijn woning zou het volgens hem moeilijker maken zijn leven weer op orde te krijgen. Zijn ouders waren bereid de achterstand te betalen. De kantonrechter gaf hem tot 26 oktober 2026 om 12.00 uur de tijd om te melden dat die betaling was gedaan. Dat gebeurde niet; Solida meldde dat zij niets had ontvangen.
De kantonrechter vond dat Solida een spoedeisend belang had. De hypotheeklasten, gemeentelijke lasten en fiscale eigenaarslasten lopen door terwijl de huur uitblijft, en de achterstand groeit. Een ontruiming in kort geding grijpt diep in, dus de rechter is terughoudend. Toewijzing kan alleen als het belang van de verhuurder zwaarder weegt en het aannemelijk is dat een bodemrechter de huurovereenkomst zou ontbinden. Een achterstand van drie maanden is bij woonruimte in beginsel ernstig genoeg voor ontbinding. Hier ging het om ruim vier maanden, die in meerdere maanden was opgelopen. De persoonlijke omstandigheden van de huurder en de uitgebleven betaling door zijn ouders gaven geen reden om anders te beslissen.
Een deel van de vordering wees de rechter af. Solida eiste € 475 aan contractuele boetes: 10 procent van het verschuldigde bedrag per maand, met een minimum van € 20 per maand, zonder maximum. Omdat de huurder een consument is, toetste de rechter ambtshalve of dit beding oneerlijk is. De boete ligt veel hoger dan de wettelijke rente die een consument normaal verschuldigd is, en zij kan onbeperkt oplopen. Solida kon op de zitting niet uitleggen waarom het beding niet oneerlijk zou zijn. De rechter oordeelde dat het evenwicht tussen de partijen aanzienlijk wordt verstoord en dat een bodemrechter het beding waarschijnlijk oneerlijk zal vinden. Solida kan er daarom geen beroep op doen.
De kantonrechter veroordeelde de huurder om de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis te ontruimen en schoon en leeg achter te laten, met afgifte van alle sleutels. Hij moet de achterstand van € 4.050 betalen, vermeerderd met wettelijke rente, en daarna € 900 per maand vanaf 1 november 2026 tot en met de maand van de ontruiming. Daarnaast moet hij € 337,50 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 1.664,46 aan proceskosten betalen. De boete van € 475 en het meerdere van de incassokosten werden afgewezen.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht