Militair krijgt 30 uur taakstraf voor slaan op billen van collega in café Een militair sloeg op 19 december 2025 in een café in Eindhoven een vrouw hard op haar billen. Ze werkt zelf ook bij Defensie. De man had die avond zoveel gedronken dat hij zich er niets meer van kon herinneren. De militaire kamer van de rechtbank Gelderland heeft hem veroordeeld voor opzetaanranding.
In de tenlastelegging stonden twee vrouwen: de aangeefster en een collega van haar. De collega had de man in de bar opgemerkt en gevonden dat hij er goed uitzag. De aangeefster liep naar hem toe en zei dat haar collega hem wel zag zitten. De man keek haar niet aan en reageerde nauwelijks. Even later sloeg hij de aangeefster op haar kont. Zij duwde hem daarop naar achteren en vroeg twee mannelijke collega's om tussen hen in te gaan staan. Later bleek dat ook haar collega op haar kont was geslagen.
De rechtbank sprak de man vrij van het deel van de tenlastelegging dat ging over de aangeefster zelf. Volgens de wet kan een rechter niet op de verklaring van één getuige alleen tot bewezenverklaring komen. Er moet steunbewijs bij zijn. Geen van de getuigen had gezien dat de aangeefster op haar billen werd geslagen. Het WhatsApp-bericht dat zij die nacht om 04:49 uur aan haar commandant stuurde, telde niet mee, omdat het van dezelfde bron komt: de aangeefster zelf. De officier van justitie wilde het bewijs rondmaken met schakelbewijs, waarbij het ene incident het andere steunt. De rechtbank vond dat daar terughoudendheid bij hoort, omdat het steunbewijsvereiste een van de kernbeginselen van het strafproces is. De twee incidenten leken alleen op elkaar doordat op de billen werd geslagen, en dat is te weinig voor een herkenbare werkwijze.
Voor het slaan op de billen van de collega achtte de rechtbank de opzetaanranding wel bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de man als militair een voorbeeldfunctie heeft en dat hij een duidelijke grens overging. Zulke onverhoedse aanrakingen kunnen onveiligheidsgevoelens veroorzaken, zoals ook uit de verklaring van de aangeefster bleek. Daar stond tegenover dat hij nooit eerder met politie en justitie te maken kreeg en zich schaamde. Hij nam verantwoordelijkheid en zocht zelf hulp bij de huisarts voor zijn overmatige alcoholgebruik. De reclassering schatte het risico op herhaling laag in en zag geen reden voor toezicht of bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste twee weken militaire detentie, geheel voorwaardelijk met drie jaar proeftijd, plus 80 uur werkstraf. De raadsman bepleitte maximaal 40 uur taakstraf, mede om de verklaring van geen bezwaar van zijn cliënt niet in gevaar te brengen. De rechtbank oordeelde dat het slaan op de billen geen 'ernstige inbreuk' op de lichamelijke integriteit is, zodat het taakstrafverbod voor zedenzaken niet geldt. Ze legde een taakstraf van 30 uur op, te vervangen door 15 dagen militaire detentie als hij die niet naar behoren verricht. Een voorwaardelijke detentie daarbovenop vond de rechtbank niet nodig.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Strafrecht Hof houdt klacht tegen notaris over verkoop van appartement uit nalatenschap ongegrond Een appartement in Scheveningen dat tot een nalatenschap behoorde, werd in 2022 door de weduwe verkocht aan haar huurster. Dat leidde tot een klacht van een van haar zoons tegen de notaris die de levering regelde. Het appartement was in 2008 gekocht door het echtpaar, dat sinds 2006 in Denemarken woonde. De vader overleed in maart 2021. In zijn testament had hij zijn vrouw een keuzelegaat tegen inbreng toegekend (de keuze om bepaalde goederen te krijgen tegen vergoeding van de waarde ervan aan de nalatenschap) en haar tot executeur benoemd, degene die de nalatenschap afwikkelt.
Op 4 juli 2022 verkocht de moeder het appartement voor € 228.000 aan de huurster. Daarnaast schonk zij de koopster € 53.000. De zoon liet de notaris weten dat de zoons het niet eens waren met de verkoop en dat zijn moeder in haar rouw impulsief had gehandeld. De notaris passeerde op 26 augustus 2022 de akte waarmee het legaat aan de moeder werd afgegeven en de akte van levering aan de koopster.
De zoon verweet de notaris dat de moeder niet beschikkingsbevoegd was, omdat de gemeenschap van goederen en de nalatenschap nog onverdeeld waren. Verder zou de notaris te weinig met de kinderen hebben gecommuniceerd, het legaat niet juist hebben afgegeven en onvoldoende onderzoek hebben gedaan naar de wil van de moeder en de omstandigheden van koop en schenking. De kamer voor het notariaat in het ressort Den Haag verklaarde de klacht op 22 november 2023 volledig ongegrond. De zoon ging in hoger beroep.
Het gerechtshof Amsterdam behandelde de klacht opnieuw en bevestigde het oordeel van de kamer. De zoon was ontvankelijk als erfgenaam, maar zijn klacht slaagde niet. De opdracht van de notaris beperkte zich tot de levering van het appartement. Omdat de vader een keuzelegaat had opgenomen en de moeder executeur was, mocht zij het legaat aan zichzelf afgeven zonder toestemming van de kinderen. Een legaat is een schuld van de nalatenschap en het voldoen daarvan is de taak van de executeur. De huwelijksgoederengemeenschap hoefde daarvoor niet eerst te worden verdeeld. Dat de waarde van het appartement niet in de akte was vastgesteld, ontsloeg de moeder niet van de plicht die waarde later in te brengen bij de verdeling.
Over de wil van de moeder oordeelde het hof dat te weinig was aangevoerd om te concluderen dat de notaris nader onderzoek had moeten doen. De notaris had haar herhaaldelijk gesproken en kreeg geen signalen van wilsonbekwaamheid. Ook hoefde de notaris niet met de kinderen te communiceren, omdat zij geen partij waren bij de koop of de aktes. Een medewerkster van de notaris had bovendien herhaaldelijk geadviseerd dat de moeder juridisch advies kon inwinnen. Dat dit niet gebeurde, valt de notaris niet aan te rekenen.
Het hof bevestigde de beslissing van de kamer en verklaarde de klacht daarmee ongegrond.
Gerechtshof Amsterdam · 27 augustus 2024
Civiel Recht CBb legt accountant waarschuwing op wegens niet doorgeven van post van buitenlandse vennootschap Een Amerikaanse advocaat was bestuurder van een buitenlandse vennootschap die vanaf de oprichting in 2014 op het woonadres van een Nederlandse registeraccountant was gevestigd. Die accountant had samen met twee anderen via eigen vennootschappen een derde van de aandelen in een Nederlandse bv. Jarenlang kwam de post van de Belastingdienst en de Kamer van Koophandel voor de vennootschap op haar woonadres binnen. Pas in 2020 liet de bestuurder het vestigingsadres wijzigen, op verzoek van de accountant. Daarna diende de vennootschap een tuchtklacht tegen haar in.
De klacht had vier onderdelen. De accountant zou de belastingaangiften en het deponeren van jaarrekeningen hebben verzuimd, zonder toestemming aangiften hebben gedaan en teruggaven hebben ontvangen, de post niet tijdig hebben doorgegeven en financiële stukken hebben achtergehouden. De accountantskamer verklaarde op 27 maart 2023 alle onderdelen ongegrond. De vennootschap en haar bestuurder gingen in hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Dat oordeelde op 3 november 2026 over de zaak.
Eerst deed het College twee procedurele uitspraken. Een grote hoeveelheid nadere stukken die klagers vlak voor de zitting indienden, liet het buiten beschouwing. Volgens het College belemmerde dat de procedure, en niet was uitgelegd waarom de stukken niet eerder waren ingebracht. Ook stelde het vast dat het hogerberoepschrift de klacht op enkele punten anders weergaf dan het klaagschrift in eerste aanleg. Zo was 'via een derde' toegevoegd aan het onderdeel over de aangiften. Een uitbreiding van de klacht in hoger beroep is niet toegestaan, dus die toevoegingen telden niet mee.
Over het eerste klachtonderdeel, het verzuimen van aangiften en jaarrekeningen, oordeelde het College net als de accountantskamer dat klagers niet aannemelijk hadden gemaakt dat de accountant dit werk had toegezegd, ook niet als vriendendienst. Dat zij post ontving, met inlogcodes voor de Belastingdienst, en overleggen met een Amerikaanse fiscalist bijwoonde, bewijst zo'n afspraak niet. Zonder toezegging kon haar ook niet worden verweten dat zij niet meldde de taak te willen neerleggen.
Ook het tweede onderdeel, het zonder toestemming indienen van aangiften en het ontvangen van belastingteruggaven, faalde. Klagers wezen op een back-up van haar laptop waarin een aangifte vennootschapsbelasting en een ontvangstbevestiging van de Belastingdienst stonden. Het College vond een schermafdruk van metadata zonder onderbouwing, bijvoorbeeld een forensische rapportage, onvoldoende. Zo'n rapport uit 2024 was pas kort voor de zitting ingebracht, en dat kwam voor rekening van klagers. Dat de vennootschap recht had op een teruggave, bewees niet dat de accountant het geld had ontvangen.
Het derde onderdeel, de post, slaagde wel. Volgens het College rustte op de accountant, door haar woonadres als vestigingsadres te laten gebruiken, de verantwoordelijkheid om te zorgen dat de bestuurder tijdig kennis kon nemen van de post van de Belastingdienst en de Kamer van Koophandel. Zij had daarover duidelijke afspraken moeten maken of in de praktijk moeten laten zien dat dit gebeurde. Die verantwoordelijkheid bleef bestaan toen het kantoor van de bv naar [plaats 2] verhuisde en zij de post daar volgens haar eigen verklaring in een archiefkast bewaarde. Haar stellingen over doorsturen en achterlaten van post had zij onvoldoende onderbouwd. Zij overlegde één e-mail uit januari 2016 met een pdf-bestand zonder bekende inhoud, en over twee jaar verder niets. Daarmee schond zij het beginsel van professionaliteit uit de Verordening gedrags- en beroepsregels accountants.
Tegen de ongegrondverklaring van het vierde onderdeel, het achterhouden van stukken, hadden klagers geen hogerberoepsgrond aangevoerd. Dat oordeel bleef daarom in stand.
Het College vernietigde de uitspraak van de accountantskamer voor zover het derde klachtonderdeel ongegrond was verklaard, verklaarde dat onderdeel gegrond en legde de accountant de maatregel van waarschuwing op. Voor het overige verklaarde het het hoger beroep ongegrond.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 3 november 2026
Bestuursrecht Raad van State wijst misbruik van hoger beroep af in AVG-zaak tegen deken advocaten Een man diende op 18 januari 2021 een klacht in tegen de deken van de orde van advocaten in Oost-Brabant. Het Hof van Discipline wees de deken van Overijssel aan om die klacht te onderzoeken. Na dat onderzoek stuurde de deken van Overijssel hem op 27 januari 2022 een standpunt over de klacht, het zogeheten dekenstandpunt. Twee dagen later deed de man een beroep op de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG). Hij eiste dat het dekenstandpunt werd gewist, of dat de persoonsgegevens daarin werden gecorrigeerd. Volgens hem had de deken dat standpunt niet mogen opstellen, omdat de wettelijke poging om de klacht minnelijk te regelen niet had plaatsgevonden.
De deken liet in februari 2022 weten dat de AVG alleen het wissen van persoonsgegevens kent, niet van een standpunt als geheel. Ook vroeg de deken de man aan te geven welke gegevens onjuist waren en hoe ze gerectificeerd moesten worden. De man reageerde daarop, maar gaf geen onderbouwing van specifieke persoonsgegevens. Op 14 maart 2022 wees de deken het verzoek af. Volgens de deken was er een voldoende gerechtvaardigd belang om een dekenstandpunt te geven, en kan het Hof van Discipline zo'n standpunt naast zich neerleggen.
Tegen die afwijzing maakte de man bezwaar. De deken verklaarde dat bezwaar op 6 mei 2022 niet-ontvankelijk, omdat de man, ook al kreeg hij daartoe de kans, geen gronden had aangevoerd tegen het besluit. De rechtbank Oost-Brabant bevestigde dat oordeel op 5 augustus 2022: de man had in bezwaar alleen over inzage geschreven en niets gezegd over de afwijzing van zijn verzoek om rectificatie.
In hoger beroep voerde de man aan dat de Europese privacyverordening de verwerker verplicht om binnen één maand opgave te doen. Een uitzondering daarop moet binnen die maand worden gemeld, en de bewijslast ligt volledig bij de verwerker. Volgens de man had de deken beide verplichtingen genegeerd, en kon de nationale regelgeving daar niets aan veranderen. Ook vroeg hij om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU.
De Afdeling bestuursrechtspraak kwam niet toe aan de inhoud. Zij verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van deze man. Daarin oordeelde zij dat hij misbruik maakt van het recht om hoger beroep in te stellen. Hij doet herhaaldelijk verzoeken, dient veel kansloze klachten in, voert veel procedures, levert onduidelijke processtukken aan en werkt onvoldoende mee. Zijn procesgedrag in deze zaak past in dat patroon, en hij moet worden geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft. Prejudiciële vragen stelde de Afdeling niet, omdat de man niet had aangegeven waarop die vragen gericht zouden moeten zijn.
De man had ook gevraagd om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. Volgens de Afdeling bestaat bij een niet-ontvankelijk hoger beroep wegens misbruik van recht in beginsel geen spanning en frustratie die recht geeft op vergoeding van immateriële schade. Er was geen reden om hiervan af te wijken.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht en wees het verzoek om schadevergoeding af. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State schrapt dwangsom van € 947 voor deken die niet tijdig besliste op aanwijzingsverzoek advocaat Een man vroeg op 29 maart 2024 aan de deken van de Orde van Advocaten Den Haag om een advocaat voor hem aan te wijzen. Aanleiding was het verdwijnen van twee voertuigen na zijn aanhouding op 7 maart 2007. De deken reageerde niet. Na een ingebrekestelling per e-mail van 31 mei 2024 stelde de man op 4 juli 2024 beroep in bij de rechtbank omdat er niet op tijd was beslist. Twaalf dagen later, op 16 juli 2024, wees de deken het verzoek alsnog af als kennelijk ongegrond.
De zaak ligt nu bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 30 januari 2025. Die rechtbank verklaarde het beroep tegen het niet tijdig beslissen gegrond en bepaalde dat de deken een dwangsom van maximaal € 947 moest betalen. Het beroep tegen de afwijzing van 16 juli 2024 verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk. Daartegen staat volgens de Advocatenwet geen bestuursrechtelijke weg open, maar kan binnen zes weken beklag worden gedaan bij het Hof van Discipline.
De deken ging in hoger beroep tegen de dwangsom. Hij betoogde dat hij die niet verschuldigd is, omdat het verzoek kennelijk ongegrond was. Het ging namelijk om een herhaald verzoek, waarin geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden stonden. De Afdeling geeft hem gelijk. Over hetzelfde verzoek om aanwijzing van een advocaat was al meermaals beslist, onder meer in een uitspraak van de Afdeling van 22 mei 2024. Volgens artikel 4:17, vijfde lid, onder c, van de Algemene wet bestuursrecht is geen dwangsom verschuldigd als een aanvraag kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond is. De rechtbank had dat volgens de Afdeling ten onrechte niet onderkend.
De man stelde zelf incidenteel hoger beroep in. Hij vond dat de brief van 16 juli 2024 een besluit is waartegen bezwaar en beroep openstaat. Ook zou de beklagprocedure bij het Hof van Discipline niet functioneren, omdat er belangenverstrengeling zou zijn tussen dat hof, de dekens en het Openbaar Ministerie. De Afdeling gaat daar niet in mee. Zij wijst op haar eerdere uitspraken van 22 mei 2024, waarin hoger beroepen van deze man tegen berichten van dekens van diverse arrondissementen niet-ontvankelijk werden verklaard wegens misbruik van recht. Hij is er meermaals op gewezen dat een afwijzing door de deken geen besluit is waartegen bezwaar kan worden gemaakt, en hij heeft ook daadwerkelijk beklag ingesteld bij het Hof van Discipline, dat dat beklag op 28 oktober 2024 ongegrond verklaarde. Hij werd dus geacht te weten dat deze procedure geen kans van slagen had.
De Afdeling verklaart het hoger beroep van de deken gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor zover daarin een dwangsom van € 947 is opgelegd. Voor het overige blijft die uitspraak in stand. Het incidenteel hoger beroep van de man verklaart de Afdeling niet-ontvankelijk wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht