Kantonrechter wijst ontruiming af: huurster mocht huur opschorten wegens lekkage Een huurster in Rotterdam betaalt al jaren maar een deel van de huur van haar woning, omdat het water er nog steeds naar binnen komt. De verhuurder, woningcorporatie Hef Wonen, vond dat genoeg en stapte naar de kantonrechter. Tot 1 december 2025 liep de huurachterstand op tot € 14.886,14. Hef Wonen eiste betaling van dat bedrag met wettelijke rente, ontbinding van de huurovereenkomst, ontruiming van de woning en een vergoeding van € 1.204,87 per maand zolang de huurster er nog woonde. Volgens de corporatie was zij met drie maanden of meer achterstand in verzuim.
De zaak is niet nieuw. In een vonnis van 15 december 2023 had een kantonrechter al geoordeeld dat de huurster de betaling terecht had opgeschort vanwege een lekkage. Hef Wonen liet daarna werkzaamheden uitvoeren, maar stelde in de dagvaarding toch dat er geen lekkage was. Dat standpunt hield geen stand. Tijdens de zitting van 6 maart 2026 liet de huurster video's zien die van na het vonnis van 2023 dateren, en daarop is de lekkage te zien. Hef Wonen betwistte het bestaan ervan daarna niet meer. Wel zegde de corporatie toe de lekkage te onderzoeken, en er zijn later opnieuw werkzaamheden uitgevoerd.
Die werkzaamheden losten het probleem niet op. De huurster verklaarde op 9 september 2026 dat het water nog steeds binnenkomt. Die verklaring is aan Hef Wonen gestuurd, maar daar kwam geen reactie op. De kantonrechter rekent dat als een niet-betwiste stelling.
De huurachterstand zelf was niet in geschil. De huurster deed een beroep op opschorting (artikel 6:52 BW): wie verminderd huurgenot heeft door gebreken die voor rekening van de verhuurder komen en die de verhuurder niet verhelpt, mag de huur geheel of gedeeltelijk inhouden. Volgens de kantonrechter is daaraan voldaan. Omdat de huurster terecht opschortte, is zij niet in verzuim. Daarmee vallen ook de eisen tot ontbinding, ontruiming, betaling van de volledige huur vanaf 1 december 2025, buitengerechtelijke incassokosten en wettelijke rente weg.
De rechter geeft de huurster wel een waarschuwing mee. Zij heeft verklaard dat zij de niet betaalde huur apart heeft gezet op haar rekening, en daar doet zij verstandig aan. Is de lekkage opgelost, dan moet zij de achtergehouden huur uiteindelijk alsnog betalen.
De huurster kreeg haar eigen wensen ook niet toegewezen. Zij vroeg om gehele of gedeeltelijke kwijtschelding van de huurachterstand. De kantonrechter erkent dat een lekkage doorgaans het huurgenot vermindert en een huurprijsvermindering rechtvaardigt (artikel 7:207 BW). Toch kon hij nu geen evenredige vermindering vaststellen. De huurster had geen concrete vordering ingesteld, het was onduidelijk of de lekkage voortdurend aanwezig was en hoe ernstig die telkens was, zij had in 2021 en 2022 al huurkorting gekregen en zij had op de zitting erkend dat zij op een gegeven moment was gestopt met het melden van de lekkage.
Ook haar eis tot schadevergoeding wees de rechter af. Zij voerde emotionele en lichamelijke schade aan en gemiste inkomsten van € 500 per maand, omdat zij door de lekkage een deel van de woning niet meer kon onderverhuren. Dat onderbouwde zij niet met stukken of concrete gegevens, waardoor de kantonrechter niet kon vaststellen of en hoeveel schade zij had geleden.
De kantonrechter wijst alle eisen van Hef Wonen af. Hef Wonen krijgt ongelijk en moet de proceskosten betalen, die aan de kant van de huurster zijn begroot op € 50 aan reis-, verblijf- en verletkosten.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter ontbindt huurovereenkomst winkelruimte wegens achterstand van € 26.495 na afwijzing beroep op gebreken Een huurster van een winkelruimte in Amsterdam bouwde een huurachterstand op van ruim € 26.000. Ze huurde het pand sinds augustus 2022 voor € 3.980,25 per maand. Haar verhuurder, een Luxemburgs vastgoedbedrijf, stapte naar de rechter en eiste onder meer ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van het pand.
De huurster verweerde zich door te stellen dat ze de huur terecht had ingehouden vanwege ernstige gebreken aan het pand: structurele daklekkages, rioolproblemen, stankoverlast en gedwongen sluitingen van haar winkel. Ze beweerde die problemen herhaaldelijk te hebben gemeld, maar stelde dat de verhuurder geen duurzame oplossing had geboden. In een tegenvordering vroeg ze om verlaging van de huurprijs.
De kantonrechter verwierp het verweer van de huurster op alle punten. Ze had haar stellingen namelijk op geen enkele manier onderbouwd. Zo beweerde ze dat de winkelvloer regelmatig blank stond en dat ze de winkel 's ochtends niet kon openen, maar ze overlegde geen enkel bewijs: geen foto's, geen video's, geen verklaringen van derden. Ook bleek uit de stukken niet dat ze vóór 27 oktober 2025 over lekkage had geklaagd bij de verhuurder. De verhuurder ontkende gemotiveerd dat er sprake was van ernstige gebreken en wees op de herstelwerkzaamheden die medio 2025, begin 2026 en begin september 2026 waren uitgevoerd. Een door de verhuurder ingeschakelde aannemer had bovendien geen stank in het pand geconstateerd.
Daarnaast wees de rechter erop dat de huurovereenkomst zelf opschorting, huurprijsvermindering en verrekening uitsluit in de algemene bepalingen. De huurster beriep zich nog op een uitzondering in diezelfde voorwaarden, maar liet na dat standpunt feitelijk toe te lichten.
De kantonrechter liet de huurster nog één kans: als ze binnen een maand de volledige achterstand én alle tot dan toe vervallen huurtermijnen voldoet, hoeft de huurovereenkomst niet te worden ontbonden. Doet ze dat niet, dan worden de huurovereenkomst ontbonden en moet ze het pand ontruimen. Voor een gevorderde dwangsom zag de rechter geen aanleiding, omdat de verhuurder al een executoriale titel heeft en niet heeft onderbouwd waarom een extra prikkel nodig zou zijn. Ook de gevorderde machtiging om de ontruiming zelf uit te voeren, wees de rechter af: gedwongen ontruiming moet via een deurwaarder verlopen.
De kantonrechter veroordeelde de huurster tot betaling van de huurachterstand van € 26.495,70, een contractuele boete van € 2.700, buitengerechtelijke incassokosten van € 1.039,95 en proceskosten van € 2.932,16. Als de huurovereenkomst wordt ontbonden, is de huurster ook een gebruikersvergoeding verschuldigd van € 3.980,25 per maand tot de daadwerkelijke ontruiming, met een extra boete van € 300 per maand bij niet-tijdige betaling. De vordering tot schadevergoeding na ontruiming werd deels verwezen naar een afzonderlijke schadeprocedure.
Rechtbank Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank: Haarlemse weduwe mag urgentiezoekprofiel zonder eengezinswoning niet aanvechten, beroep ongegrond Een Haarlemse moeder van twee minderjarige kinderen die door een auto-ongeluk in 2018 blijvend invalide raakte, is voor dagelijkse hulp afhankelijk van haar ouders. Zij vroeg op 24 september 2024 een urgentieverklaring aan op grond van mantelzorg. Op dat moment woonde zij met haar kinderen in een eengezinswoning met vijf kamers. Haar ouders wonen in een andere plaats, te ver weg voor mantelzorg elke dag; die kon daardoor slechts drie keer per week plaatsvinden. Soms bleef zij met de kinderen bij haar ouders slapen.
Het college van burgemeester en wethouders wees de aanvraag eerst af, omdat niet was aangetoond dat er 8 uur mantelzorg per week nodig was. Tijdens de bezwaarprocedure veranderde de situatie. Medio mei 2025 verhuisde de vrouw naar een eengezinswoning in de vrije sector dichter bij haar ouders. Op 10 juli 2025 overleed haar echtgenoot. Terugkeer naar die woning was daarna ook om financiële redenen niet meer mogelijk, en zij verblijft sindsdien bij haar ouders. Het college herzag zijn besluit op 14 augustus 2025 en gaf haar alsnog een urgentieverklaring, gebaseerd op een advies van Argonaut en de urgentiecommissie.
Die verklaring gaat vergezeld van een zoekprofiel: de soort woning waarvoor zij met voorrang in aanmerking komt. Volgens de Huisvestingsverordening is dat de meest sobere oplossing voor de urgente woonsituatie, en in beginsel geen eengezinswoning. De vrouw wilde juist wél een eengezinswoning met minimaal vijf kamers. Zij stelde dat uitsluiting een achteruitgang is ten opzichte van haar vorige woning en haar kansen verkleint om dicht bij haar ouders een woning te vinden. Het college bleef bij zijn standpunt, na advies van de Adviescommissie voor bezwaarschriften, en zij stapte naar de rechter.
De rechtbank wees eerst een aantal punten opzij. Dat de vrouw de urgentie had aangevraagd vanwege haar invaliditeit door het ongeluk, mist feitelijke grondslag: de aanvraag ging over mantelzorg. Haar kritiek op het advies van Argonaut, dat te weinig rekening zou houden met haar psychosociale situatie na het overlijden van haar man, kwam pas op de zitting naar voren. Dat had eerder gekund, dus de goede procesorde verzette zich ertegen. Bovendien zag de rechtbank geen reden waarom Argonaut zijn onderzoek had moeten uitbreiden buiten de mantelzorg, en had het advies de kwetsbaarheid van de vrouw wel degelijk meegewogen.
Over het zoekprofiel zelf oordeelde de rechtbank dat gemeenten op grond van de Huisvestingswet de schaarse sociale huurwoningen evenwichtig en rechtvaardig moeten verdelen. Niet elke woning past bij elke urgent woningzoekende, en grotere woningen gaan doorgaans naar grote gezinnen die ze het hardst nodig hebben. Het in beginsel uitsluiten van eengezinswoningen en nieuwbouw, met de criteria 'vergelijkbare situatie' en 'meest sobere oplossing', is volgens de rechtbank gerechtvaardigd en niet in strijd met de Huisvestingswet. De verwijzing naar een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak, waaruit zou volgen dat eengezinswoningen nooit mogen worden uitgesloten, berust volgens de rechtbank op een verkeerde lezing: in die zaak was een eengezinswoning juist bij uitstek geschikt vanwege de extreme geluidsgevoeligheid van de betrokkene.
De vrouw heeft ook geen recht op een woning zoals die in haar vorige woonplaats. Het college verleende de urgentie op grond van de situatie op dat moment: zij en haar kinderen hadden geen eigen woning meer. Bovendien had zij die woning op eigen initiatief al verlaten. Dat een eengezinswoning medisch geschikt zou zijn, is niet het criterium voor het zoekprofiel, en niet is gebleken dat zo'n woning nodig is om het huisvestingsprobleem op te lossen. Op basis van het rapport van Justus Medische Expertise van 27 mei 2024 en het Argonaut-advies van 23 juli 2025 is een eengezinswoning bovendien niet de meest adequate keuze, gelet op haar beperkingen bij lopen, staan en traplopen. Ook maakte zij niet aannemelijk dat het zoekprofiel het (vrijwel) onmogelijk maakt om een woning nabij haar ouders te vinden; het college wees erop dat de buurt bij haar ouders grotendeels uit appartementen bestaat en dat zij binnen 5 kilometer mag zoeken.
De rechtbank vond dat het college bij het zoekprofiel rekening had gehouden met haar medische beperkingen, mantelzorgafhankelijkheid, psychosociale situatie en de belangen van de kinderen. Er was geen aanleiding voor de hardheidsclausule en de gevolgen voor de vrouw zijn niet onevenredig. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Rechtbank Noord-Holland · 22 oktober 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechter laat Rabobank huurder uit chalet zetten, ontruiming pas na zes maanden Een man die al zestien jaar een chalet op een recreatieterrein huurt, moet het pand verlaten. De voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, gaf Rabobank toestemming om het huurbeding in te roepen. Daardoor kan de bank het chalet leeg laten verkopen.
Het chalet is met een hypotheek bezwaard. De eigenaar verleende die in 2002 aan de bank. Toen de eigenaar de maandelijkse betalingen niet meer deed, zegde de bank de geldlening op en eiste zij het openstaande saldo op. De eigenaar betaalde niet. De bank besloot daarom het onderpand in het openbaar te verkopen. De executie werd in mei 2026 aangezegd. De veiling stond eerst gepland voor 8 september 2026 en is uitgesteld tot 8 december 2026.
Intussen bleek dat de eigenaar het chalet verhuurde aan een man die er sinds een huurcontract van 3 juli 2010 woont. In de hypotheekakte staat dat verhuur alleen mag met toestemming van de bank. Die toestemming heeft de bank nooit gegeven. Omdat de bank niet wist onder welke voorwaarden het chalet is verhuurd en of er nog meer mensen wonen, riep zij in mei 2026 het huurbeding in tegen de huurder en tegen 'de onbekende huurders'. Voor die laatste groep plaatste zij een oproep in dagblad Trouw. De bank had daarvoor wel toestemming van de rechter nodig.
De rechter mag zo'n verzoek maar op twee gronden afwijzen: de huurovereenkomst bestond al vóór de hypotheek, of de bank kan ook bij verkoop in verhuurde staat volledig worden betaald. Geen van beide doet zich voor. Het huurcontract is van 2010 en de hypotheek van 2002. Uit het taxatierapport blijkt bovendien dat het chalet in verhuurde staat veel minder oplevert dan de bank nog te vorderen heeft. Het bod van de huurder van € 115.000 lag zelfs onder de getaxeerde waarde van het chalet zonder huurder.
De huurder voerde aan dat de bank hem al zeven jaar kende en nooit bezwaar had gemaakt. De rechter begreep dit als een beroep op rechtsverwerking, het verlies van een recht door er te lang niet op te hebben gewezen. Dat slaagt niet. Daarvoor moet de bank duidelijk en ondubbelzinnig hebben laten blijken dat de verhuur in orde was. Enkel stilzitten en het verstrijken van de tijd is daarvoor onvoldoende.
Wel kreeg de huurder extra tijd. Hij woont er al ruim zestien jaar, kan in de huidige woningmarkt geen woning kopen en staat niet ingeschreven als woningzoekende, waardoor de kans op snel vervangende huurruimte klein is. De rechter stelde de ontruimingstermijn daarom op het wettelijke maximum van zes maanden.
De voorzieningenrechter verleende de bank verlof om het huurbeding in te roepen. De huurder en de onbekende huurders moeten het chalet met alles wat daarbij hoort ontruimen en de sleutels aan de bank afgeven. Dat mag pas zes maanden na betekening van de beschikking worden afgedwongen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad. Elke partij draagt de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 26 oktober 2026
Civiel Recht Rechter zet huurder uit woning om € 4.050 achterstand en schrapt boete als oneerlijk beding Een huurder uit Limburg heeft vanaf juni 2026 geen huur meer betaald voor zijn woning. De huurovereenkomst liep pas sinds 1 januari 2026. De huur bedroeg € 900 per maand, inclusief € 75 aan voorschot voor servicekosten en € 200 voor gas, water en elektra. Eind september stond de teller al op € 3.150, na de huur van oktober was dat € 4.050, ruim vier maanden huur.
De verhuurder, Stichting Juridisch Eigenaar Solida Residential I, stuurde op 13 augustus 2026 via haar beheerder een brief met het verzoek binnen veertien dagen te betalen. De huurder reageerde daar niet op. Daarna meldde Solida hem op 28 augustus 2026 aan bij de gemeente Sittard-Geleen voor vroegsignalering, een hulpprogramma voor mensen met beginnende betalingsproblemen. Ook dat leidde niet tot betaling. Solida vroeg de kantonrechter in kort geding om ontruiming van de woning en betaling van de achterstand.
De huurder erkende de achterstand. Hij vertelde dat hij in de problemen kwam toen hij een bedrijf wilde starten, dat hij inmiddels een bijstandsuitkering had aangevraagd en dat hij bewindvoering wilde aanvragen. Verlies van zijn woning zou het volgens hem moeilijker maken zijn leven weer op orde te krijgen. Zijn ouders waren bereid de achterstand te betalen. De kantonrechter gaf hem tot 26 oktober 2026 om 12.00 uur de tijd om te melden dat die betaling was gedaan. Dat gebeurde niet; Solida meldde dat zij niets had ontvangen.
De kantonrechter vond dat Solida een spoedeisend belang had. De hypotheeklasten, gemeentelijke lasten en fiscale eigenaarslasten lopen door terwijl de huur uitblijft, en de achterstand groeit. Een ontruiming in kort geding grijpt diep in, dus de rechter is terughoudend. Toewijzing kan alleen als het belang van de verhuurder zwaarder weegt en het aannemelijk is dat een bodemrechter de huurovereenkomst zou ontbinden. Een achterstand van drie maanden is bij woonruimte in beginsel ernstig genoeg voor ontbinding. Hier ging het om ruim vier maanden, die in meerdere maanden was opgelopen. De persoonlijke omstandigheden van de huurder en de uitgebleven betaling door zijn ouders gaven geen reden om anders te beslissen.
Een deel van de vordering wees de rechter af. Solida eiste € 475 aan contractuele boetes: 10 procent van het verschuldigde bedrag per maand, met een minimum van € 20 per maand, zonder maximum. Omdat de huurder een consument is, toetste de rechter ambtshalve of dit beding oneerlijk is. De boete ligt veel hoger dan de wettelijke rente die een consument normaal verschuldigd is, en zij kan onbeperkt oplopen. Solida kon op de zitting niet uitleggen waarom het beding niet oneerlijk zou zijn. De rechter oordeelde dat het evenwicht tussen de partijen aanzienlijk wordt verstoord en dat een bodemrechter het beding waarschijnlijk oneerlijk zal vinden. Solida kan er daarom geen beroep op doen.
De kantonrechter veroordeelde de huurder om de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis te ontruimen en schoon en leeg achter te laten, met afgifte van alle sleutels. Hij moet de achterstand van € 4.050 betalen, vermeerderd met wettelijke rente, en daarna € 900 per maand vanaf 1 november 2026 tot en met de maand van de ontruiming. Daarnaast moet hij € 337,50 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 1.664,46 aan proceskosten betalen. De boete van € 475 en het meerdere van de incassokosten werden afgewezen.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht