Rechtbank weigert schuldsanering te beëindigen en gelast nieuwe medische keuring na gemiste sollicitaties Een man uit Rotterdam die sinds april 2023 in de schuldsaneringsregeling zit, moest eigenlijk solliciteren naar een fulltime baan. Over vijf maanden in 2026 kon hij dat niet aantonen. Toch blijft hij in de regeling: de rechtbank wil eerst weten of hij door zijn psychische klachten wel kon werken.
De schuldsaneringsregeling is bedoeld om mensen met problematische schulden na een periode van strikte naleving schuldenvrij te laten worden. Daar horen verplichtingen bij, zoals het zoeken naar werk en het delen van informatie met de bewindvoerder. Al eerder, op 16 april 2026, had de rechtbank een voordracht tot tussentijdse beëindiging afgewezen. De regeling werd toen met dertien maanden verlengd omdat de man in de periode maart 2025 tot en met maart 2026 niet aantoonbaar had gesolliciteerd. Hij kreeg een laatste kans en moest tijdens de verlenging solliciteren naar een fulltime dienstverband, tenzij de rechter-commissaris hem daarvan zou ontheffen.
Die laatste kans pakte niet goed uit. De bewindvoerder meldde dat er over mei, juni, augustus en september 2026 geen sollicitatiebewijzen waren ontvangen en over juli twee. Dat is een tekortkoming van vijf maanden. Daarom droeg de bewindvoerder, met instemming van de rechter-commissaris, de regeling voor tussentijdse beëindiging voor. Een tekortkoming in de informatieverplichting bleek inmiddels hersteld.
In augustus 2026 had de bewindvoerder een medische keuring laten aanvragen, omdat de man mogelijk ernstige psychische klachten had. De keuring ging niet door. Volgens de keuringsinstantie was de man herhaaldelijk niet thuis en ook telefonisch niet bereikbaar. De man zei ter zitting dat hij niets van de instantie had gehoord en gewoon thuis was. Over zijn sollicitaties zei hij dat het solliciteren door zijn psychische problemen niet was gelukt en dat hij moeite had gehad om bewijs door te sturen. Inmiddels werkt hij, al verschilt het aantal uren per maand, en hij verwacht over enkele maanden fulltime te werken.
De rechtbank vond de tekortkoming van vijf maanden wel vaststaan, zodat beëindiging in beginsel in beeld kwam. Maar of de man die tekortkoming ook te verwijten valt, kon de rechtbank niet beoordelen. Zonder medische keuring staat niet vast dat van hem te verwachten was dat hij fulltime zou werken en dus aanvullend zou solliciteren. Wie daarvoor de schuld draagt dat de keuring in september mislukte, liet de rechtbank in het midden. Wel vindt zij het noodzakelijk dat de keuring alsnog plaatsvindt, om te beoordelen of de man tussen april en september 2026 geheel of gedeeltelijk had kunnen werken. Daarbij gaat de rechtbank ervan uit dat het Centrum Voor Dienstverlening Rotterdam en Stichting Nieuw Vaarwater, die hem als beschermingsbewindvoerder bijstaat, ervoor zorgen dat hij beschikbaar is.
Ook de ontwikkeling bij de man zelf woog mee. De rechtbank zag een positieve wending: hij heeft een baan gevonden, het beschermingsbewind loopt goed, er wordt afgedragen aan de boedel en er zijn geen nieuwe schulden ontstaan. Blijkt na de keuring dat de tekortkoming hem wel te verwijten is, dan zal de rechter-commissaris de regeling mogelijk verlengen.
De rechtbank weigerde daarom de schuldsaneringsregeling tussentijds te beëindigen en bepaalde dat een nieuwe medische keuring wordt gelast.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank laat man met verslaving toe tot schuldsanering en vervroegt ingangsdatum met anderhalf jaar Een man uit de regio Rotterdam kampt al ruim vijfentwintig jaar met een ernstige verslaving en zit diep in de schulden. Sinds 1 september 2023 staat hij onder beschermingsbewind en al jarenlang volgt hij behandeltrajecten voor zijn verslaving. Om van zijn schulden af te komen vroeg hij toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp), een wettelijk traject waarin schuldenaren drie jaar of korter hun inkomen boven een vast bedrag afstaan en daarna een schone lei krijgen.
De rechtbank Rotterdam wees dat verzoek toe. Om toegelaten te worden moet iemand te goeder trouw zijn geweest bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden, en moet de verwachting bestaan dat hij de verplichtingen van de regeling nakomt. De rechtbank keek vooral naar de afgelopen drie jaar en vond niet dat de man in die periode te kwader trouw schulden had laten ontstaan. Hij had volgens de rechtbank laten zien dat hij aan zichzelf werkte, zowel financieel als met betrekking tot zijn verslaving. Een verklaring van Antes liet zien dat de verslaving in remissie is en dat hij sinds 2022 een aaneensluitend en intensief behandeltraject volgt.
De rechtbank was bevoegd omdat het centrum van de voornaamste belangen van de man in Nederland ligt. De regeling duurt in beginsel achttien maanden. Die termijn gaat normaal in op de dag van het vonnis, maar de rechtbank kan een eerdere ingangsdatum bepalen als de schuldenaar zich in het voorafgaande schuldhulpverleningstraject aan zijn verplichtingen heeft gehouden. Het traject startte op 15 januari 2025 en op 26 maart 2025 kregen de schuldeisers een nulaanbod, omdat de man met zijn partner van een bijstandsuitkering leefde en dus niets kon aflossen. De rechtbank stelde dat nulaanbod gelijk aan een eerste aflossing.
Ook aan de inspanningsplicht was voldaan. De man heeft sinds 15 oktober 2025 ontheffing van de arbeidsverplichtingen. De rechtbank vond aannemelijk dat hij door zijn verslavingsproblematiek ook daarvoor al niet kon werken, zodat er feitelijk ook toen geen arbeidsverplichting gold. Er was wel vertraging: schuldhulpverlening liet na de mislukte onderhandelingen in september 2025 enige tijd verstrijken voordat het verzoek werd ingediend. Dat was niet aan de man toe te rekenen, en de schuldeisers werden er niet door benadeeld, omdat er toch geen afloscapaciteit was.
Daarom ging de rechtbank terug in de tijd. De eerdere ingangsdatum zou in beginsel meer dan achttien maanden terug komen te liggen. Omdat de boedel gefixeerd moet worden en de looptijd niet eerder kan eindigen dan de dag na het vonnis, ligt de ingangsdatum op 7 mei 2025, precies achttien maanden voor de fixatiedatum. De looptijd verstrijkt dus vrijwel meteen. De man blijft daarna wel verplicht mee te werken aan de afwikkeling en informatie aan de bewindvoerder te geven. De bewindvoerder moet ook nagaan of de verplichtingen uit het minnelijke traject zijn nagekomen en daarover uiterlijk bij het eindverslag rapporteren.
De rechtbank sprak de schuldsaneringsregeling uit voor de man, benoemde mr. C.G.E. Prenger tot rechter-commissaris en S.H.J. Nanuruw tot bewindvoerder, en stelde de ingangsdatum vast op 7 mei 2025 met een duur van achttien maanden. De bewindvoerder moet uiterlijk binnen vijf maanden na het vonnis eindverslag uitbrengen en de post van de man inzien. De verificatievergadering is vastgesteld op 22 december 2026.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank veroordeelt BMW-dealerfamilie tot schadevergoeding na ontduiken meerwaarderegeling Na 33 jaar samenwerking in een commanditaire vennootschap voor een BMW-dealer in de buurt van de ASML-campus wilde een van de partners met pensioen. Bij zijn uittreding in 2022 sloot hij via zijn vennootschap afspraken over een geldlening van € 480.000 en een meerwaarderegeling: als het vastgoed van de dealervennootschap binnen 15 jaar aan een derde werd verkocht, zou hij recht hebben op 31 procent van de meerwaarde boven de vastgestelde waarde van € 1.782.500. In de tussentijd gold een rente van 10 procent per jaar.
Slechts enkele maanden na het sluiten van deze afspraken droeg de vennootschap het vastgoed echter over aan een vennootschap van de kinderen van de andere partner, loste de geldlening vervroegd af en stelde dat de meerwaarderegeling daarmee was uitgewerkt. De uittredende partner stelde dat mondeling was afgesproken dat zo'n overdracht binnen de familie niet als vervreemding in de zin van de meerwaarderegeling zou gelden, zodat de regeling nog steeds van kracht was.
In een voorlopig getuigenverhoor verklaarde de uittredende partner dat hij op 24 december 2021 uitdrukkelijk had gevraagd wat er zou gebeuren bij overdracht aan de kinderen. De andere partner zou hebben geantwoord dat die vraag na 33 jaar samenwerking niet gesteld hoefde te worden en dat zo niet met elkaar werd omgegaan. De adviseur die bij dat gesprek aanwezig was, kon bevestigen dat de vraag was gesteld, maar herinnerde zich het antwoord niet meer. De andere partner ontkende dat het onderwerp zo aan de orde was geweest, maar deed dat in de ogen van de rechtbank weinig stellig.
De rechtbank oordeelde dat de mondelinge afspraak was bewezen. Zij wees op de geloofwaardigheid van de verklaring van de uittredende partner, op de ondersteuning die de verklaring van de adviseur bood door diens opvallende geheugenverlies over een essentieel punt, en op de niet-overtuigende ontkenning van de andere partner. Doorslaggevend was ook de zakelijke ratio van de constructie: als een interne overdracht de meerwaarderegeling al zou beëindigen, hadden die afspraken geen enkele reële betekenis. De wederpartij kon die zakelijke logica niet weerleggen.
Daarnaast oordeelde de rechtbank dat de bestuurders persoonlijk aansprakelijk zijn, omdat zij welbewust hebben meegewerkt aan een transactie die de uittredende partner zou benadelen en de dealervennootschap leeg achterliet. Ook de vennootschap van de kinderen is aansprakelijk: gelet op de nauwe familiebanden en hun actieve rol in de onderneming konden de kinderen niet onwetend zijn geweest van de wanprestatie.
De rechtbank verklaarde voor recht dat de meerwaarderegeling nog steeds geldt en veroordeelde alle gedaagden hoofdelijk tot vergoeding van de schade, waaronder de gederfde rente en de eventuele gederfde meerwaarde bij een toekomstige verkoop aan een derde. De vier gedaagden moeten ook de proceskosten betalen, begroot op € 23.971,92.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter beveelt schuldeiser in te stemmen met schuldregeling van man uit Hoeksche Waard Een man uit de gemeente Hoeksche Waard vroeg de rechtbank Rotterdam om een schuldeiser te dwingen in te stemmen met zijn schuldregeling. Die schuldeiser, een voormalige werkneemster van een onderneming waarvan de man enig aandeelhouder en bestuurder was, weigerde akkoord te gaan met het aangeboden minnelijke akkoord.
De man had in totaal schulden van € 31.765,77 bij tien schuldeisers. Hij bood hen een regeling aan waarbij preferente schuldeisers 13,76% en concurrente schuldeisers 6,88% van hun vordering zouden ontvangen, met finale kwijting. Negen van de tien schuldeisers gingen akkoord. De voormalige werkneemster niet. Haar vordering bedroeg € 15.391,66, bijna de helft van de totale schuldenlast.
De werkneemster voerde aan dat de man niet te goeder trouw had gehandeld, omdat hij voor het faillissement van zijn bedrijf andere werknemers wel had betaald maar haar vordering onbetaald had gelaten. Verder stelde zij dat het aangeboden percentage te laag was, omdat de man had laten weten nog te willen solliciteren en daardoor mogelijk meer inkomen zou kunnen verdienen. Ook had zij er financieel belang bij te weigeren: via beslag op de pensioenuitkering van de man ontving zij al betalingen.
De rechtbank verwierp deze argumenten. Vast staat dat de man wegens gezondheidsklachten niet in staat is fulltime te werken en dat hij daarom vervroegd met pensioen is gegaan. Dat hij wil solliciteren, maakt niet aannemelijk dat zijn inkomen de komende jaren zal stijgen. De schuldhulpverlening van de gemeente Hoeksche Waard, die het voorstel als onafhankelijke partij heeft getoetst, bevestigde dat aan alle waarborgen is voldaan en dat de man het maximale afdraagt. De man zit in budgetbeheer en heeft geen nieuwe schulden laten ontstaan.
De rechtbank woog ook af wat er zou gebeuren als zij het verzoek zou afwijzen en de wettelijke schuldsaneringsregeling zou worden toegepast. Die route brengt kosten met zich mee voor salaris van een bewindvoerder en griffierecht, waardoor schuldeisers uiteindelijk minder zouden ontvangen dan bij het aangeboden akkoord. Het belang van de man en de negen instemmende schuldeisers weegt daarmee zwaarder dan het belang van de weigerende schuldeiser.
De rechtbank beval de voormalige werkneemster in te stemmen met de schuldregeling en bepaalde dat het vonnis in de plaats treedt van haar vrijwillige instemming. Het subsidiaire verzoek om de wettelijke schuldsaneringsregeling toe te passen wees de rechtbank af, omdat de gedwongen schuldregeling nu in werking treedt.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter dwingt kinderopvang Pinokkio tot akkoord met schuldregeling van moeder met € 45.386 schuld Een alleenstaande moeder van drie minderjarige kinderen kwam in de schulden doordat de Belastingdienst de kinderopvangtoeslag niet op tijd uitbetaalde en die uiteindelijk helemaal stopzette. Haar oudste zoon heeft een autismespectrumstoornis. Zelf kampt zij met medische klachten en een uitkering op grond van de Participatiewet is haar enige inkomen. In totaal heeft zij achtentwintig schuldeisers, die samen € 45.386,30 van haar te vorderen hebben.
Met hulp van schuldhulpverlener Stroomopwaarts en haar beschermingsbewindvoerder bood zij haar schuldeisers een schuldregeling aan, gebaseerd op de NVVK-norm. Haar afloscapaciteit is € 0,00, maar zij had met haar bewindvoerder een bedrag gespaard. Na een heroverweging bood zij 22,82 procent aan de preferente schuldeisers en 11,41 procent aan de concurrente schuldeisers, in één keer te betalen, tegen finale kwijting. Zevenentwintig van de achtentwintig schuldeisers stemden in. Het Franciscus Gasthuis & Vlietland trok bij na het verzoek en stemde alsnog in. Alleen kinderdagverblijf Pinokkio weigerde.
Pinokkio heeft volgens zichzelf een vordering van € 14.909,80, terwijl in het verzoekschrift € 8.826,95 stond, ongeveer 19,4 procent van de totale schuldenlast. Het kinderdagverblijf voerde aan dat de moeder geen enkele factuur heeft betaald en de kinderopvangtoeslag zelf heeft ontvangen zonder die door te betalen. Als kleine, onafhankelijke organisatie raakt Pinokkio daardoor in haar voortbestaan bedreigd, aldus het verweer. Het kinderdagverblijf was niet ter zitting aanwezig.
De rechtbank Rotterdam woog het belang van Pinokkio af tegen dat van de moeder en de overige schuldeisers. Zij stelde vast dat Pinokkio de enige weigerende schuldeiser is, dat een deskundige en onafhankelijke partij het voorstel heeft getoetst en dat het goed gedocumenteerd is. Het aanbod is volgens de rechtbank het uiterste waartoe de moeder in staat is. Zij had over 2020 geen kinderopvangtoeslag ontvangen en dus niet voor andere doeleinden gebruikt. Zij is tot en met 14 oktober 2027 vrijgesteld van de arbeidsverplichtingen om medische redenen, dus een hogere afloscapaciteit is niet te verwachten.
De rechtbank vond de schuldregeling bovendien gunstiger voor schuldeisers dan de wettelijke schuldsaneringsregeling. Daarin gaan kosten voor de bewindvoerder en griffierecht van het opgebouwde vermogen af, en wordt een bate pas aan het einde uitgekeerd. De schuldregeling betaalt in één keer en op korte termijn.
De rechtbank beveelt Pinokkio daarom in te stemmen met de schuldregeling. Haar vonnis treedt in de plaats van de instemming van Pinokkio. De proceskosten, die zij op nihil begroot, komen voor rekening van Pinokkio. Het subsidiaire verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling wijst zij af, omdat de moeder met de gedwongen regeling haar schulden kan blijven betalen en niet is opgehouden te betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht