Raad van State: politie hoeft geen inzage te geven in gegevens van derden na valse aangiftes Twee mensen vermoeden dat hun ex-partners valse aangiftes tegen hen hebben gedaan, onder meer over mishandeling, verkrachting en seksueel kindermisbruik. Om te weten wat er over hen en over de zoon van een van hen bij de politie is vastgelegd, vroegen ze op 22 maart 2022 om inzage in alle verwerkte politiegegevens. Ze wilden duidelijkheid over welke registraties er op hun namen en op hun woonadres bestaan.
De korpschef van politie wees de verzoeken in april 2022 maar gedeeltelijk toe. Hij gaf overzichten van registraties en informatie over de voorwaarden waaronder gegevens worden verwerkt. Van een aantal registraties weigerde hij de inzage geheel of gedeeltelijk. In mei 2022 gaf hij nog aanvullende informatie, liet hij de mensen op het politiebureau en telefonisch een aantal registraties inzien en lichtte hij schriftelijk toe waarom hij in vijf registraties geen inzage gaf.
De rechtbank Den Haag oordeelde op 15 mei 2024 dat de korpschef zijn besluiten in eerste instantie onvoldoende had gemotiveerd. Dat gebrek was volgens de rechtbank echter hersteld met de toelichting uit mei 2022. De rechtbank vernietigde de besluiten daarom wel, maar liet de rechtsgevolgen in stand. De mensen gingen hiertegen in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
De zaak kreeg onderweg een kleine procedurele wending. De Afdeling had de korpschef vooraf laten weten dat ze hem op de zitting van 16 januari 2026 drie vragen wilde stellen. Toch verscheen hij zonder opgaaf van reden niet. De Afdeling riep hem daarop op voor een nieuwe zitting op 19 mei 2026. Ze maakte duidelijk dat van een bestuursorgaan van deze omvang mag worden verwacht dat het gehoor geeft aan een oproep of tijdig meldt dat het verhinderd is. Wegblijven zonder reden past volgens de Afdeling niet bij een zorgvuldige proceshouding en staat een doelmatige behandeling in de weg.
Inhoudelijk betoogden de appellanten dat de korpschef hun belangen te licht had gewogen. Het was voor hen onduidelijk waarom de privacy van de ex-partner zwaarder zou moeten wegen, terwijl bekend is dat die valse aangiftes doet. Op de zitting voegde een van hen toe dat hij wil weten welke ambtenaren betrokken zijn, omdat hij concrete signalen van ambtsmisdrijven ziet. De namen hoeven daarvoor niet, een code zou ook volstaan.
De Afdeling wijst dat af. Het inzagerecht uit de Wet politiegegevens gaat alleen over persoonsgegevens van degene die om inzage vraagt, niet over die van anderen. Namen van aangevers, politiemedewerkers of medewerkers van andere instanties komen dus niet voor inzage in aanmerking, en codes waarmee ambtenaren zouden kunnen worden aangeduid zijn evenmin gegevens van de appellanten zelf. Hier wijkt de Afdeling af van de redenering van de rechtbank, die nog een belangenafweging had gemaakt. Volgens de Afdeling gaat zo'n afweging in dit geval niet vooraf aan de conclusie, maar ze komt via een andere weg op hetzelfde resultaat uit.
Voor informatie die wel naar derden herleidbaar is, beoordeelde de Afdeling zelf de stukken. Het recht op inzage is niet absoluut en een verzoek wordt afgewezen voor zover dat nodig en evenredig is om de rechten en vrijheden van derden te beschermen. De korpschef lichtte op de zitting toe dat de inhoud van de registraties zo nauw met de gegevens van derden verbonden is dat inzage onmogelijk is zonder die gegevens prijs te geven. Verstrekking kan volgens hem de informatiepositie van de politie en de bereidheid om te melden en aangifte te doen aantasten, omdat mensen minder vertrouwen houden in een zorgvuldige omgang met hun gegevens. De Afdeling stelde vast dat die nauwe verbondenheid in de betrokken registraties bestaat. Zij vindt de bescherming van derden een gerechtvaardigd belang, dat de korpschef zwaarder mocht laten wegen dan het belang van de appellanten om de gegevens te zien. Daarbij erkent ze dat de valse aangiftes een grote impact op hun leven hebben.
De Afdeling verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank voor zover aangevallen. De korpschef hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Stichting Veehandelscentrum Noord Nederland verliest verzet tegen openbaarmaking NVWA-inspectiestukken Stichting Veehandelscentrum Noord Nederland, een veehandelsbedrijf uit Leeuwarden, probeerde via de rechter te voorkomen dat inspectiestukken van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) over verzamelplaatsen voor dieren openbaar worden gemaakt. Die stukken bevatten namen van bedrijven, aantallen geleverde dieren en inspectierapporten over een periode van vier jaar. De informatie werd opgevraagd door Stichting Wakker Dier op grond van de Wet open overheid.
Wakker Dier had in december 2024 een verzoek ingediend bij de minister van Landbouw voor alle documenten over NVWA-toezicht op verzamelplaatsen, waaronder inspectierapporten, boeterapporten, schriftelijke waarschuwingen en beeldmateriaal. Het Veehandelscentrum maakte bezwaar tegen de openbaarmaking en stapte na het ongegrond verklaren van dat bezwaar naar de rechtbank. Tegelijkertijd vroeg het om een spoedmaatregel om de publicatie voorlopig tegen te houden.
Het Veehandelscentrum beriep zich op twee weigeringsgronden uit de Wet open overheid. Ten eerste stelde het dat de namen van toeleveranciers en aantallen geleverde dieren vertrouwelijke bedrijfsinformatie zijn. Door een tekort aan slachtdieren is de markt sterk concurrerend, en het bedrijf vreesde dat concurrenten de informatie zouden gebruiken om toeleveranciers gericht te benaderen.
De voorzieningenrechter ging daar niet in mee. De namen in de rapporten zijn eigen bevindingen van de NVWA, opgesteld tijdens inspecties. Ze zijn dus niet door de bedrijven zelf vertrouwelijk aan de overheid meegedeeld, wat een vereiste is voor deze weigeringsgrond. Daarmee valt de informatie niet onder de bescherming van dit artikel.
Als tweede grond voerde het Veehandelscentrum aan dat openbaarmaking van de namen van eiseres en haar zakenrelaties een uitnodiging zou vormen voor activisten. Het bedrijf wees op een incident bij een slachterij in Apeldoorn, waarvoor het als leverancier optreedt. De rechter erkende de vrees van het bedrijf, maar oordeelde dat er onvoldoende concrete aanwijzingen zijn voor een dreiging van extremistische acties jegens het Veehandelscentrum zelf. Het bedrijf heeft nog nooit te maken gehad met dierenrechtenactivisten. Het krantenartikel over het incident in Apeldoorn legt geen verband met dierenrechtenactivisme en bevat slechts de mededeling dat er een incident is geweest en dat de politie onderzoek doet.
Omdat de rechter het beroep ongegrond verklaarde, was er geen reden om de spoedmaatregel toe te wijzen. De openbaarmaking van de NVWA-stukken mag dan ook doorgaan. Het Veehandelscentrum krijgt het griffierecht niet terug en ontvangt geen vergoeding van de proceskosten.
Rechtbank Noord-Nederland · 28 oktober 2026
Bestuursrecht Buurvrouw moet twee camera's op perceel van schoonzoon verwijderen, anders mag deurwaarder de woning in Twee buren, die ook familie van elkaar zijn, liggen al geruime tijd met elkaar overhoverhoop over camera's. De vrouw plaatste binnenshuis meerdere camera's aan de voor- en achterkant van haar woning. Haar schoonzoon, die naast haar woont met zijn vrouw en kinderen, ervaart dat als een voortdurende inbreuk op zijn privacy. Hij kaartte het aan bij zijn schoonmoeder, bij buurtbemiddeling, de Autoriteit Persoonsgegevens en de gemeente, en stuurde sommatiebrieven. Niets hielp.
De schoonzoon begon daarom een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Omdat de vrouw niet op de zitting verscheen, wees de voorzieningenrechter op 3 april 2026 een verstekvonnis. Daarin kreeg zij 48 uur om de camera's te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 1.000 per dag, met een maximum van € 25.000. De vrouw ging niet in hoger beroep en haalde de camera's niet weg, ook niet nadat de deurwaarder het vonnis op 7 april 2026 had betekend en ook niet na een nieuwe sommatie van 5 augustus 2026. De schoonzoon legde op 11 juni 2026 beslag onder de Sociale Verzekeringsbank en startte een nieuw kort geding.
Tijdens de mondelinge behandeling van 28 september 2026 beperkte hij zijn bezwaar tot twee van de drie camera's: die achter het raam aan de voorzijde op de begane grond en die achter het raam aan de achterzijde op de eerste verdieping. De voorzieningenrechter oordeelt dat deze twee camera's onrechtmatig inbreuk maken op zijn privacy. Hoewel iemand in beginsel een camera mag plaatsen om de eigen woning te beschermen, mag dat niet ook het perceel van een ander in beeld brengen. Foto's van de schoonzoon laten zien dat beide camera's op zijn perceel zijn gericht, en de afstand tussen de percelen is klein. De vrouw beweerde dat haar camera's alleen haar eigen perceel filmen, maar bracht daarvoor geen bewijs, zoals camerabeelden. Dat de camera's meedraaien met de bewegingen van de schoonzoon op zijn eigen terrein, wijst volgens de rechter juist op het filmen van zijn perceel. Bovendien hangen de camera's al twee jaar, dus de inbreuk is structureel.
Het beroep van de vrouw op haar eigen veiligheid slaagt niet. Zij houdt nog een camera beneden achter en een ringbelcamera aan de voorkant, zodat zij haar eigen terrein kan blijven bewaken. Haar vermoeden dat de schoonzoon haar zonnescherm beschadigde, onderbouwde zij niet. De belangenafweging pakt uit in het voordeel van de schoonzoon.
Omdat de dwangsommen hun doel niet hebben bereikt, krijgt de schoonzoon ook een machtiging op grond van artikel 3:299 BW. Houdt de vrouw zich niet aan het bevel, dan mag hij met een deurwaarder de camera's laten verwijderen. Het weghalen van camera's in een woning geldt als gedeeltelijke ontruiming, en alleen de gerechtsdeurwaarder mag daarvoor zonder toestemming de woning binnengaan. Een slotenmaker of de schoonzoon zelf mag dat niet. De machtiging geldt ook voor opnieuw geplaatste camera's die op zijn perceel zijn gericht, na een sommatie en een vaststelling door de deurwaarder, maar vervalt zodra partijen niet meer naast elkaar wonen. De kosten van de deurwaarder, inclusief redelijke opslagkosten, komen voor rekening van de vrouw.
De vordering tot betaling van € 25.000 aan verbeurde dwangsommen wijst de voorzieningenrechter af. De vordering is wel aannemelijk gemaakt, maar de schoonzoon onderbouwde onvoldoende waarom hij daar in een spoedprocedure direct recht op heeft. Dat zijn schoonmoeder 'op leeftijd' is en het onzeker is hoe lang zij nog verhaal biedt, is daarvoor te weinig. Omdat partijen familie zijn, draagt ieder de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter handhaaft contact- en uitingsverbod voor vader na verbeurde dwangsommen van € 50.000 Een vader mocht van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden een jaar lang niets over zijn ex-partner en hun twee minderjarige zoons op sociale media zetten. Op overtreding stond een dwangsom van € 1.000 per keer, tot een maximum van € 50.000. Hij ging er toch mee door, verbeurde het volledige bedrag en betaalde het. Daarmee was de financiële prikkel om zich aan het verbod te houden verdwenen, en daarom stapte de moeder opnieuw naar de voorzieningenrechter.
De voorgeschiedenis is zwaar. De ouders hadden een relatie waaruit twee zoons zijn geboren, die onder toezicht van Stichting Jeugdbescherming Overijssel staan. De moeder deed meerdere keren aangifte van smaad en laster. De man werd in mei 2025 aangehouden en kwam in voorlopige hechtenis, die later onder voorwaarden werd geschorst. Een van die voorwaarden was dat hij geen contact zocht met zijn ex en geen berichten over haar plaatste. In juli 2025 werd de schorsing al eens ingetrokken omdat hij die voorwaarden had overtreden. Sinds 1 december 2025 heeft hij bovendien geen gezag meer over de kinderen.
Als hij niet zelf was verschenen, kreeg de moeder in een verstekvonnis van 23 juli 2026 grotendeels haar zin. De man ging in verzet. Hij voerde onder meer aan dat de rechter niet bevoegd was, dat hij niet behoorlijk was opgeroepen en dat de dagvaarding nietig was. De voorzieningenrechter wijst dat af. Zijn woonplaats is onbekend, en ook als hij in Spanje woont, kan een Nederlandse rechter oordelen over onrechtmatig handelen waarvan de schade in Nederland optreedt. De dagvaarding was openbaar betekend, met toestemming van de rechtbank, en per e-mail aan zijn bekende adres gestuurd. Dat hij daar nadeel van ondervond, was niet onderbouwd. De moeder had haar eis tijdens de procedure aangevuld, onder meer met een verbod om interviews te geven. Ook dat laat de rechter toe, omdat de advocaat van de man er op zitting op kon reageren.
Over de inhoud weegt de voorzieningenrechter het recht van de man op vrijheid van meningsuiting af tegen het recht van de moeder en de kinderen op bescherming van hun privéleven. Het contactverbod is nodig omdat de man haar in mei 2026 twee keer rechtstreeks e-mailde, terwijl dat in strijd was met zijn schorsingsvoorwaarden. Ook het uitingsverbod blijft: de man benaderde in 2026 via LinkedIn de nieuwe werkgever en collega's van de moeder met berichten over ouderverstoting en kindermishandeling. Op Vaderdag, 11 juni 2026, plaatste hij een bericht met een foto van hem en de kinderen. Het verbod geldt ook voor berichten waarin hij zijn gemis of trots uitspreekt, omdat hij die volgens de rechter telkens koppelt aan de conflicten met de moeder. Hij kan zijn genegenheid kenbaar maken via zijn advocaat of de jeugdbescherming. Interviews die diffamerend over de moeder of de kinderen gaan, mag hij niet geven. De moeder en de kinderen zijn geen publieke personen, en de man kan zijn punt over jeugdzorg of ouderverstoting maken zonder hen te noemen of te fotograferen.
Een verbod op uitingen van derden wijst de rechter af. De moeder had niet aannemelijk gemaakt dat de man anderen tot die uitingen had aangezet. Het gebod om berichten te verwijderen blijft wel staan, maar op één punt klopt het verstekvonnis niet: daarin ontbrak een termijn. Die wordt nu vijf dagen na betekening. Het verzet is daarom deels gegrond.
De voorzieningenrechter verbiedt de man vijf jaar lang contact met de moeder te zoeken, behalve via haar advocaat of als de jeugdbescherming anders beslist. Ook mag hij vijf jaar lang geen berichten over haar of de kinderen publiceren, geen foto's of video's van de kinderen plaatsen en geen diffamerende interviews geven. Elke overtreding kost € 5.000, met een maximum van € 100.000 per verbod. Binnen vijf dagen moet hij alle bestaande berichten over de moeder en de kinderen van sociale media halen, op straffe van € 5.000 per dag tot ten hoogste € 100.000. De man betaalt de proceskosten van het verzet, begroot op € 1.366, naast de proceskosten uit het verstekvonnis.
Rechtbank Overijssel · 23 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst iPhone-batterijclaim tegen Apple af: te weinig steun van gedupeerden voor Stichting Aequitas Honderdduizenden Nederlanders bezaten in 2017 en 2018 een iPhone waarvan de prestaties werden afgeremd door een software-update. Volgens Stichting Aequitas Belangenbehartiging heeft Apple die gebruikers niet eerlijk geïnformeerd over problemen met de batterij en over de energiebeheerfunctie die de snelheid van het toestel verminderde. De stichting wil via een collectieve actie dat Apple de schade vergoedt, die zij voorlopig begroot op € 316.600.000. De rechtbank Amsterdam komt niet aan de vraag toe of Apple iets te verwijten valt, want de stichting mocht deze procedure niet voeren.
Het gaat om de iPhone 6, 6 Plus, 6s, 6s Plus, de eerste generatie SE en de iPhone 7 en 7 Plus. Bij sommige van deze toestellen schakelde de telefoon onverwacht uit, vooral bij een laag oplaadniveau, een oudere batterij of lage temperaturen. Apple introduceerde daarop met de update iOS 10.2.1 van 23 januari 2017 een energiebeheerfunctie die pieken in het stroomverbruik beperkt. Voor de iPhone 7 volgde iOS 11.2 op 2 december 2017. De laatste relevante update verscheen op 29 maart 2018. Stichting Aequitas verwijt Apple dat het bedrijf niet duidelijk meldde dat de prestaties van de toestellen daardoor opzettelijk werden vertraagd.
De zaak is aangespannen tegen Apple Inc. uit Californië en de Nederlandse vennootschappen Apple Benelux, Apple Holding en Apple Retail Netherlands. Het is een collectieve actie onder de Wet afwikkeling massaschade in collectieve actie (WAMCA). De rechter beoordeelt eerst of de belangenorganisatie ontvankelijk is, en pas daarna of de claim inhoudelijk deugt.
De rechtbank toetst vooral aan het representativiteitsvereiste. Een belangenorganisatie moet de steun hebben van een voldoende groot deel van de groep voor wie zij opkomt. De Hoge Raad overwoog op 17 juli 2026 in een andere WAMCA-zaak dat het niet genoeg is dat een niet te verwaarlozen aantal personen achter de actie staat. Het aantal deelnemers moet worden afgezet tegen de totale groep.
Bij Stichting Aequitas hadden zich bij dagvaarding 14.705 deelnemers aangemeld, op de datum van de mondelinge behandeling volgens de stichting 16.362. Stichting Aequitas zelf schat het aantal getroffen iPhones op ruim 4,4 miljoen. Omdat het aanmeldformulier uitgaat van één iPhone per deelnemer en de stelling dat veel mensen meerdere toestellen hadden niet is onderbouwd, stelt de rechtbank de totale groep ongeveer gelijk aan dat aantal. Dan steunt slechts 0,33 procent (bij 14.705 deelnemers) tot 0,37 procent (bij 16.362 deelnemers) van de groep de vordering.
Die kleine achterban kan alleen voldoende zijn als andere omstandigheden dat goedmaken. Stichting Aequitas wees erop dat alle iPhone-modellen onder de deelnemers vertegenwoordigd zijn en dat ConsumentenClaim de aanmeldingen verwerkt. De rechtbank vindt dat onvoldoende. Over de samenstelling van de totale groep is niets bekend, dus zegt de verdeling over de modellen niets over een goede afspiegeling. Dat ConsumentenClaim de administratie verzorgt, zegt volgens de rechtbank evenmin iets over de steun onder gedupeerden.
Daar komt bij dat niet vaststaat dat de aangemelde deelnemers wel tot de groep behoren zoals de stichting die zelf heeft gedefinieerd. Volgens het rapport van RSM Netherlands Accountants zijn niet vastgelegd welke update zij installeerden, of zij toen in Nederland woonden, of zij het batterijvervangingsprogramma voor de iPhone 6s hebben gebruikt en hoeveel van hen als bedrijf in plaats van als particulier handelden. De overige ontvankelijkheidseisen bespreekt de rechtbank niet meer.
Apple vroeg ook om een vervijfvoudigde proceskostenveroordeling, omdat de vorderingen tegen de Nederlandse Apple-vennootschappen summierlijk ondeugdelijk zouden zijn. De rechtbank wijst dat af. Tegen Apple Inc. is dat verweer niet gevoerd, en niet is gebleken dat voor de Nederlandse gedaagden meer kosten zijn gemaakt. Daarom geldt het gewone liquidatietarief.
De rechtbank verklaart Stichting Aequitas niet-ontvankelijk in haar vorderingen en veroordeelt haar in de proceskosten van Apple, begroot op € 19.639. Dat bedrag bestaat uit € 10.188 griffierecht, € 9.262 salaris voor de advocaat en € 189 nakosten.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht