Hof matigt taakstraf voor groepsmishandeling tot 100 uur na overschrijding redelijke termijn met bijna 2 jaar Twee mannen sloegen op 30 april 2022 een man, die daardoor pijn en letsel opliep. De politierechter in Amsterdam veroordeelde een van hen, een man van rond de twintig, tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. Hij ging in hoger beroep. Zijn raadsman stelde dat hij moest worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij uit noodweer zou hebben gehandeld.
Het gerechtshof Amsterdam beoordeelt de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2022. De verdachte erkende dat hij de aangever had geslagen, maar zei dat de aangever eerst de medeverdachte en daarna hem had geslagen. Opvallend genoeg schaarde ook de advocaat-generaal zich achter dit verweer en vorderde ontslag van alle rechtsvervolging.
Het hof volgt hen niet. Volgens het hof is niet aannemelijk geworden dat de aangever de eerste klap uitdeelde. De lezing van de verdediging wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden aan haar betrouwbaarheid te twijfelen, zeker omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Uit die verklaringen volgt dat de verdachte en de medeverdachte als eersten de aangever sloegen. Er was dus geen noodweersituatie, zodat ook het beroep op noodweerexces, een overschrijding van de verdediging uit hevige gemoedsbeweging, mislukt.
Bij de strafoplegging weegt het hof de ernst van het feit en de persoon van de verdachte. Hij heeft samen met een ander het slachtoffer geslagen, wat een inbreuk was op diens lichamelijke integriteit en bijdraagt aan gevoelens van angst en onveiligheid. De verdachte heeft geen eerdere veroordelingen. Het hof vindt in beginsel een taakstraf van 120 uur passend.
Die straf matigt het hof, omdat de redelijke termijn is overschreden. De verdachte stelde op 9 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest, bijna twee jaar later dan redelijk is. Daarom gaat de taakstraf terug van 120 naar 100 uur.
Ook de schadevergoeding verandert. Het slachtoffer vorderde € 3.529,28. De politierechter wees € 1.835,72 toe. Het hof kent meer toe: € 1.278,78 aan materiële schade en € 2.250 aan immateriële schade. Bij de materiële schade rekent het hof reis- en medische kosten mee, en ook de kosten voor het vertalen van medische stukken. De raadsman had betoogd dat die kosten niet waren onderbouwd, maar een schermafbeelding van de bestelling bij een vertaalbureau volstaat voor het hof. De rest van de vordering wijst het hof af, waaronder een klein verschil tussen de gevorderde en de bewezen vertaalkosten.
Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 50 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Hij moet hoofdelijk met de medeverdachte € 3.528,78 schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 april 2022. Daarnaast legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als vervangend middel. Betaalt een van beiden, dan vervalt de andere betalingsverplichting.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hof spreekt man vrij van seksueel binnendringen van stiefdochter (12), rechtbank gaf nog 6 maanden cel Op 5 april 2022 stuurde een meisje van twaalf een appje aan haar docent: ze was zojuist verkracht door haar stiefvader. De docent schakelde de politie in. De man zou haar onder haar broek en ondergoed hebben aangeraakt, met zijn hand en vingers over haar vagina hebben gewreven en haar daar met zijn tong hebben gelikt. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt nu dat dit niet wettig en overtuigend bewezen is.
De rechtbank Noord-Nederland veroordeelde de man in 2024 nog tot zes maanden gevangenisstraf. De advocaat-generaal vroeg in hoger beroep 18 maanden, waarvan zes voorwaardelijk. Het hof komt over het bewijs tot een ander oordeel dan de rechtbank.
In zedenzaken zijn meestal alleen aangever en verdachte bij de gebeurtenissen aanwezig. De verklaringen van het slachtoffer alleen zijn dan onvoldoende; er moet steunbewijs bij komen van een andere bron. Een beperkte hoeveelheid steunbewijs kan genoeg zijn als de verklaring van het slachtoffer betrouwbaar is. Dat laatste vond het hof hier niet.
De man ontkende bij de politie, de rechtbank en het hof stellig. Volgens hem kwam zijn DNA op het meisje terecht doordat zij een vieze snotdoek van hem vasthield. Dat scenario bracht hij naar voren voordat de DNA-uitslagen bekend waren.
Het hof volgt het rapport van een rechtspsycholoog. Die concludeerde dat de politie in de verhoren suggestieve en sturende vragen stelde en nieuwe informatie inbracht. Het meisje vertelde bovendien pas over likken, en over speeksel, nadat Veilig Thuis haar voor het verhoor had verteld dat er speekselsporen waren gevonden. Haar verklaringen bevatten ook inconsistenties. Het hof acht de conclusies van de rechtspsycholoog begrijpelijk en navolgbaar en vindt de verklaringen daarom niet bruikbaar voor een bewijsconstructie. Dat betekent volgens het hof niet dat niet kan kloppen wat zij op onderdelen heeft verteld, maar wel dat een veroordeling er niet op kan rusten.
Ook het overige materiaal gaf geen soelaas. Het appje aan de docent is te weinig specifiek over wat er precies gebeurde. De emoties van het meisje op de bodycambeelden van de politie kunnen ook door andere omstandigheden zijn veroorzaakt: tijdens het huisbezoek was er veel stress en onveiligheid. De moeder verklaarde bij verschillende gelegenheden, ook bij de raadsheer-commissaris, op essentiële punten wisselend en inconsistent, dus het hof gebruikt haar verklaringen niet.
Het DNA-onderzoek veranderde het oordeel niet. De uitkomsten van het onderzoek op activiteitenniveau berusten op een hypothese die mede is opgesteld nadat het meisje haar verklaring had uitgebreid op basis van informatie uit het sporenonderzoek. Over de speekselsporen is bovendien gemeld dat het mengsporen zijn, waarbij niet is vast te stellen of het speeksel van de man, van het meisje of van beiden afkomstig is.
Het hof vernietigt het vonnis, spreekt de man vrij en verklaart de vordering van de benadeelde partij van € 2.748,06 niet-ontvankelijk, omdat de schade volgt uit een feit waarvan hij is vrijgesproken. De rechtbank had dat bedrag nog integraal toegewezen. Benadeelde partij en verdachte dragen ieder hun eigen kosten.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 12 november 2026
Strafrecht 48 maanden cel voor medeplegen van explosie bij zonnestudio in Almelo-woonwijk, vier jaar was geëist Op 7 augustus 2025 omstreeks 03:55 uur ontplofte een zelfgemaakt explosief voor de deur van een zonnestudio in het centrum van een Overijssels dorp. Omwonenden hoorden een harde knal en zagen een enorme flits. De onderkant van de deur was weggeblazen, de ruiten waren versplinterd en in de gang lagen glas en hout. Een deel van de voordeur was dwars door het pand geslingerd en lag bij de achterdeur. In een woning aan de overkant van de straat, op ongeveer 20 meter, barstten zeven ruiten.
De zaak is onderdeel van het onderzoek Koala25, dat zich richt op meerdere incidenten tussen juni en augustus 2025 waarbij steeds dezelfde vrouw het doelwit was. Zij had de zonnestudio op het moment van de explosie al verkocht, maar de rechtbank leidt uit het dossier af dat de aanslag voor haar bedoeld was. De rechtbank Overijssel behandelde alleen de explosie van 7 augustus. Een verdachte uit het onderzoek, geboren in 2003, stond terecht voor het veroorzaken van die explosie, subsidiair uitlokking en meer subsidiair medeplichtigheid.
De man bekende de feitelijkheden. Zijn verdediging bestreed dat hij medepleger was en dat er levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel was ontstaan. Volgens de raadsman had hij het besluit tot de aanslag niet genomen, kende hij het explosief niet, gaf hij geen instructies en had hij geen feitelijke zeggenschap.
De rechtbank oordeelt anders. Verdachte vroeg een medeverdachte iemand te regelen om een 'appel te zetten'. Hij stelde zijn auto beschikbaar, haalde met een andere medeverdachte het explosief op en pikte de uitvoerder op. Onderweg vertelden verdachte en de medeverdachte de uitvoerder volgens diens verklaring wat hij moest doen en gaven zij hem het explosief. Verdachte kocht bij een tankstation de aansteker en gaf na afloop geld aan een medeverdachte om de uitvoerder te betalen. Daarmee was hij op meerdere momenten een onmisbare schakel, aldus de rechtbank, en is medeplegen bewezen.
Ook het gevaar voor personen is volgens de rechtbank bewezen. Het explosief bestond uit een fles met grijs poeder en een Cobra 6. Uit forensisch onderzoek bleek dat de verwoestende werking ook levensgevaar met zich meebracht. Het pand is van hout en staat in een oude woonwijk waar huizen dicht op elkaar staan, en een explosie bij een voordeur kan brand veroorzaken. Omdat het 's nachts gebeurde, lagen er in de aangrenzende woningen waarschijnlijk mensen te slapen. Dat de zonnestudio zelf leeg was, doet daar niet aan af.
Bij de straf weegt de rechtbank zwaar dat verdachte tegen betaling een vuurwerkbom midden in een woonwijk liet plaatsen, aansteken en filmen voor de opdrachtgever. Zulke explosies zaaien volgens de rechtbank angst en onveiligheid, ook buiten de directe omgeving. Positief weegt mee dat verdachte openheid van zaken gaf, spijt toonde en excuses aanbood. De reclassering omschrijft hem als een jongeman die zijn leven goed op orde heeft, met school, een bijbaan en stabiele huisvesting, en schat het herhalingsrisico laag in.
De rechtbank legt 48 maanden gevangenisstraf op, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. De officier van justitie had vier jaar geëist. Bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, de gedragsinterventie CoVa of een vergelijkbare training en zo nodig behandeling bij De Waag. Daarnaast mag verdachte geen contact opnemen met de drie medeverdachten. Het voorarrest wordt afgetrokken.
Van de benadeelde partijen krijgt alleen de vrouw die het doelwit was iets toegewezen. Haar vordering van € 213.834,92 wordt grotendeels niet-ontvankelijk verklaard, onder meer omdat groepsaansprakelijkheid voor alle incidenten niet vaststaat en niet te herleiden is welke kosten door deze explosie zijn ontstaan. Voor de immateriële schade, waaronder een vastgestelde posttraumatische-stressstoornis, wijst de rechtbank € 1.500 toe, met wettelijke rente vanaf 7 augustus 2025. Verdachte is daarvoor hoofdelijk aansprakelijk met zijn medeverdachten, en de rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel van € 1.500 op. De vorderingen van twee andere benadeelden zijn geheel niet-ontvankelijk: hun materiële schade is bij een ander ontstaan en voor schokschade ontbrak de directe confrontatie met de explosie. De telefoon van verdachte krijgt hij terug.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 180 dagen cel op voor uitbuiting van verstandelijk beperkte vrouw als onbetaalde oppas Een vrouw uit Hoogezand liet jarenlang een verstandelijk beperkte jonge vrouw haar huishouden doen en voor haar kinderen zorgen, zonder daarvoor te betalen. De rechtbank Amsterdam veroordeelt haar voor mensenhandel in de vorm van arbeidsuitbuiting.
Het slachtoffer is een vrouw met cerebrale parese en een IQ van 59, wat overeenkomt met de ontwikkelingsleeftijd van een kind tussen 7 en 11 jaar. Zij werd op school gepest en kwam daardoor steeds vaker bij het gezin van de verdachte, dat haar in bescherming nam. Vanaf 2014 woonde zij bij de moeder van de verdachte, die haar uitbuitte, mishandelde en haar bankpas, uitkering en spaargeld beheerde. De moeder wordt in een aparte zaak vervolgd.
De verdachte liet het slachtoffer vanaf 2016 de kinderen verzorgen als zij bij haar moeder was. Toen zij vanaf de zomer van 2020 vlakbij woonde, moest het slachtoffer elke ochtend om 07:00 uur komen, de verdachte wakker maken en haar medicatie geven, de kinderen aankleden en naar school brengen, daarna huishoudelijke taken doen en de kinderen weer ophalen. Ook deed zij boodschappen, die deels van haar eigen rekening werden betaald. Voor de verdachte werden bovendien goederen en telefoonabonnementen op naam van het slachtoffer afgesloten.
De verdachte ontkende uitbuiting en zei dat het slachtoffer graag hielp en dat zij haar had gevraagd of ze echt wilde helpen. Dat verweer slaagt niet. De rechtbank oordeelt dat de verdachte wist dat het slachtoffer met iedereen meepraatte, geen nee durfde te zeggen en bang voor haar was. Zij maakte misbruik van de kwetsbare positie van het slachtoffer en van het overwicht dat zij en haar moeder op haar hadden. De verdachte gebruikte geen fysiek geweld. De rechtbank rekent het haar wel zwaar aan dat zij wist van de situatie bij haar moeder en er zelf van profiteerde, ook financieel.
Van medeplegen met haar moeder spreekt de rechtbank de verdachte vrij: er was geen nauwe en bewuste samenwerking gericht op de uitbuiting. Ook van de handelingen van de moeder, zoals vernederen, het afpakken van telefoon en bankpassen en het onthouden van vrije tijd, wordt zij vrijgesproken. Bewezen is wel dat zij van 1 januari 2016 tot en met 18 november 2021 het slachtoffer heeft laten werken en daar opzettelijk voordeel uit heeft getrokken.
Bij de straf weegt mee dat de verdachte een blanco strafblad heeft, de uitbuitingssituatie niet zelf creëerde en geen geweld gebruikte. Zij heeft een borderline-persoonlijkheidsstoornis, ADHD en functioneert op beneden gemiddeld tot zwakbegaafd niveau. De redelijke termijn is met 2 jaar en 4 maanden overschreden; zonder die overschrijding was het onvoorwaardelijke deel groter geweest. De officier van justitie eiste 29 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk.
De rechtbank legt een gevangenisstraf op van 180 dagen, waarvan 176 dagen voorwaardelijk met 2 jaar proeftijd, plus een taakstraf van 240 uur. Aan de voorwaardelijke straf zijn bijzondere voorwaarden verbonden: meldplicht, behandeling en begeleiding, controle op middelengebruik en een contactverbod met het slachtoffer. De verdachte moet het slachtoffer € 40.943,75 aan materiële schade (niet betaald loon) en € 5.000 aan immateriële schade betalen, met wettelijke rente vanaf 10 december 2018. Daarvoor krijgt zij ook een schadevergoedingsmaatregel van € 45.943,75. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis wordt opgeheven.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 4 jaar cel op voor vuurwerkbom bij zonnestudio, een jaar minder dan de eis Op 26 juni 2025 om even voor vijf uur 's ochtends klonk in het centrum van een Overijssels dorp een harde knal. Voor de toegangsdeur van een zonnestudio was een zelfgemaakt explosief afgegaan: twee Super Cobra 6-vuurwerkartikelen, met dubbelzijdig tape vastgeplakt aan een fles van anderhalve liter motorbenzine. De deur zag zwart van het roet, op het trottoir lag een zwartgeblakerd plastic flesje en op straat lagen vuurwerkresten. De zonnestudio zit in een oud houten pand midden in een woonwijk, met een woning in hetzelfde pand en een aangrenzende woning ernaast.
De uitvoerder was een jonge man uit 2004, die kort daarvoor al in Duitsland was veroordeeld voor een poging tot brandstichting. Hij plaatste de vuurwerkbom tegen betaling bij de deur, stak hem aan en filmde dat voor zijn opdrachtgever. Hij bekende het feit en gaf al bij de rechter-commissaris openheid van zaken. De zaak is een onderdeel van een groter onderzoek, Koala25, naar meerdere incidenten tussen juni en augustus 2025 rond dezelfde ondernemer. De man werd alleen vervolgd voor de explosie van 26 juni.
De verdediging vroeg om gedeeltelijke vrijspraak, omdat niet vaststond dat er levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel was. De rechtbank volgde dat niet. Ze wees erop dat de knal tot tientallen meters afstand gehoorschade kan geven en dat de benzine de kans op brand en brandwonden sterk vergroot. In een oud, houten pand in een dichtbebouwde woonwijk kan brand zich snel en onbeheerst uitbreiden. Dat er in de zonnestudio niemand was, deed er niet aan af: op dat tijdstip lagen er vrijwel zeker mensen te slapen in de aangrenzende woningen, en in een van die woningen was dat ook zo. De rechtbank bewees het medeplegen van een explosie met gemeen gevaar voor goederen, levensgevaar en gevaar voor zwaar lichamelijk letsel.
Bij de straf woog zwaar dat de man het deed voor eigen financieel gewin, zonder na te denken over de gevolgen voor anderen, en dat hij het Duitse vonnis kennelijk niet als waarschuwing zag. De reclassering schat het risico op herhaling gemiddeld tot hoog. In zijn voordeel telde zijn open proceshouding, zijn spijt en de excuses aan de slachtoffers. Ook woog mee dat hij 'voor het karretje van anderen' was gespannen, al was hij wel degene die het explosief aanstak. De officier van justitie eiste vijf jaar cel; de verdediging pleitte voor een straf gelijk aan het voorarrest of een beperkt onvoorwaardelijk deel.
De benadeelde partijen kregen grotendeels nul op het rekest. De ondernemer vorderde in totaal € 213.834,92, waarvan het merendeel verlies van arbeidsvermogen. De rechtbank vond de berekening onvoldoende onderbouwd: de cijfers kwamen niet overeen met de belastingaanslagen (in 2024 een winst van circa € 37.000 in plaats van bijna € 100.000) en het huurcontract van de zonnestudio liep af. Groepsaansprakelijkheid voor alle incidenten van 2025 nam de rechtbank niet aan. Wel kende ze € 644,33 materiële schade toe voor verblijfs- en reiskosten in de weken na de explosie, plus € 1.500 immateriële schade voor de posttraumatische stress en angststoornis. De twee andere benadeelden, bewoners van het pand, kregen helemaal niets: hun materiële schade was niet rechtstreeks, en voor schokschade waren ze niet direct met de explosie geconfronteerd.
De rechtbank veroordeelde de man tot 48 maanden gevangenisstraf, waarvan 9 maanden voorwaardelijk met drie jaar proeftijd en bijzondere voorwaarden zoals meldplicht, een gedragsinterventie, werk zoeken en schulden aflossen. Het voorarrest gaat van de straf af. Hij moet de ondernemer € 2.164,33 betalen, vermeerderd met wettelijke rente, en krijgt daarvoor de schadevergoedingsmaatregel opgelegd, met 21 dagen gijzeling als vervangend middel. De in beslag genomen telefoon en kleding krijgt hij terug.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht