Oprichter blijft ontslagen uit familiebedrijf: kort geding om bestuurspositie in logistieke groep afgewezen De oprichter van een logistiek bedrijf voor de entertainment- en evenementensector, dat hij in 1980 begon en dat met vestigingen in zes Europese landen groot werd, vecht zijn ontslag als bestuurder aan. In 2024 schonk hij zijn aandelen aan zijn kinderen, een dochter en een zoon. De aandelen kwamen in een stichting administratiekantoor (STAK, een stichting die aandelen houdt en daarvoor certificaten uitgeeft). Zijn kinderen zijn de (middellijke) certificaathouders. De oprichter, zijn dochter en zijn zoon vormden samen het bestuur van die stichting. De dochter en een CFO leiden de operationele holding. In mei 2026 ontsloegen de twee kinderen hun vader als stichtingsbestuurder. Hij vorderde in kort geding herstel in zijn functies bij de stichting en bij de holding, en toegang tot zijn oude e-mailaccount.
De voorzieningenrechter wijst het herstel af. Over de holding was het oordeel kort: de oprichter was daar volgens de rechter al niet meer statutair bestuurder. De bedrijfsoverdracht was jarenlang voorbereid met adviseurs, en zijn rol zou daarna beperkt zijn tot de stichting en een raad van advies. Hij handelde zelf ook zo: hij wilde bijvoorbeeld het bestuur van de stichting laten vergaderen over het op non-actief stellen van een country manager, terwijl hij als holdingbestuurder zijn medebestuurders had kunnen aanspreken. Pas toen zijn ontslag dreigde, stelde hij dat hij nog bestuurder van de holding was. Dat beroep stuit volgens de rechter af op de redelijkheid en billijkheid, ook al ontbrak een formeel besluit van de aandeelhoudersvergadering.
Over de stichting oordeelt de rechter dat de ontslagvergadering van 26 mei 2026 formeel in orde was. De uitnodiging ging meer dan de voorgeschreven zeven dagen van tevoren uit. De oprichter vloog zelf naar Portugal terwijl hij wist dat zijn ontslag op de agenda stond. Ook de inhoud van het ontslag houdt volgens de rechter stand. Voor ontslag van een stichtingsbestuurder zijn 'gewichtige redenen' nodig. De toelichting van de notaris, die dit vergeleek met een ontslag op staande voet, speelt bij de uitleg van statuten geen rol, omdat die ook derden raken.
De rechter beschrijft hoe de oprichter na de overdracht zijn beperkte rol niet kon aanvaarden. Hij bemoeide zich met operationele zaken, schreef denigrerende berichten over medewerkers en schoof gezag van de directie opzij. Een taart die hij uitdeelde, wekte de indruk dat hij terugkeerde. Op 12 mei 2026 verscheen hij onaangekondigd op het hoofdkantoor en schold luid tegen zijn dochter en de CFO. Waarschuwingen van zijn kinderen en van de raad van advies, bemiddelingspogingen en familiesysteemtherapie hielpen niet. Berichten van een vriend en van zijn partner wijzen er volgens de rechter op dat hij moeilijk kan loslaten. Ook na het ontslag bleef hij zich met de operatie bemoeien. De rechter sluit niet uit dat hij de gevolgen van de nieuwe zeggenschapsstructuur onvoldoende overzag, en erkent dat de invoering ervan moeizaam verliep. Het belang van de onderneming bij een werkbare verdeling van verantwoordelijkheden weegt echter zwaarder dan zijn belang bij herstel. De vorderingen I tot en met IV, waaronder de dwangsom, worden daarom afgewezen. Of hij in een bodemprocedure nog met succes een beroep kan doen op dwaling, blijft in dit kort geding onbeslist.
De vordering over het e-mailaccount wordt in gewijzigde vorm toegewezen. De oprichter gebruikte het account zowel privé als zakelijk. De holding stelt dat hij een concurrerend bedrijf opzet. Daarom moet een gerechtsdeurwaarder een volledige, doorzoekbare kopie van het account maken, en mag de holding in de tussentijd niets verwijderen of ontoegankelijk maken. De oprichter krijgt alleen de e-mails (inclusief bijlagen) die uit zoekslagen met vooraf vastgestelde zoektermen komen, gericht op zijn privéberichten en op zijn voorgenomen vorderingen tegen zijn kinderen. Het gaat om de periode vanaf 1 januari 2023. De kosten van de deurwaarder komen voor zijn rekening. Partijen moeten uiterlijk 6 november 2026 aan de rechter laten weten of zij het over de zoektermen eens zijn. De rest van de beslissing houdt de rechter aan.
Rechtbank Noord-Holland · 16 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechter blijft bevoegd in geschil over overdracht aandelen CTS: Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd NES Holding houdt 75 procent van de aandelen in CTS Group Holding, Gevam Management de overige 25 procent. In een aandeelhoudersovereenkomst van 23 december 2019 staat dat Gevam haar aandelen aan NES moet aanbieden zodra een bepaalde medewerker van Gevam geen werknemer van CTS meer is. Die medewerker is op 25 november 2024 als functionaris van CTS ontslagen en zijn arbeidsovereenkomst is opgezegd per 1 mei 2025.
NES stapte daarna naar de rechtbank Amsterdam. Zij wil dat Gevam binnen zeven dagen na het vonnis alle medewerking verleent aan de overdracht van haar aandelen. Primair moet dat voor € 0, subsidiair voor € 19.750, meer subsidiair voor een bedrag dat de rechtbank in goede justitie vaststelt. Weigert Gevam, dan moet het vonnis in de plaats treden van haar medewerking. NES vordert daarnaast een dwangsom, de proceskosten en wettelijke rente.
Gevam begon een incident en stelde dat de rechtbank niet bevoegd is. Volgens Gevam gaat het om een gedwongen overdracht van aandelen in de zin van de geschillenregeling in Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Sinds 1 januari 2025 zou alleen de Ondernemingskamer van het gerechtshof Amsterdam zulke geschillen mogen behandelen. NES verweerde zich tegen dit standpunt.
De rechtbank volgt Gevam niet. De geschillenregeling is bedoeld voor situaties waarin de samenwerking in een vennootschap muurvast zit door conflicten tussen aandeelhouders. Het gaat daarbij om gedrag van een aandeelhouder dat het belang van de vennootschap zo schaadt dat het aandeelhouderschap in redelijkheid niet langer te dulden is. De vordering van NES rust op iets anders: nakoming van de aandeelhoudersovereenkomst, waarin Gevam zich verplichtte de aandelen over te dragen. Voor zulke vorderingen is de Ondernemingskamer niet exclusief bevoegd.
Dat een vordering tot nakoming kan leiden tot een overdracht van aandelen, betekent volgens de rechtbank niet dat al die vorderingen onder de geschillenregeling vallen. De overige argumenten van Gevam komen aan bod bij de behandeling van de hoofdzaak. In dit incident is daar geen ruimte voor.
De rechtbank wijst de vordering tot onbevoegdverklaring af. Gevam moet de proceskosten in het incident betalen: € 842, waarvan € 653 aan salaris voor de advocaat en € 189 aan nakosten. Komt Gevam niet binnen veertien dagen na aanschrijving over de brug, dan komt daar € 98 bij plus de kosten van betekening van het vonnis. Dit deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. De hoofdzaak gaat door: de zaak staat op de rol van 9 december 2026, waar Gevam een conclusie van antwoord moet indienen.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Ondernemingskamer wijst deskundige aan voor waardebepaling aandelen in Bopaex-geschil In een geschil tussen aandeelhouders van Bopaex Investments B.V. heeft de Ondernemingskamer van het Gerechtshof Amsterdam een deskundige aangewezen die moet berekenen wat de aandelen van een uittredende aandeelhouder waard zijn. Het gaat om ir. A.B. Sparrius CVA RV uit Amsterdam.
Achtergrond is een dubbel verzoek binnen het Bopaex-concern. Een in Duitsland woonachtige aandeelhouder wil uit Bopaex Investments B.V. treden en vraagt de rechter daarvoor te bepalen tegen welke prijs hij zijn aandelen overdraagt. Tegelijk heeft Bopaex Beheer- en Exploitatiemaatschappij B.V. verzocht om juist hem uit te stoten, zodat hij gedwongen zijn aandelen moet overdragen. In beide procedures draait het uiteindelijk om dezelfde vraag: wat zijn de aandelen waard?
Bij een eerdere beschikking van 6 oktober 2026 beval de Ondernemingskamer daarom een onderzoek naar de waarde van de aandelen die de verzoeker in Bopaex Investments B.V. houdt. Toen werd al besloten dat een nader aan te wijzen persoon dat onderzoek zou uitvoeren, maar de naam stond nog niet vast. Met de nu gegeven beschikking vult de Ondernemingskamer dat gat in.
Opvallend is dat de beschikking zelf geen inhoudelijke afweging bevat. Het gaat om een uitvoeringsbeslissing: de rechter had de opdracht al gegeven en benoemt nu de persoon die haar moet uitvoeren. Partijen, die zich laten bijstaan door advocaten uit Amsterdam, kunnen zich nu richten op het onderzoek van de deskundige. Een derde partij, een belanghebbende uit Haarlem, is niet verschenen.
De zaak is daarmee nog niet beslist. Pas als de deskundige zijn bevindingen heeft vastgelegd, kan de Ondernemingskamer oordelen over de prijs van de aandelen en over de vraag wie er uiteindelijk uit het bedrijf moet.
De Ondernemingskamer wijst ir. A.B. Sparrius CVA RV te Amsterdam aan als deskundige die de waarde van de aandelen in Bopaex Investments B.V. onderzoekt.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Hoge Raad: geen concernvrijstelling overdrachtsbelasting bij vastgoedfonds-aandelen van B.V. Een besloten vennootschap uit een internationaal financieel concern nam op 15 april 2021 alle aandelen over in een Nederlandse B.V. die vastgoed bezat. Die overname gebeurde bij de liquidatie van een vastgoedfonds waarin beleggers units hadden gekocht. Over zulke verkrijgingen is overdrachtsbelasting verschuldigd. De vennootschap betaalde dat bedrag op aangifte, maar vond dat ze er niet voor hoefde te betalen en maakte bezwaar.
De vennootschap beriep zich op de zogeheten concernvrijstelling. Die geldt als de verkrijgende en de vervreemdende vennootschap tot hetzelfde concern behoren. In de structuur stond een Zwitserse beheerder, Funds AG, die juridisch eigenaar was van alle aandelen in twee houdstermaatschappijen. De ene houdstermaatschappij bezat de aandelen in de Nederlandse B.V. die werd overgenomen, de andere de aandelen in de overnemende vennootschap. De fondsen zelf hadden geen rechtspersoonlijkheid. Beleggers die units kochten, kregen een vordering op Funds AG ter waarde van hun evenredige deel in de activa en inkomsten van het fonds. Geen enkele belegger had 90 procent of meer van de units.
Het Gerechtshof Den Haag oordeelde in het voordeel van de vennootschap. Volgens het hof vertegenwoordigen aandelen van één soort het gehele belang in een vennootschap, zowel juridisch als economisch. Omdat alle betrokken vennootschappen maar één soort aandelen hadden, hoorden ze volgens het hof samen met Funds AG bij één concern. Dat de waardeontwikkeling van het vastgoed via het fondsrendement naar de beleggers ging, veranderde daar volgens het hof niets aan. De vrijstelling was daarom van toepassing. De staatssecretaris van Financiën ging in cassatie.
De Hoge Raad geeft de staatssecretaris gelijk. Voor een concern in de zin van de regeling is vereist dat de moedervennootschap het gehele of nagenoeg gehele economische belang heeft bij de aandelen in haar dochters. Wie juridisch eigenaar van de aandelen is, speelt daarbij geen rol. Een moedervennootschap heeft dat economische belang alleen als zij het gehele of nagenoeg gehele risico van waardeverandering en tenietgaan van de aandelen draagt en de opbrengsten ervan geheel of nagenoeg geheel geniet. Het hof ging dus uit van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat bij één soort aandelen het economische belang vanzelf bij de aandeelhouder ligt.
De Hoge Raad deed de zaak zelf af. Op grond van de feiten die het hof had vastgesteld en waartegen niemand opkwam, dragen de fondsparticipanten in betekenende mate het risico van waardeverandering van de aandelen en genieten zij in betekenende mate de opbrengsten. Het belang bij de aandelen berust daarom niet geheel of nagenoeg geheel bij Funds AG. De betrokken vennootschappen vormen dus geen concern. Met een concern met een van de beleggers lukt het ook niet, omdat niemand van hen 90 procent of meer van de units houdt.
Ook het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaak Nova Iberomoldes brengt geen verandering. Volgens de Hoge Raad blijkt uit de stukken niet dat hier verrichtingen hebben plaatsgevonden waarover een Europese richtlijn het heffen van indirecte belasting verbiedt.
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep gegrond en vernietigt de uitspraken van zowel het hof als de rechtbank. Het beroep tegen de uitspraak van de inspecteur verklaart hij alsnog ongegrond, zodat de op aangifte voldane overdrachtsbelasting verschuldigd blijft. Er volgt geen proceskostenveroordeling.
Hoge Raad · 6 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechter: horecaondernemers zijn geen particuliere borg voor € 40.738 Heineken-krediet Een startende horecazaak kreeg van bierbrouwer Heineken een krediet van € 35.000 om de verbouwing van het pand te betalen. De zaak is nooit open gegaan voor publiek: de onderneming ging failliet voordat het zover was. Het krediet en een aantal andere facturen bleven onbetaald. Heineken ging daarom achter de mensen aan die het contract hadden meegetekend, onder wie twee mannen die samen met de bestuurder aan het horecaproject werkten.
Het contract noemde die mensen 'hoofdelijk aansprakelijken', zodat Heineken ze elk voor het hele bedrag kon aanspreken. De twee mannen die zich in de procedure verweerden, zagen dat anders. Zij stelden dat het om een particuliere borgtocht ging. Daarbij gelden extra beschermingsregels, onder meer dat een maximumbedrag moet zijn afgesproken, en dat was niet gebeurd. Zij zeiden verder dat zij het contract nooit echt hadden gewild, dat zij gedwaald hadden en dat Heineken hen voor de risico's had moeten waarschuwen. Zij waren volgens hun eigen verhaal alleen meegetekend omdat zij de toekomstige managers waren en dachten dat het om een formaliteit voor het project ging.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant legde het contract uit aan de hand van wat partijen in de omstandigheden van elkaar mochten verwachten. Daaruit volgde dat het eigenlijk om een borgtocht ging: het was de bedoeling dat de horecaonderneming zelf de hoofdschuldenaar was en dat de anderen pas hoefden te betalen als zij in verzuim raakte. Heineken had in het contract alleen de onderneming als wederpartij genoemd en stuurde de anderen pas een aanmaning nadat de onderneming in gebreke was gesteld. Bovendien had Heineken niet onderbouwd dat zij zelf met de twee mannen over het contract had gesproken, terwijl zij dat uitvoerig hadden ontkend.
De borgtocht was volgens de rechtbank echter niet particulier. Een particuliere borg is een natuurlijk persoon die niet handelt in de uitoefening van beroep of bedrijf. De twee mannen deden dat wel. De een maakte het ondernemingsplan en deed de marketing, de ander regelde de verbouwing en ging namens het project akkoord met een offerte voor een tapinstallatie. Zij traden naar buiten op onder een gezamenlijke handelsnaam en zouden na de opening de dagelijkse leiding krijgen. Daarom gelden de beschermingsregels voor particuliere borgen niet en is het ontbreken van een maximumbedrag geen probleem.
Ook de andere verweren sneuvelden. Omdat de mannen het contract tekenden, mocht Heineken erop vertrouwen dat zij wisten wat zij tekenden, zeker omdat zij als professionals optraden. Dwaling ging niet op, want Heineken had geen onjuiste informatie gegeven en hoefde professionele partijen niet te waarschuwen voor de algemene risico's van een borgtocht. Misbruik van omstandigheden evenmin: wie stelt dat hij nooit met Heineken heeft gesproken, is daar ook niet door Heineken toe bewogen. Dat Heineken eerst het pandrecht op de inventaris had moeten uitwinnen, vond de rechtbank onvoldoende onderbouwd; de schuldeiser mag zelf kiezen.
Bij de hoogte van het bedrag vond de rechtbank wel ruimte voor aanpassing. Heineken had 1 procent behandelingskosten verrekend, dus er was € 34.650 verstrekt en niet € 35.000. Met 8 procent rente kwam dat uit op € 37.422. De factuur voor de tapinstallatie van € 3.315,98 viel binnen de borgtocht, die ook 'leveranties' dekt. De mannen hadden zelf erkend dat de installatie was geleverd en per e-mail was een offerte aanvaard. De twee facturen voor het onderhoudspakket vielen er niet onder: dat is een dienst en geen levering, zodat daarvoor geen borgtocht gold. Heineken vorderde € 42.434,34 en kreeg € 40.737,98 toegewezen.
De rechtbank veroordeelt de twee mannen en hun mede-gedaagde vennootschap, die niet verscheen, hoofdelijk tot betaling van € 40.737,98. Daarover moet 1 procent rente per maand worden betaald vanaf 14 augustus 2024, de dag waarop de termijn van de ingebrekestelling verstreek. Verder moeten zij € 1.182,38 aan buitengerechtelijke incassokosten betalen en € 5.976,78 aan proceskosten. De vordering tegen de bestuurder van de onderneming trok Heineken in, omdat hij al voor de dagvaarding failliet was verklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht