Kantonrechter wijst verzoek af: bewind laat geen eigen startkapitaal toe voor streamingdienst Een man die onder bewind staat, wil een streamingdienst opzetten. Daarvoor wil hij een eigen bankrekening met een internationaal geaccepteerde creditcard, en een startkapitaal van maximaal € 5.000 dat hij zelf buiten het bewind om beheert. Hij heeft die creditcard nodig om geavanceerde digitale diensten uit de Verenigde Staten in te kopen. Leveranciers daar stellen eisen aan het betalingsverkeer, waardoor hij er op andere wijze geen toegang toe krijgt.
Het bewind over al zijn goederen werd in december 2021 ingesteld vanwege zijn lichamelijke of geestelijke toestand. Zijn vermogen bedraagt nu ruim € 33.000, onder meer door een bedrag uit de toeslagenaffaire. Mogelijk volgt binnenkort nog een zeer aanzienlijk extra bedrag. De man legde uit dat het project vooral bedoeld is voor zijn welzijn. Of er inkomsten uit voortkomen, is onzeker en niet zijn hoofddoel. Een bedrijfsmatige opzet heeft hij vooralsnog niet in gedachten. Hij wil eerst kijken of het project levensvatbaar is. De verantwoordelijkheid voor het project wil hij zelf dragen en de bewindvoerder wil hij op de hoogte houden.
De bewindvoerder was het niet met het verzoek eens. Zij noemde het een flinke aanslag op het vermogen, maar maakte vooral bezwaar tegen de praktische uitvoerbaarheid. Voor het project moet een administratie worden bijgehouden en informatie worden gedeeld met instanties. Eventuele inkomsten kunnen gevolgen hebben voor zijn uitkering, belastingaangifte, toeslagen en bijzondere bijstand. Zij blijft eindverantwoordelijk voor het hele vermogen en ziet niet hoe zij die verantwoordelijkheid kan dragen als zij geen invloed heeft op het project. Op de zitting zei zij dat zij niet per definitie tegen een streamingdienst is. Het gevraagde budget van € 5.000 is op zichzelf geen probleem, als de man dit afstemt op zijn andere bestedingswensen. Zijn budgetplan is momenteel licht negatief: hij geeft enkele tientallen euro's per maand meer uit dan hij binnenkrijgt.
De man bood als alternatief aan het bewind al dan niet tijdelijk op te heffen, zodat zijn moeder hem met de financiën zou kunnen bijstaan. De bewindvoerder vond dat niet verstandig. Op de zitting erkende de man dat hij een bewindvoerder nodig heeft en zijn project niet buiten haar zicht wil uitvoeren.
De kantonrechter begrijpt de wens van de man om een eigen project te starten dat aansluit bij zijn vroegere werk, kennis en ervaring. Toch past het uitsluiten van een deel van het vermogen van het bewind niet binnen een beschermingsbewind. De bewindvoerder blijft verantwoordelijk voor het geheel en moet daarover verantwoording afleggen. Daarvoor moet zij ook feitelijk in staat zijn. Dat is niet zo als een deel van het vermogen aan haar beheer wordt onttrokken, terwijl de activiteiten van de man onvoorspelbare extra inkomsten en onvoorspelbare extra schulden kunnen opleveren. Die kunnen de hele financiële huishouding raken. In die situatie kan de bewindvoerder haar wettelijke taken niet uitvoeren.
De kantonrechter wijst een mogelijke oplossing aan. Volgens de kantonrechter is het in sommige gevallen mogelijk een creditcard te krijgen die alleen tot een vooraf bepaalde limiet of een vooraf gecrediteerd bedrag bruikbaar is, zodat onvoorspelbare schulden worden voorkomen. De man en de bewindvoerder kunnen samen onderzoeken of dat binnen het bewind kan. Ook kunnen zij kijken of het project in eerste instantie zo kan worden ingericht dat het geen inkomsten oplevert. Lukt het om de praktische bezwaren weg te nemen, dan kunnen zij alsnog tot overeenstemming komen.
De kantonrechter wijst het verzoek van de man af. Hij mag dus geen eigen bankrekening met creditcard en geen zelf beheerd startkapitaal van maximaal € 5.000 buiten het bewind om hebben.
Rechtbank Oost-Brabant · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Gerecht wijst claim van Cg 400.000 af van ex-Jehovah's Getuige tegen kerkgenootschap en ouderlingen Veertig jaar lang was een Curaçaose vrouw lid van de Jehovah's Getuigen. Nadat ze in 2024 vertrok, werd haar vertrek ondanks haar uitdrukkelijke verzoek bekendgemaakt in de gemeente. Daarna kreeg ze te maken met sociale uitsluting, tot in haar eigen familie. Volgens de vrouw, die zonder advocaat procedeerde, is zij jarenlang het slachtoffer geweest van onrechtmatig handelen. Ze stapte naar het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, met twee procedures: één tegen de stichting die de gemeenschap in Curaçao en Bonaire vertegenwoordigt, en één tegen zeven ouderlingen van haar voormalige gemeente.
De vrouw voerde vier verwijten aan. Zij stelde dat zij tientallen jaren onbetaald werk heeft verricht onder sociale en religieuze dwang, omdat weigeren zou leiden tot verlies van status en reputatie. Ook zou zij onder druk een 'bloedkaart' hebben moeten dragen, waarop staat dat ze geen bloedtransfusie wil. Drie keer was zo'n transfusie nodig en kreeg ze die niet. Verder maakte ze bezwaar tegen de mededeling van haar vertrek aan de gemeente, en tegen de uitsluiting die daarop volgde. Van de stichting vroeg ze een verklaring voor recht dat die onrechtmatig heeft gehandeld, schadevergoeding en een onafhankelijk onderzoek naar de machtsstructuren binnen de gemeenschap. Van de ouderlingen eiste ze Cg 400.000 schadevergoeding.
De stichting betoogde dat het handelen van ouderlingen haar niet kan worden toegerekend, omdat zij slechts het juridische vehikel van de gemeenschap is. Het gerecht ging daar niet in mee. Uit het register van de Kamer van Koophandel blijkt dat de stichting de lokale gemeenten organiseert en daarop toezicht houdt. Bovendien handelden de ouderlingen in hun functie, dus namens de organisatie. Wie schade stelt te hebben geleden, moet zich tot die organisatie kunnen wenden.
Inhoudelijk kreeg de vrouw toch geen gelijk. Het gerecht legde uit dat de vrijheid van godsdienst een geloofsgemeenschap de ruimte geeft zichzelf te organiseren, en dat de rechter zich onthoudt van een oordeel over de inhoud van geloofsovertuigingen. Dat geldt ook voor besluiten over het toelaten en uitsluiten van leden. Een lid heeft binnen een geloofsgemeenschap geen recht op afwijkende meningen. Tegelijk is het de vrouw vrij gelaten om de gemeenschap te verlaten, en dat bestreden gedaagden ook niet.
Het verwijt van onbetaald werk was volgens het gerecht onvoldoende concreet. In veel organisaties, van kerken tot verenigingen, wordt van leden onbetaalde inzet verwacht, en wie zich onttrekt, krijgt vaak te maken met afkeuring. Dat maakt nog geen dwangarbeid. Op de betwisting van de stichting had de vrouw in wezen niet gereageerd. Ook de bloedkaart leverde geen onrechtmatig handelen op. Het weigeren van bloedtransfusies hangt samen met een geloofsovertuiging waarover de rechter niet oordeelt, en dat de leer later is herzien maakt geen verschil. De vrouw had niet concreet gemaakt dat ze tegen haar wil de kaart moest dragen. Dat ze druk voelde omdat dit van leden werd verwacht, is daarvoor te weinig.
De mededeling van haar vertrek was wel een inbreuk op haar privéleven, omdat zij had gevraagd dit niet te doen. Het gerecht woog haar recht op privacy af tegen de godsdienstvrijheid van gedaagden, en liet de laatste zwaarder wegen. De gemeenschap ziet een publieke mededeling over vertrek als vergelijkbaar met de publieke doop van een nieuw lid, en die opvatting moet het gerecht respecteren. Bovendien was de mededeling volgens gedaagden zakelijk, en dat heeft de vrouw niet weersproken.
Voor de sociale uitsluiting nam het gerecht aan dat de vrouw dit werkelijk heeft meegemaakt, ondersteund door een verklaring van haar psycholoog, en dat het samenhangt met de opvattingen binnen de gemeenschap. Een leerstellig boekje en teksten op de website van de stichting zeggen dat contact met uitgesloten personen moet worden vermeden. Toch handelen gedaagden daarmee niet onrechtmatig. Die opvattingen vallen onder de godsdienstvrijheid, en iedereen mag zelf bepalen met wie hij omgaat. Een recht op sociale omgang is in het civiele recht niet af te dwingen. Het zou anders zijn als gedaagden leden aanspoorden om een uitgetreden lid lastig te vallen of te bedreigen, maar dat speelde hier niet.
Het gevraagde onderzoek naar de machtsstructuren wees het gerecht af omdat de vrouw daar geen eigen belang bij had. Zij wilde vooral opkomen voor kwetsbare leden in het algemeen. Voor zo'n collectieve actie is een andere regeling bedoeld, die alleen openstaat voor stichtingen en verenigingen.
Het gerecht wees alle vorderingen af. De vrouw moet de stichting Cg 4.000 aan proceskosten betalen, met Cg 150 extra bij betekening van het vonnis en de wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na het vonnis. De zeven ouderlingen krijgen Cg 4.500 aan proceskosten van haar.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 26 oktober 2026
Civiel Recht Hof houdt co-ouderschap in stand, kinderbijslag blijft bij moeder Twee ouders uit Overijssel die uit elkaar zijn, kunnen het na jaren procederen nog altijd niet eens worden over hoe hun twee jonge zoons hun tijd verdelen. De jongens zijn geboren in 2017 en 2019. Het huwelijk van hun ouders is in februari 2025 ontbonden, en het gezag over de kinderen delen ze nog steeds. De rechtbank Overijssel bepaalde eind 2025 dat de kinderen vanaf januari 2026 om de week bij de moeder en om de week bij de vader zijn. Ook stelde de rechtbank een uitgebreide regeling vast voor feestdagen, verjaardagen en schoolvakanties, en bepaalde zij dat de vader geen kinderalimentatie meer hoeft te betalen.
De moeder ging in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle, van 23 december 2025. Zij wilde terug naar de eerdere verdeling, waarbij de kinderen eens per twee weken van vrijdag tot zondag en elke dinsdag bij de vader waren. Ook wilde ze andere afspraken over Kerst, Pasen, Pinksteren en de verjaardagen van de kinderen. Over de alimentatie wilde ze dat de kinderbijslag volledig aan haar zou toekomen en dat de zorgkorting op 25 procent bleef, waardoor de vader € 31 per kind per maand zou blijven betalen.
Het hof ziet geen reden om de zorgregeling te veranderen. De raad voor de kinderbescherming zei op de zitting dat het voor de kinderen ingewikkeld is om op te groeien in de huidige situatie, zolang de ouders het oneens blijven. Uit de stukken blijkt volgens het hof niet dat de verdeling schadelijk is voor de jongens. Sinds de nieuwe regeling vorig jaar inging, gaat het niet slechter met hen. De school ziet geen zorgsignalen en ook de verslagen van de hulpverlener geven daar geen aanleiding toe. De ouders kunnen volgens het hof goed genoeg met elkaar over de kinderen communiceren. Wel bekritiseert het hof de vader, die zonder overleg beslissingen nam over hulpverlening en over de kinderbijslag. Dat past niet bij het co-ouderschap dat hij wil en helpt het vertrouwen van de moeder niet. Het hof verwacht dat beide ouders hulp blijven zoeken, en dat de vader het advies van de hulpverlener opvolgt als die verlenging van de hulp aanraadt. De feestdagenregeling van de rechtbank blijft ook ongewijzigd, omdat die duidelijk en evenwichtig is en al maanden zonder problemen wordt uitgevoerd.
Eén onderdeel corrigeert het hof wel. In het schema voor de zomervakantie van 2026 en 2027 stond dat de kinderen in week 33 naar de vader gaan. Dat bleek een verschrijving, want uit het schema als geheel volgt dat ze die week bij de moeder horen te zijn. De vader voerde hiertegen geen verweer.
Ook over de kinderbijslag kreeg de moeder gelijk. De Sociale Verzekeringsbank had de kinderbijslag gesplitst op verzoek van de vader. Omdat de ouders geen afspraken hebben over de kosten die los van het verblijf worden gemaakt, en de kinderen hun hoofdverblijf bij de moeder hebben, komt de kinderbijslag volgens het hof geheel aan haar toe. Het hof kan echter niet bepalen aan wie de SVB uitbetaalt, en wijst de gevraagde verklaring voor recht daarom af. De rest van haar aanvullende verzoeken wijst het ook af, omdat niet vaststaat of de SVB de uitbetaalde bedragen zou terugvorderen. Het verzoek van de vader om elk een kind in te schrijven op het eigen adres verklaart het hof niet-ontvankelijk, omdat dat niet voor het eerst in hoger beroep kan worden gevraagd. Voor de kinderalimentatie houdt het hof een zorgkorting van 35 procent aan, niet de 25 procent die de moeder wilde, omdat het co-ouderschap blijft.
Het hof vernietigt de beschikking van de rechtbank alleen voor week 33 van de zomervakantie in 2026 en 2027, die naar de moeder gaat. Voor het overige bekrachtigt het die beschikking en wijst het wat meer of anders is verzocht af.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 22 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter stelt ouders buiten spel: professionele curator voor jongen met epilepsie na ruzie tussen ouders Een jongen met een ernstige vorm van epilepsie woont al sinds zijn vierde jaar in een zorginstelling. Op 27 oktober 2026 wordt hij achttien en dan eindigt de ondertoezichtstelling waaronder hij nu staat. Om te voorkomen dat hij zonder bescherming komt te zitten, vroeg het openbaar ministerie de kantonrechter in Eindhoven om curatele in te stellen: een beschermingsmaatregel waarbij een ander voor iemand de belangen behartigt.
Over de noodzaak van een maatregel waren alle betrokkenen het eens. De jongen kan door zijn beperkingen blijvend zijn financiële en persoonlijke belangen niet zelf goed behartigen. De strijd ging over de vraag wie de maatregel moet uitvoeren. De ouders denken daar volstrekt verschillend over, en hun onderlinge verhouding is sterk verstoord.
Het openbaar ministerie vreesde dat de jongen klem komt te zitten tussen botsende meningen en belangen van zijn ouders. Hij is kwetsbaar en, op de momenten dat hij niet door zijn professionele begeleiders wordt omringd, beïnvloedbaar. Hij zou zich niet goed kunnen verzetten tegen druk van buitenaf. Daarom vroeg het openbaar ministerie om een onafhankelijke curator die uitsluitend in zijn belang beslist.
De moeder was het niet eens met het verzoek, en ook niet met de jeugdbeschermingsorganisatie die nu rond de jongen betrokken is. Zij erkent dat hij hulp nodig heeft, maar wil de taken zelf uitvoeren. Zij vindt dat zij te weinig wordt bijgepraat. Ze wil dat hij naar een instelling gaat die dichter bij haar woonomgeving ligt, zodat bezoek makkelijker wordt. Is daar geen plek, dan wil zij hem zelf in huis nemen. De jeugdbeschermers benadrukten juist dat de jongen zich thuis voelt in zijn huidige instelling, daar een goede band met het personeel heeft en dat daar specialistische kennis over zijn epilepsie aanwezig is. Hij kan er ook na zijn achttiende blijven wonen, en verhuizen is nu niet in zijn belang.
De vader steunt het verzoek. De jongen is om het andere weekend bij hem. Hij wil dat de hulp goed geregeld is en geen discussies met de moeder over zaken die zijn zoon aangaan. Hij heeft er geen vertrouwen in als de moeder met de uitvoering wordt belast en wil een neutrale curator.
De kantonrechter oordeelt dat curatele noodzakelijk is en dat een lichtere maatregel de belangen van de jongen niet voldoende kan beschermen. Dat zal ook zo zijn op het moment dat hij meerderjarig wordt. Omdat de ouders niet op één lijn zitten en hun verstoorde verhouding doorwerkt in de discussie over hun zoon, vindt de rechter een professionele curator nodig. Een neutrale persoon moet voor de jongen kunnen opkomen, zonder dat de relatie tussen zijn ouders daarbij een rol speelt. De jongen is niet gehoord, omdat uit de stukken bleek dat hij zich niet over het verzoek kan uitspreken.
De kantonrechter stelt daarom met ingang van de dag waarop de jongen achttien wordt curatele in en benoemt Tribuo B.V. in Eindhoven tot curator. De curator doet jaarlijks verslag van de werkzaamheden en mag de forfaitaire tarieven uit de Regeling beloning curatoren, bewindvoerders en mentoren ten laste van het vermogen van de jongen brengen. De beschikking wordt in de Staatscourant bekendgemaakt en ingeschreven in het Centraal curatele- en bewindregister.
Rechtbank Oost-Brabant · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter houdt bewind over man in stand: te weinig stabiliteit en overzicht over zijn geldzaken Een man uit Brabant wil zijn financiën terug in eigen beheer, maar de kantonrechter vindt hem daar nog niet klaar voor. Over zijn goederen is sinds 4 februari 2026 een bewind ingesteld vanwege zijn lichamelijke of geestelijke toestand. Een bewindvoerder beheert dan zijn geld en regelt de betalingen. Voor het eerst vroeg de man in maart 2026 om opheffing van het bewind. Dat verzoek werd op 25 juni 2026 afgewezen. Eind augustus diende hij een nieuw verzoek in.
De man stelt dat de bewindvoerder hem zonder leefgeld liet zitten nadat hij zijn toeslagen had stopgezet. Volgens hem betaalt de bewindvoerder rekeningen te laat en heeft die niets geregeld voor zijn schuld bij de Belastingdienst. Hij zegt zijn geldzaken met een boekhoudschema zelf makkelijk te kunnen regelen en dat het bewind zijn gezondheid schaadt. Op 11 september 2026 zegde hij zelf zijn baan op omdat hij fysiek en mentaal uitgeput was.
De bewindvoerder, ZEKER Financiële Zorgverlening, vindt dat de man zijn belangen nog niet zelfstandig en verantwoord kan behartigen. Door de toeslagen zonder overleg stop te zetten vielen inkomsten weg die nodig waren voor het budgetplan, de vaste lasten en het leefgeld. Nadat de man de toeslagen na uitleg weer had geactiveerd, is het leefgeld met terugwerkende kracht uitbetaald. Volgens de bewindvoerder is er nu meer stabiliteit en kan worden toegewerkt naar schuldhulpverlening. Een MSNP-traject, een minnelijk schuldsaneringstraject, acht de bewindvoerder voordeliger dan langdurige afbetalingsregelingen. De samenwerking met instanties en hulpverleners verloopt volgens de bewindvoerder moeizaam: de man reageert regelmatig vanuit boosheid en wantrouwt zijn begeleiders.
De kantonrechter ziet de noodzaak van het bewind nog steeds. Om zijn financiën terug te kunnen nemen moet eerst blijken dat zijn situatie stabiel is, dat hij overzicht heeft over zijn geldzaken en dat hij de praktische vaardigheden heeft om die duurzaam zelf te regelen. Dat is volgens de rechter nog niet gebleken. Dat de man afgelopen zomer vanuit boosheid zijn toeslagen stopzette en daarmee problemen veroorzaakte, weegt daarin mee. Ook vroeg niet hijzelf maar de bewindvoerder een Participatiewet-uitkering aan nadat hij ontslag had genomen. Daarbij komen schulden die nog moeten worden opgelost. De man gaf zelf aan dat het medisch gezien momenteel helemaal niet goed met hem gaat. Juist nu kan een bewindvoerder hem op financieel vlak steunen, zodat er geen nieuwe schulden ontstaan en hij zich minder zorgen hoeft te maken. Volgens de rechter is het in zijn belang dat hij wordt aangemeld voor schuldhulpverlening.
De rechter ziet dat de communicatie tussen de man en zijn bewindvoerder stroef verloopt en dat de man weinig vertrouwen heeft. Hij begrijpt dat een bewind beperkingen meebrengt en niet makkelijk te accepteren is. Het kan volgens hem alleen slagen als beide partijen samenwerken en een gezamenlijk einddoel hebben, en dan mag de man de bewindvoerder niet tegenwerken. De bewindvoerder moet de man perspectief bieden om zo snel mogelijk aan zijn financiële zelfredzaamheid te werken, want het bewind hoort niet langer te duren dan nodig. Zijn de financiën stabiel, zijn de schulden opgelost en is een zelfredzaamheidstraject geslaagd, dan kan de man, bij voorkeur samen met de bewindvoerder, opnieuw om opheffing vragen.
De kantonrechter wijst het verzoek tot opheffing van het bewind daarom af. Omdat al twee keer in een half jaar een opheffingsverzoek ter zitting is besproken, waarschuwt hij dat een nieuw verzoek alleen wordt behandeld als de man gemotiveerd onderbouwt dat er nieuwe, relevante feiten of omstandigheden zijn die zijn specifieke situatie raken.
Rechtbank Oost-Brabant · 3 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht