Rechtbank staat overlevering aan België toe voor drugs- en moordzaak ondanks overvolle gevangenis Mechelen Een Nederlandse man van 29 jaar wordt uitgeleverd aan België, waar hij wordt verdacht van handel in verdovende middelen en van moord of doodslag en zware mishandeling. De onderzoeksrechter in Antwerpen, afdeling Mechelen, vaardigde op 7 september 2026 een Europees aanhoudingsbevel uit, een aanhoudingsbevel dat in alle EU-lidstaten geldt. Het bevel is gebaseerd op een Belgisch aanhoudingsbevel bij verstek. De Belgische autoriteiten vragen ook om de gsm-toestellen die de man bij zijn aanhouding bij zich heeft.
De Internationale Rechtshulpkamer van de rechtbank Amsterdam behandelde de zaak op 29 oktober 2026. De man verscheen zelf, bijgestaan door zijn advocaat. De rechtbank verlengde de beslistermijn met 30 dagen en beval de gevangenhouding, die zij tot aan de uitspraak schorste. De man heeft de Nederlandse nationaliteit. Zijn raadsvrouw deed geen beroep op de mogelijkheid om overlevering afhankelijk te maken van een garantie dat hij zijn straf in Nederland mag uitzitten.
Het geschil ging over de omstandigheden in de Belgische gevangenissen. De rechtbank oordeelde in december 2022 al dat in alle Belgische detentie-instellingen een algemeen gevaar bestaat op onmenselijke of vernederende behandeling. Een nieuw rapport van het Europees Comité ter voorkoming van foltering (CPT) van 8 september 2026 bevestigt dat gevaar, vooral door overbevolking en gedetineerden die op de grond moeten slapen. België gaf daarom een garantie af. Die houdt in dat de man in de gevangenis van Mechelen wordt opgesloten in een cel met minimaal 3 m2 eigen leefruimte, een bed, een afgescheiden toilet en dagactiviteiten buiten de cel.
De raadsvrouw vond die garantie onvoldoende en wilde dat de zaak werd aangehouden voor een aanvullende garantie. Zij wees op overbevolking, een oude gevangenis, toiletten die alleen met een scherm zijn afgeschermd en meubilair dat niet op de bezetting is berekend. Ze verwees naar het jaarverslag 2025 van de Commissie van Toezicht van Mechelen, een Pano-documentaire, een krantenartikel en een mailwisseling met de gevangenisdirecteur. Volgens haar moest het algemene gevaar worden uitgebreid tot cellen met 3 tot 4 m2 per persoon. De officier van justitie vond de garantie afdoende.
De rechtbank volgde de officier. De garantie komt niet van de Belgische rechter zelf, dus toetste de rechtbank de geboden zekerheid aan alle beschikbare gegevens. Zij noemde de omstandigheden die het jaarverslag en de documentaire beschrijven, zoals een verstopt en overstromend toilet en een celgenoot die op de grond slaapt, mensonterend. Maar volgens de rechtbank volgt uit hetzelfde jaarverslag dat de monocellen in Mechelen worden gebruikt voor onder meer Nederlanders die met een garantie worden overgeleverd. De directeur van de gevangenis bevestigde bovendien dat zijn inrichting de garantie kan nakomen. De andere materiële omstandigheden in Mechelen zijn niet zo slecht dat het algemene gevaar moet worden uitgebreid tot cellen van 3 tot 4 m2.
De rechtbank verwierp het verweer. Zij stelde vast dat het aanhoudingsbevel aan de wettelijke eisen voldoet en dat er geen weigeringsgronden zijn. Omdat de feiten op de lijst van bijlage 1 bij de Overleveringswet staan en in België met minstens drie jaar cel kunnen worden bestraft, onderzocht zij niet of ze ook in Nederland strafbaar zijn. De rechtbank staat de overlevering toe aan de onderzoeksrechter in Antwerpen, afdeling Mechelen, voor de feiten uit het aanhoudingsbevel, en beveelt de afgifte van de in beslag genomen Apple iPhone 15 Pro. Tegen deze uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht Rechtbank legt restauranthouder € 36.375 ontneming op na mensenhandel, ruim € 79.000 minder dan geëist Een man die samen met zijn partner restaurants runde, moet € 36.375,64 betalen aan de staat omdat hij wederrechtelijk voordeel haalde uit mensenhandel. Het gaat om vier medewerkers die in de restaurants werkten, in een bedrijf waarvan zijn partner enig aandeelhouder en directeur was. Dezelfde rechtbank veroordeelde hem op dezelfde dag in een apart strafvonnis wegens onder meer mensenhandel in vereniging, meermalen gepleegd.
Het openbaar ministerie vorderde ontneming van € 115.910,45. Dat bedrag volgt uit een rapport van de Nederlandse arbeidsinspectie van 21 augustus 2023 over het wederrechtelijk verkregen voordeel. De berekening gaat ervan uit dat de vier aangevers gemiddeld 10 uur per dag en 6 dagen per week werkten en dat de reis- en aanvraagkosten voor rekening van de werkgevers kwamen.
De raadsvrouw van de man vroeg primair om afwijzing van de vordering, omdat zij in de strafzaak integrale vrijspraak had bepleit. Die vrijspraak kwam er niet, en daarmee viel dit verweer weg. Subsidiair betwistte zij de gewerkte uren en de wetenschap van de man over de GVVA-voorwaarden, de voorwaarden voor de arbeidsvergunning waaronder de reis- en aanvraagkosten voor rekening van de werkgever komen. Voor die verweren verwees de rechtbank naar de bewijsvoering in het strafvonnis, die als bijlage aan het ontnemingsvonnis is gehecht.
De verdediging voerde verder aan dat de overige kosten hoger lagen dan de € 250 per persoon die in het rapport zijn opgenomen. Zij kwam met een alternatieve berekening van € 250 per maand per aangever, in totaal € 9.337,92. De rechtbank vond dit onvoldoende onderbouwd: er waren geen betaalbewijzen, bonnen of facturen, en uit het dossier bleek niet van hogere kosten. De rechtbank schatte het voordeel daarom op € 115.910,45.
Dat voordeel rekent de rechtbank toe aan beide partners. Hoewel het eerst bij het bedrijf van de partner terechtkwam, gaven de twee feitelijk samen leiding aan de bv en de restaurants. Zij wierven de aangevers samen, namen hen samen in dienst en beschikten beiden volledig over het voordeel. De rechtbank beschouwt hen als een economische eenheid en legt de betalingsverplichting hoofdelijk op.
De rechtbank volgde de verdediging wel op een ander punt. In het strafvonnis kregen de vier aangevers schadevergoedingen toegewezen van € 19.447,16, € 24.919,05, € 19.492,90 en € 15.675,70, voor zover het materiële schade betreft. De officier van justitie vond dat deze bedragen niet in mindering moesten komen omdat ze nog niet zijn betaald. De rechtbank oordeelde dat ze daartoe niet verplicht is, maar vond hier wel reden om de bedragen af te trekken, omdat de materiële schade volledig overeenkomt met het behaalde voordeel.
De rechtbank schat het wederrechtelijk verkregen voordeel op € 115.910,45 en legt de man hoofdelijk een betalingsverplichting van € 36.375,64 op. Betaalt zijn medeveroordeelde partner geheel of gedeeltelijk, dan is de man voor dat deel bevrijd. Het overige deel van de vordering wijst de rechtbank af. De gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd om betaling af te dwingen, bepaalt zij op 363 dagen.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 180 uur taakstraf op voor witwassen van gestolen bedrijfsgoederen, officier eiste 18 maanden cel Een man uit Emmer-Compascuum haalde in het voorjaar van 2024 meerdere keren in alle vroegte goederen op bij een groot industrieel bedrijf. Met zijn auto en een lange aanhanger laadde hij pallets met isolatiemateriaal, een matrijs, sterilisatietrays, een pomp en metaal in. Betaald werd contant aan een medewerker, een pakbon kreeg hij nooit. De goederen verkocht hij door of leverde hij in bij een oud-ijzerhandelaar.
De medewerkers van het bedrijf bleken de spullen te hebben verduisterd. Een beveiligingsmedewerker zag op 11 april 2024 een aanhanger met bedrijfsgoederen voorbijrijden, waarna het bedrijf de camerabeelden bekeek. Daarop was te zien dat de man op 18 en 26 maart en op 4, 8, 9 en 11 april 2024 telkens vóór zes uur 's ochtends het terrein opreed, terwijl het magazijn pas om acht uur openging. Het bedrijf deed aangifte van verduistering in dienstbetrekking. De man werd vervolgd voor witwassen.
De man ontkende dat hij wist dat de goederen van misdrijf afkwamen. Volgens zijn advocaat moest hij worden vrijgesproken. De rechtbank vond dat voorwaardelijk opzet bewezen was: de man nam bewust de aanmerkelijke kans dat de spullen uit misdrijf afkomstig waren. Daarvoor wees de rechtbank op de omstandigheden: een groot en professioneel bedrijf, contante betaling zonder pakbon en afhaling buiten openingstijden. Bij de politie had hij zelf gezegd: 'jullie gooien voor een kapitaal weg'. Toch deed hij geen enkel onderzoek naar de herkomst van de goederen.
De rechtbank sprak de man wel gedeeltelijk vrij. Het bedrijf had de waarde van de goederen op ongeveer € 400.000 geschat, maar die schatting berustte alleen op een handgeschreven briefje. Inkoopbonnen of andere stukken ontbraken, terwijl een professioneel bedrijf die in zijn administratie zou moeten hebben. Ook kon niet worden vastgesteld dat de RVS karren, autoclaafkleppen en machineonderdelen op de aanhanger lagen, omdat een deel in kratten zat of in zwart plastic was verpakt.
De officier van justitie eiste 18 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf op basis van het oriëntatiepunt voor fraude met een bedrag tussen € 250.000 en € 500.000. Doordat dat bedrag niet bewezen was, hanteerde de rechtbank de lagere categorie van € 10.000 tot € 70.000. De reclassering schatte de kans op herhaling laag en achtte de man in staat een taakstraf uit te voeren.
De rechtbank veroordeelde de man tot een taakstraf van 180 uur, met 3 maanden vervangende hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarbovenop kreeg hij een voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden met een proeftijd van 2 jaar. De schadevordering van het bedrijf van € 398.814 en € 12.026 aan proceskosten verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk, omdat de hoogte van de schade niet was onderbouwd. Het bedrijf kan de vordering nog aan de burgerlijke rechter voorleggen.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Rechtbank legt 17-jarige 100 uur werkstraf op voor crash met 125 km/u waarbij passagier zwaar gewond raakte Op 23 oktober 2025 rond half elf 's avonds reed een toen 17-jarige jongen over de Udensedijk in Langenboom, in de gemeente Land van Cuijk. Het regende en het was donker. Hij zat achter het stuur van de auto van een collega, die naast hem op de bijrijdersstoel zat. Ter plaatse gold een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur, maar de jongen reed 125. Hij miste een flauwe bocht en kwam met de auto tegen twee bomen aan de rechterkant van de weg terecht.
De collega raakte zwaar gewond. Hij liep onder meer ernstig hersenletsel en meerdere botbreuken in zijn been op. Op de zitting bleek dat een medische eindsituatie nog niet in zicht is. Het slachtoffer heeft een zichtbare deuk in zijn schedel, last van uitval aan de linkerkant van zijn lichaam en kan door het beenletsel nog altijd niet fietsen of voetballen. Hij moet opnieuw aan zijn been worden geopereerd.
De jongen had bovendien helemaal niet zelfstandig mogen rijden. Hij reed met een begeleiderspas, en de collega die naast hem zat was niet als begeleider op die pas vermeld. De rechtbank vond dat van een beginnend bestuurder in deze omstandigheden (donker, onverlicht en een nat wegdek) extra voorzichtigheid mocht worden verwacht. In plaats daarvan overschreed hij de maximumsnelheid ruimschoots. De rechtbank beschouwde dat als zeer onvoorzichtig rijgedrag, wat een lagere schuldgradatie is dan roekeloosheid. De jongen bekende de feitelijke gedragingen ter zitting en zijn raadsvrouw bepleitte geen vrijspraak.
Na de crash liep de jongen om de auto heen en bleef hij bij het slachtoffer zitten om te kijken hoe het met hem ging. Toen een agent hem aansprak en vroeg of hij er iets mee te maken had, zei hij dat hij wist wie het was, maar niet dat hij erbij betrokken was. Hij gaf niet aan dat hij de bestuurder was en liet de agenten zijn identiteit niet vaststellen. Nadat een agent hem had weggestuurd uit de directe omgeving van de verongelukte auto, liep hij weg zonder zijn gegevens achter te laten. Hij meldde zich pas de volgende dag bij de politie, binnen 17 uur na het ongeluk. De rechtbank vond dat de verwarring over de opmerking van de agent dit gedrag niet rechtvaardigt, en achtte ook het doorrijden na het ongeval bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de jongen ten tijde van het ongeluk 17 was, zichtbaar aangedaan was op de zitting en zelf nog last heeft van het ongeluk. Hij lost een betalingsregeling af voor de schade aan de auto van (de vader van) het slachtoffer, heeft zijn excuses aangeboden en geprobeerd een mediationtraject met het slachtoffer op te starten. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een werkstraf en zag geen reden voor een leerstraf, jeugdreclasseringstoezicht of een voorwaardelijke straf als stok achter de deur. De rechtbank volgde dat en oordeelde dat een lichtere straf dan geëist de ernst van de feiten voldoende tot uitdrukking brengt.
De officier van justitie eiste 160 uur werkstraf en een rijontzegging van 12 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. De rechtbank legt een werkstraf van 100 uur op, met 50 dagen jeugddetentie als vervangende straf als de werkstraf niet wordt uitgevoerd. Daarnaast krijgt de jongen een ontzegging van de rijbevoegdheid van 12 maanden, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd dat het rijbewijs al was ingevorderd wordt daarvan afgetrokken. Omdat de jongen zijn rijbewijs voor zijn werk nodig heeft, hoeft hij het op dit moment niet in te leveren.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht Autobedrijf krijgt € 45.000 boete voor witwassen en vals kasboek na procesafspraken Een autobedrijf uit Groningen verkocht en leaste auto's en nam daarvoor tussen mei 2020 en september 2023 grote contante bedragen aan. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000 en daarnaast € 42.175 contant voor een Audi Q8. Bij een ander ging het om € 48.485 contant voor twee Volkswagen Polo's. Volgens de rechtbank wisten de bestuurders en medeverdachten dat dit geld uit misdrijf afkomstig was. In totaal gaat het om acht verkoop- of leasedossiers met contante betalingen van tienduizenden euro's. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelde het bedrijf voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift.
De zaak werd afgedaan op basis van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Zulke afspraken houden in dat beide partijen vooraf overeenkomen wat een passende uitkomst is. Het bedrijf zag af van bewijsverweren en van hoger beroep. Het openbaar ministerie eiste in ruil daarvoor een geldboete van € 45.000. Die afspraken zijn op 14 september 2026 vastgelegd in een door beide partijen ondertekende overeenkomst. Het bedrijf verklaarde betalingsbereid te zijn en stemde in met het aanwenden van € 16.745 aan in beslag genomen contant geld voor de boete. Verder zou het uiterlijk 1 oktober 2026 € 8.255 als zekerheid betalen. Het restant van € 20.000 zou in twaalf termijnen binnen een jaar na het onherroepelijk worden van het vonnis worden voldaan.
De rechtbank toetste eerst of het bedrijf vrijwillig had ingestemd. Dat deed zij aan de hand van de eisen die artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (het recht op een eerlijk proces) stelt, zoals de Hoge Raad die in 2022 heeft uitgelegd. Op de zitting van 20 oktober 2026 bespraken de rechters met beide bestuurders de totstandkoming, de inhoud en de gevolgen van de afspraken. De bestuurders werden bijgestaan door hun advocaat. Zij verklaarden dat zij begrepen wat het betekende om af te zien van verweren en van hoger beroep. De rechtbank oordeelde dat het bedrijf bewust en op basis van voldoende informatie had ingestemd. De afspraken konden daarom bij de beoordeling worden betrokken. Wel benadrukte de rechtbank dat zij zelf verantwoordelijk blijft voor de toetsing aan de wet en dat zij de afgesproken uitkomst op redelijkheid zou beoordelen.
Op het bewijs oordeelde de rechtbank dat de afgesproken bewezenverklaring voldoende steun vond in het dossier. Bewezen verklaard werd dat het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, gewoontewitwassen heeft gepleegd. Daarnaast is bewezen dat het in een kasboek valselijk bedragen heeft vermeld die niet overeenkwamen met wat werkelijk was ontvangen. Zo stond voor een klant € 9.000 op 15 april 2022 en € 3.000 op 9 mei 2022 genoteerd, terwijl in werkelijkheid op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen. Voor een andere klant stond € 8.900 genoteerd terwijl € 11.460 was ontvangen. Voor een derde klant stond € 9.000 genoteerd terwijl € 10.400 was ontvangen. Van het meer of anders ten laste gelegde sprak de rechtbank het bedrijf vrij.
Bij de straf woog de rechtbank de aard en ernst van de feiten, de omstandigheden en de justitiële documentatie mee. Zij vond de voorgestelde boete in redelijke verhouding staan tot de ernst van de zaak, mede vanwege de voordelen van afdoening met procesafspraken. De rechtbank legde het bedrijf een geldboete van € 45.000 op, precies zoals afgesproken en geëist.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht