Kantonrechter dwingt school tot betaling van € 18.889 na te late opzegging van drie jaar lopend softwarecontract Een school die in 2018 een online leeromgeving afnam bij Profijt Software, moet het volledige bedrag van € 18.889,54 betalen voor het schooljaar 2025-2026. De school meende dat zij het contract op 1 april 2025 netjes had opgezegd, maar volgens de kantonrechter liep de overeenkomst gewoon door.
Profijt Software levert online software voor het onderwijs. Op 9 oktober 2018 sloot het bedrijf met de school een overeenkomst voor een online leeromgeving. Die had een looptijd van drie jaar, ingaand op 1 september 2018. In de overeenkomst stond ook dat de 'Nederland ICT Voorwaarden' van toepassing waren, met een verwijzing naar de website van het bedrijf. Volgens artikel 4.2 van die voorwaarden uit 2014 wordt een contract telkens stilzwijgend verlengd voor dezelfde periode als de oorspronkelijke looptijd, tenzij een van beide partijen schriftelijk opzegt met een termijn van drie maanden voor het einde van de periode. Dat betekende hier verlenging met telkens drie jaar.
Op 1 april 2025 liet de school weten dat zij het contract per 1 september 2025 wilde beëindigen. Profijt Software was het daar niet mee eens: door de stilzwijgende verlengingen liep het contract volgens het bedrijf tot 1 september 2027. Toen de school de factuur van 7 juli 2025 voor het schooljaar 2025-2026 (€ 17.101,76) niet betaalde, stapte Profijt Software naar de kantonrechter. Het bedrijf vorderde daarnaast € 841,76 aan rente en € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten.
De school voerde een reeks verweren. Ten eerste vond zij dat de nieuwere voorwaarden uit 2020 golden, waarin de stilzwijgende verlenging maximaal een jaar bedraagt. Dan zou haar opzegging van 1 april 2025 op tijd zijn geweest. De kantonrechter volgde dat niet. Profijt Software had onweersproken gesteld dat de versie uit 2014 op het moment van het sluiten van de overeenkomst op de website stond. De overeenkomst verwees daarnaar, en de school had daar eenvoudig kennis van kunnen nemen. Daarmee waren de voorwaarden uit 2014 van toepassing.
Ten tweede riep de school de bescherming in die consumenten krijgen tegen onredelijk bezwarende bedingen, via de zogenoemde reflexwerking. Die route sloot de kantonrechter af: de positie van de school lijkt onvoldoende op die van een consument. Alleen de stelling dat zij als relatief kleine school de deskundigheid van Profijt Software had ingehuurd, was daarvoor niet genoeg.
Ten derde wees de school op de bepaling dat de overeenkomst 'tussentijds per 1 september 2019 kan worden beëindigd'. Dat zou volgens haar een jaarlijkse opzegmogelijkheid betekenen. De kantonrechter oordeelde van niet. De looptijd van drie jaar staat duidelijk in het contract. Profijt Software had bovendien tijdens de zitting uitgelegd dat het eerste jaar op verzoek van de school als proefjaar diende, en de school betwistte dat niet. Ook past die uitleg bij de tekst, want daarin staat specifiek het jaartal 2019 en niet bijvoorbeeld 'jaarlijks'.
Tot slot voerde de school aan dat de kantonrechter niet bevoegd was. Profijt Software zou ook al een factuur voor 2026-2027 hebben gestuurd, waardoor de totale vordering boven de grens van € 25.000 voor kantonzaken uit zou komen. De kantonrechter overwoog dat het contract jaarlijks een nieuwe vordering oplevert, omdat de licenties elk jaar op 1 september worden gefactureerd. In deze zaak ging het alleen om de factuur voor 2025-2026, dus de kantonrechter was bevoegd.
De conclusie van de kantonrechter was dat de school het contract niet rechtsgeldig had opgezegd en dat het doorloopt tot september 2027. Daarom moet de school € 18.889,54 betalen, vermeerderd met de wettelijke handelsrente van 10,15 procent over € 17.101,76 vanaf 10 februari 2026. Ook de € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten wordt toegewezen. De school moet daarnaast de proceskosten van € 2.640,52 betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, wat betekent dat Profijt Software het ook mag laten uitvoeren als de school in hoger beroep gaat.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank legt 30 maanden cel op voor kinderporno en dwang via webcam, 12 maanden meer dan de eis onvoorwaardelijk Een man uit de regio Rotterdam had jarenlang een grote verzameling kinderporno op zijn computers, telefoon en harde schijven. De politie vond bij een doorzoeking van zijn woning ruim 13.500 foto's en video's. Daarnaast was hij actief op twee besloten fora op het darkweb, waar gebruikers met elkaar over seksueel kindermisbruik praten en kinderpornografisch beeldmateriaal uitwisselen. Hij logde er regelmatig in, bekeek en downloadde afbeeldingen van andere gebruikers en nam deel aan een groepschat waarin hij kindermisbruikvideo's bekeek en van commentaar voorzag.
De man kwam ook in beeld voor feiten uit 2017. Via Skype dwong hij toen een persoon seksuele handelingen voor een webcam te verrichten, door te dreigen naaktbeelden van die persoon op internet te zetten. Bij een tweede persoon, op 25 februari 2017, bleef het bij een poging. De rechtbank oordeelt dat hij zo een of meer personen heeft gedwongen tot ontuchtige handelingen.
De verdachte bekende de feiten kort op de zitting. De verdediging bepleitte alleen gedeeltelijke vrijspraak voor het bezit van kinderporno: voor de periode tot 3 september 2016 zou niet vaststaan dat hij de beelden zomaar kon benaderen. De rechtbank volgt dat niet. Op een van zijn gegevensdragers stonden toegankelijke bestanden van ver voor de tenlastegelegde periode, dus hij had gedurende de hele periode kinderporno in zijn bezit. Omdat het om zo'n grote hoeveelheid ging en over zo'n lange tijd, is sprake van een gewoonte.
De rechtbank beschouwt de organisaties achter de twee fora als criminele organisaties. Het gaat om al jaren bestaande online omgevingen met honderdduizenden gebruikers, kenbare gedragsregels en een rangorde met beheerders en moderatoren. De man wist dat daar kinderporno werd uitgewisseld en nam er zelf aan deel. Voor deelname aan zo'n organisatie hoeft hij niet bij elk concreet misdrijf betrokken te zijn geweest.
Bij de strafmaat weegt mee dat voor het maken van kinderporno kinderen worden misbruikt en dat zij daar lang onder lijden. De rechtbank neemt het de man kwalijk dat hij zich jarenlang door zijn eigen verlangens liet leiden. Een psycholoog stelde bij hem een pedofiele stoornis vast. Die heeft zijn handelen beïnvloed, waardoor de feiten in enigszins verminderde mate aan hem worden toegerekend. De psycholoog en de reclassering schatten het risico op herhaling laag tot gemiddeld in, maar de rechtbank vindt het hoger. De man gaf bij hen nauwelijks openheid van zaken, de feiten duurden zeer lang en hij verklaarde dat het hem meerdere keren niet lukte te stoppen.
De officier van justitie eiste 30 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt dezelfde totale straf op, maar maakt een groter deel voorwaardelijk: 18 maanden. De rechtbank houdt in grotere mate dan de officier rekening met de verminderde toerekenbaarheid en met de enige openheid die de man op de zitting gaf. De man moet dus 12 maanden daadwerkelijk zitten, de eis was 24 maanden onvoorwaardelijk. De proeftijd is 5 jaar. Daarbij gelden de bijzondere voorwaarden die de reclassering adviseerde: een meldplicht, een ambulante behandeling voor zijn pedofiele stoornis, het vermijden van digitale omgevingen met kinderporno of gesprekken over seksuele handelingen met minderjarigen, en een verbod op virtuele machines, versleutelprogramma's en VPN's zonder toestemming. De reclassering mag zijn digitale apparaten maximaal drie keer per jaar controleren.
De voorlopige hechtenis van de man blijft geschorst. De officier wilde de schorsing opheffen omdat de behandeling en digitale controle nog niet waren begonnen, maar volgens de rechtbank wegen de persoonlijke belangen van de man om zijn berechting in vrijheid af te wachten nog zwaarder en lag het niet aan hem dat de voorwaarden nog niet waren uitgevoerd. Drie in beslag genomen gegevensdragers, een computer en twee harde schijven, krijgt hij terug omdat daarop geen kinderporno is gevonden. De rechtbank veroordeelt hem tot 30 maanden gevangenisstraf, waarvan 18 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 5 jaar.
Rechtbank Rotterdam · 22 oktober 2026
Strafrecht Rechtbank vernietigt verstekvonnis: bedrijf betaalt € 2.500 voor portretfoto op bestelbus Een vrouw die in 2009 via een uitzendbureau voor een bedrijf werkte, kwam er jaren later achter dat een foto van haar op een bestelbus van dat bedrijf stond. Haar voor- en achternaam stonden erbij. De foto was tijdens het werk gemaakt. Meerdere mensen attendeerden haar op de bus. Zij stapte naar de kantonrechter en eiste onder meer een schadevergoeding van € 10.000 en een verbod om haar portret te blijven gebruiken.
Het bedrijf liet de zaak eerst verstek gaan. In een verstekvonnis van 19 maart 2025 kreeg de vrouw haar vorderingen grotendeels toegewezen, al viel de schadevergoeding lager uit dan zij had gevraagd. Het bedrijf kwam daarna in verzet tegen dat vonnis. Het bedrijf betaalde intussen al ongeveer € 7.000 op grond van het verstekvonnis, en daarom kon de kantonrechter nu opnieuw naar de hele zaak kijken.
Over het feit dat de foto niet in opdracht van de vrouw is gemaakt, zijn partijen het eens. In dat geval geldt artikel 21 van de Auteurswet: zo'n portret mag niet openbaar worden gemaakt als een redelijk belang van de geportretteerde zich daartegen verzet. Het bedrijf voerde aan dat de vrouw tijdens werktijd voor de foto had geposeerd en daarmee stilzwijgend toestemming had gegeven voor zakelijke promotie. Ook zouden de huisregels van het bedrijf het gebruik van zulke foto's toestaan. De kantonrechter volgde dat niet. Instemmen met het maken van een foto is geen vrijbrief om die foto onbeperkt te gebruiken. Het bedrijf liet bovendien niet zien dat de vrouw van de huisregels op de hoogte was gesteld.
De vrouw heeft volgens de rechter wel een redelijk belang. Zij is geen fotomodel en heeft geen zakelijke belangen te verdedigen, maar ze heeft een persoonlijkheidsrechtelijk belang: zij bepaalt zelf waarmee zij in verband wordt gebracht. Zij wil niet dat mensen denken dat zij bijklust voor het bedrijf. Ze werkt al meer dan tien jaar als communicatieadviseur in het sociale domein en wil ook daarom niet dat haar beeltenis overal voor wordt gebruikt. Het verweer dat zij na vijftien jaar nauwelijks nog herkenbaar was, sneuvelde. Verschillende mensen herkenden haar op de bus, en haar naam stond erbij.
De foto op de website van het bedrijf en op de website van de beletteraar liet de rechter buiten beschouwing. De vrouw maakte niet aannemelijk dat de foto daadwerkelijk op de eigen website van het bedrijf stond, en het is niet duidelijk of gebruik door de beletteraar aan het bedrijf kan worden toegerekend.
De gevorderde schadevergoeding van € 10.000 ging de rechter te ver. Hij stelde de immateriële schade naar billijkheid vast op € 2.500. De foto stond op één bus, en dat beperkte het bereik. De naam van de vrouw op de bus woog wel zwaarder. De rechtspraak waarin hogere bedragen zijn toegekend, ging volgens de rechter over foto's die veel breder zijn verspreid. Het gevraagde verbod was te ruim geformuleerd, omdat niet duidelijk is wat 'iedere directe of indirecte inbreuk' precies omvat. De rechter beperkte het verbod daarom tot het gebruik van het portret in reclame voor het bedrijf, zoals op de bestelbus is gebeurd. De verklaringen voor recht wees hij af, omdat niet duidelijk was welk belang de vrouw daarbij nog had naast de veroordelingen.
De kantonrechter vernietigde het verstekvonnis. Het bedrijf moet de vrouw € 2.500 schadevergoeding betalen, met rente vanaf 13 februari 2025. Het bedrijf mag het portret van de vrouw niet meer openbaar maken in reclame voor het bedrijf, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag met een maximum van € 5.000. Daarnaast betaalt het bedrijf € 453,75 aan incassokosten en € 1.037,54 aan proceskosten. Omdat het bedrijf al ongeveer € 7.000 betaalde op grond van het verstekvonnis, moet de vrouw een deel terugbetalen. Daarvoor is geen vordering ingesteld, dus de partijen moeten dat onderling regelen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Woo-verzoek over extreemrechtse accounts bij NCTV: geen extra openheid, wel € 500 voor trage zaak In zijn Dreigingsbeeld Terrorisme Nederland 54 verwees de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) naar extreemrechtse accounts op sociale media. Een man vroeg de minister van Justitie en Veiligheid op 14 september 2021 om alle informatie over die accounts openbaar te maken. Ook wilde hij de correspondentie zien achter de antwoorden op Kamervragen over 'Vizier op Links'. De minister vond eerst 13 documenten en maakte die deels openbaar. Namen, interne e-mailadressen, operationele werkwijzen en persoonlijke beleidsopvattingen van ambtenaren bleven weggelakt. Na bezwaar en twee herstelbesluiten in 2023 groeide de lijst tot 33 documenten.
De rechtbank Den Haag verklaarde het beroep van de man op 8 januari 2024 gegrond. Volgens de rechtbank had de minister informatie ten onrechte weggelakt met de enkele vermelding dat die al openbaar was, en onvoldoende uitgelegd waarom hij ook informatie die geen persoonsgegevens bevat had geweigerd ter bescherming van de privacy. De minister moest opnieuw beslissen. Op andere punten kreeg de man ongelijk: een nieuwe inventarislijst was niet nodig, de zoekslag was voldoende en de weigering van interne e-mailadressen en beleidsopvattingen hield stand. De man ging in hoger beroep tegen die uitspraak van de rechtbank Den Haag van 8 januari 2024. Op 23 februari 2024 nam de minister een nieuw besluit, waarin hij geciteerde delen van kranten en socialemediaberichten alsnog openbaar maakte, maar een twitterbericht bleef weigeren. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State behandelde de zaak op 12 mei 2026.
De Afdeling geeft de man op geen enkel punt gelijk. Een inventarislijst is niet verplicht; het gaat erom dat inzichtelijk is welke informatie bij het besluit is betrokken, en dat is hier zo. De minister legde uit dat hij in werkmappen en mailboxen van de betrokken redacteuren, analisten en afdelingen heeft gezocht, ook naar een artikel over een NCTV-medewerker dat de man noemde. De Afdeling vindt die uitleg geloofwaardig. De man onderbouwde niet met concrete gegevens dat er meer documenten of opgeslagen twitterberichten zouden zijn.
Na inzage in de vertrouwelijke stukken oordeelt de Afdeling dat de minister interne e-mailadressen mocht weigeren, omdat openbaarmaking tot misbruik kan leiden. Ook informatie van andere organisaties dan de NCTV mocht geheim blijven. De NCTV is zelf geen inlichtingendienst en is afhankelijk van informatie van binnen- en buitenlandse leveranciers, die zich terughoudender opstellen als zij er niet op kunnen vertrouwen dat hun gegevens vertrouwelijk blijven.
Over de persoonlijke beleidsopvattingen krijgt de man op één punt gelijk in de redenering: de wet wil de ambtenaren beschermen, niet hun opvattingen, en die moeten zo veel mogelijk geanonimiseerd openbaar worden. Toch mocht de minister de passage in een mailwisseling over de Kamervragen weigeren. Het ging om gevoelige persoonlijke duidingen van een NCTV-ambtenaar aan een collega van een ministerie, en openbaarmaking, ook anoniem, kan de vrije gedachtewisseling tussen ambtenaren belemmeren.
Ook het beroep tegen het nieuwe besluit faalt. Krantenberichten zijn al openbaar en hoeven niet opnieuw openbaar gemaakt te worden. Namen uit socialemediaberichten die niet meer voor iedereen toegankelijk zijn, mocht de minister weigeren. Die gegevens werden verspreid in het kader van doxing door extreemrechtse accounts, en vermelding in NCTV-correspondentie vergroot de kans op nieuwe intimidatie.
Wel duurde de procedure te lang. De minister ontving het bezwaarschrift op 18 mei 2022, en voor twee rechterlijke instanties geldt een termijn van vier jaar. Die is met 4 maanden en een week overschreden, geheel door de Afdeling zelf.
De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart het beroep tegen het nieuwe besluit ongegrond. De Staat moet de man € 500 schadevergoeding betalen wegens de overschrijding van de redelijke termijn en € 467 aan proceskosten.
Raad van State · 30 september 2026
Bestuursrecht Raad van State bevestigt weigering Amsterdam om meer Woo-documenten over erfpachtbeleid te verstrekken Een Amsterdammer verzocht de gemeente Amsterdam om openbaarmaking van informatie over het beleid rondom onafhankelijke taxatiedeskundigen bij canonherziening aan het einde van een erfpachttijdvak. De gemeente vond 65 documenten die onder het verzoek vielen en maakte die grotendeels openbaar. De verzoeker was er echter van overtuigd dat er meer documenten moesten bestaan en dat de gemeente niet grondig genoeg had gezocht.
De verzoeker diende bezwaar in, maar de gemeente verklaarde dat ongegrond. Hij stapte vervolgens naar de rechtbank Amsterdam, die in januari 2025 zijn beroep ongegrond verklaarde. De rechtbank oordeelde dat de gemeente voldoende had aangetoond dat er niet meer relevante documenten waren en dat de zoekslag deugdelijk was uitgevoerd.
In hoger beroep herhaalde de verzoeker bij de Raad van State zijn eerdere argumenten. Hij stelde onder meer dat de gemeente had moeten zoeken op termen als 'btw', 'depreciatie' en 'canonpercentage', dat er gezocht had moeten worden in back-ups van e-mailboxen van een voormalig wethouder, een voormalig afdelingshoofd en een voormalig grondprijsadviseur, en dat de gebruikte zoektermen hadden moeten worden vermeld. Verder betoogde hij dat de gemeente verplicht was om documenten op te vragen bij de Makelaarsvereniging Amsterdam (MVA) over communicatie die die vereniging met de gemeente had gevoerd.
De Raad van State ging niet mee in deze redenering. Het hoger beroep was grotendeels een herhaling van wat de verzoeker al bij de rechtbank had aangevoerd, en de Afdeling sloot zich aan bij het oordeel van de rechtbank. Over de gevorderde documenten bij de MVA oordeelde de Raad van State dat de Wet open overheid de gemeente daartoe niet verplicht. De bepaling waar de verzoeker zich op beriep, artikel 2.4, eerste lid van die wet, verplicht een bestuursorgaan slechts om documenten die het al onder zich heeft in goede en toegankelijke staat te bewaren. Het bepaalt niet dat bepaalde informatie bij de gemeente zou moeten berusten, en schept dus ook geen grondslag om documenten bij derden zoals de MVA op te eisen.
De Raad van State bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De verzoeker krijgt de door hem gevraagde extra documenten niet, en de gemeente hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 14 oktober 2026
Bestuursrecht