mr. Chantal Martens

Over de opleiding van Chantal Martens zijn slechts beperkte gegevens beschikbaar. Zij studeerde rechten en behaalde haar masterdiploma, waarna zij de stap naar de advocatuur zette. Uit een artikel in het universitaire blad DUB blijkt dat zij als vijfdejaars rechtenstudente al actief nadacht over de sociale advocatuur en het belang van vroeg opgedane praktijkervaring.

Na haar studie begon Martens haar loopbaan in de advocatuur bij een internationaal advocatenkantoor, waar zij werkzaam was op de vastgoedsectie. Op 1 juli 2011 werd zij beëdigd als advocaat. In september 2014 maakte zij de overstap naar Stijl Advocaten in Amsterdam, waar zij haar civiele vastgoedpraktijk voortzette met de nadruk op huur- en verbintenissenrecht. Tot haar werkzaamheden behoorden onder meer het opstellen en beoordelen van huurovereenkomsten en beëindigingsovereenkomsten, het onderhandelen over contracten en het adviseren over aansprakelijkheidsvraagstukken. In de jaren daarna bouwde zij haar praktijk verder uit en maakte zij de overstap naar CMS in Amsterdam, waar zij thans werkzaam is.

Martens staat regelmatig cliënten bij in procedures over huur van bedrijfsruimte, waarbij uiteenlopende rechtsvragen aan de orde komen. Zo trad zij op als advocaat in een hoger beroepsprocedure bij het gerechtshof Amsterdam over de berekening van huurkorting in verband met de coronapandemie bij omzetgerelateerde huur. In die zaak speelden vragen over de verschuldigdheid van een contractuele boete, wettelijke rente en handelsrente, en de toepasselijkheid van artikel 6:258 BW inzake onvoorziene omstandigheden. Eerder sprak zij zich publiekelijk uit over een richtinggevende uitspraak van de rechtbank Amsterdam, die bepaalde dat de omzetdaling van een bedrijf de maatstaf vormt voor de hoogte van de huurkorting op bedrijfspanden tijdens de coronacrisis. Martens wees destijds op het belang van die uitspraak voor de hotelsector als eerste bodemprocedure op dat terrein. Daarnaast vertegenwoordigde zij een partij in een procedure over de huur van een parkeergarage, waarbij de huurder vernietiging dan wel ontbinding van de huurovereenkomst nastreefde omdat een beoogde pay-per-minute-exploitatie ter plaatse niet mogelijk bleek. De rechtbank wees de vorderingen af en oordeelde dat er geen sprake was van dwaling of een tekortkoming van de verhuurder.