Raad van State: hoger beroep over Woo-verzoek bij deken misbruik van recht Een man uit Nederland diende op 9 juni 2023 een verzoek in op grond van de Wet open overheid (Woo) bij de deken van de orde van advocaten in het arrondissement Gelderland. Hij wilde documenten openbaar krijgen waaruit zou blijken wat een advocaat die aan een verdachte is toegevoegd, mag doen. Aanleiding was een strafzaak waarin hij zelf als verdachte optrad en waarin hij de strategie van zijn toegevoegde raadsman niet wenste te volgen. Het verzoek was in lastig te volgen, bloemrijke bewoordingen gesteld en verwees onder meer naar Europese richtlijnen.
De deken kon uit het verzoek niet afleiden van welke documenten de man openbaarmaking wilde. Zij vroeg hem daarom op 17 juli 2023 per e-mail zijn verzoek te preciseren. De man weigerde dat: hij vond dat het verzoek van de deken buiten de wettelijke termijn kwam en dat zijn verzoek geen precisering nodig had. Bij besluit van 26 juli 2023 nam de deken het verzoek niet in behandeling. Het bezwaar daartegen verklaarde zij bij besluit van 14 september 2023 ongegrond.
De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep ongegrond bij uitspraak van 16 oktober 2024. Volgens de rechtbank was het verzoek te algemeen en te onduidelijk. De termijn van twee weken voor een verzoek om precisering is geen fatale termijn, dus de deken mocht ook daarna nog om verduidelijking vragen. Omdat de man daar uitdrukkelijk geen gevolg aan gaf, mocht de deken het verzoek buiten behandeling laten.
De man ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Hij stelde dat het precisieverlangen niet past bij de bedoeling van de wetgever. Het verplichte documentregister is uit het wetsvoorstel gehaald, waardoor volgens hem de opgave van een 'aangelegenheid' zou volstaan. Ook vond hij dat de deken met haar eigen zoeksoftware zelf een zoekslag had kunnen doen.
De Afdeling kwam daar niet aan toe. Zij verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van deze man. Daarin verklaarde zij zijn hoger beroep al niet-ontvankelijk wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. De man doet herhaalde verzoeken, voert een grote hoeveelheid kansloze procedures, dient onduidelijke processtukken in en werkt onvoldoende mee. Zijn procesgedrag in deze zaak past volgens de Afdeling in dat patroon. Hij wordt geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft, en heeft de bevoegdheid om hoger beroep in te stellen daarom zonder redelijk doel gebruikt.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht. De inhoud van het beroep is dus niet beoordeeld. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Hof: beschuldigingen in muziekruzie niet onrechtmatig, schadeclaim van muziekuitgever alsnog afgewezen Een man die jarenlang betrokken was bij de carrière van een Noorse zangeres, stuurde e-mails aan distributeurs, advocaten, de Noorse politie en andere artiesten. Daarin schreef hij dat een muziekbedrijf en de twee bestuurders ervan de muziekrechten op de opnamen van de zangeres niet bezitten. Ook beschuldigde hij hen van onder meer fraude, oplichting en belastingontduiking. De bestuurders en hun bedrijf stapten naar de rechter, omdat zij hun eer en goede naam aangetast zagen. De rechtbank Amsterdam gaf hun gelijk en wees de vorderingen toe.
In hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 23 juli 2025 oordeelt het gerechtshof Amsterdam nu anders. De man was bij dagvaarding van 11 september 2025 in beroep gekomen. De muziekondernemers verschenen niet voor het hof, zodat zij veel van zijn stellingen niet hebben betwist. Het hof ging uit van de bevoegdheid van de Nederlandse rechter, omdat het centrum van hun belangen volgens hen in Nederland ligt. Daarna woog het hof twee grondrechten tegen elkaar af: de vrijheid van meningsuiting van de man en het belang van de muziekondernemers bij bescherming van hun eer en reputatie.
Het hof vond dat de uitlatingen in grote lijnen steun vonden in het feitenmateriaal. In een vonnis in een samenhangende zaak was al getwijfeld aan de vraag of het muziekbedrijf de rechten op de muziekcatalogus bezit, en aan de echtheid van een akte waarop het zich beroept. Verder bleek uit Noorse uitspraken dat een van de bestuurders een procedure verloor omdat hij zijn muziekrechten niet kon bewijzen en een proceskostenbedrag van 1,4 miljoen Noorse kronen onbetaald liet. Een Noors strafvonnis uit 1996 veroordeelde hem wegens verzekeringsfraude, en een Spaans vonnis veroordeelde de andere bestuurder tot betaling van € 26.943. Een artikel in de Noorse zakenkrant Dagens Naeringsliv, dat pas na de e-mails verscheen, bevestigde het grootste deel van de beweringen, onder meer dat royalty's aan artiesten structureel niet werden doorbetaald. Dat het hof zulke misstanden in de muziekindustrie van algemeen belang acht, woog mee.
Ook de toon en context speelden een rol. De man had scherp gereageerd, maar een van de bestuurders had hem eerder, deels openbaar, van diefstal en gevangenisstraf beschuldigd en hem in een e-mail een crimineel en pooier genoemd. De uitlatingen gingen bovendien naar een beperkte kring van professionele partijen, zoals distributeurs en advocaten. Het hof vond dat hij hier en daar over de schreef ging: voor belastingontduiking zijn bijvoorbeeld geen aanwijzingen. Maar in deze omstandigheden woog zijn vrijheid van meningsuiting zwaarder, en is niet vast komen te staan dat hij onrechtmatig handelde.
Het hof vernietigt daarom het vonnis en wijst de vorderingen van de muziekondernemers alsnog af. Zij moeten terugbetalen wat de man op grond van het vonnis heeft betaald, met wettelijke rente. Ook worden zij veroordeeld in de proceskosten van beide instanties, vastgesteld op € 3.888,97 voor de eerste aanleg en € 1.746,47 voor het hoger beroep, plus € 189,- nasalaris. Daarbij komen eventuele nakosten, en de veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Taakstraf van 216 uur voor deelname aan online groep die YouTubers belaagde Jarenlang werden twee YouTubers lastiggevallen door een onlinegroep die zichzelf een 'kartel' noemde. De groep, die op Telegram en Discord actief was en op het hoogtepunt bijna 9.000 leden telde, richtte zich op [aangever 1] en op [benadeelde 2] en zijn familie. Er werden valse advertenties op Marktplaats geplaatst, waarna vreemden bij de slachtoffers aan de deur stonden. Er werd massaal gebeld, er werden bestellingen op hun naam gedaan, en de internetverbinding van [benadeelde 2] werd platgelegd. Bij [benadeelde 2] werden ramen ingegooid en werd graffiti op de woning gespoten. De beheerders van de groep beloofden geld aan wie die acties wilde uitvoeren.
De Rechtbank Midden-Nederland veroordeelde een man uit de groep, geboren in 1997, tot een taakstraf van 216 uur. De man was op 18 juli 2023 aangehouden. De politie had hem herleid via de gebruikersnamen waarmee hij in de chatgroepen actief was. In beslag genomen telefoons en chatberichten vormden een belangrijk deel van het bewijs.
De rechtbank verklaarde bewezen dat de man heeft deelgenomen aan een criminele organisatie, die het plegen van opruiing, bedreiging, belaging en vernieling tot doel had. Het 'kartel' was volgens de rechtbank een duurzaam en gestructureerd samenwerkingsverband met een zekere taakverdeling: de een plaatste berichten, een ander betaalde en overhaalde leden om strafbare feiten te plegen, weer een ander voerde DDOS-aanvallen uit of schreef brieven aan de buren van [benadeelde 2]. De man wist dat de groep deze misdrijven beoogde. Hij plaatste Marktplaatsadvertenties op naam van [aangever 1] en belde hem 224 keer ongewenst.
Ook de belaging van [aangever 1] is bewezen, maar alleen voor de periode van 17 juni 2023 tot en met 18 juli 2023. Voor de periode daarvoor was te weinig bewijs, wat het openbaar ministerie en de verdediging ook vonden. De man bekende deze belaging. Hij werd niet veroordeeld als oprichter of leider: de rechtbank kon niet vaststellen dat hij ook het account gebruikte van een van de leiders. Het account bleef berichten sturen toen hij vastzat, en de twee accounts zaten tegelijk in dezelfde groepschat. Van de belaging van [benadeelde 2] sprak de rechtbank hem vrij, net zoals de officier van justitie had gevraagd.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten zwaar. De slachtoffers leden grote schade: [benadeelde 2] durfde zijn huis niet meer uit, verhuisde drie keer en woont op een geheime locatie. De kinderen van zijn nicht [benadeelde 1] werden onderweg naar school achtervolgd en bedreigd. [aangever 1] moest een van zijn woningen verlaten en is overleden voordat de zaak inhoudelijk werd behandeld. Tegelijk had de man geen strafblad. Uit een rapport van het Nederlands Instituut voor Forensische Psychiatrie en Psychologie bleek dat hij een autismespectrumstoornis heeft en daardoor mogelijk niet volledig besefte dat zijn gedrag strafbaar was. De rechtbank verklaarde hem verminderd toerekeningsvatbaar. De reclassering zag in zijn groei sinds zijn voorlopige hechtenis werd geschorst reden voor een straf zonder bijzondere voorwaarden.
De rechtbank vond een taakstraf van 240 uur in beginsel passend, en geen gevangenisstraf. De officier had een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden, een taakstraf van 180 uur en een contactverbod van 5 jaar geëist. Omdat de redelijke termijn met ruim 15 maanden was overschreden, matigde de rechtbank de taakstraf met 10 procent (24 uur) tot 216 uur, zonder dat de verdachte daar zelf schuld aan had. Het gevraagde contact- en locatieverbod legde de rechtbank niet op, omdat niet vaststond dat de man rechtstreeks betrokken was bij de belaging van [benadeelde 2] en zijn familie. De rechtbank verklaarde zijn telefoon verbeurd en hief het eerder geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op.
De drie benadeelde partijen kregen hun schadeclaim niet toegewezen. [aangever 1] had zijn vordering van € 5.000 niet onderbouwd, en zijn erfgenamen zagen af van een nadere toelichting. [benadeelde 2] (€ 10.000) en [benadeelde 1] (€ 26.905,58) vorderden schade door het optreden van de groep, maar daarvoor was onvoldoende grondslag. Deelname aan een criminele organisatie betekent niet automatisch dat een lid aansprakelijk is voor alles wat anderen uit de groep deden. Er waren geen concrete onrechtmatige gedragingen van deze man jegens hen vastgesteld. [benadeelde 2] en [benadeelde 1] kunnen hun vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen, en de man blijft dus mogelijk aansprakelijk. Het eindoordeel: een taakstraf van 216 uur, met aftrek van het voorarrest, te vervangen door 108 dagen hechtenis als hij die niet of niet goed uitvoert.
Rechtbank Midden-Nederland · 3 november 2026
Strafrecht Rechtbank wijst eis tot deblokkering TikTok-account af wegens IS-nasheeds in video's Een man met ruim 27.000 volgers op TikTok stapte naar de rechter nadat het platform zijn account op 20 mei 2026 permanent blokkeerde. TikTok stelde dat hij in meerdere video's en berichten muziek had gebruikt die in strijd is met de richtlijnen over gewelddadige en haatdragende inhoud. De man eiste in kort geding dat zijn account binnen 48 uur werd hersteld, op straffe van een dwangsom.
De kern van het geschil draaide om zogenoemde nasheeds: islamitische vocale muziek die de man had toegevoegd aan zijn content via de muziekbibliotheek van TikTok. TikTok toonde aan de hand van vertalingen aan dat drie van deze nasheeds direct afkomstig zijn van of verbonden zijn met de terroristische organisatie Islamitische Staat. Twee ervan komen uit het songbook van de Ajnad Foundation, de mediatak van IS. De teksten bevatten passages over slachtingen, onthoofdingen en bloedvergieten.
De man voerde aan dat hij de taal van de nasheeds niet verstond en zich niet bewust was van de inhoud. De rechter verwierp dit verweer: het gewelddadige en haatdragende karakter van de muziek wordt er niet door weggenomen. Bovendien had de man, die wist dat een deel van zijn volgers de taal wel spreekt, de verantwoordelijkheid om na te gaan wat er in de muziek werd gezongen voordat hij die gebruikte.
De man voerde ook aan dat de nasheeds beschikbaar waren in de eigen muziekbibliotheek van TikTok en daarom niet tot een overtreding konden leiden. De rechter ging daar niet in mee: gebruikers vullen die bibliotheek zelf en TikTok verwijdert muziek zodra zij er lucht van krijgt. Bovendien had de man bij het gebruik van muziek ingestemd met de voorwaarden van TikTok, die hem verplichten de Communityrichtlijnen te volgen.
Een ander verweer betrof de zogeheten 90-dagenregel uit het beleid van TikTok: schendingen 'vervallen' na negentig dagen en mogen daarna niet meer als grondslag voor een blokkering worden gebruikt. De man betoogde dat die termijn ingaat op de dag dat hij de content plaatste. De rechter oordeelde anders: de termijn begint te lopen op het moment dat TikTok de schending constateert en de gebruiker daarvan op de hoogte stelt. TikTok handelde binnen die termijn en voldeed daarmee aan haar eigen beleid.
De man stelde verder dat TikTok de Europese Digitaledienstenverordening had geschonden door onvoldoende te waarschuwen. De rechter verwierp ook dit standpunt. TikTok had op 24 april 2026 al een eerste waarschuwing gegeven, ruim voor de uiteindelijke blokkering. Dat TikTok in de waarschuwingen niet expliciet de muziek als bron van het probleem had benoemd, maakte dit niet anders: gelet op de inhoud van de video's had de man dit zelf gemakkelijk kunnen achterhalen.
Ten slotte woog de rechter de belangen af. Het belang van TikTok om haar platform vrij te houden van extremistisch materiaal en een veilige omgeving te bieden voor gebruikers, woog zwaarder dan het belang van de man bij behoud van zijn account, ook al heeft hij zelf geen banden met IS en is hij geen sympathisant van extremistisch gedachtegoed. De rechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van TikTok, begroot op € 2.101.
Rechtbank Midden-Nederland · 23 oktober 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt vrouw om Stichting Huis voor Dieren op Facebook te beschuldigen van fraude en dierenmishandeling Een vrouw uit Overijssel plaatste jarenlang berichten op Facebook waarin zij de voorzitter van Stichting Huis voor Dieren en haar voormalige dierencrematorium beschuldigde van fraude, oplichting, dierenmishandeling, corruptie en psychische stoornissen. Aanleiding was een ontevreden ervaring in 2021, toen de vrouw haar hond liet cremeren bij het crematorium en op de urn de pootafdruk en naam van het dier ontbraken.
In de Facebook-berichten beschreef de vrouw de voorzitter als iemand met een 'narcistische en psychopatische stoornis', beweerde zij dat dieren illegaal in kliko's waren gedumpt in plaats van gecremeerd, en riep zij oud-medewerkers op zich bij haar te melden over vermeende misstanden. Ze tagde daarbij ook instanties als de NVWA, de Rijksrecherche en nieuwsmedia. De vrouw presenteerde haar beweringen als vaststaande feiten en noemde zichzelf een 'klokkenluider'.
Stichting Huis voor Dieren en haar voorzitter stapten naar de rechter en vorderden onder meer een verbod op verdere negatieve uitlatingen, verwijdering van de berichten, een rectificatie en een verbod op het doen van meldingen bij instanties. Zij stelden dat de beschuldigingen onrechtmatig waren omdat daarvoor geen bewijs bestond. Tegelijk werd gevorderd dat twee andere gedaagden, de nieuwe eigenaren van het crematorium, geen bedrijfsinformatie meer mochten doorspelen.
De rechter stelde vast dat de beschuldigingen de grens van de vrijheid van meningsuiting overschreden. Hoewel de vrouw het recht heeft zich kritisch uit te laten over dienstverlening waarbij zij ontevreden was, gaan de berichten veel verder: ze bevatten ernstige beschuldigingen van strafbare feiten en beledigingen die als vaststaande feiten worden gepresenteerd, terwijl de vrouw in haar juridische verweer zelf toegaf dat de onderliggende feiten niet allemaal bewezen zijn. De rechter oordeelde dat het recht op bescherming van de goede naam in dit geval zwaarder weegt dan het recht op vrije meningsuiting.
De vorderingen werden deels toegewezen en deels afgewezen. Een rectificatie wees de rechter af, omdat het verbod en de verwijdering van de berichten al voldoende tegemoet komen aan de belangen van de stichting. Het verbod om meldingen te doen bij politie en andere instanties wees de rechter ook af, omdat onvoldoende was aangetoond dat de aangiften opzettelijk onjuist waren. De vorderingen tegen de nieuwe eigenaren van het crematorium werden volledig afgewezen, omdat onvoldoende vaststond dat de stichting nog rechthebbende was op de bedrijfsinformatie na de overdracht.
De vrouw moet de berichten binnen 24 uur na betekening van het vonnis verwijderen en mag geen vergelijkbare uitlatingen meer plaatsen op haar Facebook-profiel en haar besloten Facebook-groep. Bij overtreding verbeurt zij een dwangsom van € 250 per dag, met een maximum van € 15.000. Ook moet zij de proceskosten van de stichting betalen, begroot op € 2.254. Omdat de vorderingen tegen de nieuwe eigenaren zijn afgewezen, moet de stichting op haar beurt de proceskosten van die twee gedaagden vergoeden, begroot op € 1.707.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht