Man krijgt 32 maanden cel voor gijzeling en afpersing wegens vermeende schuld Een man die vond dat een bekende hem 6.600 euro schuldig was, hield het slachtoffer samen met twee anderen twee dagen en nachten vast om zijn geld terug te krijgen. De rechtbank Rotterdam veroordeelde hem voor gijzeling, afpersing, dwang en het voorhanden hebben van een vuurwapen tot 32 maanden gevangenisstraf.
Het incident begon op 6 maart 2026 in Vlaardingen, waar het slachtoffer bezig was met de opname van een videoclip. De verdachte en twee mededaders haalden hem uit een auto, sloegen hem en namen hem mee. Onderweg drukte de verdachte een voorwerp tegen de nek van het slachtoffer en zei woorden als 'moet ik je laten voelen' en 'ik schiet je'. Het slachtoffer moest overnachten in een schuur en later in een woning, terwijl hem werd gedreigd dat zijn familie zou worden 'gepakt' en zijn huis zou worden opgeblazen.
Tijdens de gijzeling werd het slachtoffer gedwongen om via Tikkie geld te laten overmaken door familie en vrienden, om contant geld te laten pinnen en naar de verdachte te laten brengen. Ook moest hij meewerken aan gezichtsscans waarmee de verdachten op zijn naam bankrekeningen openden, en gaf hij onder dwang zijn telefoons, pinpas en paspoort af. Zijn moeder en andere familieleden en vrienden brachten in totaal duizenden euro's bijeen. Pas op 8 maart 2026 kwam er een einde aan de gijzeling, toen de politie de verdachte aanhield op het moment dat hij het laatste geldbedrag ophaalde.
De verdachte erkende grotendeels wat er was gebeurd, maar ontkende dat hij had geslagen of gedreigd. De rechtbank geloofde die lezing niet, gelet op de gedetailleerde verklaring van het slachtoffer en de verklaring van diens tante. Voor enkele specifieke onderdelen van de tenlastelegging, zoals het tonen en richten van het vuurwapen op het slachtoffer en het blinddoeken, vond de rechtbank het bewijs wel onvoldoende en sprak zij de verdachte daarvan vrij. De kern van de beschuldiging, de gijzeling, afpersing en dwang, achtte de rechtbank wel bewezen, evenals het voorhanden hebben van een revolver met munitie die bij aanhouding werd aangetroffen.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de straf die eerder aan een medeverdachte was opgelegd. Omdat de aanleiding voor de gijzeling in de vermeende schuld van het slachtoffer aan de verdachte lag en uit de verklaringen van het slachtoffer bleek dat de verdachte een leidende rol had, vond de rechtbank een zwaardere straf dan die van de medeverdachte op zijn plaats. Dat de verdachte, anders dan die medeverdachte, wel openheid van zaken had gegeven en ter zitting berouw toonde, werkte in zijn voordeel, waardoor de rechtbank net onder de eis van de officier van justitie bleef.
Naast de gevangenisstraf legde de rechtbank een vrijheidsbeperkende maatregel op van drie jaar: een contactverbod met beide slachtoffers en de twee medeverdachten, met bij overtreding maximaal een week vervangende hechtenis per keer tot een totaal van zes maanden. Deze maatregel werd meteen uitvoerbaar verklaard, ook als de verdachte in hoger beroep zou gaan, omdat de rechtbank vreesde voor herhaling zolang het slachtoffer het volledige bedrag nog niet had terugbetaald.
Het aangetroffen vuurwapen, de munitie en signaalblokkers werden onttrokken aan het verkeer en een geldbedrag van € 225 werd verbeurd verklaard. Van de schadevorderingen van de beide benadeelde partijen kende de rechtbank een deel toe: het slachtoffer krijgt € 5.320 aan materiële en immateriële schadevergoeding en zijn moeder € 2.420, hoofdelijk te betalen door de verdachte en zijn mededaders. Voor de rest van hun vorderingen, waaronder de kosten van twee telefoons en toekomstige verhuiskosten, werden de benadeelde partijen niet-ontvankelijk verklaard omdat verdere onderbouwing of bewijslevering nodig is, met de mogelijkheid dit alsnog bij de burgerlijke rechter aan te brengen.
Rechtbank Rotterdam · 7 september 2026
Strafrecht Rechtbank veroordeelt man tot taakstraf voor slaan buurvrouw in scootmobiel Een langslepend burenconflict in Breda liep op 11 mei 2026 uit op geweld, toen een man zijn 54-jarige onderbuurvrouw tweemaal tegen het hoofd sloeg terwijl zij in haar scootmobiel zat. Zij viel daardoor uit het voertuig en liep ernstig letsel op. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelt de man voor mishandeling, maar spreekt hem vrij van de zwaardere beschuldiging dat hij haar opzettelijk zwaar lichamelijk letsel had willen toebrengen.
De man en de vrouw waren elkaar in de hal van het woongebouw waar zij beiden wonen tegengekomen, waarna hij haar naar buiten volgde en tegen het hoofd sloeg. De vrouw viel uit haar scootmobiel en hield daaraan onder meer een wondje op het achterhoofd, een blauwe plek en zwelling boven haar oog, een beschadiging van het netvlies en een hersenschudding over. Op een CT-scan van haar hersenen was bovendien een dun laagje bloed tussen hersenvlies en hersenen te zien.
Het Openbaar Ministerie beschuldigde de man primair van een poging tot zware mishandeling: hij zou de vrouw niet alleen hebben geslagen, maar haar ook hebben geduwd of getrokken, waardoor zij viel. De rechtbank vindt dat laatste niet wettig en overtuigend bewezen. De vrouw zelf verklaarde te zijn geduwd, maar wist niet precies waardoor zij uit haar scootmobiel viel, en geen van de getuigen heeft expliciet gezien dat de man haar duwde of aan haar trok. Een getuigenverklaring dat de twee 'aan het stoeien' of 'aan het vechten' waren, vond de rechtbank daarvoor onvoldoende, temeer omdat er ook andere verklaringen denkbaar zijn voor de val.
Ook voor de vraag of het slaan zelf als een poging tot zware mishandeling kan gelden, was er volgens de rechtbank onvoldoende bewijs. Daarvoor zou moeten vaststaan dat de man willens en wetens een aanmerkelijke kans had aanvaard dat de vrouw zwaar lichamelijk letsel zou oplopen. Uit het dossier bleek echter niet met welke kracht is geslagen, hoe de man ten opzichte van de vrouw stond of welk letsel precies door de klappen zelf is ontstaan. Bij gebrek aan die informatie kon de rechtbank niet vaststellen dat er een reële kans op zwaar lichamelijk letsel bestond, en sprak zij de man vrij van de primaire beschuldiging.
Voor het subsidiair ten laste gelegde feit, mishandeling, was er wel voldoende bewijs: de man had het slaan tegen het hoofd zelf bekend, en dit werd bevestigd door de aangifte van de vrouw en een getuigenverklaring. De rechtbank verklaart daarom bewezen dat hij haar meermaals tegen het hoofd heeft geslagen.
Bij het bepalen van de straf wijkt de rechtbank af van het landelijke uitgangspunt van een geldboete van € 1.000 voor mishandeling met lichamelijk letsel, vanwege de kwetsbaarheid van het slachtoffer die in haar scootmobiel zat. Volgens het reclasseringsrapport heeft de man moeite om zijn emoties te reguleren bij oplopende spanningen, en is bij hem eerder autisme en ADHD vastgesteld; nader onderzoek naar zijn psychosociaal functioneren wordt aanbevolen. De rechtbank ziet echter geen aanleiding voor het lichtere adolescentenstrafrecht. Omdat de man al 66 dagen in voorlopige hechtenis heeft gezeten, vindt de rechtbank een aanvullend voorwaardelijk strafdeel met bijzondere voorwaarden niet meer passend, en wijst zij ook het door het Openbaar Ministerie gevorderde contactverbod af: de man en de vrouw kunnen hun woningen alleen via dezelfde ingang en hal bereiken, waardoor een contactverbod in de praktijk niet uitvoerbaar zou zijn.
De rechtbank veroordeelt de man tot een taakstraf van 60 uur, met aftrek van het voorarrest. Aan de vrouw kent de rechtbank een schadevergoeding toe van € 2.891,46, waarvan € 391,46 materiële schade en € 2.500 aan immateriële schade, plus wettelijke rente. Voor de gevorderde kosten van een beveiligingscamera en voor het resterende deel van de immateriële schade wordt de vrouw niet-ontvankelijk verklaard, omdat verdere behandeling daarvan te veel tijd zou kosten in deze strafzaak; dat deel kan zij nog aan de civiele rechter voorleggen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 3 september 2026
Strafrecht Rechter laat Achmea tussentijds in hoger beroep in letselschadezaak over vaststellingsovereenkomst Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een verkeersongeval. Sindsdien heeft hij fysieke en psychische klachten en werkt hij niet meer. Verzekeraar Achmea erkende de aansprakelijkheid van haar verzekerde. Over de schade ontstond daarna een tweespalt: Achmea vond dat met een vaststellingsovereenkomst, een afspraak waarmee de schadekwestie definitief wordt afgesloten, een slotuitkering van € 75.000 was overeengekomen. De man vond van niet.
Die vraag lag eerder voor in een deelgeschilprocedure, een versnelde procedure over één onderdeel van een letselschadezaak. In haar beschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank dat er geen vaststellingsovereenkomst was gesloten en dat de man dus geen finale kwijting had verleend. De man had het aanbod van Achmea niet aanvaard, omdat hij aan zijn eigen tegenaanbod de voorwaarde had verbonden dat zijn buitengerechtelijke kosten integraal zouden worden vergoed. Achmea ging daar niet in mee.
Achmea is het niet eens met die beschikking. Volgens haar waren partijen het wel eens over de hoogte van de schade, en was dat bedrag betaald. Alleen over de hoogte van de buitengerechtelijke kosten was nog geen overeenstemming. Omdat een eindbeslissing in de lopende bodemprocedure lang op zich kan laten wachten, vroeg Achmea in een incident (een tussenprocedure binnen de hoofdzaak) om verlof om nu al hoger beroep in te stellen tegen de beschikking in het deelgeschil.
De rechtbank stelde eerst vast dat het verzoek op tijd was ingediend: binnen drie maanden na de eerste roldatum, zoals de wet voorschrijft. Daarna wees zij op de bedoeling van de wetgever. Uit de toelichting bij de wet blijkt dat tussentijds hoger beroep nuttig kan zijn als de beschikking een cruciale kwestie betreft die bepalend is voor de afloop van de zaak. Dan kunnen partijen die kwestie bij het gerechtshof uitprocederen, zonder eerst de hele procedure in eerste aanleg af te ronden, met alle kosten en vertraging van dien. In de deelgeschilbeschikking was bovendien zonder voorbehoud beslist dat er geen vaststellingsovereenkomst was. Daaraan is de rechter in de bodemprocedure gebonden, alsof het een tussenvonnis in die procedure was.
De man voerde geen verweer tegen de vordering en liet de beslissing aan de rechtbank over. Die oordeelde dat de vordering moest worden toegewezen. Gezien de erkende aansprakelijkheid moet in de bodemprocedure nog worden vastgesteld in hoeverre de klachten door het ongeluk zijn veroorzaakt en welke schadevergoeding Achmea moet betalen. Daarvoor zijn eerst nadere medische gegevens nodig, vermoedelijk een medisch deskundigenbericht en mogelijk nog een debat met bewijslevering over de schade door gemist inkomen. Dat duurt geruime tijd en is overbodig als het hof alsnog tot het oordeel komt dat er wel een vaststellingsovereenkomst was.
De rechtbank staat daarom tussentijds hoger beroep toe tegen de beschikking van 8 april 2026. De hoofdzaak wordt in afwachting van dat hoger beroep naar de parkeerrol van 7 april 2027 verwezen, zodat partijen zich dan over de stand van zaken kunnen uitlaten. Iedere verdere beslissing houdt de rechtbank aan.
Rechtbank Rotterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter houdt restaurant aansprakelijk voor ongeval van minderjarige bezorger Een minderjarige maaltijdbezorger die gewond raakte bij een verkeersongeval tijdens zijn werk, heeft van de kantonrechter in Utrecht gelijk gekregen dat zijn werkgever aansprakelijk is voor zijn schade. Vorderingen tegen andere betrokken vennootschappen en tegen de bestuurders persoonlijk werden afgewezen of niet-ontvankelijk verklaard, en een voorschot op de schadevergoeding kreeg hij nog niet.
De jongen werkte vanaf begin 2022 bij een restaurant, laatstelijk als bezorger en spoelkeukenmedewerker. Op 17 februari 2023, kort voor zijn achttiende verjaardag, reed hij als maaltijdbezorger op een elektrische Swapfiets over een groenstrook de weg op om linksaf te slaan, en werd daar aangereden door een bestelauto. Hij liep letsel aan zijn arm en been op. De WAM-verzekeraar van de bestelauto erkende 50 procent aansprakelijkheid en stelde dat de andere helft voor rekening van de jongen zelf kwam wegens eigen schuld. Omdat de verzekering van het restaurant destijds geen dekking bood, vanwege een gemiste premiebetaling in een financieel moeilijke periode, richtte de jongen zich voor de andere helft van zijn schade tot zijn werkgever en een aantal daaraan verbonden vennootschappen en bestuurders.
Deze procedure was een zogenoemd deelgeschil, een snelle procedure die is bedoeld om een specifiek geschilpunt in een letselschadezaak op te lossen zodat onderhandelingen tussen partijen weer verder kunnen. De kantonrechter oordeelde eerst dat het verzoek over werkgeversaansprakelijkheid zich goed leent voor zo'n deelgeschil, maar dat het verzoek over bestuurdersaansprakelijkheid dat niet doet: dat soort geschil hoort bij de gewone rechtbank thuis. Op dat onderdeel werd de jongen dan ook niet-ontvankelijk verklaard.
Op de inhoud oordeelde de kantonrechter dat alleen het restaurant zelf, en niet de andere vennootschappen, ten tijde van het ongeval de werkgever van de jongen was. Alleen het restaurant kon dus worden aangesproken. Vervolgens toetste de rechter of het restaurant aan zijn wettelijke zorgplicht had voldaan. Het restaurant voerde aan dat het veilige fietsen had ingezet, deze dagelijks op gebreken controleerde en instructies had gegeven, maar kon niet aantonen dat het de jongen ooit concreet over verkeersveiligheid had geïnstrueerd. Ook ontbrak een schriftelijke risico-inventarisatie zoals de Arbeidsomstandighedenwet die voorschrijft. Omdat de jongen op het moment van het ongeval nog minderjarig was, woog die zorgplicht volgens de rechter extra zwaar. Ook had het restaurant na het ongeval, terwijl bekend was dat de jongen was geopereerd, de Arbeidsinspectie niet ingeschakeld, wat wel voor de hand had gelegen.
Het restaurant deed nog een beroep op opzet of bewuste roekeloosheid van de jongen zelf, maar de kantonrechter verwierp dat: uit het ongevalsrapport bleek weliswaar dat hij onvoorzichtig had gehandeld door via de groenstrook over te steken, maar niet dat hij zich op dat moment daadwerkelijk bewust was van het roekeloze karakter van zijn gedrag. Het restaurant is daarom op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek aansprakelijk voor de gevolgen van het ongeval.
De jongen vroeg ook om een voorschot van € 38.646,24 op zijn schadevergoeding, maar dat verzoek wees de kantonrechter af: hij had zijn schadeposten onvoldoende onderbouwd tegenover het gemotiveerde verweer van het restaurant, en voor bewijslevering is in een deelgeschil geen ruimte.
De kantonrechter verklaarde uiteindelijk voor recht dat het restaurant aansprakelijk is voor de schade van de jongen door het ongeval. De kosten van het deelgeschil, die de advocaat van de jongen op € 7.125 had begroot, matigde de rechter tot € 4.590 exclusief btw, te vermeerderen met griffierecht en deurwaarderskosten. Het restaurant moet dit bedrag aan de jongen betalen.
Rechtbank Midden-Nederland · 6 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof verlaagt taakstraf en spreekt vrouw gedeeltelijk vrij in mishandelingszaak Een vrouw was door de politierechter in Den Haag veroordeeld tot een taakstraf van 60 uur omdat zij op 5 oktober 2023 een andere vrouw met twee vuistslagen in het gezicht had geraakt, waarbij het slachtoffer schade aan haar gebit had opgelopen. De aanklacht had oorspronkelijk zowel een zwaardere variant (opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel) als een lichtere variant (mishandeling) omvat. De vrouw ging tegen haar veroordeling in hoger beroep bij het gerechtshof Den Haag.
Op de zitting in hoger beroep waren de advocaat-generaal en de verdediging het erover eens dat de zwaardere variant, het opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, niet wettig en overtuigend bewezen kon worden. Het hof sprak de vrouw daarvan integraal vrij. Ook oordeelde het hof dat uit de bewijsmiddelen niet bleek dat haar handelen specifiek zwaar lichamelijk letsel tot gevolg had gehad, zodat zij ook van dat onderdeel werd vrijgesproken.
De verdediging voerde daarnaast aan dat de vrouw uit zelfverdediging had gehandeld en zich daarom kon beroepen op noodweer, wat tot volledige vrijspraak van de mishandeling zou moeten leiden. Het hof verwierp dit verweer. Uit de bewijsmiddelen bleek dat de vrouw scheldend naar het latere slachtoffer was gelopen, haar had uitgedaagd met woorden als 'kom maar hierheen', en dat het slachtoffer daarop enkele stappen in haar richting had gezet maar vervolgens was blijven staan zonder verdere aanstalten te maken. Het was de vrouw zelf die daarna opnieuw naar het slachtoffer toe liep en haar tweemaal in het gezicht sloeg. Volgens het hof was daarom geen sprake van een aanval of een dreigend gevaar daarvoor, zodat het beroep op noodweer niet opging.
Het hof achtte uiteindelijk bewezen dat de vrouw zich schuldig had gemaakt aan mishandeling. Bij de strafoplegging hield het hof rekening met de ernst van de inbreuk op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer, maar ook met het uittreksel uit de justitiële documentatie waaruit bleek dat de vrouw niet eerder voor een soortgelijk feit was veroordeeld, en met haar verklaring dat zij spijt had en de laatste jaren positiever in het leven stond. De advocaat-generaal had gevorderd het vonnis te bevestigen maar de straf te matigen tot een taakstraf van 50 uur, waarvan 25 uur voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Het hof volgde deze eis.
Het slachtoffer had zich als benadeelde partij gevoegd met een vordering van bijna € 3.000 aan materiële en immateriële schade. Het hof kende € 632,63 toe voor de kosten van het vervangen van een voortand die als gevolg van de mishandeling was losgekomen, maar wees een deel van bijna € 500 voor een wortelkanaalbehandeling af omdat het verband met de mishandeling onvoldoende was onderbouwd. Voor de immateriële schade kende het hof € 750 toe. Voor het overige werd het slachtoffer niet-ontvankelijk verklaard, met de mogelijkheid dit bij de civiele rechter aan te brengen.
Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter, sprak de vrouw vrij van het opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel en van het gevolg zwaar lichamelijk letsel bij de mishandeling, veroordeelde haar tot een taakstraf van 50 uur waarvan 25 uur voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en wees de vordering van het slachtoffer toe tot een bedrag van € 1.382,63.
Gerechtshof Den Haag · 8 september 2026
Strafrecht