Rechter beveelt twee eigenaars permanente bewoning recreatiepark Veldhoven te beëindigen en laat Molenhof crediteren Op recreatiepark Molenvelden in Veldhoven liggen al sinds 2022 de eigenaars van chalets overhoop met de parkeigenaar Molenhof Beheer en de exploitant Veldhoven Recreatie. De zaak begon met zeventien kaveleigenaars die zich verzetten tegen allerlei kosten die het park in rekening bracht, een nieuw parkreglement uit 2020 en een kentekencamera bij de slagboom. Het park stelde op zijn beurt vorderingen in over onbetaalde facturen en over chalets die permanent worden bewoond, terwijl het park alleen voor recreatie is bedoeld.
De rechtbank Oost-Brabant wees in maart 2024 al een tussenvonnis waarin zij een aantal geschilpunten beslechtte. Daarna volgden jarenlang akten, een periode van schikkingsonderhandelingen en nieuwe akten. Partijen kwamen er niet helemaal uit, waarna nu een eindvonnis volgt. De procedures van twee eigenaars zijn doorgehaald, omdat zij hun chalets hebben verkocht en alles financieel is afgewikkeld. Een derde eigenaar is overleden, maar omdat niemand de schorsing van het geding inriep, loopt de procedure voor hem gewoon door.
Over de eisen die de partijen laat wijzigden, was de rechtbank streng. De kaveleigenaars wilden nog een vordering toevoegen om overzichten te krijgen van alle verzonden facturen en betalingen sinds oktober 2018. Dat liet de rechtbank niet toe: de zaak loopt al jaren, de feiten waren lang bekend en een nieuw debat zou de zaak onredelijk vertragen. Het park wilde in de allerlaatste akte ook nog een eigenaar tot beëindiging van permanente bewoning dwingen. Ook dat ging te laat en blijft buiten beschouwing.
Inhoudelijk kreeg elke partij iets. Het parkreglement 2020 geldt niet voor de kaveleigenaars, en zij houden dag en nacht toegang tot hun kavel via de slagboom, zonder extra kosten. De camera en het kentekenregistratiesysteem mogen blijven. Voor de geldbedragen nam de rechtbank het schema als uitgangspunt waarover partijen het grotendeels eens waren geworden. De kaveleigenaars wisten niet concreet aan te wijzen wat daarin zou ontbreken. Wel moeten de kentekenregistratiekosten (€ 69 of € 98) worden terugbetaald. Ook de internetkosten moeten terug, in bedragen van ruim € 1.100 tot ruim € 2.000 per eigenaar: het park kon niet aantonen dat de eigenaars internet gebruikten of wat het per eigenaar aan internet had uitgegeven. Het park moet daarom creditfacturen opmaken en betalen, en de eigenaars moeten hun openstaande facturen aan het park voldoen, met wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na betekening van het vonnis. Buitengerechtelijke incassokosten van € 388,61 per eigenaar wees de rechtbank af, omdat de onderbouwing uitging van een veel hoger bedrag dan uiteindelijk vaststaat.
Bij de permanente bewoning staat vast dat twee eigenaars hun chalet het hele jaar bewonen: de een volgens het tussenvonnis, de ander omdat zijn gas- en stroomverbruik vergelijkbaar is met dat van bewezen permanente bewoners en hij zijn tegenwerpingen niet onderbouwde. Zij beriepen zich erop dat het park jarenlang niet had ingegrepen en dat de gemeente een vergunning had verleend. De rechtbank vond dat onvoldoende. Uit een nieuwsbrief uit 2019 kon niemand opmaken dat het park het verbod losliet, omdat daarin nadrukkelijk stond dat het geen toestemming voor permanente bewoning was. Een publiekrechtelijke vergunning belet bovendien geen handhaving op grond van het parkreglement. Het park heeft een eigen belang, omdat het park voor recreatie is ingericht en het een zorgplicht heeft naar eigenaars die zich wel aan de regels houden.
De rechtbank verklaart voor recht dat beide eigenaars hun chalet in strijd met het reglement permanent bewonen. Binnen een jaar na het vonnis moeten zij zich uitschrijven bij de basisregistratie personen. Daarna mogen zij het chalet niet meer permanent bewonen, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag tot maximaal € 50.000. De gevraagde verklaring dat het park permanente bewoners de toegang tot het park mag ontzeggen, wijst de rechtbank af, omdat niet alle bewoners in deze procedure zijn betrokken. De vorderingen over indexatie van de parkservicevergoeding en over een verbod op toekomstige kosten zijn niet toewijsbaar. Beide partijen zijn deels in het gelijk en deels in het ongelijk gesteld, dus draagt iedere partij de eigen proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechter: aannemer Rijk moet gevelplaten herstellen met schroeven, niet blind bevestigen, binnen vier maanden De gevelplaten van een appartementengebouw in aanbouw trekken sinds juni 2025 krom en laten deels los. Aannemer Bouwbedrijf Rijk had de platen in 2023 verlijmd aangebracht. Sinds 1 januari 2024 mogen deze platen volgens de verwerkingsvoorschriften niet meer verlijmd worden. Om te voorkomen dat platen naar beneden vallen, plaatste Rijk in juli 2025 noodklosjes. Het gebouw wordt voor opdrachtgever Ceinturion Ontwikkelingsmaatschappij ontwikkeld tot 17 appartementen, en een deel daarvan is al bewoond.
De partijen voeren al langer procedures over dit project; dit is hun vijfde kort geding. In juni 2026 daagde Ceinturion Rijk voor de voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Middelburg. Daarna kwamen partijen eerst tot een minnelijke oplossing: Rijk zou de platen herstellen door ze volgens de geldende verwerkingsvoorschriften mechanisch te bevestigen met schroefgaten en schroeven, beschadigde platen vervangen, gevelventilatie aanbrengen en beschadigde dakgoten herstellen. Nog voor Rijk met het werk begon, ging Ceinturion twijfelen of Rijk de voorschriften wel zou volgen. Ze wilde bovendien dat de platen blind, dus zonder zichtbare schroeven, werden bevestigd. De procedure werd hervat met een gewijzigde eis.
De voorzieningenrechter vindt dat er een spoedeisend belang is. Dat de platen krom trekken en loslaten staat niet ter discussie, en ook niet dat het ontbreken van ventilatie schade aan de dakgoten veroorzaakt. Over de wijze van herstel oordeelt de rechter dat de afspraak uit de schikking het uitgangspunt is. De toepassingsrichtlijn van Equitone kent twee toegestane methoden: voorboren en vastschroeven op een houten draagstructuur met EPDM-folie tegen vocht, of onzichtbare bevestiging met plaathaken en aluminium rails. De afgesproken woorden 'door het aanbrengen van schroefgaten en schroeven' wijzen volgens de rechter duidelijk op de eerste methode. Dat de technische omschrijving bij de aannemingsovereenkomst een blinde bevestiging noemt, doet daar niet aan af.
Ook de eis om alle gevelplaten te vervangen wijst de rechter af. Uit de overgelegde correspondentie blijkt dat de richtlijn ook geldt voor panelen die opnieuw worden bevestigd. Wel moeten alle beschadigde platen worden vervangen, ook als dat er meer zijn dan de vier tot zes die Rijk had voorzien. Het gevraagde verbod om met schroeven te herstellen wijst de rechter af, omdat Rijk dat juist moet doen. In de belangenafweging weegt zwaarder dat de schade wordt hersteld en toekomstige schade wordt voorkomen dan dat de bodemprocedure over het door Rijk ingeroepen opschortingsrecht wordt afgewacht. Het is bovendien onduidelijk wanneer die bodembeslissing komt.
De voorzieningenrechter veroordeelt Rijk om binnen vier maanden na het vonnis alle gevelplaten opnieuw te bevestigen volgens de voorschriften voor mechanische bevestiging met Equitone Uni-schroeven BP, alle beschadigde platen te vervangen en vier gebrekkige dakgoten te herstellen. Bij niet-nakoming betaalt Rijk een dwangsom van € 2.000 per dag, tot een maximum van € 100.000. Omdat beide partijen deels ongelijk krijgen, draagt iedere partij de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 16 oktober 2026
Civiel Recht Hof wijst beroep af: hypotheek ING weg, dus geen beheersregeling meer nodig voor appartement Een man kocht in 2009 het appartement van zijn stiefzoon, maar kreeg het nooit geleverd. Het appartement bleef belast met een hypotheek van ING, de rechtsvoorganger van de bank had in 2006 een lening aan de stiefzoon verstrekt. In 2021 werd die hypothecaire lening volledig afgelost met geld van de dochter van de man, die het appartement later in eigendom kreeg. Daarna bleef een kleinere schuld over uit een betaalrekening en een rekening-courantkrediet van de stiefzoon bij ING, in totaal € 17.069,62. Toen die niet werd betaald, zegde ING in 2023 de openbare verkoop van het appartement aan.
Om die executie te stoppen, betaalde de man in oktober 2023 € 45.076,63 aan de bank, onder protest. ING schortte de veiling op, maar boekte het bedrag in februari 2024 weer terug. In diezelfde maand betaalde de man de schuld van € 17.069,62 alsnog. Later betaalde hij ook de kosten van € 16.038,61 die ING voor de afgelaste veiling had gemaakt. Begin juli 2025 liet ING de hypotheek op het appartement doorhalen.
In de procedure bij de rechtbank vroeg de man om een beheersregeling. Dat is een regeling die de rechter kan vaststellen als deelgenoten in een gemeenschappelijk goed er onderling niet uitkomen. Hij wilde dat ING en hijzelf het appartement niet zouden mogen laten veilen zonder overleg, dat de bank moest wachten met executiemaatregelen totdat duidelijk was welke vorderingen onder het hypotheekrecht vielen, en dat het appartement bij een veiling als woonruimte en niet als bedrijfsruimte zou worden omschreven. Hij stelde dat hij door zijn betalingen was gesubrogeerd in de hypotheekrechten van ING, waardoor hij met de bank een gemeenschap zou vormen. ING stelde voor dat geval een tegenverzoek om zelf de veiling te mogen voortzetten. De rechtbank wees alle verzoeken af.
In hoger beroep voegde de man een nieuw verzoek toe: een verklaring voor recht dat hij door zijn betalingen van € 78.381,97 en € 17.069,62 was gesubrogeerd in het hypotheekrecht van ING. Het hof weigerde die wijziging. Volgens het hof is de procedure over een beheersregeling bedoeld om een regeling te treffen waar deelgenoten er zelf niet uitkomen, niet om andere geschillen over wat rechtens tussen partijen geldt te beslechten. Onderzoek naar de vraag of eerdere betalingen tot subrogatie hebben geleid, valt buiten de grenzen van die procedure.
De primaire verzoeken strandden op een ander punt. Tussen partijen staat vast dat het hypotheekrecht niet meer bestaat. Een beheersregeling veronderstelt juist een bestaand hypotheekrecht, dus de man heeft er geen belang meer bij. Zijn eigen advocaat erkende tijdens de zitting dat aan de primaire verzoeken het belang was ontvallen. Ook de proceskosten die de man in eerste aanleg moest betalen, vormen geen reden voor hoger beroep: ING verklaarde tijdens de zitting af te zien van die aanspraken, en het hof gaat ervan uit dat de bank de kosten terugbetaalt voor zover dat nog niet is gebeurd. Het tegenverzoek van ING valt weg omdat de voorwaarde daarvoor, toewijzing van een verzoek van de man, niet is vervuld en ook niet meer kan worden vervuld.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden verwerpt het hoger beroep van de man tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland. De kosten van het hoger beroep worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt. Wat verder is verzocht, wijst het hof af.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst claim van aannemer op bestuurders van horecabedrijf af: geen persoonlijk ernstig verwijt Een groot horecapand aan de markt in een Brabantse stad stond al een paar jaar leeg toen twee ondernemers het plan opvatten om er een horecagelegenheid in te openen. Daarvoor was een grote verbouwing nodig. Zij richtten via hun eigen holdingvennootschappen een werkmaatschappij op, die het pand per 1 januari 2023 ging huren. Voor de verbouwing schakelden zij Bouwbedrijf Lymbouw in. Dat bedrijf begon medio december 2022 met de werkzaamheden. Op 27 februari 2023 werd een gewijzigde aannemingsovereenkomst ondertekend, na een offerte van 16 februari 2023 van ruim € 387.000 exclusief btw.
De werkmaatschappij betaalde de facturen van Lymbouw tot en met 17 april 2023, in totaal ruim € 521.000 exclusief btw. Daarna bleven de facturen onbetaald: ruim € 115.000 exclusief btw voor de periode tot de opening op 9 juni 2023 en ruim € 199.000 exclusief btw voor de periode daarna. In een arbitrageprocedure werd de werkmaatschappij veroordeeld tot betaling van ruim € 479.000. Op 24 juni 2025 ging zij op eigen aangifte failliet. Lymbouw bleef daardoor onbetaald zonder verhaal en sprak de twee ondernemers en hun holdings aan voor het bedrag, van € 398.892,85 (subsidiair € 131.603,50, meer subsidiair € 47.865,83). Volgens Lymbouw wisten zij of hadden zij moeten begrijpen dat de werkmaatschappij de verplichtingen niet kon nakomen. Ook hadden zij volgens Lymbouw eerder faillissement moeten aanvragen. Verder beriep Lymbouw zich op groepsaansprakelijkheid.
De rechtbank begint met de maatstaf. Een bestuurder is naast de vennootschap alleen aansprakelijk als hem persoonlijk een ernstig verwijt te maken valt. Die hoge drempel geldt volgens de rechtbank ook bij een beroep op groepsaansprakelijkheid. Anders zou de drempel te omzeilen zijn. Voor het aangaan van verplichtingen waarvan de bestuurder wist of moest begrijpen dat de vennootschap ze niet kon nakomen en geen verhaal zou bieden, is bovendien vereist dat hij dat inzicht had op het moment van aangaan. Dit is de zogeheten Beklamel-norm.
Van die wetenschap is in februari en maart 2023 volgens de rechtbank onvoldoende gebleken. De werkmaatschappij had een financiering van € 900.000 van de bank, een rekening-courantkrediet van € 157.000, € 475.000 eigen inbreng van de ondernemers en € 150.000 van de verhuurder tot haar beschikking. Dat was in totaal € 1.525.000. De offerte van februari 2023 viel ruim binnen het bedrag dat voor de verbouwing was bestemd. Een kostenoverzicht van Lymbouw met forse overschrijdingen kwam pas op 30 maart 2023. Daarna betaalde de werkmaatschappij nog facturen tot en met 17 april 2023.
Voor de periode daarna was het aan Lymbouw om concreet te stellen welke nieuwe opdrachten de bestuurders nog gaven, wanneer dat gebeurde en hoeveel die extra zouden kosten. Dat heeft Lymbouw volgens de rechtbank niet gedaan. Dat een factuur van na 17 april 2023 dateert, zegt niets over het moment van de opdracht. Verslagen van wekelijkse bouwvergaderingen waarin de kosten zouden zijn genoemd, heeft Lymbouw niet overgelegd. Een uitzondering is een opdracht voor cortenstalen bekleding van een DJ-booth op 11 mei 2023 van € 1.649,35. Dat bedrag is te gering voor aansprakelijkheid. De rechtbank wijst er ook op dat een aannemer die een stelpost voorstelt, de opdrachtgever tijdig moet waarschuwen als de begrote kosten in betekenende mate dreigen te worden overschreden.
De overige verwijten slagen evenmin. Een lege projectvennootschap, zoals in het arrest van de Hoge Raad waarop Lymbouw zich beriep, was de werkmaatschappij niet. De toezegging in juni 2023 dat er betaald zou worden en het voorstel in juli 2023 om de helft van de vorderingen aan een andere vennootschap te factureren, veranderden niets aan haar financiële positie. Verweer voeren tegen een faillissementsverzoek is niet onrechtmatig. Dat Lymbouw daarna een dure arbitrageprocedure koos, ligt volgens de rechtbank aan haar eigen keuze en niet aan het gedrag van de bestuurders.
De rechtbank wijst alle vorderingen van Lymbouw af. Lymbouw moet de proceskosten van de ondernemers en hun holdings betalen, begroot op € 14.496,00, en daar komen € 98,00 nakosten bij als zij niet tijdig betaalt.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter stopt verbouwing van appartement op Sint Maarten na sloop van dragende muur Een eigenaar van een appartementsrecht in de Rainbow Tower Building op Sint Maarten heeft een deel van een dragende muur gesloopt, terwijl de vereniging van eigenaren hem daar twee keer voor had gewaarschuwd. Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten beval hem in kort geding alle werkzaamheden te staken.
Het gaat om een unit op de derde etage, ter hoogte van de parkeergarage. Volgens de splitsingsakte was die bedoeld als kantoor. De vorige eigenaar, het inmiddels failliet verklaarde Sabra N.V., bouwde de unit om tot drie aparte woonunits. In september 2025 kocht een Canadees bedrijf, 17366884 Canada Incorporated, de unit op een veiling van de failliete boedel. Het bedrijf werd op 17 februari 2026 eigenaar en wil de woonbestemming handhaven en de drie woonunits blijven exploiteren. Daarvoor liet het de unit renoveren.
De vereniging van eigenaren (Rainbow Tower Building Home Owners Association) waarschuwde de eigenaar op 25 maart 2026 en opnieuw op 18 augustus 2026 dat structurele wijzigingen alleen met haar toestemming zijn toegestaan. De eigenaar vond dat hij binnen de regels handelde. Hij brak vervolgens een muur af of gedeeltelijk weg, waarna de vereniging hem sommeerde alle werkzaamheden direct te staken. Daarna begon zij het kort geding. De splitsingsakte verbiedt wijzigingen aan het gebouw, aan de plattegrond en aan alles wat de constructie in gevaar kan brengen.
De vereniging eiste dat de eigenaar de werkzaamheden staakt, dat een ingenieursbureau (ICE) de unit mag inspecteren en dat hij de kosten daarvan betaalt. Ook wilde zij een gedetailleerd renovatieplan en een dwangsom van USD 2.500 per overtreding. Zij wees erop dat ICE op 21 oktober 2026 had aangegeven dat de aangetaste muur mogelijk een belangrijke rol speelt in de stabiliteit van het gebouw, waarin ongeveer 70 woningen zitten. De eigenaar voerde aan dat hij binnen zijn eigen unit mag werken, dat hij geen dragende delen heeft aangetast en dat zijn aannemer mondeling had bevestigd dat niets constructiefs was geraakt.
Het Gerecht vond aannemelijk dat een deel van een dragende muur is gesloopt. Op de foto's is te zien dat de muur van beton met ijzervlechtwerk is gemaakt. De eigenaar heeft de weggebroken delen inmiddels hersteld, maar niet op dezelfde wijze: daarbij is geen betonvlechtwerk gebruikt. Ook zijn er in andere muren openingen gemaakt waar leidingen doorheen lopen. Of dat is toegestaan en gevaar oplevert voor bovengelegen woningen, is nog niet duidelijk.
Op de zitting spraken partijen af dat ICE namens de vereniging een opname doet van de werkzaamheden, met een engineer van de eigenaar erbij. In het rapport moet staan of de eigenaar toestemming had moeten vragen en of de ingrepen nog een concreet risico opleveren. Is dat laatste zo, dan moet hij het herstel betalen. De eigenaar zei geen bezwaar te hebben tegen het voorleggen van zijn renovatieplannen. De dwangsom wees het Gerecht toe in gematigde vorm, omdat hij zich niets aantrok van de waarschuwingen en de verhouding tussen partijen moeizaam is.
Het Gerecht beval de eigenaar daarom alle werkzaamheden te staken en gestaakt te houden. Hervatten mag pas nadat het onderzoek van ICE is afgerond en de door ICE noodzakelijk geachte veiligheids- en herstelmaatregelen zijn uitgevoerd. Binnen zeven dagen moet hij een gedetailleerd renovatieplan verstrekken, en voor werkzaamheden waarvoor de splitsingsakte toestemming eist, moet hij die schriftelijk verkrijgen van de vereniging. Bij overtreding verbeurt hij USD 1.000 per overtreding of per dag, tot maximaal USD 100.000, in plaats van de gevraagde USD 2.500 met een maximum van USD 250.000. De eigenaar betaalt bovendien de proceskosten van Cg 3.699,50, vermeerderd met nakosten, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde, waaronder de afzonderlijke eis dat de eigenaar de kosten van onderzoek en herstel aan de vereniging vergoedt, is afgewezen.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 13 november 2026
Civiel Recht