Hof houdt ontneming van € 137.654 vast in zaak over illegale handel in geneesmiddelen Een vrouw uit Friesland die betrokken was bij een omvangrijke handel in geneesmiddelen in strijd met de Geneesmiddelenwet, moet ruim € 137.000 aan de Staat betalen. Dat bepaalt het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in een ontnemingszaak: een procedure waarin de rechter vaststelt hoeveel geld iemand met strafbare feiten heeft verdiend en dat bedrag terugvordert.
De vrouw is op dezelfde dag, 10 november 2026, in een apart arrest veroordeeld voor overtreding van artikel 18 en artikel 40, tweede lid, van de Geneesmiddelenwet. Die feiten pleegde zij meermalen en opzettelijk, deels samen met anderen. Uit het strafdossier blijkt volgens het hof dat zij daaruit financieel voordeel heeft gehaald. Het gaat om hoger beroep tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023, die het voordeel al op hetzelfde bedrag had geschat. Het hof vernietigt die beslissing om proceseconomische redenen en doet de zaak opnieuw, met hetzelfde resultaat.
De berekening is gebaseerd op een rapport van de politie van 12 juli 2022. Daarin analyseerden verbalisanten de bankrekeningen van een medeveroordeelde en van de betrokken bedrijven. De totale opbrengst kwam uit op € 7.361.479,70. Daarvan gingen bedrijfskosten van € 2.002.514,75, kosten van een ander bedrijf van € 31.165 en betaalde belastingen van € 597.839 af, waarmee het totale wederrechtelijke voordeel op € 4.729.960,95 uitkwam. Het deel van de vrouw is bepaald aan de hand van de bedragen die naar haar bankrekeningen zijn overgemaakt: € 137.654,25. Het hof vindt deze berekening voldoende onderbouwd.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering omdat die onvoldoende zou zijn onderbouwd. Subsidiair stelde zij dat alleen de vergoedingen voor boekhouding en huur vanaf februari 2017 als voordeel konden gelden, ongeveer € 20.000, met daartegenover veel kosten. Het hof volgde dat niet. Alleen kosten die rechtstreeks samenhangen met de strafbare feiten kunnen worden afgetrokken, en de betrokkene moet aannemelijk maken dat zij die kosten zonder de feiten niet had gemaakt. Accountantskosten en een autoverzekering horen bij de legale onderneming. Betaalde belastingen telt de strafrechter volgens de wetgever niet mee; wie te veel belasting heeft betaald, kan na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing een verzoek bij de Belastingdienst indienen. De oprichtingskosten van twee vennootschappen zijn volgens een verklaring betaald door een medeveroordeelde, en de overige kosten waren niet concreet gemaakt of met stukken onderbouwd.
Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep aanzienlijk is overschreden. Het volstaat met die constatering, omdat de strafzaak en de ontnemingszaak tegelijk worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie voor de overschrijding plaatsvindt.
Het hof schat het wederrechtelijk verkregen voordeel op € 137.654,25 en legt de vrouw een betalingsverplichting aan de Staat op van datzelfde bedrag. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd, bepaalt het hof op 1.080 dagen. De betalingsverplichting vervalt als en voor zover haar mededaders al aan hun verplichting tot betaling aan de Staat hebben voldaan.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht CBb laat zorgverzekeraars medische gegevens van zestien appellanten inzien in zaak over afbouwmedicatie Zestien mensen vroegen de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) om handhaving tegen een aantal zorgverzekeraars. Om dat verzoek te onderbouwen gaven zij persoonlijke en medische gegevens uit: namen, adressen, geboortedata en informatie over hun klachten en behandeling. Samen met onder meer apotheek Regenboog Apotheek Bavel B.V. en de Vereniging Afbouwmedicatie zijn zij in beroep gegaan tegen het besluit van de NZa van 15 oktober 2025. De zorgverzekeraars Zilveren Kruis (met Interpolis, FBTO en De Friesland) en Zorg en Zekerheid zijn derde partijen in die procedure.
De NZa stuurde de dossierstukken met de gevoelige gegevens naar het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBb) en vroeg om beperking van de kennisneming. Het ging om het handhavingsverzoek van 3 juni 2024 met een reeks bijlagen, een e-mail van 17 maart 2025, het pro-formabezwaar en het aanvullende bezwaarschrift, en een brief van 2 oktober 2025. De zorgverzekeraars lieten weten dat het College de stukken mag gebruiken als de beperking gerechtvaardigd blijkt.
De rechter-commissaris, die het College voor deze beslissing had aangewezen, woog twee belangen tegen elkaar af. Aan de ene kant staat dat partijen over dezelfde informatie beschikken en dat het College alles kent wat nodig is voor een zorgvuldige beoordeling. Aan de andere kant kan kennisneming de persoonlijke levenssfeer van een betrokkene onevenredig schaden.
Voor de namen, adressen en geboortedata zag de rechter-commissaris geen reden voor beperking. Deze gegevens zaten al bij het beroepschrift, en dat is met bijlagen aan de zorgverzekeraars gestuurd. Verzoekers om handhaving tegen zorgverzekeraars kunnen bovendien niet anoniem blijven ten opzichte van die verzekeraars, aldus de rechter-commissaris. Dat verzoek bleef dus onbeperkt.
Bij de medische gegevens in het handhavingsverzoek en de bijlagen 6 tot en met 21 lag dat anders. De zestien appellanten onderbouwen hun verzoek juist met die gegevens. De zorgverzekeraars moeten kunnen nagaan tegen welke individuele onderbouwing zij zich verweren, en dat verdedigingsbelang weegt zwaar. Tegelijk blijft de privacy van de appellanten een belang. De rechter-commissaris koos daarom een tussenweg: de medische gegevens gaan naar de gemachtigden van de zorgverzekeraars, en alleen zij mogen ervan kennisnemen. In de stukken zijn de namen van de betrokkenen weggelakt.
De rechter-commissaris bepaalde dat dossierstuk 10 met bijlagen 6 tot en met 21 en bijlage 1 bij dossierstuk 34 met toepassing van artikel 8:32, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht worden toegezonden aan de gemachtigden van de zorgverzekeraars. Het verzoek tot beperking van de kennisneming werd voor het overige afgewezen.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 9 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: geen beroep tegen waarschuwing van minister voor verkoop zinkmiddel als geneesmiddel Een groothandel in voedingssupplementen verkocht via haar website een zinkmiddel en maakte er in het voorjaar van 2020 reclame voor, terwijl de coronacrisis in volle gang was. Een inspecteur van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit onderzocht de website in het kader van het project 'Coronaclaims op internet'. Volgens de inspecteur werd het middel aangeboden als geneesmiddel, terwijl daarvoor geen handelsvergunning was verleend. De minister legde het bedrijf in augustus 2020 twee boetes op van samen € 28.500 wegens overtreding van de Geneesmiddelenwet: € 13.500 voor het verkopen van een geneesmiddel zonder vergunning en € 15.000 voor het maken van reclame daarvoor.
Het bedrijf maakte bezwaar, maar de minister verklaarde dat bezwaar in februari 2021 ongegrond. De rechtbank Zeeland-West-Brabant vernietigde dat besluit in juni 2022 en oordeelde dat de boete moest worden vastgesteld op € 16.200. Het bedrijf ging daartegen in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Daar draaide het geschil om de vraag of de Geneesmiddelenwet wel van toepassing is op dit zinkmiddel en of de overtredingen zijn begaan.
Op die vragen komt de Afdeling niet toe. Terwijl het hoger beroep liep, verklaarde de minister in oktober 2022 het bezwaar alsnog gegrond en herriep hij de boete. Hij had volgens zijn eigen beleid eerst een waarschuwing moeten geven in plaats van direct een boete op te leggen. Het bedrijf kreeg daarom een schriftelijke waarschuwing. Omdat de boete verdween, heeft het bedrijf geen belang meer bij een inhoudelijke beoordeling van het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank. Dat hoger beroep is daarom niet-ontvankelijk.
Het bedrijf bleef wel bezwaren houden tegen de waarschuwing zelf. De minister benadrukte dat de waarschuwing onverlet laat dat de overtredingen zijn begaan. Wordt binnen twee jaar bij een herinspectie opnieuw een overtreding vastgesteld, dan kan alsnog een boete volgen. De Afdeling moest daarom beoordelen of tegen zo'n waarschuwing beroep openstaat. Dat kan alleen als de waarschuwing een besluit is in de zin van de Algemene wet bestuursrecht, of als zij voor de rechtsbescherming met een besluit moet worden gelijkgesteld.
Een waarschuwing die op een beleidsregel is gebaseerd, is volgens vaste rechtspraak geen besluit. Dat geldt ook hier: de waarschuwing berust op de beleidsregels voor bestuurlijke boetes van het ministerie en op de werkwijze voor medische claims onder de Geneesmiddelenwet. De waarschuwing maakt bovendien geen deel uit van het sanctieregime voor deze overtredingen, omdat de minister ook zonder voorafgaande waarschuwing een boete mag opleggen.
Daarna keek de Afdeling of een van de drie uitzonderingen geldt waarin een waarschuwing toch met een besluit wordt gelijkgesteld. Daarvoor verwees zij naar haar uitspraak van 1 april 2026 in een vergelijkbare zaak over dezelfde wet. Zo'n uitzondering geldt als de waarschuwing zo lang negatieve gevolgen kan hebben dat verweer in een latere boeteprocedure niet meer effectief is, waarbij een termijn van maximaal twee jaar in beginsel geen probleem is. Ook geldt een uitzondering als de waarschuwing kan leiden tot uitsluiting van een aanbestedingsprocedure waaraan de belanghebbende wil meedoen. De derde uitzondering geldt als de waarschuwing een wettelijke norm concretiseert die nog niet vaststaat en alleen aan de rechter kan worden voorgelegd door een bestraffende sanctie te riskeren. Partijen gaven na heropening van het onderzoek zelf aan dat geen van deze situaties hier speelt, en de Afdeling oordeelt dat ook.
De waarschuwing kan dus niet met een besluit worden gelijkgesteld en er is geen beroep van rechtswege ontstaan. De Afdeling verklaart zowel het hoger beroep als het beroep tegen de waarschuwing niet-ontvankelijk. Omdat de minister de boete pas na de uitspraak van de rechtbank herriep, moet hij de proceskosten voor het hoger beroep vergoeden: € 1.868. Daarnaast moet hij het betaalde griffierecht van € 548 aan het bedrijf terugbetalen.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht CBb legt accountant waarschuwing op wegens niet doorgeven van post van buitenlandse vennootschap Een Amerikaanse advocaat was bestuurder van een buitenlandse vennootschap die vanaf de oprichting in 2014 op het woonadres van een Nederlandse registeraccountant was gevestigd. Die accountant had samen met twee anderen via eigen vennootschappen een derde van de aandelen in een Nederlandse bv. Jarenlang kwam de post van de Belastingdienst en de Kamer van Koophandel voor de vennootschap op haar woonadres binnen. Pas in 2020 liet de bestuurder het vestigingsadres wijzigen, op verzoek van de accountant. Daarna diende de vennootschap een tuchtklacht tegen haar in.
De klacht had vier onderdelen. De accountant zou de belastingaangiften en het deponeren van jaarrekeningen hebben verzuimd, zonder toestemming aangiften hebben gedaan en teruggaven hebben ontvangen, de post niet tijdig hebben doorgegeven en financiële stukken hebben achtergehouden. De accountantskamer verklaarde op 27 maart 2023 alle onderdelen ongegrond. De vennootschap en haar bestuurder gingen in hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. Dat oordeelde op 3 november 2026 over de zaak.
Eerst deed het College twee procedurele uitspraken. Een grote hoeveelheid nadere stukken die klagers vlak voor de zitting indienden, liet het buiten beschouwing. Volgens het College belemmerde dat de procedure, en niet was uitgelegd waarom de stukken niet eerder waren ingebracht. Ook stelde het vast dat het hogerberoepschrift de klacht op enkele punten anders weergaf dan het klaagschrift in eerste aanleg. Zo was 'via een derde' toegevoegd aan het onderdeel over de aangiften. Een uitbreiding van de klacht in hoger beroep is niet toegestaan, dus die toevoegingen telden niet mee.
Over het eerste klachtonderdeel, het verzuimen van aangiften en jaarrekeningen, oordeelde het College net als de accountantskamer dat klagers niet aannemelijk hadden gemaakt dat de accountant dit werk had toegezegd, ook niet als vriendendienst. Dat zij post ontving, met inlogcodes voor de Belastingdienst, en overleggen met een Amerikaanse fiscalist bijwoonde, bewijst zo'n afspraak niet. Zonder toezegging kon haar ook niet worden verweten dat zij niet meldde de taak te willen neerleggen.
Ook het tweede onderdeel, het zonder toestemming indienen van aangiften en het ontvangen van belastingteruggaven, faalde. Klagers wezen op een back-up van haar laptop waarin een aangifte vennootschapsbelasting en een ontvangstbevestiging van de Belastingdienst stonden. Het College vond een schermafdruk van metadata zonder onderbouwing, bijvoorbeeld een forensische rapportage, onvoldoende. Zo'n rapport uit 2024 was pas kort voor de zitting ingebracht, en dat kwam voor rekening van klagers. Dat de vennootschap recht had op een teruggave, bewees niet dat de accountant het geld had ontvangen.
Het derde onderdeel, de post, slaagde wel. Volgens het College rustte op de accountant, door haar woonadres als vestigingsadres te laten gebruiken, de verantwoordelijkheid om te zorgen dat de bestuurder tijdig kennis kon nemen van de post van de Belastingdienst en de Kamer van Koophandel. Zij had daarover duidelijke afspraken moeten maken of in de praktijk moeten laten zien dat dit gebeurde. Die verantwoordelijkheid bleef bestaan toen het kantoor van de bv naar [plaats 2] verhuisde en zij de post daar volgens haar eigen verklaring in een archiefkast bewaarde. Haar stellingen over doorsturen en achterlaten van post had zij onvoldoende onderbouwd. Zij overlegde één e-mail uit januari 2016 met een pdf-bestand zonder bekende inhoud, en over twee jaar verder niets. Daarmee schond zij het beginsel van professionaliteit uit de Verordening gedrags- en beroepsregels accountants.
Tegen de ongegrondverklaring van het vierde onderdeel, het achterhouden van stukken, hadden klagers geen hogerberoepsgrond aangevoerd. Dat oordeel bleef daarom in stand.
Het College vernietigde de uitspraak van de accountantskamer voor zover het derde klachtonderdeel ongegrond was verklaard, verklaarde dat onderdeel gegrond en legde de accountant de maatregel van waarschuwing op. Voor het overige verklaarde het het hoger beroep ongegrond.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 3 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank wijst klacht af: verplichte medicatie voor psychotische man in Amsterdam mag doorgaan Een man uit Amsterdam (53) kreeg in de zomer van 2026 te horen dat hij verplicht antipsychotische medicatie moet gebruiken. Volgens zijn behandelaars heeft hij een psychotische stoornis, veroorzaakt zijn gedrag ernstig nadeel en kan hij niet zelf beslissen over de zorg die hij nodig heeft. Hij is het daar niet mee eens en trok naar de rechter.
De man ontkent de diagnose en ziet geen noodzaak voor behandeling. Voor de aanvraag van de zorgmachtiging had hij al meermaals aangegeven medicatie te weigeren. Hij was zijn werk kwijtgeraakt en vond het moeilijk om zijn huis te verlaten, en de psychotische ideeën hadden zich uitgebreid naar zijn dagelijkse leven. Pogingen om in gesprek te komen over ambulante zorg liepen op niets uit. Ook na de zorgmachtiging, die de rechtbank Amsterdam op 14 juli 2026 voor zes maanden verleende, wilde de man niet praten met de hulpverleners van Arkin Zorgtoeleiding.
De man diende eerst een klacht in bij de klachtencommissie GGZ Amsterdam en omstreken. Die verklaarde de klacht deels niet-ontvankelijk en deels ongegrond. Daarna stapte hij naar de rechtbank, in een procedure van de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz). Hij vroeg de rechtbank de beslissing van de klachtencommissie te vernietigen, zijn klachten gegrond te verklaren en hem schadevergoeding toe te kennen. Ook vroeg hij om de verplichte medicatie meteen te schorsen. Op die laatste vraag hoefde de rechtbank niet in te gaan, omdat Arkin ter zitting zei de medicatie niet toe te passen zolang de rechtbank nog niet had beslist.
De man voerde aan dat een psychische stoornis en het ontbreken van ziekte-inzicht op zichzelf niet bewijzen dat hij wilsonbekwaam was. Volgens hem had onderzocht moeten worden of hij de informatie over de medicatie kon begrijpen en de gevolgen kon overzien. Ook vond hij dat niet was aangetoond dat verplichte medicatie de enige mogelijkheid was en dat alternatieven niet waren geprobeerd. Verder wees hij erop dat nog niet vaststond welke medicatie hij zou krijgen, terwijl hij een chronische botaandoening heeft.
De rechtbank volgt die redenering niet. Op 30 juni 2026 had een onafhankelijk psychiater de man wilsonbekwaam beoordeeld en verwacht dat daar geen verandering in zou komen. Omdat tussen dat onderzoek en de bestreden beslissing weinig tijd zat, ziet de rechtbank geen reden om aan die conclusie te twijfelen. De korte motivering in de beslissing is volgens de rechtbank voldoende inzichtelijk.
Ook de eisen van proportionaliteit, subsidiariteit en doelmatigheid zijn volgens de rechtbank gehaald. Het is aannemelijk dat medicatie de psychotische ideeën kan behandelen en de kans op herstel zonder medicatie wordt te klein geacht, nu ambulante zorg niet van de grond kwam. Arkin heeft ook rekening gehouden met de gevreesde bijwerkingen. De instelling wilde met de man en een internist over de soort medicatie praten, maar de man wilde niet meedoen. Later onderzoek wees uit dat er geen aanwijzingen zijn voor risico's van medicatie in verband met zijn aandoening. Zijn twijfels en gebrek aan vertrouwen in de behandeling veranderen daar niets aan.
De rechtbank verklaart de klacht daarom ongegrond. Omdat de klacht niet slaagt, wijst de rechtbank ook het verzoek om schadevergoeding af. Ook al het overige dat de man vroeg, wijst de rechtbank af. De verplichte medicatie kan dus doorgaan.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht