Raad van State bevestigt boete van € 132.750 voor kinderarbeid bij pizzakoeriers Zes kinderen jonger dan zestien jaar bezorgden in oktober 2022 pizza's voor een franchisenemer, zonder toezicht, onder tijdsdruk en op een elektrische fiets. Bij het afrekenen aan de deur droegen ze contant geld bij zich, waardoor ze het risico liepen te worden overvallen. Sommigen werkten ook nog na 21:00 uur. De Arbeidsinspectie stelde in de periode van 29 september tot en met 26 oktober 2022 op 59 momenten kinderarbeid vast.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde de ondernemer daarvoor bij besluit van 29 augustus 2023 een boete op. Per overtreding gold een basisbedrag van € 2.000. Dat werd vermenigvuldigd met 0,75 vanwege de bedrijfsgrootte en met 1,5 vanwege de ernst van de overtreding. Bij 59 overtredingen kwam het totaal uit op € 132.750. Het bezwaar van de ondernemer werd bij besluit van 7 maart 2024 ongegrond verklaard.
De zaak lag nu bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 23 april 2025. Die rechtbank had het beroep ongegrond verklaard. De ondernemer voerde aan dat de boete had moeten worden gematigd met 50 of 75 procent wegens verminderde verwijtbaarheid. Hij was een beginnend ondernemer en werd tijdelijk wegens ziekte vervangen door zijn broer. Volgens hem was het totaalbedrag door de optelling van 59 boetes te hoog, zeker nu hij een betalingsregeling had moeten treffen. Ook vond hij een waarschuwing passender en vond hij de verhoging met factor 1,5 onterecht.
De Afdeling wees die argumenten af. De gronden waren grotendeels een herhaling van wat de rechtbank al gemotiveerd had beoordeeld. Een situatie waarin een kind met contant geld over straat moet, is gevaarlijk, en dat maakt de overtreding ernstig. De minister mocht daarom direct een boete opleggen zonder eerst te waarschuwen, en de boete terecht met 1,5 verhogen. Over de vraag of het boetestelsel past bij de eisen die de rechtspraak stelt aan boetes op grond van de Wet arbeid vreemdelingen, hoefde de Afdeling niet te oordelen. Zij zou in deze zaak toch bij de hoogste verwijtbaarheidscategorie uitkomen.
Dat de ondernemer startend was en tijdelijk werd vervangen, maakte zijn verwijtbaarheid volgens de Afdeling niet minder. Hij had niet aannemelijk gemaakt dat dit zo was. De rechtbank zag ook terecht geen reden om het totaalbedrag onevenredig te vinden. De wet staat toe dat voor elke overtreding een boete wordt opgelegd en stelt geen maximum aan de optelling.
Ook de maatregelen die de ondernemer naar eigen zeggen nam, brachten geen verandering. Hij ontsloeg de koeriers onder de zestien de dag na de controle, maar het werknemersreglement dat hij overlegde bevatte alleen afspraken over beschikbaarheid in een app. Daaruit bleek niet dat hij uit eigen beweging en zo snel mogelijk een systeem invoerde dat voorkomt dat jongeren onder de zestien worden ingeroosterd voor koeriersdiensten.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De boete van € 132.750 blijft daarmee in stand. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet bij Diks Autoverhuur na vechtpartij op de werkvloer Een medewerker van Diks Autoverhuur & Autodelen in Amsterdam raakte op 6 mei 2026 betrokken bij een fysieke confrontatie met een collega op de werkvloer. Op camerabeelden was te zien dat de medewerker de confrontatie opzocht door met zijn gezicht tegen het gezicht van zijn collega te gaan staan, en na een duw van die collega een stap naar voren zette en hem met een tablet in het gezicht sloeg. Diks stelde de medewerker de volgende dag op non-actief en ontsloeg hem op 16 mei 2026 op staande voet.
De medewerker verzocht de kantonrechter het ontslag op staande voet te vernietigen. Hij voerde aan dat hij tijdens het incident een black-out had gehad, dat hij in 21 jaar dienstverband nooit eerder problemen had veroorzaakt, en dat hij de afgelopen twee jaar meerdere keren door collega's met de dood was bedreigd. Kort na het incident bleek bovendien dat hij lijdt aan een vorm van bloedkanker, een ziekte die zijn moeheid en de black-out mede zou kunnen verklaren.
De kantonrechter stelde voorop dat geweld tussen collega's onacceptabel is en in beginsel een dringende reden voor ontslag op staande voet oplevert. Toch oordeelde hij dat het ontslag in dit geval een te zware maatregel was. Daarvoor woog hij meerdere omstandigheden mee. De medewerker had een vlekkeloos dienstverband van 21 jaar. Diks had de stelling over de black-out niet weersproken en had die omstandigheid bij het ontslagbesluit moeten betrekken. De medewerker is 63 jaar oud en heeft door zijn ziekte een extra kwetsbare positie op de arbeidsmarkt.
Bovendien behandelde Diks de betrokken collega heel anders: die collega kreeg slechts een officiële waarschuwing, terwijl ook hij niet de-escaleerde, als eerste een duw uitdeelde en daarna vuistslagen toebracht. Diks maakte niet duidelijk waarom dit verschil in behandeling gerechtvaardigd was.
Diks had ook voorwaardelijk verzocht de arbeidsovereenkomst te ontbinden wegens verwijtbaar handelen of een verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter wees dat verzoek af. Diks onderbouwde onvoldoende waarom er ondanks de black-out sprake was van zodanig verwijtbaar handelen dat voortzetting van het dienstverband in redelijkheid niet van haar gevergd kon worden. Van een ernstig verstoorde verhouding was evenmin voldoende gebleken, temeer omdat de betrokken collega inmiddels zelf niet meer bij Diks werkt en Diks meerdere vestigingen heeft waar herplaatsing mogelijk zou zijn.
De kantonrechter vernietigde het ontslag op staande voet en veroordeelde Diks tot doorbetaling van het bruto maandloon van € 3.046,02 vanaf 16 mei 2026, vermeerderd met de wettelijke rente en een wettelijke verhoging van maximaal 10% over de achterstallige betalingen. Het verzoek van Diks om de medewerker een gefixeerde schadevergoeding van € 4.987,61 te laten betalen werd eveneens afgewezen. Diks werd veroordeeld in de proceskosten van € 1.274,00.
Rechtbank Amsterdam · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: ontslag op staande voet van zieke werknemer ongeldig, werkgever betaalt € 5.805 en meer Een allround medewerker uit de omgeving van Bergen op Zoom meldde zich op 5 mei 2026 ziek. Drie dagen later, op 8 mei 2026, kreeg hij een brief waarin zijn werkgever, een vennootschap onder firma, hem op staande voet ontsloeg. Als redenen noemde de werkgever onvoldoende functioneren, depressieve klachten die de werksfeer ernstig zouden verstoren en de vele gesprekken die geen verbetering hadden gebracht. De man werkte sinds 9 april 2024 bij het bedrijf, met een contract voor bepaalde tijd dat tot 9 april 2027 liep.
De werknemer vroeg de kantonrechter vast te stellen dat het ontslag niet geldig was. Daarnaast wilde hij een vergoeding voor onregelmatige opzegging, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij uitbetaling van de inhoudingen op zijn eindafrekening, een wettelijke verhoging, rente en een gecorrigeerde eindafrekening met bruto/netto specificatie. De werkgever voerde verweer.
Het ontslag op staande voet is volgens de kantonrechter niet rechtsgeldig. Voor zo'n ontslag is een dringende reden nodig, en die moet onverwijld en duidelijk worden medegedeeld. De werknemer stelde dat daar geen sprake van was, en de werkgever sprak dat niet tegen. De man berust zelf in het einde van het dienstverband, dat daarmee per 8 mei 2026 is geëindigd.
Omdat het ontslag niet geldig is, is het een onregelmatige opzegging, waarvoor in principe het loon tot het einde van het contract moet worden betaald. De werkgever vroeg om matiging, onder meer omdat de man een ziektewetuitkering krijgt, het dienstverband kort was en het bedrijf klein is. De kantonrechter matigt de vergoeding tot het wettelijke minimum van drie maanden loon. Omdat de man bij ziekte recht had op 70 procent van zijn loon van € 2.764,30 bruto per maand, komt dat uit op € 5.805,03 bruto. Zijn ziektewetuitkering ligt € 234,49 per maand lager dan zijn loon zou zijn geweest, en dat verschil bedraagt tot april 2027 in totaal € 2.581,41. De overige argumenten van de werkgever leiden niet tot een lager bedrag.
De transitievergoeding wijst de kantonrechter toe voor het gevraagde bedrag van € 1.919,65 bruto. De gevraagde billijke vergoeding van € 10.000 wijst hij af. Het inkomensverlies tot april 2027 is al gedekt door de vergoeding voor onregelmatige opzegging, en over andere schade, zoals de kwetsbare medische situatie, de onzekerheid over de uitkeringspositie, de druk door verrekening en het uitblijven van re-integratie, gaf de man geen toelichting.
Ook de eindafrekening ging niet goed. De werkgever had 16 wachturen ingehouden (€ 470,72 bruto) en € 1.338,16 netto voor een lening. Dat de man met die inhoudingen had ingestemd door de ontslagbrief te ondertekenen, volgt volgens de kantonrechter niet uit die brief. Voor de wachturen vond hij in het contract geen grondslag, en het personeelshandboek was niet overgelegd. Voor de lening ontbrak een toelichting op hoe het bedrag van € 6.000 was opgebouwd, en de terugbetalingsregels uit de opleidingsovereenkomst gelden niet bij een ongeldig ontslag op staande voet. Over het ten onrechte ingehouden loon is een wettelijke verhoging verschuldigd, die de kantonrechter beperkt tot 25 procent, in totaal € 452,22. De gevraagde dwangsommen wijst hij af, omdat de werkgever vrijwillige medewerking toezegde.
De werkgever moet de man de vergoeding voor onregelmatige opzegging van € 5.805,03 bruto en de transitievergoeding van € 1.919,65 bruto betalen. Daarnaast betaalt zij de inhoudingen van € 470,72 bruto en € 1.338,16 netto terug, plus € 452,22 wettelijke verhoging, alles met wettelijke rente vanaf veertien dagen na aanschrijving. Binnen veertien dagen na aanschrijving moet zij ook een correcte eindafrekening met bruto/netto specificatie verstrekken. Verder veroordeelt de kantonrechter haar in de proceskosten van € 1.102,00. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad. De billijke vergoeding en het overige verzochte zijn afgewezen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst ontbinding af: zieke jobcoach bewijst verwijtbaar handelen werkgever niet Een jobcoach die flexmedewerkers op de werkvloer begeleidde, werd in mei 2025 arbeidsongeschikt. Ze stapte naar de kantonrechter in Roermond met de vraag haar arbeidsovereenkomst te ontbinden, omdat haar werkgever volgens haar ernstig verwijtbaar had gehandeld. Daarbij vroeg ze om een billijke vergoeding van € 18.000, een transitievergoeding van € 7.519,88 en nog een reeks andere betalingen. De kantonrechter wijst alle verzoeken af.
De vrouw werkte sinds 14 februari 2022 bij het bedrijf, tegen een salaris van € 2.630 bruto per maand, plus een functietoeslag van € 400 en vakantietoeslag. Ze meldde dat de werkgever de re-integratieverplichtingen niet nakwam, loonstroken vervalste, de arbo-procedure manipuleerde door van arbodienst te wisselen, druk op haar uitoefende, haar blanco formulieren liet ondertekenen en de cao inconsistent toepaste. De werkgever, die zonder advocaat procedeerde, bestreed dat allemaal.
De kantonrechter stelt voorop dat een arbeidsovereenkomst alleen kan worden ontbonden als daar een wettelijke redelijke grond voor is. De werkneemster moet haar stellingen onderbouwen en zo nodig bewijzen. Dat deed ze volgens de rechter niet: haar verwijten waren niet gemotiveerd en niet onderbouwd. Ze kon niet volstaan met in algemene bewoordingen te zeggen dat de werkgever tekortschoot bij de re-integratie. Het had op haar weg gelegen een deskundigenoordeel bij het UWV te vragen en over te leggen, en dat gebeurde niet.
De werkgever had in haar verweerschrift juist uitgebreid aangegeven wat ze had gedaan: een probleemanalyse en plan van aanpak, een lijst met functionele mogelijkheden, een arbeidsdeskundig onderzoek, onderzoek naar passend werk, re-integratie in het tweede spoor en extra expertise. De werkneemster was ook vaak door de bedrijfsarts gezien. Op de zitting betwistte haar gemachtigde die stellingen niet afzonderlijk, maar verwees hij alleen naar het verzoekschrift en de grote hoeveelheid overgelegde producties. Volgens vaste rechtspraak is dat onvoldoende: wie producties overlegt, moet duidelijk maken op welke feiten daaruit hij zich beroept. Het is niet de taak van de kantonrechter om zelf in de stukken een onderbouwing te zoeken.
Ook de andere verwijten haalden het niet. De uitleg van de werkgever over het wisselen van arbodienst, de loonstroken en de loondoorbetaling vond de rechter plausibel, en de werkneemster betwistte die niet anders dan met een verwijzing naar haar verzoekschrift. Over de blanco formulieren zei ze niet om welke formulieren het ging en wat het gevolg zou zijn. Het verwijt dat de werkgever zich selectief op de cao beriep, kreeg zonder toelichting geen kans, zeker omdat de cao in de arbeidsovereenkomst was uitgesloten.
De kantonrechter hield bovendien geen rekening met twee e-mails die de gemachtigde na afloop van de zitting stuurde om zijn verzoeken nader toe te lichten. De zitting was toen gesloten en het debat beëindigd; dat nog verder toelichten was in strijd met een goede procesorde.
Omdat de arbeidsovereenkomst blijft bestaan, vallen ook de vergoedingen weg. De werkneemster krijgt geen billijke vergoeding, geen transitievergoeding, geen eindafrekening en geen getuigschrift, want die zijn alleen toewijsbaar bij het einde van het dienstverband. Haar claim op achterstallig loon van € 1.548,71 strandt ook. Ze stelde dat het personeelshandboek 100 procent loondoorbetaling in het eerste ziektejaar voorschreef, maar de arbeidsovereenkomst bepaalt dat vanaf de zevende maand 90 procent wordt betaald. Dat handboek maakt geen deel uit van de arbeidsovereenkomst, omdat daarin geen incorporatiebeding staat, en dat standpunt van de werkgever betwistte de werkneemster niet. De € 5.704 voor openstaande vakantiedagen is niet toewijsbaar, want niet-opgenomen vakantiedagen worden pas bij het einde van het dienstverband uitbetaald. Wettelijke verhoging en rente volgen het lot van de loonvordering. Het subsidiaire verzoek om € 3.000 smartengeld wijst de rechter af bij gebrek aan onderbouwing: het dook ineens in het petitum op zonder dat er in de feiten of de juridische onderbouwing iets over stond.
De kantonrechter wijst alle verzoeken af en veroordeelt de werkneemster in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Rechtbank Limburg · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst loondoorbetaling af: contract van 7 maart 2025 was geen nieuwe arbeidsovereenkomst bij Tuinmeubelshop Een vrouw die als klantenservicemedewerker werkte bij Tuinmeubelshop B.V. in Tiel stapte naar de rechter omdat zij vond dat zij een vast contract had. Ze eiste onder meer doorbetaling van loon tijdens ziekte en wedertewerkstelling. De zaak draaide om de vraag of ze drie of vier tijdelijke contracten had gehad, want bij vier opeenvolgende contracten wordt het laatste automatisch omgezet in een contract voor onbepaalde tijd.
De vrouw begon in februari 2024 op basis van een nul-urencontract. In september 2024 volgde een tweede nul-urenovereenkomst, met als einddatum 30 september 2025. Op 7 maart 2025 ondertekenden partijen een nieuw contractdocument, met een vaste arbeidsomvang van 32 uur per week en een maandloon. De einddatum bleef ongewijzigd: 30 september 2025. Vervolgens werd in juli 2025 een vierde contract getekend, voor de periode oktober 2025 tot en met september 2026. Per 1 mei 2026 werd de vrouw ziek. In augustus 2026 berichtte Tuinmeubelshop haar dat het contract op 30 september 2026 van rechtswege zou eindigen.
De vrouw stelde dat het document van 7 maart 2025 een geheel nieuw, derde contract was. Daarmee zou het latere contract van oktober 2025 het vierde zijn geweest, waardoor de ketenregeling van artikel 7:668a van het Burgerlijk Wetboek zou zijn ingetreden en zij automatisch een vast contract zou hebben gekregen. Tuinmeubelshop betwistte dit: het ging slechts om een aanpassing van het lopende contract, namelijk de overstap van nul-uren naar vaste uren, en niet om een nieuw contract.
De kantonrechter oordeelde dat het document van 7 maart 2025 geen nieuwe schakel in de keten was. Doorslaggevend was dat de einddatum van 30 september 2025 identiek bleef aan die van de tweede overeenkomst. Volgens vaste rechtspraak levert een tussentijdse wijziging van de arbeidsomvang geen opvolgend contract op, ook niet als daarvoor een nieuw formulier wordt getekend. Dat het nieuwe document ook andere bepalingen bevatte, zoals een andere cao en een wachtdag bij ziekte, deed daar niet aan af: Tuinmeubelshop legde uit dat dit het gevolg was van het gebruik van een ander contractsjabloon voor vaste medewerkers in plaats van oproepkrachten, en dat achtte de rechter voorshands aannemelijk.
Ook de administratieve registratie van een "nieuw dienstverband" bij het salarispakket en het pensioenfonds per 1 maart 2025 overtuigde de rechter niet. Uit loonstroken bleek dat die datum simpelweg was blijven staan als systeemgegeven voor de verwerking van de urenuitbreiding. Verder stelde de rechter vast dat Tuinmeubelshop de vrouw in augustus 2025 per e-mail uitdrukkelijk had uitgelegd dat het om een omzetting van het lopende contract ging, en dat de vrouw daar destijds niet tegen had geprotesteerd. Haar eigen e-mail van 28 augustus 2026, waarin zij schreef dat zij "na bijna drie jaren" vertrok, bevestigde dat zij zelf ook uitging van drie jaar dienstverband en niet van een langer lopend vast contract.
De kantonrechter concludeerde dat in een bodemprocedure naar alle waarschijnlijkheid zal worden geoordeeld dat het contract van oktober 2025 het derde contract was en op 30 september 2026 rechtsgeldig van rechtswege is geëindigd. Het opzegverbod bij ziekte staat aan zo'n einde van rechtswege niet in de weg. De vrouw werd veroordeeld in de proceskosten van Tuinmeubelshop, begroot op € 1.009,-, en al haar vorderingen werden afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht