Kantonrechter geeft Booking.com toestemming om 40 procent aanwezigheidsplicht op kantoor in te voeren Booking.com wil haar medewerkers verplichten om minimaal 40 procent van hun werktijd op het Amsterdamse hoofdkantoor te zijn. De ondernemingsraad weigerde daarmee in te stemmen, waarop Booking.com de kantonrechter vroeg om vervangende toestemming. Die toestemming is nu verleend.
Het conflict gaat over de arbeidsomstandigheden van meer dan 6.000 medewerkers met ruim honderd nationaliteiten. Tot 2020 was het uitgangspunt dat iedereen volledig op kantoor werkte. Door de coronapandemie ontstond thuiswerken als tijdelijke noodoplossing. Daarna voerde Booking.com in 2023, na instemming van de ondernemingsraad, een hybride beleid in: medewerkers werden aangemoedigd om ten minste 40 procent van hun tijd op kantoor te zijn, maar verplicht was dat niet. In de praktijk haalde slechts 27 procent van het personeel die aanbeveling. Dat was voor Booking.com aanleiding om van aanmoediging naar verplichting over te stappen.
Vanaf november 2025 vroeg Booking.com de ondernemingsraad mee te denken. Er volgden rondetafelgesprekken en samenwerkingssessies. Booking.com paste het voorstel aan: de gewenste aanwezigheid ging omlaag van 50 tot 60 procent naar 40 procent en er kwam een overgangsperiode van zes maanden waarin niet gehandhaafd zou worden. Desondanks weigerde de ondernemingsraad op 22 mei 2026 instemming, in een besluit van meer dan vijftig pagina's. De OR stelde onder meer dat de doelstellingen onvoldoende concreet waren, dat minder vergaande alternatieven niet serieus waren onderzocht, dat de controle op aanwezigheid een disproportionele inbreuk op de privacy van werknemers vormde en dat het kantoor op piekdagen niet genoeg werkplekken biedt voor alle medewerkers.
De kantonrechter weegt de belangen van beide partijen tegen elkaar af. Het recht van een werkgever om instructies te geven over de werkplek is het vertrekpunt. De kantonrechter oordeelt dat Booking.com een redelijk belang heeft bij meer kantooraanwezigheid: fysieke samenwerking bevordert kennisdeling, innovatie, snellere afstemming en onderlinge verbondenheid, en helpt nieuwe medewerkers inwerken. Een verplichting van 40 procent is naar het oordeel van de kantonrechter niet bovenmatig. Dat werknemers reistijd en reiskosten kwijt zijn of minder beschikbaar zijn voor zorgtaken, weegt niet op tegen dit belang, temeer omdat Amsterdam de contractuele standplaats is en werknemers zelf invloed hebben gehad op hun woonlocatie.
De bezwaren van de ondernemingsraad worden niet geheel weggewuifd. De kantonrechter erkent dat niet alle 6.000 medewerkers tegelijk een werkplek kunnen vinden, en legt Booking.com de verplichting op om extra concentratieplekken te creëren als dat nodig blijkt. Over de controle op aanwezigheid via pas- en netwerkgegevens is afgesproken dat Booking.com dit in overleg met de ondernemingsraad nader uitwerkt voordat leidinggevenden toegang krijgen tot individuele pasgegevens.
Omdat de weigering van de ondernemingsraad naar het oordeel van de kantonrechter onredelijk is, verleent de rechter vervangende toestemming voor het gehele voorgenomen beleid, inclusief de 40 procent aanwezigheidsplicht, de wekelijkse verplichte teamdag op kantoor, de berekening per maand en de hardheidsclausule voor bijzondere gevallen. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Raad van State wijst beroep af van student die door treinstaking tentamen miste Een studente aan de Universiteit van Amsterdam miste in februari 2026 haar hertentamen voor het vak Computational Finance omdat er die ochtend geen treinverkeer reed tussen Groningen en Amsterdam door slecht weer. Ze had het vak nodig om haar masteropleiding af te ronden. De studente vroeg de examencommissie van de faculteit Economie en Bedrijfskunde om op korte termijn een extra toetskans, maar dat verzoek werd afgewezen.
De examencommissie wees erop dat het onderwijs- en examenreglement geen ruimte biedt voor een extra toetskans bij een gemist tentamen. Wel bood zij de studente aan om deel te nemen aan de reguliere extra toetskans in augustus, die normaal gesproken bedoeld is voor studenten die aan striktere voorwaarden voldoen. Aan die voorwaarden voldeed de studente niet, maar de examencommissie verklaarde bij die beoordeling welwillend te zullen zijn.
De studente stelde administratief beroep in bij het College van Beroep voor de Examens van de Universiteit van Amsterdam (CBE), maar ook dat verklaarde haar beroep ongegrond. Het CBE redeneerde dat het openbaar vervoer uitvalt een omstandigheid is die voor rekening van de reiziger komt, zeker omdat er vooraf weerswaarschuwingen waren afgegeven. De studente had voorzorgsmaatregelen kunnen treffen, zoals de avond van tevoren reizen. Daarbij vond het CBE dat de aangeboden augustuskans al een vorm van coulance was.
De studente deed in augustus mee aan de extra toetskans en slaagde alsnog voor het vak. Toch stapte zij naar de Raad van State, omdat ze financiële schade had geleden door het langer moeten betalen van collegegeld: vijf maanden extra.
Voor de Raad van State voerde ze drie argumenten aan. Ten eerste schond de afwijzing het evenredigheidsbeginsel en had de hardheidsclausule uit het examenreglement moeten worden toegepast. Ten tweede had de universiteit eerder in het jaar wel een herstelkans geboden aan studenten die door vervoersproblemen hun tentamen misten, zodat sprake was van ongelijke behandeling. Ten derde was de procedure belastend en traag verlopen.
De Afdeling bestuursrechtspraak verwierp alle drie de argumenten. Over de overmacht oordeelde de Afdeling dat het feit dat het openbaar vervoer uitviel op zich onvoldoende grond is om van het reglement af te wijken. Het systeem van twee toetskansen per jaar is juist mede bedoeld om situaties van ziekte of overmacht op te vangen. Omdat er vooraf weerswaarschuwingen waren en de studente geen voorzorgsmaatregelen nam, kwam haar afwezigheid voor haar eigen rekening en risico.
Het beroep op gelijke behandeling sloeg de Afdeling af omdat de situatie in januari wezenlijk anders was. Toen had de universiteit een grote groep studenten een herstelkans gegeven, niet op basis van de hardheidsclausule, maar om te voorkomen dat een massale studievertraging later capaciteitsproblemen zou veroorzaken. Dat was een praktische maatregel voor een collectief probleem en schept geen recht op dezelfde behandeling in een individueel geval.
De Raad van State verklaarde het beroep ongegrond en wees het verzoek om schadevergoeding voor de extra collegegeldkosten af.
Raad van State · 28 oktober 2026
Bestuursrecht Hof schrapt billijke vergoeding van € 1.500 in arbeidsgeschil over vervalste ontslagbrief bij King Food Een chauffeur bij King Food B.V. in Hengelo verscheen eind september 2024 niet meer op het werk. King Food stelde dat hij mondeling ontslag had genomen en overhandigde een ondertekende ontslagbrief als bewijs. De chauffeur ontkende dat hij ontslag had genomen en beweerde dat zijn handtekening was vervalst. King Food betaalde hem vervolgens maandenlang geen salaris meer.
De kantonrechter in Groningen droeg King Food op te bewijzen dat de handtekening echt was. Er werden getuigen gehoord en een handschriftdeskundige van bureau Hoffmann ingeschakeld. Die deskundige concludeerde dat het 'waarschijnlijker' was dat de chauffeur de brief had ondertekend, maar de kantonrechter vond dat onvoldoende bewijs. De arbeidsovereenkomst werd ontbonden wegens een ernstig verstoorde arbeidsverhouding. De kantonrechter kende de chauffeur naast de wettelijke transitievergoeding ook een billijke vergoeding van € 1.500 bruto toe, omdat King Food ernstig verwijtbaar zou hebben gehandeld door hem ten onrechte als vertrokken te beschouwen en zijn loon te stoppen.
Beiden gingen in hoger beroep. King Food wilde de billijke vergoeding terugdraaien en de transitievergoeding laten vervallen. De chauffeur wilde juist een hogere billijke vergoeding van ruim € 16.500, plus uitbetaling van niet-genoten vakantiedagen ter waarde van bijna € 16.811 en vergoeding van zijn werkelijke advocaatkosten van bijna € 20.900.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden volgde de kantonrechter in zijn oordeel dat King Food het bewijs van de handtekening niet had geleverd. De getuigenverklaringen stonden tegenover elkaar en het deskundigenbericht bood onvoldoende zekerheid. Maar het hof trok daar een andere conclusie uit dan de kantonrechter. Het feit dat de handtekening niet bewezen is, betekent volgens het hof niet dat vaststaat dat King Food de brief heeft vervalst. Het is ook goed denkbaar dat de chauffeur het ontslag wel heeft uitgesproken en de brief heeft ondertekend, maar dat dit gewoon niet meer te bewijzen valt. In die situatie van twijfel kan het handelen van King Food niet als 'ernstig verwijtbaar' worden bestempeld, en zonder ernstige verwijtbaarheid bestaat er geen recht op een billijke vergoeding.
De vordering over niet-genoten vakantiedagen sneuvelde doordat de chauffeur zijn eigen overzicht niet goed had onderbouwd. Zijn berekening hield geen rekening met de vijf weken verlof die hij had opgenomen en week bovendien af van een eerder door hemzelf ingediend overzicht. King Food had een gedetailleerde administratie overlegd waaruit bleek dat hij bij het einde van het dienstverband per saldo zelfs te veel vakantiedagen had opgenomen. De vordering tot vergoeding van werkelijke advocaatkosten wees het hof af, omdat daarvoor uitzonderlijke omstandigheden vereist zijn, zoals misbruik van procesrecht, en die deden zich hier niet voor.
Het hof vernietigde de toekenning van de billijke vergoeding en veroordeelde de chauffeur om de ontvangen € 1.500 bruto terug te betalen aan King Food, vermeerderd met de wettelijke rente. De transitievergoeding bleef wel in stand: omdat niet is komen vast te staan dat de chauffeur ernstig verwijtbaar handelde, heeft hij recht op die wettelijke vergoeding. De kosten van de procedure bij de kantonrechter worden gecompenseerd. De chauffeur moet de proceskosten van zijn eigen hoger beroep betalen: € 851 aan griffierecht en € 2.580 aan advocaatkosten voor King Food.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht A-G: hotelexploitant moest ontslag melden bij overdracht aan asielopvang Een hotel in 's-Hertogenbosch dat jarenlang onder de naam Mövenpick draaide, werd per 1 januari 2024 een opvanglocatie voor asielzoekers en statushouders. De exploitant, Hotel Park Meerendonk B.V. (HPM), droeg het hotel over aan een andere exploitant, Hotel Pettelaar, die het pand voor drie jaar zou onderverhuren aan het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). Over de gevolgen voor het personeel van HPM, 25 mensen, ontstond een langslepend conflict. In deze zaak geeft de advocaat-generaal bij de Hoge Raad advies.
HPM ging ervan uit dat het personeel van rechtswege zou meeverhuizen naar de nieuwe exploitant, omdat zij dacht aan een overgang van onderneming. Drie werknemers, een front office manager, een sales en marketing manager en de general manager, waren het daar niet mee eens. In een kort geding oordeelde de kantonrechter voorlopig dat geen sprake was van een overgang van onderneming, omdat het hotel in de nieuwe situatie geen gewone hotelgasten meer ontving maar asielzoekers die het COA plaatst. HPM vroeg daarna bij het UWV toestemming om de arbeidsovereenkomsten op te zeggen wegens volledige bedrijfssluiting. Die toestemming kwam op 20 juni 2024, en de contracten werden opgezegd tegen 31 augustus 2024.
De werknemers stelden dat HPM bij zo'n voorgenomen collectief ontslag eerst had moeten melden en vakbonden had moeten raadplegen, zoals de Wet melding collectief ontslag voorschrijft. Daarom vroegen zij om een billijke vergoeding. De kantonrechter wees dat af, maar het gerechtshof 's-Hertogenbosch kende de vergoeding wel toe. Volgens het hof dwong al de beslissing om met Hotel Pettelaar te onderhandelen over de overdracht van de exploitatie HPM om een collectief ontslag te overwegen. De melding had dus uiterlijk bij de ondertekening van de overeenkomst op 15 december 2023 moeten plaatsvinden. Ook had HPM volgens het hof de Wet op de ondernemingsraden geschonden, omdat de bijeenkomst van 30 oktober 2023 geen personeelsvergadering was waarin het personeel om advies werd gevraagd. De vergoeding bepaalde het hof op twee maandsalarissen, verhoogd met een factor 2. Daarnaast wees het de bonus over 2023 toe. HPM ging in cassatie, de werknemers zagen af van verweer.
De advocaat-generaal vindt alle klachten ongegrond. Hij wijst op de strenge lijn van het Hof van Justitie van de EU, onder meer in het arrest Resorts Mallorca over een vergelijkbare hotelzaak. Daaruit volgt dat de raadplegingsplicht ontstaat bij een strategische of commerciële beslissing waardoor een collectief ontslag moet worden overwogen. Zekerheid over het ontslag is niet nodig. Dat HPM meende dat het personeel van rechtswege zou overgaan, maakt dat niet anders.
Ook het beroep op de vervaltermijn van twee maanden uit de wet strandt volgens hem. Die termijn kan niet beginnen te lopen voordat de werkgever heeft opgezegd, anders zou het recht om vernietiging te vragen verlopen zijn voordat er iets is om te vernietigen. Over de ondernemingsraadswet stelt hij dat advies alleen in een personeelsvergadering kan worden gegeven, en dat werknemers daarvoor duidelijk moeten weten dat hun advies wordt gevraagd. Een informatiebijeenkomst en een brief volstaan dus niet.
Bij de hoogte van de billijke vergoeding heeft het hof volgens de advocaat-generaal ruimte om, naast de schending van de meldplicht, ook de schending van de ondernemingsraadswet en het onterecht delen van personeelsgegevens mee te wegen. Het hof sloot daarbij aan op de gezichtspunten uit de New Hairstyle-beschikking, onder meer dat schending van de regels niet voordeliger mag zijn dan een rechtmatige opzegging. Ook de bonus over 2023 was terecht toegewezen, omdat de cijfers in het domein van HPM lagen en zij haar jaarrekening niet had gedeponeerd. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie acht hij niet nodig.
De conclusie van de advocaat-generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep. De Hoge Raad moet nog beslissen.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Werkgever moet € 74.000 billijke vergoeding betalen voor onbetaald loon bij zieke werknemer Een man uit Nederland werkte sinds 2018 voor een Duits softwarebedrijf voor de hotelbranche. Hij werd eind november 2022 ziek. Begin 2023 zegde zijn werkgever de arbeidsovereenkomst op wegens bedrijfseconomische omstandigheden, per 1 mei 2023. Vanaf die datum betaalde het bedrijf geen loon meer, omdat het ervan uitging dat de man niet meer in dienst was. De man ging er niet mee akkoord en bleef jaren procederen om zijn loon en zijn baan veilig te stellen.
De zaak liep eerst via de Duitse rechter. De arbeidsrechter in Dortmund oordeelde in januari 2024 dat het ontslag ook naar Duits recht niet geldig was, omdat de reorganisatie onvoldoende was onderbouwd. Het Landesarbeitsgericht Hamm oordeelde op 13 februari 2025 dat Nederlands recht van toepassing was op de arbeidsovereenkomst en dat het ontslag dus niet standhield. Het Bundesarbeitsgericht bevestigde dat op 19 maart 2026. Het bedrijf zocht intussen alsnog een Nederlandse arbodienst, en de man kreeg per 25 november 2024 een IVA-uitkering voor volledige arbeidsongeschiktheid. In 2026 kreeg het bedrijf bij het UWV alsnog toestemming om de arbeidsovereenkomst op te zeggen wegens langdurige arbeidsongeschiktheid, per 1 oktober 2026.
De man vroeg de kantonrechter in Roermond onder meer om achterstallig loon, vakantiegeld, vakantiedagen, een transitievergoeding en een billijke vergoeding van ruim € 2,5 miljoen. De kantonrechter volgde zijn eis voor het loon maar deels. De man meende recht te hebben op 100 procent doorbetaling, omdat het bedrijf dat tot 1 mei 2023 ook had gedaan. Volgens de kantonrechter was dat onvoldoende voor een vast beleid. Daarom geldt de wettelijke regeling van 70 procent van het maximumdagloon. Dat levert € 89.270,56 bruto op, plus een wettelijke verhoging van € 44.635,28. Die verhoging is volledig verschuldigd, omdat het bedrijf na de uitspraak van het Landesarbeitsgericht Hamm wist hoe de vlag erbij stond en toch niet betaalde. Het argument dat de man het loon niet zou hebben willen ontvangen, slaagde niet: hij had in 2023 juist een kort geding gevoerd om zijn salaris te krijgen, en het bedrijf had nooit nagevraagd of hij geen aanspraak wilde maken.
Ook de vakantiebijslag over de jaren sinds 2020 wordt toegewezen, omdat Nederlands recht geacht wordt vanaf het begin van het dienstverband te gelden. Bij de opbouw van vakantiedagen na het einde van de loondoorbetaling volgde de rechter de conclusie van de procureur-generaal bij de Hoge Raad: de wettelijke vakantiedagen (20 per jaar) blijven doorlopen. Daarmee komt de man op 793,36 uur, een bedrag van € 35.423,52.
De kern van het geschil was de billijke vergoeding. Die kan alleen worden toegekend als de langdurige arbeidsongeschiktheid het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever. Dat het bedrijf niet meteen een arbodienst inschakelde, vond de kantonrechter niet ernstig verwijtbaar: het bedrijf mocht uitgaan van Duits recht, en zelfs de Duitse rechter en het UWV lieten die vraag eerst open of beantwoordden in dezelfde richting. Het niet betalen van het loon wel, maar pas vanaf 13 februari 2025, toen het bedrijf kon weten dat Nederlands recht gold. Tussen die datum en de tweede ontslagaanvraag bij het UWV lagen ruim vijftien maanden, een periode waarin herstel mogelijk was geweest als het loon was uitbetaald. Dat de man al een psychische voorgeschiedenis had, maakte dit niet anders: uit de medische stukken bleek dat het gedoe rond ontslag en uitblijvend loon het herstel aanzienlijk had bemoeilijkt.
Bij de hoogte van de vergoeding hield de rechter rekening met de kans dat de arbeidsovereenkomst ook zonder ziekte nog maximaal twee jaar zou hebben geduurd, gelet op de zwakke onderbouwing van de reorganisatie, de persoonlijke problematiek van de man en zijn leeftijd. Het gemiste salaris over twee jaar (€ 185.760,24) minus de IVA-uitkering die hij in die periode ontvangt (€ 112.344,96) leverde afgerond € 74.000 bruto op. Zijn verzoek om vergoeding van de volledige advocaatkosten van € 31.824,51 wees de kantonrechter af, omdat daarvoor buitengewone omstandigheden nodig zijn, zoals misbruik van procesrecht, en die waren er niet.
De kantonrechter veroordeelt het bedrijf onder meer tot betaling van € 21.828,12 bruto aan transitievergoeding, € 89.270,56 bruto aan achterstallig loon, € 74.000 bruto aan billijke vergoeding, de verschillende wettelijke verhogingen en de proceskosten van € 2.051. Alle bedragen worden vermeerderd met wettelijke rente, en de beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht