Kantonrechter wijst schadeclaim oud-agent tegen politie na aanhouding af Een 68-jarige man die veertig jaar bij de politie had gewerkt, belde midden in de nacht 112 omdat hij zijn zieke vrouw suf en klagend over hartkloppingen in bed aantrof. Tijdens het gesprek met de centralist kon hij bepaalde medische vragen niet beantwoorden en klonk hij naar eigen zeggen geïrriteerd; de centralist hoorde zijn vrouw kreunend op de achtergrond en verbrak het gesprek. Vanwege een mogelijk vermoeden van huiselijk geweld stuurde de meldkamer de politie naar de woning, nog voordat de ambulance er was.
Toen twee, en kort daarna nog twee agenten arriveerden, opende de man de deur en liet weten dat hij een ambulance had gebeld voor zijn vrouw. Volgens de agenten weigerde hij hen meteen toegang tot de woning; de man zelf stelde later dat hij juist voorop wilde lopen om hen de weg te wijzen. Op geluidsopnamen van een beveiligingscamera bij de buren was echter te horen dat hij letterlijk zei dat de agenten niet binnen mochten komen. Eén agent ging naar binnen om bij de vrouw te kijken, terwijl de andere agenten de man buiten probeerden te houden om voor hun collega een veilige werkomgeving te waarborgen. De man bleef zich verzetten en proberen naar binnen te gaan.
De agenten pakten hem daarop vast, brachten hem op zijn knieën en later op de grond, en boeiden hem. Daarbij raakte hij gewond aan zijn arm, kort na een operatie aan zijn rug een week eerder. Tijdens de worsteling sloeg hij een agent tegen de knie en smeerde hij zijn bebloede arm bewust over de arm van een andere agent, die daar naar eigen zeggen vies van werd. Onderweg naar het cellencomplex noemde hij de agenten uitgescholden voor onder meer mongolen en varkens. Hij bracht die nacht door in een cel en is nooit vervolgd voor het incident.
De man deed op zijn beurt aangifte tegen de agenten wegens mishandeling. De officier van justitie besloot niet tot vervolging over te gaan, omdat de politie voldoende reden had om hem aan te houden en niet anders kon dan geweld gebruiken om zijn verzet te breken. Een beklag tegen die beslissing bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden werd ongegrond verklaard: het hof achtte het toegepaste geweld rechtmatig en niet in strijd met de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit.
De man stelde de politie vervolgens civielrechtelijk aansprakelijk voor de schade die hij door het politieoptreden zou hebben geleden, en vorderde in deze procedure een verklaring voor recht dat de politie onrechtmatig had gehandeld, plus vergoeding van materiële schade van € 2.373,56, immateriële schade van € 14.100 en buitengerechtelijke kosten. Hij stelde dat de agenten de grenzen van proportionaliteit en subsidiariteit hadden overschreden en zonder waarschuwing geweld hadden gebruikt. De politie betwistte dat en beriep zich op een rechtvaardigingsgrond.
De kantonrechter overweegt dat de politie bevoegd is geweld te gebruiken als dat in verhouding staat tot het doel en niet op een minder ingrijpende manier kan worden bereikt, en dat de rechter daarbij terughoudend moet toetsen en niet achteraf zijn eigen beoordeling in de plaats mag stellen van die van de agent in de hitte van de strijd. Op basis van de camerabeelden en de onder ede afgelegde processen-verbaal van de vier agenten gaat de kantonrechter ervan uit dat de man de agenten meteen de toegang tot de woning weigerde en zich bleef verzetten ondanks herhaalde verzoeken om rustig te blijven. Het toegepaste geweld, bestaande uit vastpakken, op de knieën en later op de grond brengen, acht de kantonrechter passend bij de mate van verzet en dus proportioneel; van bovenmatig geweld, zoals knieën in de rug of een klap tegen een muur, is niets aangetoond. Een uitdrukkelijke waarschuwing vooraf was niet nodig omdat de agenten al herhaaldelijk hadden gevraagd om medewerking.
Omdat de agenten volgens de kantonrechter binnen de grenzen van artikel 7 van de Politiewet zijn gebleven, bestond een rechtvaardigingsgrond voor het geweld en is van een onrechtmatige daad van de politie geen sprake. De kantonrechter erkent het persoonlijke leed van de man en zijn vrouw, maar wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.008.
Rechtbank Limburg · 5 augustus 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank wijst claim af van vrouw die uit ziekenhuisbed viel en hersenbloeding kreeg Een 81-jarige vrouw uit de Verenigde Arabische Emiraten viel in januari 2022 uit haar ziekenhuisbed, kort na een hersenoperatie in het Haaglanden Medisch Centrum (HMC) in Den Haag. Op 17 januari 2022 om 05.30 uur vond een verpleegkundige haar op de grond naast haar bed. Enkele uren later bleek uit een CT-scan dat zij een hersenbloeding had in de linker hersenhelft. Tegenwoordig is zij vrijwel volledig invalide en heeft zij dag en nacht zorg nodig. Zij en haar echtgenoot houden het ziekenhuis verantwoordelijk.
De vrouw had op 14 januari 2022 in het HMC een recidiverende, goedaardige hersentumor laten verwijderen. Het ziekenhuis had vooraf een verhoogd valrisico vastgesteld. Vanaf 15 januari was zij verward, en in de nacht van 16 op 17 januari werd de diagnose delier gesteld. Daarna volgde de val. Na de ontdekking van de hersenbloeding koos het ziekenhuis voor afwachtend beleid en niet voor drukverlaging in de hersenen. In februari 2022 verhuisde de vrouw naar een ziekenhuis in de Emiraten, waar zij ruim zes maanden werd behandeld, en daarna naar een revalidatiekliniek in India.
De vrouw vorderde in de procedure tegen het HMC en zijn verzekeraar Medirisk drie verklaringen voor recht. Zij stelde ten eerste dat het ziekenhuis onvoldoende maatregelen had genomen om de val te voorkomen. Ten tweede dat de val de hersenbloeding had veroorzaakt. Ten derde dat de diagnose CAA (een aandoening waarbij de bloedvaatjes in de hersenen kunnen gaan lekken) te laat was gesteld en dat na de bloeding geen goede behandeling was gevolgd, waardoor een vertraging in de behandeling was ontstaan. Daarnaast vroeg zij schadevergoeding, nader op te maken bij staat. Het ziekenhuis en de verzekeraar voerden verweer: er waren geen andere maatregelen nodig, de bloeding kwam waarschijnlijk door CAA en eerder ingrijpen had niets uitgemaakt.
De rechtbank oordeelt dat zij niet kan vaststellen dat het ziekenhuis een fout maakte. In het dossier staat wel dat het valrisico verhoogd was, maar niet welke maatregelen daarop volgden. Dat is volgens de rechtbank op zichzelf geen reden om onzorgvuldigheid aan te nemen. De maatregelen die de val het zekerst hadden voorkomen, zoals fixeren en sederen, zijn ingrijpend en voor kwetsbare ouderen niet zonder risico. De richtlijnen raden die niet standaard aan. De overige maatregelen in de richtlijnen en protocollen, zoals een valmat of het bed tegen de muur, zijn aandachtspunten en geen voorschriften. Het bed in de lage stand zetten was wel aangewezen. Het ziekenhuis stelde dat dat standaard gebeurde, en een arts verklaarde dat ook. Dat het niet in het dossier staat, vindt de rechtbank niet genoeg om eraan te twijfelen.
Ook het oorzakelijk verband tussen de val en de hersenbloeding staat volgens de rechtbank niet vast. Dat hoefde strikt genomen niet meer beoordeeld te worden, maar de rechtbank overweegt het ten overvloede. Er was na de val geen uitwendig letsel aan het hoofd te zien, ook niet op de CT-scan. De uitvalsverschijnselen zaten links in het lichaam en wijzen op de rechter hersenhelft, terwijl de bloeding links zat. Dat de val via een coup-contrecoupeffect toch schade rechts veroorzaakte, is onvoldoende onderbouwd. Bovendien waren er aanwijzingen dat de vrouw al voor de val minder kracht in haar linkerzij had.
De stelling dat de behandeling vertraagd is, slaagt evenmin. De vrouw heeft niet medisch onderbouwd dat bij eerdere ontdekking van de bloeding wel drukverlaging was toegepast. Op de zitting bleek dat die ingreep riskant is en dat niet zonder meer vaststaat dat hij nodig was. Volgens de medisch adviseur van Medirisk is drukverlaging bij een niet-traumatische bloeding nooit bewezen effectief en is terughoudendheid geboden, zeker bij oudere patiënten. Ook uit de stukken van het ziekenhuis in de Emiraten blijkt niet dat artsen daar vonden dat direct ingrijpen beter was geweest.
De echtgenoot had sterk de indruk dat het HMC de val onder het tapijt wilde vegen. Het ziekenhuis erkende dat hij per abuis niet over de val was geïnformeerd en bood excuses aan. De rechtbank begrijpt zijn boosheid, maar die kwestie valt buiten deze procedure.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De vrouw moet de proceskosten van het ziekenhuis en de verzekeraar betalen, begroot op € 2.230, binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als zij te laat betaalt.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Eigenaar herdershond betaalt € 16.059 na beet in rug en arm van vrouw Op 1 juni 2018 liep een jonge vrouw met haar Jack Russel over het Suideraspad in Amsterdam, toen zij een losse herdershond zag. De eigenaresse van die hond was niet zichtbaar in de buurt. De vrouw tilde haar eigen hond op en liep weg, maar de herdershond kwam op haar af en probeerde de Jack Russel te pakken. Terwijl zij haar hond boven haar hoofd hield, besprong de herdershond haar van achteren, krabde haar rug open en beet haar in de rechterbovenarm. De eigenaresse kwam kort daarna aanrennen om haar hond aan te lijnen. De vrouw werd met een ambulance naar de spoedeisende hulp gebracht, waar de krab- en bijtwonden werden behandeld.
Op 2 juni 2026 daagde zij de eigenaresse voor de kantonrechter in Amsterdam. Ze vroeg om vast te stellen dat de eigenaresse aansprakelijk is en vorderde ruim € 24.500 schadevergoeding, bestaande uit medische kosten, reiskosten, inkomensschade en smartengeld. De eigenaresse, die zonder advocaat procedeerde, voerde drie verweren: de vordering zou verjaard zijn, de vrouw zou zelf schuld hebben omdat zij met het optillen van haar hond de herdershond had uitgelokt, en de hoogte van de schade werd betwist.
De kantonrechter verwierp het beroep op verjaring. Een schadevordering verjaart vijf jaar nadat de benadeelde de schade en de aansprakelijke persoon kent, maar die termijn kan worden gestuit, bijvoorbeeld met een schriftelijke aanmaning. De vrouw had op 25 mei 2023 per e-mail en aangetekende post een brief gestuurd waarin zij haar schade opnieuw vergoed wilde zien. Daarmee begon een nieuwe termijn van vijf jaar, die bij de dagvaarding van 2 juni 2026 nog niet was verstreken. Ook het verweer van eigen schuld werd verworpen. Een eigenaar van een dier is op grond van artikel 6:179 BW aansprakelijk voor de schade die het dier veroorzaakt, ook zonder persoonlijk verwijt. De kantonrechter vond het begrijpelijk dat de vrouw haar hond uit bescherming optilde. Een onbekende getuige, die zijn eigen hond uitliet, had verklaard dat de herdershond op haar afkwam en haar daarna beet. Dat zij de herdershond bewust zou hebben uitgelokt, kon niet worden gezegd. Ook als zij met haar riem had geslagen, wat zij ontkent en wat niet uit de getuigenverklaring blijkt, was daarvan geen eigen schuld te maken.
Bij de schade kwam de kantonrechter op een lager bedrag uit dan gevorderd. De materiële schade is begroot op € 5.059,06. Daarin zit € 1.513,44 aan medische en overige kosten, waarbij de vrouw gemiste rijlessen introk en erkende dat de ambulancekosten al door haar zorgverzekeraar waren vergoed. Verder gaat het om € 305,62 aan reiskosten (1.053,86 kilometer tegen € 0,29), omdat alleen de gereden kilometers onderbouwd waren, en om € 3.240 inkomensschade, die de eigenaresse op de zitting erkende. De vrouw werkte met een nul-urencontract en kon negen maanden niet werken.
Voor het smartengeld sloot de kantonrechter aan bij de Rotterdamse schaal. De posttraumatische stressstoornis (PTSS) van de vrouw woog het zwaarst en werd begroot op € 8.000. De vrouw durfde de eerste jaren niet naar buiten en heeft nog steeds last van herbelevingen. De twee littekens, op haar arm en rug, zijn relatief klein en door kleding te bedekken. Ze werden begroot op € 2.000, waarvan de helft meetelt. Daarnaast hield de kantonrechter rekening met de aanhoudende klachten aan onderrug en rechterheup. Het totale smartengeld kwam daarmee op € 11.000.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de eigenaresse aansprakelijk is voor de schade en veroordeelde haar tot betaling van € 16.059,06, met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026, voor zover hoofdsom en rente samen niet boven het gevorderde maximum van € 25.000 uitkomen. Ook moet zij de proceskosten van € 1.391 betalen, uitvoerbaar bij voorraad. Wat meer of anders was gevorderd, is afgewezen.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Civiel Recht Rechter wijst voorschot van € 80.000 af in letselzaak, Achmea moet deelgeschilkosten betalen Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een ernstig verkeersongeval en werkt sindsdien niet meer. Hij kampt naar eigen zeggen met lichamelijke en psychische klachten. De verzekeraar van de veroorzaker, Achmea, erkende de aansprakelijkheid. Over de hoogte van de schade kwamen partijen er niet uit.
Eind oktober 2025 betaalde Achmea € 75.000 aan de man, bedoeld als slotbetaling. Volgens Achmea was daarmee een vaststellingsovereenkomst gesloten waarin de man finale kwijting verleende. De man vond van niet. In een eerdere tussenbeschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank Rotterdam dat er geen overeenkomst was gesloten. De man had zijn tegenaanbod immers afhankelijk gemaakt van volledige vergoeding van zijn buitengerechtelijke kosten, en dat aanbod had Achmea niet aanvaard. Achmea heeft aangekondigd tegen die beschikking hoger beroep in te stellen.
In het vervolg van dit deelgeschil vroeg de man de rechtbank om Achmea te veroordelen tot een voorschot van € 80.000 op de schade die al was ontstaan. Achmea verzette zich daartegen. Zij betwistte dat de klachten door het ongeval waren veroorzaakt en betwistte ook de omvang van de schade. Volgens Achmea had de man bovendien zijn schade onvoldoende beperkt. Zij stelde dat de schade met de al betaalde voorschotten, inclusief de € 75.000, geheel was vergoed.
De rechtbank wees het voorschot af. Financiële nood van de man is op zich niet genoeg. Voor een voorschot moet voldoende vaststaan dat de schade, na aftrek van wat al is betaald, minstens zo hoog is als het gevraagde bedrag. Achmea had al € 31.700 aan voorschotten en daarnaast € 75.000 betaald, dus de schade zou minstens € 186.700 moeten bedragen. Dat is volgens de rechtbank niet duidelijk. Er is wel enige letselschade, maar het medische beeld is onvoldoende. Het rapport van de medisch adviseur van de man geeft geen helder beeld, en verder liggen er slechts een bericht van de fysiotherapeut, een overzicht van medicijngebruik en een brief van de huisarts. Zo valt niet vast te stellen hoeveel van de klachten door het ongeval komen en of ze blijvend zijn. Daardoor is ook het gestelde verlies aan arbeidsvermogen onvoldoende onderbouwd. De stelling dat Achmea een inkomensverlies van € 3.107 per maand zou hebben erkend, staat niet vast, en de overeenkomst met een opdrachtgever tot eind 2026 volstaat niet als onderbouwing van de gemiste inkomsten. Ook een lager voorschot kende de rechtbank daarom niet toe.
De kosten van het deelgeschil kent de rechtbank grotendeels wel toe, omdat de man gelijk kreeg op het hoofdpunt: er was geen geldige vaststellingsovereenkomst. Partijen waren het eens over 14,7 uur werk tot en met de zitting. Daar komen 8 uur bij voor werkzaamheden na de tussenbeschikking. De overige opgevoerde kosten hielden onvoldoende verband met het deelgeschil. Bij een uurtarief van € 225 en 22,7 uur komt dat op € 6.180,08 inclusief btw, plus € 331 griffierecht.
De rechtbank begroot de kosten van het deelgeschil op € 6.511,08 en veroordeelt Achmea tot betaling daarvan aan de man. Op dit onderdeel is de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat Achmea ook moet betalen als zij hoger beroep instelt. De uitvoerbaarverklaring van de tussenbeschikking wees de rechtbank af, omdat een vaststellende beslissing zich niet leent voor executie. Al het overige dat de man vroeg, is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht